Yes Yes Yes.....Amaai !

Buizingen heeft mij onthutst. De ramp. Dag ma, dag schat…da-ag. Tot vanavond. Ik leef mee met de mensen waarvoor het nooit meer vanavond wordt. Menselijke drama’s. Houvast weggeslagen. Een levenslange zoektocht naar nieuwe ankerpunten. Vragen ? Antwoorden nooit vinden.

Dat deze ramp een impact heeft op iedereen is begrijpelijk. Medeleven, emotionele verbondenheid, verwerkingsmomenten. Vlaanderen wandelt daarom graag. Nu niet. Even stilstaan. Een minuut stilte. Een reflectiemement. Het ene moment zit men te lezen in de zetel van de trein. Het volgende is men dood. Moeilijk te kaderen.

De oorzaak wordt nu belangrijk. Een mens is door het rood gereden. Een menselijke fout. Gebeurd ook met auto’s. De impact is groot. De machinisten staken …wat zegt u ? Staken die luiwammesen omdat een collega door het rood is gereden ?  Dit lijkt mij gewoonweg ongehoord. Stel je voor, op een bedrijf rijdt iemand door het rood en veroorzaakt een dodelijk accident. Hebt u al gehoord dat men dan gewoon maar het bedrijf platlegt door een staking ? Ik niet ! Die staking is een duidelijke uiting van de lamstraalmentaliteit die bij die saurier-instelling NMBS heerst.

Onthutsend is ook de reactie van de politiek. Parapluutje openen. Zwarte pietje zoeken ! De sul zonder zo’n afschuifsysteem. Verder ruzie maken. Vlaanderen in het zwart. Moest België zijn. Dit kan alleen in een land waar stommekloten politiekers mogen worden. En dan maar ramptoerist uithangen. Ook de koning kon zijn sensatiezucht niet onderdrukken. Ik miste alleen de hotdogkramen. Of moet het voor dat soort volk een mobiel sterrenrestaurant zijn ?

Tien jaar is natuurlijk heel lang om een veiligheidssysteem te installeren. Te lang. Nederland, Frankrijk, Duitsland…. Konden wel zo’n systeem aan de praat krijgen. België niet ! Apeland ? Ik mag het niet zeggen maar…. Is die ganse queeste op zoek naar een zondebok wel nodig ? Is dit onterende schouwspel onvermijdelijk ? Is het meer dan eigen imago redden ? Als ik verdomme door het rood rij komt toch ook geen normale kat op het idee om het merk van mijn wagen op het matje te roepen omdat ze geen automatisch stopsysteem voor roodrijders hebben geïnstalleerd ?

Een slapend genie is wakker geworden. De politieker die geen minister meer mocht worden. De oude teletubie. Dhr. Vandenbroucke dus. Frank. Hij heeft geanalyseerd. De toestand van de staat ontleed. En hij zag dat het zorgwekkend is. De pensioenen komen in gevaar. Onbetaalbaar, zoals elke niet-politieker al tientallen jaren weet. Dhr. Frank ziet het ganse sociale systeem in gevaar.

En hij kan het weten natuurlijk. Het is diezelfde heer VandenBroucke die in de regering Verhofstadt zat. Bevoegd voor pensioenen als ik mij niet vergis. Toen had dhr. Vandenbroucke minder kritiek. Het zijn nochtans die twee paarse rampen die de basis hebben gelegd voor de precaire situatie waar België en zijn sociale systeem zich in bevinden. Het waren economische hoogdagen toen. Toch lieten de heren ministers het toen na een appeltje opzij te leggen. Ze wisten dat de vergrijzing er aan kwam. Met een lege zilverdoos paaiden ze het volk, niet met goed bestuur als een huisvader. Een ideetje van dat ander socialistisch genie ! En nu gaat het slecht meneer ! Met de pensioenen en met de crisis ! Awel, ferm bedankt meneer Vandenbroucke, een schone analyse. Kort samengevat dus : U en uw paarse collega’s hebben hun werk niet gedaan en (mede) daarom wordt het nu zorgwekkend.

Ook ferm bedankt meneer Vandenbroucke voor de oplossing die u aanreikt. De tweeverdieners zullen nog wat harder gestroopt en gebrandschat worden ! Wat een creativiteit ! De slovende mens nog maar wat verder uitkleden. De mensen die door hard werken zich willen verheffen boven hun uitgangstoestand. Die hun kinderen een betere toekomst willen geven. De mensen die toch niets anders kunnen dan verder nog harder werken. Ik zal nu maar al voorspellen dat die gemakkelijkheidoplossing ruim onvoldoende zal zijn. Niet dat ik dienstencheques gebruik. Ik was, kuis, kook, strijk en tuinier volledig zelf. Maar het principe zegt heel veel over hoe onze politiekers denken.

En dergelijke derderangs figuren worden tot de top van onze politieke klasse gerekend ? De grote “geniale”criticaster van nu hebben het voorbije decennium zoveel in de soep laten lopen dat ik vrees dat we er beter in leren zwemmen.

Het lijkt mij een rustige tijd. Of ben ik milder geworden. Toch niet onverschillig ? Ik erger mij in elk geval minder. De schrijfdrang is dus minder. Letters breien. Ik sta ook niet meer vooraan natuurlijk als men de vrije tijd uitdeelt. Meer geld heeft zo zijn consequenties. Misschien volg ik ook het allemaal een beetje minder. De radio blèrt nochtans de ganse dag. Weet ik veel welke post. Eentje waar men niet zoveel leutert als op Radio 1. Achtergrond, hoorbaar behang. Haïti weet niet hoeveel doden de beving gemaakt heeft. Ze kloppen er maar wat naar als een blinde naar een ei. Enkele tienduizenden of zelfs honderdduizend meer of minder ? Wie maalt ? Ik ben alvast niet verbaasd van deze kakafonie van cijfers. Velen zouden vertrekken. Op reis. Krokusverlof. Nog meer blijven. Wie maalt ? Ach onze kustexploitanten natuurlijk want de vertrekkers vinden de weg naar de Noordzee niet. Of zijn minder in getale dan men laat uitschijnen. Een halletje Zaventem is nu ook niet zo veel. De gevangenen willen niet naar Nederland. Hebben gevangenen dan iets te willen ? Clinton heeft stents gekregen ? De Lowie van op den hoek ook. De politiek verslaapt zich in de vastgeroeste rustigheid. Leterme. Nog eens goed gelachen met zijn onkunde tot begrijpend lezen.  Maar ach ik raak aan die Guust gewoon.

Ondertussen heeft mijn zoon de examens achter de rug. Het eerste een 11. Kon beter. Maar ook veel slechter. Alle kansen blijven open. Zoiets als een 1-1 thuis in de champions league. Onze dochter troggelt ons geld af met een goed rapport. Ben steeds voorstander van motiverend werken. De praktijk kan geld kosten. Moppie werkt en werkt. Niet dit weekend. Er zijn nog pistes open. Langlaufen en eens goed gastronomisch eten. Misschien een overnachting meepikken dan kan er een glaasje meer. Laat het circus maar draaien, het zilverfonds blijkt leeg.

De politie betoogt voor meer veiligheid ? Hebben die mensen dan niet door dat zij zelf instaan voor de veiligheid ? Welk IQ ondergrens moet men doorbreken om te gaan betogen tegen het feit dat men het eigen werk niet goed doet ?

Of is bovenstaande eigenlijk een onwaarheid ? De Brusselse politie wil wel. Kijk maar naar de nultolerantie ! Maar dan komen de rechters al snel een stokje in de wielen steken. Neen zij willen niet harder werken. Een bevlinderdaste kwam dat op TV beweren. In anderen woorden natuurlijk maar zijn lichaamstaal was duidelijk ! De wil ontbrak om mee te werken aan een oplossing voor het fait divers van vurende Kalasjnikovs in onze hoofdstad.

Maar ook de rechters vormen niet het fundament van het probleem. Het probleem is dat er geen probleem is. Volgens sommigen. Zware vuurgevechten, overvallen, scholen die moeten verhuizen wegens geweld op de leerlingen….maar een veiligheidsprobleem ? Toch niet in Brussel vinden de maffiose bazen van de politieke baronieën van de hoofdstad. Vlaanderen en Vlaamse politici vinden dat gewoon maar uit ! Ach er zijn een paar dingskes, maar kom zeg niet overdrijven hé ! Molembeek klein geslagen…fait divers ! Kuregem onveilig …kom zever niet hé ! Allemaal Vlaamse propaganda !

Brussel is dus een groot probleem. De enen zijn niet slim genoeg, sommigen willen niet en weer anderen durven niet. Hoe erg kan het in een mini-stadje met zelfbeschikkingsrecht mis gaan ? Hoe ver kunnen beleidsmakende veelverdieners van hun probleemgebieden vervreemden ? Kunnen struisvogels stikken onder het zand ?

Het was even verschieten. Hoorde ik wel goed ? Nultolerantie in bepaalde wijken in Brussel ? Gevraagd, gekregen en bejubeld door de progressieven ? Groen! en sp.a die het Vlaams Blok nakwaken ? De vooruitstrevenden die moeten toegeven dat er no-go zones zijn voor de Brusselse politie ? De linkse pamperaars die met een geweldige schok van hun multicultureel luchtparadijs vallen ? Het is om van je stoel te vallen van verbazing.

Eigenlijk komt de volledige loosheid van links alweer maar eens pijnlijk aan het licht. Samen met de socialistisch vastgeroeste baronieën uit Brussel hebben zij de terecht gemelde problemen met allochtonen steeds onder de mat geveegd. Het subjectieve onveiligheidsgevoel gecultiveerd door extreem rechts was een gevaarlijk waanidee voor de electorale stabiliteit van de Franstalige sossen in Brussel.

Het moet daar echt paniek zijn in die linkse progressitische kringen. Misschien moeten ze daar maar karrenvrachten Motilium bestellen. Want van eindeloos bochten maken wordt men misselijk en gaat men kotsen.

De vissen waren er weer. Hallo hapten ze. De baarmoeder leek vriendelijk. Ik was er alleen. Niet eerst anders kom ik er niet zomaar in. Ik wachtte. De mooie stem kwam enkele seconden voor 8 uur. Ze vroeg wat ik kwam doen. Werken zei ik. Ik moest wachten.

Een man in maatpak kwam mij snel halen. Eventjes kennismaken. De dikke is de Freddy. De oude de Jackie. De mooie is Gracy, de lange Arlette. De serie ging mijn aanvoelens eindeloos door. Ik ben slecht in namen. Toch als ik ze maar eenmaal hoor. En veel snel achter elkaar volgen. Ik leer ze wel de volgende weken of maanden. Ze wensten mij allen succes. Nu nog. Wacht maar tot ik in hun vaarwater kom. Of tot ze nog maar denken dat ik in hun weg ga lopen. Ik huppelde achter Bert, want zo noemde het maatpak. Of toch de man erin.  

Ik deelde mijn kantoor met hem. Of eerder hij deelde het zijne met mij. Mijn buro is een bijgezette tafel naast zijn eikenhouten bureaumeubel. Ik zou daar niet genoeg mee hebben. Snel werd een tweede tafel bijgeschoven. Computer, nieuw zo op het eerste gezicht en een telefoon. Meer moet een mens blijkbaar niet hebben. Ik kwam voor het project. Daar wist ik alles van. Of toch meer dan iemand hier. Dus, als ik vragen had deed ik maar, maar antwoorden zouden zeldzaam blijven.

Of ik een aanvalsplan had. Een taktiek. Drie maand is niet veel. Dus ? Ah zo ? Ja dat lijkt logisch. Ja doe maar. Iedereen werkt mee. Indien niet moest ik het maar zeggen. Zijn telefoon oppakken. Zeg maar dat ik zal terugbellen. Succes er mee. Ik stel voor elke vrijdag een projectvergadering te doen ? Ja ! Ok tot later.

De telefoon deed het. Nu al Moppie bellen. Om wat te zeggen ? Ik heb een telefoon ? Neen dus. Het vasttapijt was diepblauw. Een beetje verschenen. De houten inmaakkasten achter zijn bureau maken indruk. Eventjes opentrekken om erin te kijken ? Later die kans komt nog. Ik kijk op de binnentuin. Ook met vissen, en een vijver natuurlijk. De computer startte. Snel, heel snel. Het was echt wel een nieuwe. Het WC ? Een mogelijkheid om ontdekkingstocht te gaan. Ja ik zoek het toilet. Een mogelijkheid om mijn weg te leren kennen. Ze glimlachten. Het is hier nog redelijk sympathiek.

Ik typte mijn eerste letters. Het was elf uur. Nog een uur en de middagpauze gaat mijn ijver stoppen. Wat na die eerste letters ? Vandaag mijn deel ? Ik zou het willen voorleggen. Niemand dus ik beslis zelf. Mijn deel. Info inwinnen, ijs breken dat is voor later. Of moet ik initiatief tonen ? Nu al ? Met wie beginnen ? De vloertegels in de gang waren bevuild. Sommigen erg. Dat had ik niet gezien tijdens de vluchtige bezoeken om aan werk te raken. Het toilet lag simpelweg achter de hoek. Ik was snel terug dacht ik. Te snel. De tijd leek een pauze te nemen.

De middagpauze. Ze was snel voorbij en viel reuze mee. TV bespreking. Vanuit het voorzorgsprincipe toch maar gekeken gisteren. Twee homo’s, ja dat vond ik ook. En daarmee de middagstop doorgeleuterd. Mijn deel was hard werken voor één namiddag. Morgen voormiddag gaat er ook aan verloren. Voor een deel. De mooie Gracy maakt tijd voor mij. Ze zal wat uitleg geven. Het kon hier slechter beginnen. Mooie blauwe ogen, blond. Klein maar vinnig. Lijkt mij intelligent, tegen alle vooroordelen in. Eventjes droom ik weg. Snel terug mijn deel is groot en moet uitgetypt. Ik zal Moppie veel kunnen vertellen deze avond. Ook van Gracy morgen…? Ik zie nog wel.

Ik had plannen voor mijn laatste vrije vrijdag. De volgende weken, maanden, ik hoop jaren zal de woensdag mijn vrije dag worden. Dus nog eventjes mij laten gaan. Misschien eens gaan langlaufen. Is jaren geleden. Neen dus, daarvoor veel te laat opgestaan. Foto’s dacht ik zo. Maar de regen trekt striemende lijnen op de ramen. Ook neen dus. Dus maar in grenzeloos genieten lekker lui liggen nietsen tot de dag voorbij is. Ik ben eraan begonnen. Met Steve Roach en Eric Wollo. Ogen toe en wegdromen. Effekens. Uw dag verdoen met niets ? hoorde ik in mijn hoofd. Eerst koppig ja gezegd. Helemaal nutteloos hier liggen ? Dan maar 1984 van George Orwell uitgelezen. Ik was al ver dus zo’n moeite was het niet. Het folterhoofdstuk.

Orwell had toch een treffende analyse over de toekomst. Het is niet zo erg geworden ook al zijn er zo ongeveer evenveel camera’s als er in het boek tweewegs teleschermen zijn. Zijn idee om de taal aan te passen aan het politieke doel is echter overal om ons heen. Nieuwspraak, dubbeldenk, misdenk. Bekijk de communicatie van het IPCC en de getrouwen maar eens als het op klimaatsverandering op aan komt. Orwell was op dat gebied visionair. Ook raak was hij met de uitspraak dat de macht nooit wordt opgenomen in het belang van het volk maar wel om de macht zelf. Dat illustreert de Belgische politiek vandaag tot den treure toe. Geschiktheid speelt geen rol ! Macht vergaren door de partij.

Helemaal raak zat Orwell met zijn visie dat het gepeupelte aan de praat wordt gehouden door de amusementsindustrie. Niet alleen liedjes zoals hij voorzag. Maar ook alle andere vormen van schadeloos onderdrukken van de actieve geest. De jeugd verdringt de stemmetjes in het hoofd met mp3 en vierspelers. Vele anderen worden van hun gedachten beroofd door avondlijke TV. Debiele uitzendingen voor een doelpubliek op het niveau van een verstandelijk minderbegaafde twaalfjarige. Afgewisseld met een intelligente quiz natuurlijk. Niveau middelmatige dertienjarige. Niet hoeven nadenken en toch het gevoel hebben slimmer te zijn dan de slimste mens. Heerlijk slapen gaan. Of vol van gefrustreerde woede in bed kruipen en nog uren bedenken welke vreselijkheden op de haatpagina’s van de winnares zullen gepleurd worden. Orwelliaanse haatminuten.

Linda heeft dus gewonnen. Een prachtvrouw, reeds lang. Begeesterd en gedreven in haar vak. Een vrouw met een mening, behept met de wil te winnen. Zelfs tegen mannen. Zulke vrouwen zijn echte uitdagingen. Moesten er zo meer zijn de kans op Willemiaans overspel zou sterk vergroten. Vele mannen worden daar echter bang van. Bange mannen gaan laf schelden en blind verwijten in alle anonimiteit van het internet. De overexposure in de pers zal wel weer niet te dragen zijn. Maar als we dat zien, horen, lezen, bespreken,…moffelen wij de miserie van de wereld weg. Onwetendheid is vrijheid nietwaar ! De droogkast piept. Ik zal maar wat gaan strijken….één van mijn laatste keren (hoop ik).

De oen van de dag Willem ? Euh ja, ik volg het zo niet meer. Peeters en zijn Opel strapatsen komen in aanmerking ? Maar zelfs dat volg ik te weinig. Tot deze middag ! Leterme in de senaat !

De goede man las gewoon van het verkeerde papier de vraag die aan hem gesteld was. Ok een verkeerd papier aan de eerste minister bezorgen ? Missen is menselijk. Dit beginnen lezen …Ok missen is menselijk. Maar dit tot aan de punt doorlezen zonder zijn vergissing, groeiend naar belachelijkheid door te hebben….?

Dat is een eerste minister onwaardig ! Dat is een blunder ! Een bewijs van incompetentie ! Want geef toe, een premier die niet begrijpend kan lezen ? Dat kan niet ! Vooral omdat die goede man de ene blunder aan de andere flater breit. Verkeerde volksliedjes, niet weten wat de nationale feestdag herdenkt, geen organisatie, geen leidinggevende capaciteiten, in slaap vallen tijdens presentaties van buitenlandse staatshoofden, de klok (van een blackberry) niet kunnen beheren, zich verslapen en vliegtuig missen, en nu dit !

Ik kan dhr Leterme maar één raad geven. Namelijk dat hij zich moet houden aan wat zijn competentiematrix mogelijk acht. Geiten hoeden dus. Meer zit er echt niet in voor die oen van het decenium.

Hallo met de Kris hé. Zeg Nick….Wat zeidde

Ja zeker mr. Reilly .

Zeg Mr. Reilly, dat is nau echt wel crapuleus he. Zo iets kan nau echt wel nie hé…

Wat zegt U mr. Reilly.

Ja ik ben boos. Echt pissed ben ik. Ik vind het persoonlijk zeer ongehoord om Opel A’pen te sluiten.

Tuurlijk mr. Reilly, zeker mr. Reilly.

Neen dat was echt wel niet een goede beslissing om de productie uit A’pen weg te halen.

Tuurlijk mr. Reilly, zeker mr. Reilly.

Dat zeg ik toch mr. Reilly het komt ons wel zeer ongelegen die reorganisatie van GM.

Tuurlijk mr. Reilly, maar vaneigens mr. Reilly.

Tja ondanks de productiviteit is het inderdaad dom dubbele capaciteit aan te houden mr. Reilly.

Tuurlijk mr. Reilly, maar vanzelfsprekend mr. Reilly.

Maar het is toch wel erg voor die mensen mr. Reilly ?

Wat egt u Mr. Reilly ?

U hebt gelijk meneer Reilly zo extreem erg is het niet, wij hebben hier een goed sociaal vangnet. Natuurlijk mr. Reilly.

Denkt U misschien eens aan dat businessplan mr. Reilly ?

Tuurlijk mr. Reilly, maar vaneigens mr. Reilly.

Voor een zeker gesloten bedrijf doet u die nutteloze moeite niet meer ?

Dat begrijp ik mr. Reilly. Uw tijd kan nuttiger besteed worden. Maar toch een sluiting dat is zo drastisch ?

Tuurlijk mr. Reilly, maar vaneigens mr. Reilly.

Een optimalisatie van het aangewende kapitaal, zeker mr. Reilly. Dat zijn economische wetten nietwaar ?

Tuurlijk mr. Reilly.

Een alternatief ? Misschien ?

Wat zegt u mr. Reilly ? Voor uw part kunnen we er een gigantisch frietkot van maken

Zeker mr. Reilly

Maar mr. Reilly mij kiezers ?

De pot op zegt u mr. Reilly. Zeker mr. Reilly.

Wat zegt u mr. Reilly ?

Ze staakten toch niet elke dag hé mr. Reilly.

Tja als u het zo stelt elke week een paar uur is echt wel veel.

Mijn bedrijf, en ik beslis vraagt u mr. Reilly ?

Tja lastposten, veel te dure arbeid, domme overheid…euh ik protesteer mr.…

Tja zo scherp gesteld ? Echt ? Tja dan zou ik sluiten. Natuurlijk.

Zeker Mr. Reilly

Ik wist dat er met u te praten valt mr. Reilly !

De groeten thuis en tot de volgende ! Doei !

Sorry mr Reilly.

Mijn ongeloof ten aanzien van de reacties op het sluiten van Opel Antwerpen stijgt. De vakbonden bezig gehoord ? Vind u ook niet dat die beter een toontje lager zouden zingen ? Houd u  die vakbonden niet op zijn minst voor een deel verantwoordelijk voor de uitverkiezing van Antwerpen om gesloten te worden ?

Wordt u ook zo ziek van de schijnheilige hypocrisie van de politiekers ? Hun verontwaardiging klinkt hol en vals. Het ganse Vlaamse politieke leven was reeds van in mei vorig jaar op de hoogte van de sluiting. Peeters, de minikeizer van de Vlaamse fröbeltuin vraagt een businessplan ? Euh….versta ik dat goed ? Welke kiek gaat er nu een plan opstellen voor een fabriek die zeker dicht moet ? Welk uilskuiken veronderstelt dat zoiets zou bestaan ?

Onze politiekers hebben met die kennis niets gedaan. Nu zich uitsloven voor iets dat verloren is ? Ze zouden beter beginnen regeren en beleid maken. Zo kunnen ze misschien Volvo nog redden. Onze derderangs politiekertjes zijn liever bezig met geld te vergooien aan luxehotels voor illegalen. Of laten oogluikend toe dat wij gebruikt worden als OCMW van de wereld door een niet meer te controleren tsunamie van gelukszoekers. Anderen hangen liever de paljas uit in het buitenland of schrijven haiku’s in de hoop dat de crisis daarmee overgaat. Gelukkig zijn er een deel van die onheilszaaiers naar Europa geloosd. Anderen zou ik de raad willen geven op geiten te gaan letten, dat past beter binnen hun competentieprofiel.

Oh, er zijn politiekers die zwijgen ! Nu Opel Antwerpen slachtoffer is van het moordende kapitalistisch liberalisme, nu horen wij de VLD-ers niet ! Waar zit nu de ultraliberaal Dedecker ? Ook Vlaams Belang loopt deze ultraliberale ideeën achterna. Hoe gaan ze dat uitleggen in het belang van de Vlaamse slachtoffers van GM ?

En wij burgers ? Hoelang gaan wij die derderangsfiguren blijven verkiezen ? Wij hebben nood aan staatsmannen die Vlaanderen en samen daarmee België aan de top van de ontwikkelingsladder kunnen houden. Wij hebben bezielde figuren nodig die een dringende 1212 actie opzetten voor de ruïne van het Belgische industriële landschap. Geen slapjanussen die vadsige vastgeroestheid belangrijker vinden. Geen breedsmoel beeldenstormers. Gewoon goede politici met verstand en verantwoordelijkheid. Het zal een politieke revolutie moeten worden of het geblaat over collectieve verarming gaat echt wel heel concreet worden.

Op de dag dat Obama één jaar president was, was het er weer. Op het moment dat het gebleit over Haïti zo ongeveer iedereen de strot uitkomt stoot het dit deeleiland van de eerste nieuwsplaats. De sluiting van Opel Antwerpen.

Het komt weer allemaal boven. De onzekerheid. De spanning. Ik herbeleef het mee. Gaan slapen. Beter gezegd in bed gaan liggen. Draaien, keren. Niets help. Al elf uur. Nog zes uur te liggen. Dan terug. Naar waar, naar wat. Wat zal het nu zijn. Toch ontslagen. Of de valse ziekelijk makende spanning van de valse hoop verder rekken. Ze zeggen het nu echt wel op de radio. Sluiting. De vakbonden, de breedsmoelen roepen wel. Ze roepen al lang en veel te veel. Mede de oorzaak dat Antwerpen sluit ? Komaan zeg we werkten hard, we mochten toch wat verdienen ? Of niet soms ? Wat gaan we volgende week verdienen, volgende maand ? volgend jaar ? Gaan we nog verdienen ? Kunnen onze kinderen wel verder studeren ? Ons huis, nog vijf jaar ? Wat ga ik met mijn tijd doen ? Twaalf uur. De andere kant van het bed beweegt ook. Ook niet slapen. Zwijgen omdat praten pijnlijker is. Vijf na twaalf. Het is te laat.

Knijpende kroelwormen in de maag. Koffie om de slaaptekortkater te verdrijven. Straffe koffie. Sluiting ? En dan ? Doppen. Hoe lang ? Kan ik nog werk vinden ? Waar ? Wat sleuren we mee ? Johnson Controls ? Dat is zeker. Wie uit de broodjeszaak zal moeten gaan ? Wie bij de busmaatschappij die ons, de mannen, ophaalde thuis. Wie bij de kuisfirma ? Ach ik heb er nooit gewerkt. Wel als klant gekend. Preventief ontslagen. Opel valt toch zeker weg. Hoeveel zijn er zoals ik. Hoeveel gaan er volgen ?

De verontwaardiging van de politiekers klinkt hol. De derderangsfiguren die hier het beleid in handen hebben wisten al van in mei vorig jaar dat de General (spreek uit op zijn Vloams) Motors ging sluiten. Het wordt hoog tijd voor een electorale revolutie. Wij hebben politici nodig, neen staatslieden hebben wij nodig die eindelijk iets doen voor het binnenland en zijn inwoners. Geen zakkenvullers die er alleen maar op uit zijn plezierreisjes in het verre buitenland te maken. Geen pamperaars die meer aandacht besteden aan de illegaal inkomende gelukzoekers. Wij moeten geen geld wegsmijten om nuttelozen op hotel te laten logeren. Wij hebben het hier meer dan nodig. Wij hebben beslissingsmakers nodig die nutteloze pestbelastingen voor Vlaamse bedrijven durven afschaffen. Die arbeid niet extremistisch duur houden maar het mogelijk maken om mensen in dienst te nemen zonder failliet te gaan. Er is werk genoeg aan de winkel hier in het binnenland. Yes we can ! Obama focust ook op de VS. Er is niets mis met een extra inspanning voor het eigen electoraat. Geld vergooien aan anderen kan iedereen. Vlaanderen aan de top brengen (of houden) van de welvarendste, rijkste, productiefste,…..regio’s ter wereld is nu de prioriteit. En wij, kiezers, gaan toch niet eindeloos blijven toekijken hoe ongeschikte derde provincialers ons land naar de kloten laten gaan ?

U denkt allicht, beste lezer, dat ik nu mijn dagen aftel tot 1 februari. In alle ledigheid. Mis dus. Nog nooit zo druk bezig geweest. Pa, wil je mij eens wegvoeren ? En komen halen. Nog snel eens naar de Lucas of naar iets anders. Gij kunt nog wel eens dit of gindse ? Nog nooit zo weinig tijd gehad. Ik weet niet wie de tijd verdeelt maar ik voel mij zwaar tekortgedaan.

Ondertussen is Leonard Danneels geworden. Zijn er drie moorden opgelost. Heeft Daerden de show gestolen in de senaat. Heeft Anderlecht Standard vernederd en Witsel zijn crapuligheid bevestigd. De Gucht onderlijnt zijn onbenul nu ook op Europees niveau. Haïti heeft gebeefd en bevestigd in de nasleep ervan alle vooroordelen die ik er omtrent had. Ten eerste als magneet voor miserie, ten tweede als grootste apenland ter wereld. Hulpverleners die zwaar bewapende soldaten nodig hebben om zich te beschermen ? Hoeveel verder mag het gaan voordat het nut van sturen van hulp in vraag mag worden gesteld ? Is het verantwoord, hoe groot de ramp ook, om mensen te sturen naar gebieden waar met machetes uitgeruste bendes door de straten zwerven. Waar ze deze lange messen voor nodig hadden blijft mij een raadsel, waarvoor ze ze wel zouden gebruiken behoefde geen tekening.

Het jaar dendert zijn tweede week in. Miserie alom. Er zijn echter ook kleine korte positieve flitsjes. Straffen Taf trap het af. Bij de roepgroeners. Hartverwarmend is de implosie van dit extreem linkse zweeppartijtje. De erfenis van de communisten. Net zo verheugend als de luide tramalant waarmee de rechts extremisten aan het imploderen zijn. Funadamentalistisch extremisme is een nagel aan de doodskist van de democratie. Dat de extreme politieke strekkingen aan het verdwijnen zijn, is alleen maar positief nieuws.

En de wereld draait maar verder. Ik ga nog een beetje genieten van mijn laatste weken waarin ik de luxe van de tijd aan mijn zijde heb. Ik ga mij verder nog wat ergeren aan het stakende onbenul dat niet alleen met vele jobs speelt maar bovendien nog onze lucht vervuilt met het opstoken van geïmpregneerde palletten. Nogal wel dat een zinnig denkende directie daar paal en perk wil aan stellen.

Ze hebben hem. De gebuur heeft het toch gedaan. Hij zei dat hij was gepest. Door het lint gegaan om op zijn gemak een busje naft te gaan halen en zijn schietgeweer. Dan vielen er twee doden. Wanstaltig afschuwelijke daad. Geen enkel zinnige reden, hoe zwaarwichtig ook kan zulke bestialiteiten verantwoorden. Maar de twijfel was gezaaid. Een serene kadering van deze daad was niet meer mogelijk. De pers, inderdaad maden, produceerden een hoeveelheid bagger die een weldenkend mens niet voor mogelijk houdt. Naam en toenaam, adres met foto’s. Het kon niet op. Ik dacht aan de achterblijvenden van de slachtoffers. Ook zij hebben nood aan een serene verwerkingsperiode. Ze zullen het zo al kwaad genoeg hebben. Maar ook dacht ik aan vrienden en familie van de dader. Ook zij hebben nood aan kadering, plaatsing van de gruweldaden.

Toen kwam Annick. Of de onthulling van haar moordenaar. Het wordt beangstigend. Zonder aanleiding  deze keer. Dus ook zonder reden op Nieuwjaar. Psychopaat. Hier bij ons. Een gewone man. Lachend op internetfilmpjes. Kan dit wel ? Kan ik onze buur nog betrouwen. Ben ik zelf betrouwbaar ? Komt er nog meer ? Zijn er nog van dat slag ?

Neen Willem wordt niet paranoïde. Maar net zoals iedereen probeer ik de moorden te duiden. Te plaatsen. Af te zonderen en een etiket op te plakken. Liefst zo eentje met daarop een reden voor de gruwelijke feiten. Dat geeft zekerheid en houvast. Mij zal dat niet overkomen, want ik ga niet dit of dat doen. En dat labeltje plakken lukt hoe langer hoe minder in dit geval. Zinloos geweld lijkt het. Geen greep op te krijgen. Geen oorzaak op te plakken. Net daarom zo intrigerend en beangstigend.

De wekker had een trage nacht. Sloom sleurde hij zich door de donkerte. Elke keer ik keek vorderde hij zo weinig mogelijk. Linkerzijde, rechterzijde, rug buik. Allemaal raakten ze de matras eenmaal per minuut. Ik mocht bellen. Mijn 2010 kon goedgemaakt worden. Of zijn start missen.

Negen uur rende voor mij uit. Wou ontsnappen, zich toch niet laten vangen. Trillende vingers had ik al. Niet nodig zei de pessimist in mijn linker oor. Niet bellen, 't wordt toch niets. Zo'n ouwe zof maakt geen schijntje kans. Nog even wachten en dan vlug eens horen fluisterde zijn optimistische antagonist in mijn rechter. Zo'n hoofdschotel als jij hebben ze nog nooit afgevogeld.

Eindeloos leek het wachten. Rond juli de komst van Sinterklaas uitzitten. Twee toetsen tegelijk indrukken. Terug afleggen en opnieuw. Drie pogingen. Mijn hartritme dreef zo hoog als de verwachting. Goede morgen, Willem, ik zou graag....Goede morgen en mijn beste wensen. Die hoefde ik niet. Zij moest mij niets wensen. Zij kon gewoon mijn jaar maken. Of nu reeds knakken. Ik wenste beleefd terug. Ik bewonderde mijn durf als ik mij hoorde zeggen dat ik eens wou informeren of ze mijn jaar nu al geslaagd zou maken. Ze kan geen spanning opbouwen op aanhouden. Ja zei ze. Ik zei dank u en vroeg En nu. Woensdag de details regelen.

Ik legde de telefoon af. En zakte in elkaar. Moppie vond mij slapend in de late namiddag. Ik had niets gedaan. Niet gekuist, niet gewassen, niet gestreken. Alleen geslapen. Voor het eerst in een jaar zorgeloos. Ik was blij. Ze zag het. Toch zei ik het nog. Nutteloze communicatie. We kusten. Lang en heftig.

Het is vanaf 1 februari een 4/5de geworden. Laat de rest van 2010 nu maar komen.