Archief

Het regende reeds weken en weken aan een stuk.
Continu,zonder ophouden Iedereen liep haastig om toch maar zo gauw mogelijk binnen te zijn .Zou het dan nooit meer ophouden?Nooit meer nog eens zonnig worden?
Wat eng,wat triest.Overal sprak men over het weer,de regen,de donkere wolken,de zonloze dagen,de vele plassen en de blaasjes in de plassen,die niets goeds voorspelden!
Toen plots,op 'n late, zondagnamiddag,zonder enige
voorspelling van wie ook........de zon!
Ja,de zon in al haar pracht en glorie,brandend aan een wijdblauwe hemel,een opengetrokken firmament,.niet om te geloven maar toch pure realiteit......
Mijn man en ik waren zo geschrokken,zo blij verrast,dat we meteen in  ons jasje schoten en in onze garage stapten ,om uit te rijden naar verder oorden.Helaas..........wij waren iets vergeten!!.
.
...........
Wordt vervolgd

Zo ongeveer een klein half jaartje moest ik zo nodig naar de voetverzorger.Zo kon het werkelijk niet langer.Tenzij ik verkoos te gaan manken.Men raadde mij een podoloog aan van de bovenste plank.Eindelijk belde ik hem op,maar telkens hij vrij was ,was ik het niet,dat duurde nog een poosje en toen lukte het en dus ...ik ging.
Hij was niet veel van zeggen,erg vond ik dat niet tenslotte was hij met mijn voeten bezig......
Hij sneed en schuurde en krabde dat het een lieve lust was en op 'n ietsje minder dan twintig minuten stond ik weer met mijn beide voeten in 
mijn schoenen en op straat.......
Al mankend en met veel moeite geraakte ik weer tot bij de wagen.
Vanwege dit lang betrachtte en uitgestelde bezoek heb ik in 't putje van de winter in sandalen moeten rondstappen .Erg fris en koud!
Natuurlijk zal het aan mijn voeten gelegen hebben en wellicht ook aan het overmatig zelfvertrouwen van de voetverzorger?
Wie zal het mij vertellen?
'kBesluit er uit dat men niet tot morgen moet uitstellen wat men best vandaag kan doen.
slot

De oudleerlingen kwamen haar ook niet meer nagereisd daar was het laatste weerzien te lang voor geleden.
De neven en de nichten hadden het ook druk en hun eigen leven.
Alleen enkele zusters-kloosterlingen waarmee zij gedurende 2O jaren  lief en leed had gedeeld kwamen haar na 3O jaren tamelijk regelmatig bezoeken."Daar alleen kan liefde wonen,daar alleen ........waar men stil en ongedwongen héél veel voor elkander doet"
Ze is 85 geworden en dan stilletjes in grote eenzaamheid heen gegaan.
Naar men vernam zou het kloosterleven haar steeds in de geest gebleven zijn.
Wie zal het zeggen?
Wie weet precies iets met zekerheid over de diepste zieleroerselen van zijn naaste?
Hoofdzaak blijft,naar onze eenvoudige mening,dat men niet uitsluitend voor zich zelf heeft geleefd.
In ieder geval gaf zij daaraan gehoor,zij het dan op twee verschillende wijzen.
slot

Ook hier en nu zorgde zij voor een brede vriendenkring.Met mensen omgaan  en af en toe manipuleren was één van haar grootste troeven.
Zij woonde nu in een grote stad.
Langzaamaan naderde de pensioentijd en toen het zover was bleef alles nog aangenaam draaien,zij het wat langzamer, maar gezellig met voldoende vrienden.
Tot evenwichtsstoornissen en geheugenverlies de kop opstaken.Haar familie was klein;nog twee neven in een provinciestadje met hun vrouw en
gezinnetje/.Daar ging een home van start waar ze heen MOEST trekken kwestie van dichter bij de neven en de aangetrouwde nichten te wonen.
De vrienden vanuit de grote stad kwamen niet meer van zo ver;ze werden zelf ook stilaan wat ouder.
Volgde toen de gevreesde eenzaamheid..........
Wordt vervolgd

Buitengewoon innemend  was zij.Uiterst vriendelijk en gedreven en nog 'n jonge novice.Zij werd dra "geproffest"kreeg daardoor een zwarte voile en werd door iedereen op de handen gedragen.
Op deze humaniora was zij zelf nog leerlinge geweest ze had er de beste herinneringen aan.
Ze kreeg haar eerste klaslokaal en iedereen wou in haar gezelschap zijn.Haar uitstraling was biezonder en bijna onvoorstelbaar groot.
Ze werd novicemeesteres en enkele jaren later
"moeder overste"Ze was pas 39.
Het gaf haar de gelegenheid zeer veel vrienden en kennissen te maken.
Twee maal aanvaardde zij een termijn van 4jaren om deze leiding voort te zetten.Men fluisterde,dat ze zeker" generale overste "zou worden.
Tot eenieders felle verbazing gaf zij er toen de brui aan.(men zegt" de kap vloog over de haag)en stapte terug de wereld in.
Zelf had zij deze stap goed voorbereid;de vrienden bezorgde haar een topfunctie en zij nam deze taak gemeend ter harte.
Ze reed in haar mooie wagen in broekpak en met
geverfde haartooi.
Vele belangrijke reizen kwamen aan de beurt
Ze was nu een ware dame du monde.......
Wordt vervolgd

Alle monden vielen open,zodat iedereen minutenlang sprakeloos was.
Toen verbrak de oudste politieagent de pijnlijke stilte.Hij zei,dat hij de nieuwe antenne verdacht van de zware nachtlijke ronkgeluiden"het hangt van de windstand af"verduidelijkte hij.En toen verdwenen zij beiden in de duisternis!
Er werd in kamerjas nog wat nagepraat en toen trok iedereen,weliswaar enigzins verwonderd,naar zijn bedstede!
Wim en Marleen begonnen's anderendaags flink aan denkwerk te doen.Er was, dachten zij, maar één alternatief en dat was de installateur in te schakelen, wat zij deden
De brave man kwam vrij vlug, ging naar boven
op het dak eens inspecteren en.....".Ja" zei hij dat komt inderdaad wel eens voor,we zullen tussen de antennevoet en het dak een autoband leggen,het zal dan wel gedaan zijn,oorzaak is een bepaalde windkracht!
En zo geschiedde!
Kleine middeltjes kunnen soms grote narigheden
de kop indrukken maar men moet het weten en kennen.
slot

Die nacht vlogen de aanklagers met grote haast naar de telefoon en spraken met de agent van dienst in een taal die aan duidelijkheid niets te wensen overliet."We komen dadelijk" zei de brave man .Inderdaad geen tien minuten later stond een politiewagen voor de deur.Gelukkig hadden zij de alarmbel er niet bij te pas gebracht!
Zij waren met twee en begaven zich spoedig naar de slaapkamer waar het nachtgeronk zich duidelijk,voordeed.
Ja, zeiden ze tesamen daar moeten we nu dadelijk naartoe en ze verdwenen nog na roepend ,dat ze straks nogeens langs kwamen.....
Wim en Marleen hadden nu de zekerheid ,dat het dra wel voor goed zou gedaan zijn.Inmiddels waren de bewoners van de andere verdiepingen ook ,in nachtgewaad, naar de gang gekomen, en werd er druk van mening gewisseld.De kamerjassen hadden allerei kleuren en modellen ..
Allen waren het er over eens,dat dergelijke nachtelijke hinderlijke geluiden  totaal ongepast waren.
Er werd gepraat en zelfs gelachen tot de twee agenten waarachtig terug aanbelden
Met overtuiging meldden zij dat het de drukkerij niet KON zijn.Ze hadden daar alles in diepe rust
gevonden.!!
Wordt vervolgd
.

De heer commissaris had het druk,zat inmiddels in een fonkelnieuw bureel,geflankeerd  door twee adjudanten en deed tamelijk plechtig en stijfjes:Laat er dadelijk een P.V.van opmaken zei hij,dat is de zekerste weg" en voor ze het goed en wel wisten zaten Marleen en Wim voor 'n tikkende schrijfmachine en deden zij hun beknopt verhaal over nachtelijk en slaapweerhoudend zwaar geronk.Zij dachten aan drukkerijmotoren.
De agent las zijn beste nederlands voor en zo zat het spel op de wagen .
Enkele dagen nadien zou de drukker op het matje geroepen worden en ondervraagd!
Daarop volgden een paar menselijke nachten.
Waarschijnlijk kalmte voor de storm,zoals we dat allemaal kennen,want .......daarna begon de kermis opnieuw.
Wordt vervolgd

In hun buurt,vlak achter hun tuin,woonde een drukker.Zijn muur paalde schuin aan de hunne.
 Blijkbaar nam zijn zaak uitbreiding want zo meteen kort nadat zij een nieuwe antenne hadden laten plaatsen boven op het platdak,begonnen zijn machines hen 's nachts stierlijk te vervelen.
We schrijven l969.
Aanvankelijk begrepen zij er geen barst van,hoe kon dat nu zo plots?Maar ja uitbreiding vraagt inderdaad grotere en moderne tuigen.Daarmee was het niet opgelost.Er zijn mensen die een normale slaap nodig hebben en daar waren Marleen en Wim bij.
Er zijn er ook die met geen kanonschot wakker te krijgen zijn en dus anderen die van een muggenzucht ontwaken.
Toen hun geduld werkelijk teneinde was richtten zij zich tot een goede kennis:de heer commissaris!
Wordt vervolgd

Op schoot wil hij uitsluitend bij Tom,bij mijn man sporadisch en bij mij bij vergissing!!
(wellicht vindt hij dat te kinderachtig!?)
Maar wanneer 't vrouwke zich soms 's avonds eens uitstrekt op de canapé, springt hij dadelijk naast haar en legt zich genoeglijk dicht tegen haar aan.Dan knort hij van tevredenheid en 't vrouwke vindt dat ook zalig!
Als de T.V. aanstaat legt hij zich constant voor de voeten weerom van ' t vrouwtje,zodanig zelfs dat die voeten het er bijwijlen  van op hun heupen krijgen!!
Bobby zou zo graag de vriend van iedereen willen zijn,behalve van grote honden op straat,die wil hij spontaan te lijf gaan.Goliath tegen de Reus!Daar moeten we hem natuurlijk tegen beschermen, de leiband mag niet begeven!
Aan borstelen en kammen en de tandjes poetsen heeft hij een broerke dood , de oogjes uitwassen vindt hij super!
Eéns heeft een zogezegde goede kennis naar Bobby gestampt(zonder hem te raken)daar werden zijn mooie oogjes triest van(en die van ' t vrouwtje ook)Hoe kan men zulke neigingen naar boven laten komen?)
Op een grote poster in een voorname dierenzaak
las ik "de hond liegt niet,de hond bedriegt niet,
de hond is een heilige"
Alle hondenvrienden zijn het hier zeker mee eens.
slot