Archief

GEDICHT VAN IVO de WIJS UIT EEN VAN DE EERSTE UIT_ZENDINGEN VAN HET RADIOPROGRAMMA  " v r o e g e  v o g e l s ".

 

Ivo   EEN BOOM STAAT MET ZIJN WORTELS IN DE AARDE
        AL NEEMT ZIJN KRUIN SOMS NOG ZO 'N HOGE VLUCHT
         EEN VOGEL KAN DE ZWAATREKRACHT ONTWAARDEN
         EN IS TE LAND TER ZEE EN IN DE LUCHT.

                   Letty   een vogel vliegt een boom is terug te vinden
                              een boom is stoer en veilig tegelijk
                              bij regen schuil ik weg onder een linde
                              bij zon zoek ik schaduw van een eik.

Ivo   IK ZIE HET WEL DE BLOESEM VAN SERINGEN
        IK ZIE HET WEL DE DUIZEND KLEUREN GROEN
        MAAR NIEMAND HEEFT OOIT EEN BOOM HOREN ZINGEN
        HIJ RITSELT EN DAAR MOET JE ' T MEE DOEN .

                  LETTY    je hebt gelijk een vogel maakt geluiden
                                 ( vlak bij mij woont een kerel met een haan)
                                 maar bomen zoeken nooit het warme zuiden
                                 een boom is trouw een boom blijft rustig staan
                                  en dan een vogel nestelt in de bomen
                                  beslist niet andersom- zoals je weet

Ivo    IK ZIT VAN DE VERBAZING TE BEKOMEN
         DAT DIT PROGRAM NIET ' vroege bomen heet '
         ZAL IK EEN VREEMDE EEND IN DEZE BIJT ZIJN ?
         EEN KOEKOEKSJONG MET EEN TE GROTE MOND ?

                 LETTY    nee vogelvriend,maar denk aan de beleidslijn
                                en blijf met beide benen op de grond .

In maart wanneer de winter achter ons ligt en de ontwakende natuur ons zachtjes toelacht als een die pas hersteld en ons zo dierbaar is wanneer de hemel blauw,nog huiverig doorvlokt wordt door de laatste sneeuw en het middaguur gekleed gaat in de prille witte sluier van de dageraad wanneer het zachter weer de marmeren stoplling van de wateren doet smelten wanneer het jonge blad aan dunne takken de bomen met een groenig waas omhult en wanneer de vrouw nog eens zo mooi is door de ongereptheid van de dag en door het weer opbloemen van onze liefde waarin ze opnieuw schroomvallig wordt oh,zou ik die zeldzaam mooie dagen niet moeten grijpen in hun vlucht? Want zijn zij niet de ochtenden der jaren en de jeugd van het verlangen? Maar ik proef de droeve smaak ervan zoals een uil wanneer de ochtend gloort met ogen wijd en vol van nachtelijk duister het licht vreeest dat ze kwetsen zal. zo sper ik,komende uiit de winterruw mijn ogen nog donker van een duistere droom vol lege woorden wijd open en voel me pijn gedaan door de natuur . Nico Pot

ook dit is lente


tafereel van een van onze grootmeesters