Dit cursiefje zou een uitblinker moeten worden van goede raad uit ervaringen!!Het moeten altijd geen avonturen zijn of komische toestanden. Zo.....heeft men tandmizerie men gaat wijselijk naar de tandarts die het nodige zal doen.Laten je ogen je soms in de steek,soms op de straat om iemand te herkennen(zo kan het vaak beginnen)dan trekt men logischer wijze naar de oogarts,die geeft medicijnen of schrijft een bril voor, waar men aanvankelijk 'n beetje moet aan wennen.Maar..........begint in een groep de pointe van een mopje je te ontgaan,dan wordt men argwanig.Die verteller sprak te stil of te onduidelijk.Tot zich dat ook op andere terreinen herhaalt,en anderen je discreet laten verstaan dat je oren het niet zo goed meer doen.Dat is het nu zie,ANDEREN moeten het je zeggen want zelf ben je er niet zo zeker van. Wijselijk ga je dan naar een NKOspecialist die bevestigt dat je inderdaad met 'n hoorapparaatje zou mogen beginnen,je mag ook nog even uitstellen,dat kan je zelf bepalen. In gezelschap en op familiefeestjes begint het je te vervelen,wat had hij nu zojuist gezegd of verteld,?je durft het nauwelijks te herhalen wat je denkt gehoord te hebben want je weet dat je verkeerd zit!!en héél vaak maak je je belachelijk.Dat de anderen er dan meelachen is niet zo aangenaam. Eindelijk maak je een afspraak met de audiologe,want je bezit een voorschrift van de specialist dat 6 maanden geldig is.En dan begint het kostbare werk opdat je er " terug " zou bijhoren,maar je moet gemotiveerd zijn(natuurlijk)en 'n beetje geduld hebben.Dat in elk geval en voor je beide oren!! wordt vervolgd
Wij namen dus plaats aan een gereserveerde tafel,als aperitiefje een fruitsapje want alcohol is héél ongezond.Er werd wat gebabbeld en toen verscheen een mini slaatje als voorgerecht. Na tamelijk lang wachten diende men een ovaal schoteltje op met lekker geurend jachtgebraad.Ik dacht dat is zéker voor twee personen maar er kwam niets meer bij!!Wel 'n glaasje rode wijn.Tante Thilly begon te verdelen ,zoals moeders dat thuis doen, en we kregen een mooi stukje(!)vlees en kroketjes met errellen als toemaat.Het rekenmachientje lag op haar knie......... Op het einde van de zware maaltijd riep tante " voor mij geen dessert want ik ben voldaan!"Nonkel Lode bromde" voor mij 'n koffie".En zo verschenen er 4 tasjes koffie met melk en suiker en 'n koekje op het bordje......Het diner was afgelopen.Voor mijn moeder was steeds het dessert de kers op de taart,trouwens voor mij ook!!Samen,wij de genodigden, rammelden nog van de honger en de goesting!!,gelukkig gebeurde dat rammelen in alle stilte.Zeker niet omdat wij zo'n grote eters waren, nee heel gewone mensen waren wij met een gezonde normale eetlust.Ik ben dan zo vrij geweest mij te verontschuldigen om eventjes mijn dierbaar tante nonneke in haar nabije klooster te gaan verrassen(natuurlijk heb ik haar doen lachen toen ik haar over het overdadige tafelen vertelde)het korte weerzien was dus héél vluchtig maar wel prettig)Beleefdheidshalve heb ik me dan terug bij de andere vervoegd........... Toen zijn we na 'n kort tijdje weer naar de Basiliek geteend om er 'n Eucharistieviering bij te wonen, ergens in een zijkapel en nadien kocht Nonkel Lode een zakje" babbelutten" aan een klein kraampje "voor onderweg",zei hij. Om de bedevaarttrip te beeindigen werden wij gedienstig aan onze voordeur afgezet en met vele dankbare groeten hebben wij afscheid genomen. 't Is niet uitgesloten,dat de 2de wereldoorlog er voor deze levensstijl nog voor iets tussen zit......wat niet wegneemt dat wij voor de attentie en intentie geen waardering hadden. Wat ook niet uitsloot dat wij thuis nog 'n paar lekkere boterhammen hebben veroberd!!! slot
Toen mijn vader zeer plots overleed en ik alleen met mijn moeder overbleef beleefden wij een diep rouwproces. Meerder familieleden en vrienden nodigden ons uit om ons bij te staan en wat verstrooiing bij te brengen Zo ook tante Thilly en haar brave man nonkel Lode.Zij waren beiden zeer godvruchtig en nodigden ons uit op bedevaart naar Scherpenheuvel met achteraf een jachtdiner.De jacht was volop open verklaard. We vertrokken in 'n tamelijk kleine Fiat met héél vuil ruiten zodat naarbuiten kijken niet mogelijk was!.Dat was ook niet nodig want weldra begon Tante Thilly met het bidden van de rozenkrans.Wij waren ook gelovig maar dit hadden wij nog niet meegemaakt.Dus wij baden braaf en onderdanig mee met onze wederwoorden. Te Scherpenheuvel gingen wij dadelijk naar de Basiliek en gingen weer bidden en spreken met O.L.Vrouw. Daarna vertrokken we te voet naar Rest.De Zwaan zeer bekend om zijn aanbiedingen.Het werd dus een jachtmaal.Mijn moeder en ik waren wel 'n beetje benieuwd de grote gierigheid van Tante Thilly reeds jaren kennende.Zij was ook bekend voor haar grote goedheid,en haar man ook.
Daarom wilde Jef zich er zelf van overtuigen en ging hij dat eens uitproberen op 'n zonnige vroege morgen.Hij koos daarvoor 'n smal betonnen baantje dat er héél stil bijlag en zo wat aan de verlaten kantHij had zich ondertussen een klein wagentje aangeschaft want hij had er geen gras laten over groeien. Het ging uitstekend en Jef was tevreden over zich zelf en over zijn rijkunde.Hij begon er zowaar wat bij te fluiten! Opeens komt er uit een zijspoor,die naar het veld voer,'n grote paardekop tevoorschijn met daarachter een platte wagen vol hooi geladen.Jef sprak van 't danig opschrikken enkele woordjes met O.L.Heer!De platte wagen reed inmiddels reeds voor het wagentje van Jef die zich vergistte van pedaal en gas gaf i.p.v.te remmen.Zo belandde hij midden in het hooi en reed mee tot aan de boerderij!! De boerezonen hebben het nogal sportief opgenomen en Jef met wagen en al weer op de gewone grond gezet.Er viel geen schram te bekennen,Goddank! Voor Jef was het besluit vlug genomen op ,zijn gemakske reed hij naar zijn garagehouder en gaf hem orde dat "machientje" zo vlug mogelijk te verkopen.Hij zelf nam met plezier terug zijn oude fiets die hij bleef gebruiken tot aan zijn 86jaar,zonder ongelukken!! Waar gebeurd verhaal. slot
Jef was al zeventig.Hij vond het zo jammer dat hij nog steeds niet met de wagen kon rijden,eigenlijk was hij daar 'n beetje voor verlegen.Daarom besloot hij daar iets aan te doen.Hij ging naar een rijschool en liet zich inschrijven. Hij betaalde vooraf 10 lessen en begon eraan onder leiding van een goed leraar.De 1ste les viel nogal mee,zelf moest hij niet veel doen alleen maar luisteren en kijken. De 2de les kon er nogal mee door,wat gas geven ,even remmen en 'n beetje sturen/. De 3de viel wat tegen want met sturen had hij veel last hij reeds steeds 'n beetje naar links. Bij de 4de zat hij bijna tegen een hoekhuis,gelukkig kon de leraar tijdig bijsturen! De volgende lessen begonnen zijn strot uit te hangen,hij vond dat hij er reeds genoeg van kende en er dus mee weg was. Hij resumeerde voor zich zelf;gewoon starten wat gas geven in eerste dan in tweede enz.en remmen als het moest. Zoveel" kunst "was daar nu niet aan,hé? wordt vervolgd
"Wat ik mij al zo dikwijls heb afgevraagd is waarom seksemoppen toch steeds zo'n succes hebben?Maakt men deel uit van'n groep dan is diegene die dat soort moppen opdelft steeds onmiddellijk omringd en sommigen lachen al op voorhand!!Hi,hi,hi!!!! Die moppen gaan natuurlijk altijd over hetzelfde en dat onderwerp blijkt onuitputtelijk............. Hoe meer ik erover nadenk des temeer begin ik gaan in te zien dat zij(de moppen!)een tegemoetkoming zijn aan een zekere frustratie.Vooral de vrouwen schuiven het dichts aan tegen de verteller om toch maar geen woord te missen.......? Zo ben ik eens deerlijk door de mand gevallen,ik had nog nooit mijn mond opengedaan op dit terrein en dacht ook eens iets lachwekkend te moeten vertellen.Helaas, het was te deftig,te verdoken(sekse)niet cru genoeg men moest er zijn verstand op scherp bijzetten om het te snappen en dat lukte niet bij dat soort liefhebbers.Dus ben ik daar nooit meer aan begonnen,trouwens ik vond het zo'n verloren tijd.Persoonlijk vind ik dat er zoveel geestiger onderwerpen zijn zonder daarom voor 'n zuurpruim te moeten doorgaan.Wat niet wegneemt dat ik voor een échte zinnige mop wél te vinden ben en er hard kan om lachen zonder dat er vulgaire "seksedingens" moeten inzitten en bijkomen. Durft de lezer hierover zijn mening geven?? Of vindt hij(zij)het de moeite niet????" Dit vertelde mij 'n oudere vriendin in een vertrouwelijk moment en dat had haar deugd gedaan,zei ze. slot
Eén voorval,dat ons mateloos heeft doen rechtveren was héél vroeg in de morgen'n luid geklop,op de landweg links,naar ons dorpje toe.Vanuit onze slaapkamerraam zagen wij vader-boer met twee van zij aankomende zoons,2 dikke palen in het midden van de landweg kloppen verbonden met een brede lange houten plank.Een volkomen versperring dus! "Wij zullen die ongevraagde stedelingen eens tonen dat dit hier allemaal van ons is,zouden die niet beter in hun stinkende stad blijven?"Zoiets moesten wij waarschijnlijk daaruit verstaan!! Al onze pogingen om vriendelijke sociale omgang was tevergeefs geweest. Mijn man stelde een beeedigd landmeter aan om de zaak eens verder uit te diepen en die vond tot in 17O2,dat deze landweg een gemeentelijke weg was die nooit door iemand mocht versperd worden. Vader-boer ontving hierop een officieel schrijven;dat hij niet verwacht had en na enige dagen was de hele kinderachtige komedie afgebroken. Destijds zat de vete tussen de stedeling en de boeren nog steeds opmerkelijk diep. Gelukkig zijn het nu geschoolde landbouwers geworden,en dit komt hen en ons allemaal tengoede. Wij zijn onverstoord blijven genieten van ons Heidehutje, immers zo vlug laat een stedeling zich niet uit het lood slaan!!De prachtige natuur sprak ook een woordje mee en ook de vele bezoekers en vele vrienden. Wellicht komen er nog andere anekdootjes over Heidehutje aan bod dat zal van de inspiratie afhankelijk zijn!! Tot zo! tijdelijk slot
De morgenstond heeft goud in de mond!Nooit hebben wij deze spreuk zo intens kunnen aanvoelen als tijdens dit eerste ontbijt op ons terras in kamerjas en begeleid door allerlei vogelgezang!!Enig mooi was dat en onvergetelijk. De putboorder ging er zo dadelijk aankomen om 15 m.diep ,fris gezond water boven te halen en 'n ijverig pompje te plaatsen.En zo gebeurde! Electriciteit werd ons bezorgd door de naast bijgelegen sportkantine en met de fiets haalde wij in het naastgelegen dorpje AL wat wij nodig hadden.Ditalles vonden wij paradijselijk in vergelijking tot de anexe van Allicante! Tijdens al de Heidehutjesjaren deden wij nog meerdere Europese reisjes van hooguit 'n dag of tien,maar telkens waren wij blij terug in ons klein paradijsje te kunnen neerstrijken. Natuurlijk beleefden wij er ook minder prettige momenten,niet met onze verre buren,maar met de landbouwerszonen!Immers wij hadden hen beroofd van een deel van hun jachtterrein! De vier verkavelingen waren door de gemeente gepland,wij hadden er eentje vanop de kop kunnen tikken tot onze grote vreugde en meer hadden wij niet misdaan....... Ja,zo gaat dat in het leven......
Het zoeken op zich had dus 'n bepaalde charme en boeide ons erg,maar het was ook 'n mesje dat langs beide kanten sneed!Gingen wij wel "juist" kiezen.....temeer,dat we op die recreatieve grond niet echt mochten bouwen! Normaliter ben ik tamelijk voorzichtig van aard,maar nu was mijn driestheid niet te stuiten.Mijn lieve man liet mij maar begaan,hij wist wat dit voor mij betekende;op de buiten, veel lucht en rust na de beroepsdrukte,dennen en vogelzang enz. Opeens hadden wij het gevonden.Er ging een prefab Finse Chalet ineen gestoken worden op één dag;alles erop en eraan:living,kichinette,2 slaapkamers,een mini badkamertje,en opzij de garage!Wat moesten wij nog meer hebben om verder te kunnen? De koop werd gesloten en op een mooie lentedag arriveerde een immense verhuiswagen in de holle weg. Heel voorzichtig en traag,door onze poort tot op de nodige aflaatplaats.Natuurlijk maakte ik een fotoreportage van gans de bedoening.Vier beroepsmannen gingen aan de slag zij wisten hoe de puzzlestukken in elkaar moesten gekneld worden.Héél fascinerend om gade te slaan!! Het dient gezegd,dat wij vooraf een plaatselijke aannemer opdracht hadden gegeven een stevige onderbouw in een sterke steensoort aan te brengen(grondvesting)zodat de oprichting dadelijk kon aanvangen.De glazenmaker kwam het allerlaatst aan de beurt,nog voor de avond viel! Eten moesten wij inmiddels ook maar daar was een picnic de juiste oplossing voor en nog prettig ook!!En voor de dorstigen was zeker goed gezorgd. Toen iedereen voldaan was over de prestaties reden zij tevreden huiswaarts en mijn man en ik waren moe heel moe ook al hadden wij niet zoveel moeten helpen,maar toch..... Er resten ons nu nog juist de nodige kracht om ons bedje te spreiden...............
Mijn trouwe lezers(zoveel zullen het er niet zijn!!)hebben het recht op het vervolg van ons voornemen en besluit nml.ons een eigen buitenverblijfje aan te schaffen. Zestien percelen recreatie-bouwgronden hebben wij ,op zaterdagnamiddagen bezocht,telkens begeleid door de verkoper-eigenaar ,of zijn afgevaardigde. Een " stuk grond moet tot uw hart spreken"en dat was tot nogtoe niet gebeurd. We wilden er juist de brui aan geven toen we nog één maal ingingen op een uitnodiging. Door een soort rimboe volgden wij de eigenaar en zijn vrouw en kwamen uit op een ruimte begroeid met brem en heide omringt aan een zijde door een grote weide met schaapjes,aan de andere zijde 'n groot écht korenveld en een sparrenbos. Wat verder een boerderij met 'n paar koeien en een paard! Dat moest het zijn en we kochten het direct! Toen zijn we aan de slag gegaan en nog geen beetje! We vonden de nodige mensen voor de omheining en het aanleggen van een slingerweg en een dubbele poort!! Dan kochten we kleine dennenboompjes voor de afmaak van de slingerweg(weg breed genoeg voor de wagen!) en toen moest er een gepast huisje gevonden worden,niet te groot,vlug verwezenlijkt en gezellig! Dat gaan zoeken was op zich ook al prettig! Wordt vervolgd
'n goede raad is goud waard
