Archief

Alison Moyet °1961/ Dido's Lament: When I'm Laid In Earth/ Henry Purcell (°1659-1695)

Niet meteen de vrolijkste aria uit het klassieke repertoire (kameropera Dido and Aeneas) maar op een kletsnatte dag als vandaag past ze wonderwel in het plaatje. De voormalige Britse zangeres van de al snel ter ziele gegane popgroep Yazoo, brengt deze klaagzang op zeer geloofwaardige wijze. Schitterende stem.

Antonio VIVALDI/Frema pur, si lagni Roma uit OTTONE IN VILLA

Philippe Jaroussky (°1978) is een Franse contratenor vooral bekend van zijn interpretatie van barokmuziek

Sarah CONNOLLY/°Dunham 1963/Engelse mezzo sopraan

Mijn favoriete aria uit Handel's opera ARIODANTE/ Scherza infida

Simone KERMES (°Leipzig 1965) Duitse coloratuur sopraan

ALTO GIOVE is één van mijn absolute favorieten. Fragment komt uit de opera POLIFEMO gecomponeerd door Nicola PORPORA geboren in Napels 1686 en aldaar gestorven in 1768

SPOORLOOS

We zijn een beetje triest. Hercules, onze lieve, minzame kater is niet meer thuisgekomen. Al vier nachten op rij stuurde hij zijn kat. Een eerste bevraging in de buurt leverde niks op. Zijn etensbakje in de keuken blijft onaangeroerd, maar we nemen het niet weg omdat we nog altijd hopen dat hij terug zal komen.

We blijven maar door het venster turen langswaar hij gewoonlijk binnen komt, maar we staren in het ijle. 'Als je lang genoeg kijkt, zie je hem zitten', zegt mijn vrouw, net als bij een fata morgana. Je ziet water al is er enkel dorre woestijn.

Heeft iemand hem doodgereden? Is hij verloren gelopen? Zit hij ergens vast of is hij bij een katin blijven hangen? We blijven gissen maar dat brengt hem niet terug. Van Hercules voorlopig geen enkel spoor.

De laatste dagen bleef hij wel vaker lang weg. Soms zagen we hem een hele dag niet, maar uiteindelijk kwam hij toch altijd opdagen. We vroegen ons dan af waar hij overal uithing en noemden hem onze 'stratenloper'. Een kater die je niet binnen kon houden. Er zijn twee kroegen in de buurt, Het Rost Zand en 'De Pekker', maar daar hebben ze hem niet opgemerkt.

Mocht ik hem niet zo graag zien dan wrong ik zijn nek om. Bij manier van spreken.

dc

Ben al enkele dagen maar half. Krijg geen letter op papier. Mijn kleine hersenen verzuipen in het snot. In mijn tempel huizen lichaamsvreemde stoffen. Groenig en gelig van kleur. De eerste symptomen van een verkoudheid op komst probeerde ik nog mentaal te bedwingen, maar dat lukte maar half. Mijn vrouw lag dan al een week tegen het canvas, geveld door een virus, genaamd CRV en ik liep blindelings in die besmettelijke val.

Het onheil probeerde ik te weren met Vickx, sinutab, paracetamol en nog enkele variaties op dit thema. Tevergeefs. Hoesten en proesten. Fietsen en lopen was een mop. De feestvreugde, waar ik zo al een hekel aan heb, liet ik aan mij voorbijgaan met een warm kussen in mijn rug en een fleece dekentje op mijn benen. 's Avonds kwam de koorts opzetten en mijn angstdromen werden bevolkt door de vreemdste wezens. Het menselijk brein heeft nog lang niet al zijn geheimen prijs gegeven. Zelfs in mijn wildste fantasieën kon ik dergelijke dromen niet verzinnen.

'Je weerstand is verminderd', zegt de dokter. Dat had ik zelf ook kunnen bedenken. Ben niet de meest gemakkelijke zieke, als ik mijn vrouw moet geloven. Mijn routine is verstoord en voor iemand met licht autistische trekjes is dat nefast voor de balans tussen ying en yang.

De laatste weken ben ik weer beginnen twijfelen of het met de mensheid wel de goeie kant uitgaat. Mijn vrouw zegt dat ze de doodstraf opnieuw moeten invoeren. Zelf ben ik dan weer voorstander van de schandpaal.

Maar zie. Gisterenavond werd mijn lichaam plots zeer opstandig. Na de zoveelste hoestbui stikte ik net niet in de fluimen. Ik moest onverwijld aan mijn vader denken die door overmatig misbruik van nicotine vaak haast verzoop in oneindige hoestpartijen. Daar bovenop waren zijn longen ook nog aangetast door de meelziekte. Hij was bakker.

Na die fysieke katharsis van gisteren voel ik mij vandaag vrijer. Ik kijk met een warm gevoel terug op de kerstboom die, ontdaan van alle glans en glitter, terug anoniem op zolder staat en het mensdom krijgt opnieuw het voordeel van de twijfel.

Mijn fiets is gepoetst. Benen geschoren.

dc

De Elfenkoning

Wie rijdt er zo laat door nacht en wind? Het is een vader met zijn kind. Hij houdt de jongen vast in zijn arm, omklemt hem stevig en houdt hem warm. Waar ben je toch zo bang voor, mijn zoon? Voor de elfenkoning, met mantel en kroon. Zie jij dan, vader, de elfenkoning niet? Mijn zoon dat is een nevelsliert. Mijn liefste kind, kom met me mee! Zo'n leuke spelletjes spelen wij. Vol bonte bloemen staat ons strand. Mijn moeder kleedt ons met goud en kant. Ach vader, heb je niet gehoord, waarmee de koning mij zachtjes bekoort? Wees rustig, blijf rustig mijn kind. In dorre bladeren ritselt de wind. Ga met me mee en leer mij kennen, mijn dochters zullen je verwennen. Ze dansen elke nacht, mijn lieve knaap en wiegen en zingen je daarna in slaap. Ach vader, kijk ginds naast de baan. Zie je de koning zijn dochters niet staan? Mijn zoon, ik zie ze helder en klaar. Het lijkendie oude grijze wilgen daar. 'Ik hou van jou, je bent al wat nu voor mij telt. En ben je niet willig, dan gebruik ik geweld. Ach vader, nu raakt hij me aan! Elfenkoning heeft mij pijn gedaan! De vader huivert, hij rijdt gezwind. Hij houdt in zijn armen het kermende kind. Bereikt de hoeve ternauwernood. Het kind in zijn armen was dood.

Johann Wolfgang von Goethe (1749-1832)

'Hoeveel slapeloze nachten zou mijn moeder niet gehad hebben'? vraagt mijn vrouw nadat we onze jongste hebben uitgezwaaid. Ze rijdt de straat uit in haar mini Fiat Dolce Vita. 'Net zoals mijn moeder heeft mijn schoonmoeder zes kinderen grootgebracht en dat verliep niet altijd even rimpeloos'. Voor een aantal van die rimpels ben ik zelf verantwoordelijk, denk ik bij mezelf.

'Met dit weer zou ik niet vertrekken', zei ik de avond voordien, zorgwekkend. De Grensstraat lag er spekglad bij. In mijn ijver om de proef op de som te maken kon ik mij nauwelijks staande houden. Gelukkig nam ze mijn waarschuwende woorden voor waar. In de logeerkamer ligt ze languit en veilig.

Hoe vaak heb ik de opgestoken, verwittigende vinger van mijn vader in de wind geslagen? Dan liep ik met mijn hoofd in de wolken, tegen de muur. 'Wie zijn gat verbrandt, moet op de blaren zitten', lachte hij. Bij mij was dat eerder groen. Veel later reed ik voor de eerste keer, op zoek naar eeuwige roem, die van Geraardsbergen op maar dat heeft mijn pa niet meer mogen meemaken. Hij werd ziek toen mijn broer zonder veel vijfen en zessen naar Thailand vertrok en daar verongelukte. Voor hen was dat een uppercut zonder weerga.

Jonge mensen worden vandaag zwaar op de proef gesteld. De meeste zijn zeer beschermend en in alle luxe kunnen opgroeien, maar de eisen die hun beroepsleven vergt zijn niet van de poes. Ze mogen dan wel goed betaald worden, daartegenover staat dan wel een groot engagement dat ze niet altijd kunnen waarmaken. Burn-out is een woord dat onze, iets oudere generatie nooit gekend heeft.

'Zoek een uitlaapklep om je te ontspannen', geef ik haar als wijze raad mee. Op sportief vlak heeft ze geen aardje naar haar vaartje. Daar moet ik mij mee verzoenen.

We lopen samen in Hulst. Sinds lang kan er weer geschaatst worden op de stadsgracht en dat brengt mij bij onderstaand gedicht.

Ik schaatste

en hoog in de lucht vloog mijn moeder met mij mee,

verfde de hemel paars voor mij,

stopte de wind in een kistje en maakte strenge vorst voor later,

die avond -

mijn vader rookte zijn dunste sigaren,

leunen op de horizon,

en in het riet zag ik mijn kinderen 

die ruisten met hun witbestoven pluimen -

Ik schaatste en schaatste en mijn moeder riep:

'Zal ik de tijd stilzetten, nu? Zal ik dat doen'?

'Dat is goed'! riep ik en schaatste langzaam uit haar gezicht,

de grijze verte in.

Toon Tellegen (1941)