Archief

Mijn man had zich inmiddels gelaten neergelegd zelfs met de( tijdelijke!)glimlach.Mijn verontwaardiding was echter mateloos!
Na enige stonden stelden we vast,dat het lawaai onder ons raam niet te harden was.M'n man sloot het daarom resoluut.Doch de sterk muffe reuk(?)van de vermoedelijk voordien nooit gebruikte plaats was evenmin vol te houden.Bovendien was het snikheet.
Dan maar de deur open zetten en ook die van de tegenliggende zgz.badkamer waarin een dakraam vierkant open stond, zonder muggenraam
Toen we dan eindelijk dachten een uurtje te kunnen slapen kwamen vinnige muggen,dwars doorheen het onbeschermde dakraam als kleine oorlogsvlietuigen.venijnig in ons aangezicht zoemen.We klapten tegen ons getergde.hoofd,dat het een lieve lust was!Immers we lagen zonder verweer,zonder spuitbus. zonder opbrandpastillen.....
Tot zes uur 's morgens hebben de moskieten en wijzelf dit moeten volhouden.
Enige kleine variante was een jonge haan die rond vijf uur met hees gekraai de beulentaak kwam aanvullen......  
Wordt vervolgd

De waardin wiep met een wijds gebaar onze kamerdeur open en als om zich te verontschuldigen,peroreede ze dat we morgen voor ontbijt verse broodjes kregen.Daarop vertrok ze cito presto.We bleven bedremmeld achter;de aanblik was aangrijpend,beangstigend en bedroevend!De enige stoel stond in z'n eentje te waggelen,bij de eerste aanraking kapsijsde de kreupele kleerkast tegen de dichtst bijzijnde muur.Het behang was afgrijselijk en de verlichting als voor het decorum van een spook-film.Zet de koffers op het tafeltje raadde ik  m'n gedienstige man aan en toen de lieverd mijn raad wilde volgen viel ook die tafel met een smak bewusteloos in de hoek.
'n Kapstok was niet te bespeuren.
Liefst waren we dadelijk weggehold,maar waar naartoe in dit donkere verlaten oord.Dat was dus uitgesloten.Bovendien onze vermoeide ledematen eisten volstrekte rust.
Rust......de bedden(twee in een bak)kreunden zo erbarmelijk,dat we er nauwelijks durfden  op de gaan zitten.Dadelijk zweefden de krakende matrassen gevaarlijk laag boven het vuile voltapijt.Het lavaborekje stond gebroken tegen de vensterbank.Waar nu naartoe met onze hoogst nodige toiletartikelen?
Wordt vervolgd

We waren doodmoe en absoluut aan overnachten toe.Daarom wierpen wij anker in het enige hotelletje van dit zeer kleine dorpje.
Ja,er was nog 'n kamer,waarom niet?
Opgelucht aten we eerst nog een eenvoudig hapje,lieten onbezorgd de koffers in de wagen staan en gingen nog 'n luchtje scheppen,'n frisse neus halen zoals dat heet.
Het was te warm om nu reeds onder de katoen te kruipen bovendien gaf het avondmaal ons weer  de kracht om de benen even uit te strekken.We voelden ons zo ongeveer op tweede huwelijksreis,zo heerlijk was die late sfeer,zo bedwelmend de avondgeur van slapende bloemen en planten.
Toch kwam tenslotte ook voor ons  het uur van wel te ruste gaan.De koffers werden voor ons naar boven gedragen en op 't einde van een behoorlijk lange gang,belegd met een sterk versleten voltapijt,doordrongen van hevige tabakwalm lag onze kamer!
Het voltapijt genoot mijn biezondere aandacht!
wordt vervolgd

Ja,wij dropen af,de witroze azalea stijf in de arm gekneld,maar achterdochtig!.
Schat,zei ik,we rijden niet naar Merksem want ze is HIER.
Mijn man stelde een gezonde wandeling voor om nadien naar huis te rijden,wat we deden.
's Anderendaags belde ik mijn tante Louisa op en vroeg haar waar en in welk ziekenhuis Johanna verbleef op dit ogenblik.Ik heb er zojuist nog mee getelefoneerd ,zei ze ,als vanzelfsprekend,ze ligt in Vesalius te Brasschaat en ik ga haar deze namiddag weer bezoeken in kamer l5 op de 4de verdieping!
Twee dagen later keerden ook wij terug,met onze azalea, naar Brasschaat!.....
We liepen de balie straal voorbij,recht de lift in tot in kamer l5 op de 4de verdieping!
Daar lag nu Johanna Janssens reeds l4 dagen,en ze was zo blij ons te zien en vooral te horen!!
Zo zie je maar.......
slot

Kunt u dat dan niet even natrekken,vroeg ik,ietwat geprikkeld,.Neen,wedervoer de brave vrouw,dat kunnen we niet.
Mevrouw,kaatste ik terug,'twas vroeger nogal wat gemakkelijke met een schrijfboekje ,hé?
O neen replikeerde zij gevat,want de computer liegt nooit!Uw Johanna is hier zeker nooit geweest....
Ik dacht dat ik omver viel!!
Toen zei de jongste,verlossend,ik bel eens naar het Lindenhof,daar moeten zij zeker weten waar hun residente nu verblijft.Zij dééd het waarempel
De stem vanuit Kapellen proclameerde,dat Johanna te Merksem verbleef in het St.Bartholomeus ziekenhuis..;;;;;
Ziet u nu wel,dat onze computer niet liegt,triomfeerden de witte dames,ze is hier nooit
geweest!!
Ons herhaaldelijk verontschuldigend en met onze ware dank voor al de moeite dropen wij af met stille trom.
Maar..........
Wordt vervolgd

Nee,zei ze vastberaden,Janssens Johanna kennen wij hier niet.Zou ze hier wel verbleven hebben?
Natuurlijk, riepen wij in koor.Toen vroeg onze receptioniste ons wanneer Johanna geboren was,op lO februari,  zei ik gedienstig!
De dame ging opnieuw aan de tokkel,op dit moment verscheen er 'n tweede bediende,ook in het wit.Zij begon haar collega sofort bij te staan.
Zij deed dit door achter een andere computer plaats te nemen en samen zochten zij verwoed,ieder voor zich naar de geboorte datum van Johanna,.weerom zonder resultaat.
Toen vroeg de eerste witte dame ,ietwat ongeduldig,in welke gemeente patiente woonde.
Te kapellen zeiden wij moe.
Ijverig werd op kapellen gezocht.Helaas,vruchte
loos.Dan werd ons gevraagd in welke straat Lindendreef Home Lindenhof gaven wij op.Op -nieuw gingen de dames samen aan het klavieren
Mijn voeten begonnen. zo'n pijn te doen van het lange staan  De bloemen troonde op de toogbank!
Ik begon het werkelijk op mijn zenuwen te krijgen.Mijn man was inmiddels rustig aan de kant gaan zitten.Plots, zei ik beslist,dames u bent wel bedankt doet u verder geen moeite.M'n man veerde reeds recht!Ja,maar zei de oudste,ze is wellicht vertrokken?
Wordt vervolgd

Even terug in de tijd.
Mijn tante Louisa vertelde mij,dat ze reeds tweemaal haar kostschoolvriendin,Johanna Janssens, was gaan bezoeken samen met nog een andere  oud-leerlinge.Het ging niet zo best met Johanna zei m'n tante en aangezien wij de betrokkene ook goed kende besloten wij haar eveneens een bezoekje te brengen

Op 'n namiddag vertrokken we,mijn man en ik,naar de kliniek Vesalius te Brasschaat.het weder was prima.In een bloemenwinkeltje vlak bij de kliniek kochten wij 'n mooie witrose azalea en richtten ons tot bij de receptie(balie)
'n Tamelijk vriendelijke dame stond ons tewoord
Of wij het kamernummer mochten kennen van patiente Johanna Janssens?
De dame zette zich onmiddellijk achter het computerklavier en begon te tokkelen van je welste.Dat duurde 'n poosje.Toen zei ze,dat ze geen Janssens vond die Johanna heette.Heet ze wel Johanna vroeg ze 'n beetje achterdochtig?
Ja,zeker bevestigden wij rotsvast.
De dame begon opnieuw te klavieren en weerom verschenen er allerlei letter en cijfers op het scherm.Ditmaal duurde het een hele tijd......
Wordt vervolgd.

'sAnderendaags moet ik om 9u.bij de garagist zijn en alvorens te vertrekken zie ik mijn geldbeugel na kwestie van gewoonte.En,...wat herinner ik me dan?Jawel,m'n briefjes op de toonbank laten liggen(5.OOOFr.!!)
Telefoneer vlug naar de bakkerij,zegt mijn man,wat ik doe,;overtuigd van het bevestigend antwoord.Wat dacht u?
Allo Mevrouwtje enz.enz.,ze herkende mijn stem dadelijk en riep vrolijk terug:o ja die mevrouw met haar witte wagen.Juist jubelde ik terug,en sprak haar dus over m'n  vergeten bankbiljetten.
Nee,nee riep zij al juichend terug ge hebt ze allemaal in uw porte-feuille gestoken,ik heb het
goed gezien.
Ik stond sprakeloos,ook over mijn gebrekkige mensenkennis.......
Eén maal ging ik haar nog vriendelijk opzoeken en vroeg haar of ze op 't einde van de maand haar kas eens extra wilde natellen.Toen ging ze nog een stapje verder en zei lakoniek dat ze al die briefjes in mijn hand had gelegd.
We waren uitgesproken,jammer want ik had geen getuigen en dat was haar sterkte.Ik heb het bakkerijtje verlaten voor ALTIJD.

Reeds tien maanden achter elkaar ging ik tweemaal per week een brood kopen bij de bakkerin.Zij scheen een lief vrouwtje en meestal sloegen we een korte babbel.Ze woonde vlak aan de Academie.En toen gebeurde het opeens.
IK was héél haastig,moest om half vijf bij de kapper zijn en om zes bij de kinesist en 't was reeds zo laat.Dus ik hol de bakkerij binnen,koop 'n brood,betaal met pasmunt en leg terwijl een biljet van 5.OOOF op de toonbank om te laten wisselen.Mijn lief bakkerinnetje,loopt naar achter,wisselt mijn bankbriefje,legt het wisselgeld(4 van 1.000Fr en 2 van 5OOFr).naar zich toe op de toonbank en geeft mij, op mijn verzoek, nog een stuk pruimentaart,dat ik ook weer met pasmunt betaal.
Dan loop ik naar mijn wagen,kom hijgend bij de kapper en daarna nog juist tijdig bij de kinesist
Steeds van God geen erg!!
(Wordt vervolgd).

Meteen wist ik niet meer hoe mijn Alpinistenstok vast te houden!
Wie loopt er nu met zo'n ding over de Koninglaan,?Er zelf op steunen leek mij helemaal geen zicht en hem   op m'n schouders leggen al evenmin!Dan maar hem nonchalant onder de arm zoals een afgedankte golfstick!
Heel even voelde ik me grenzeloos belachelijk zo om de stick als om mijn gevoelerigheid,maar dat was maar heel even.
Toen dacht ik :het moet zo blijven,dat wij handelen naar dit alom bekende spreekwoord"doe wel en zie niet om"en daar was mijn  man het absoluut en onvoorwaardelijk mee eens.
Einde