Archief

de show is voorbij...de schande van Bart Peeters kan vergeten worden.
Niet betrokken idioten hebben hun kippevel gehad.
De ouders zijn thuis.....
Het gemis wordt nu pas duidelijk.
De lege kamer, het onbeslapen bed.....
De deur die niet open gaat op het normale uur van thuiskomst.

Nooit meer wij lusten geen spruitjes meer

Vrolijke vrienden....wat een gezeik van een sensatiezoekende TV moron.
De vrolijke vriend of vriendin komt niet meer thuis.
Etenstijd zonder honger.
Tranen zonder camera.
Verdriet zonder facebook-opgeklopt medeleven.
Zelf verwerken.
Waarom.
Nog eens Waarom ?
Er rijden zoveel bussen.
Waarom die ?
Neen de TV sensatie geeft geen antwoorden.
Die zak zingt een liedje.
Een emo liedje....voor de anderen.
Niet voor ons...
Wij lijden in stilte. Weg van de wereld
Hij faked medelijden.
Hij of zij is weg....
Vrolijke vrienden bijgod...de smeerlap.
Wat nu ?
Neen ze zijn niet in de hemel
Neen er zijn geen sterren extra
ze zijn dood
ze zitten niet meer aan tafel
ze maken geen lawaai meer
ze hebben geen wil meer
hun bed blijft leeg
ons hart ook....
Niemand begrijp het individuele verdriet
Niemand lijdt onder het verlies zoals de ouders.
Zelfs Willem schiet tekort...
Willems kinderen leven nog
Willems ouders zijn te vroeg heegegaan
Verdriet schrijnt...ook na 15 jaar.
Bart Peeters heeft een andere TV show.
Bart Peeters zijn kindjes zijn gelukkig en blij.
Bart Peeters ook.
Hij fake-te.
En de grootste emotioneel maloten, zij fake-ten mee.
Maar de leegte schrijnt...bijt stukken uit de maag
nijpt samen aan het hart
doet de honger vergaan tot de ziekte toeslaat.
Niemand lijdt als de achtergeblevenen.
Bart Peeters is naar huis...morgen is hij het leed vergeten
Het bed blijft leeg
Ook morgen
en de dag erna
en erna
en erna
erna
na
a

Het busaccident. Ik werd wakker. De wekker, u kent dat wel. Veel lawaai, een graai naar de knop en lap, daar bleirt de radio. Het was woensdag. Ik kon dus nog een kwartiertje soezen voor ik echt uit bed moest. Het signaaltje van het nieuws irriteerde mij. Zoals elke dag. Maar alweer luister ik, recht zitten op de rand van het bed, naar de eerst woorden van het nieuws. Busongeval, doden, kinderen, Zwitserland.

Het bleken er 22. Dode kinderen. 28 doden in totaal.
Ik werd even stil. Bleef zitten, zette de radio wat harder. Sierre, tunnel…. Ramp. Als ouder sneed een trilling door mijn lijf. Mijn dochter moet binnen de 2 weken langs diezelfde tunnel die kant uit. In een bus. De pijn van het verlies, door het leven mij reeds meermaals geleerd, knaagde weer maar eens in mijn hoofd, in mijn lijf, in mijn leden. Ach…U zult het maar thuis krijgen. Meneer, er is iets gebeurd…wij weten niet ?! Neen, echt niet. Gsm ?

Neen die wordt niet beantwoord ? Dat wil niets zeggen, meneer. Maar… Bijgod, ik zou al in de auto zitten. Sierre- Sion is niet zo extreem ver. Willem kan rijden. Ver rijden. Uren onzekerheid. Martelen en niet in Guantanamo. Mensen verdienen dit niet. De kinderen zeker niet. Willems hart krimpt samen. Moppie, echt uit bed als de wekker krijst, wist van niets. Ze kromp ook samen bij het nieuws.

En dan begon het.
Muziek op de radio bleek van een ongekende meligheid. Alsof de ouders van de getroffen kinderen nu naar de radio zouden luisteren.
De ramp werd aangegrepen voor een nooit geziene emotionele opgekloptheid.
Willem leefde mee, met het verlies van de ouders. Maar bleef rationeel. Hij kende die mensen niet. Schreien in het openbaar verlicht het persoonlijke leed niet van de zwaar getroffen achtergebleven ouders. Naar melig lamijnige muziek moeten luisteren al even min. Het emotionele gezwam tussen de strookjes kon mij niet begeesteren. Een minder begaafde nicht pleurde Facebook vol met opgekloptheid en fake aandoenlijkheid…of leefde ze echt zichzelf zo destruktief in, in het schrijnende verlies van ouders ergens 100 en 200 km verder weg ? De mens als emotioneel groepsdier.

Hoe meer tijd er verstreek, hoe meer bij Willem de zorg opkwam dat hij niet normaal is. Willem kan zich wel inleven in de pijn van verlies. Niet van een kind, dat heeft het leven mij gelukkig tot hier toe bespaard. Maar Willem kan niet mee met de opgeklopte emotionaliteit die de pers aan de dag legt. Willem vindt het vreselijk (woordeloos erg) voor de ouders, broertjes, zusjes, grootouders…familieleden. Maar het leven gaat verder. Het lot heeft beslist, ver weg van Willem. Willem is geraakt, maar niet KO. Ook niet emotioneel. En mijn verbazing groeit. Mensen die nooit meer naar de kerk gaan stromen massaal naar een gebedswake. Waarom…? Het gemis van collectief rouwen ? De steun van de groep ? Het bewijs van de mislukking van het afbreken van de religie ? De slachtoffers zullen er echter niet door terug komen….het leed van de achterblijvenden zal er niet door verzacht worden.

Allé lap...Die raad van Europa of toch het het Comité voor juridische zaken ervan weet ook weeral wie die NVA en die BUB'ers zijn !

Het Comité voor juridische zaken heeft net gezegd dat het zich onmogelijk kan uitspreken over elk dossier dat een oppositiepartij uit een lidstaat aandraagt.'
Maw....zeg zageventen !

En ze verwijzen die "klacht" dan maar door naar één of ander goed klinkende commissie de Venice Commission.
Ofte de klacht wordt van Pontius naar Pilatus gestuurd.
Van het kastje naar de muur om er vanaf te zijn

De Venice Commission is vooral een onafhankelijke denktank met experts, die normen uitwerkt voor verkiezingen en andere elementen van het staatsrecht. En zo vullen ze die NVA handen weer met een dode mus !

Dat BUB'ers zich daar aan laten vangen en mee laten paaien....ach niemand neemt die sullen ernstig, tenzij om er eens goed op te kloppen (nietwaar Vlaams Belang ?)

Maar dat een zo opgehemelde intellectueel als De Wever zich voor zulke onzin laat spannen ?
Zijn verstand is duidelijk mee vermagerd met zijn buik ! En zijn IQ volgt heel duidelijk zijn taille !

U hebt het deze week ook wel gehoord of gelezen. De Wever vindt van zichzelf dat hij niet te veel verdient. Dit naar aanleiding van een inlevering die de verantwoorde politici zichzelf hebben opgelegd. Hij moest, beweerde hij 500 euro per maand netto inleveren. Het zijn er effectief 195.

De Wever stond te dreinen als een klein kompleet miskweekt jong. Een grienkop om mee naar het wereldkampioenschap te trekken. En dat is dan die man die de kleine werkende mens zijn loonsindexring misgunt. Die de kleine werkmens die 20 euro per maand extra wil afpakken. 20 euro die voor vele mensen het gat tussen de inhoud van het loonzakje en de lengte van de maand effectief beperken met een brood en wat toespijs extra.

Zo’n vieze hypocriet is deze “5700 euro netto + onkosten natuurlijk” verdienende profiteur ! U zult het maar eens moeten proberen. Zulk bedrag elke maand opstrijken van uw bedrijf en in ruil alleen maar wat loze en persoonlijke uitvallen doen naar de collega’s die wel werken. Ondertussen luidkeels zitten beweren dat een andere afdeling van het bedrijf profiteurs en hangmatverslaafden zijn. En bovendien zelf persoonlijk geen schijntje uitvoeren en uzelf koesteren in een breedsprakerige resultaatloosheid. Nou, ik durf wedden dat er in de privé niet zo veel in zo’n situatie rondlopen. Mocht u bovendien, net zoals De Wever doet, gaan roepen dat het kapotmaken van het bedrijf uw grootste doel is….nou, zo kunt u het niet maken in de privésector. Toch niet voor 5700 euro netto op de maand !

Als De Wever reden heeft om zijn bek open te trekken, dan zal het toch wel zijn om ootmoedig “dank u wel” te zeggen aan “het bedrijf” dat zijn leeglopers strapatsen tolereert en zijn destructieve respectloze nonsens elke maand beloont met een bedrag waar ik verdomme 4 maand moet voor gaan werken !

En maar emmeren over voorbereidingen...nou moe....Wie licentiaat is moet toch de leerstof van de derde graad humaniora zonder al te veel voorbereiding onder de knie hebben. Mijn ervaring (4 jaar les gegeven in 4-5-6 middelbaar en 4 jaar les aan universiteit Toegepaste wetenschappen vakgroep Textiel) is dat er na het eerste jaar geen voorbereiding meer wordt gedaan !

Klassenraden...man man man één keer om de drie maand ! Om dood van te gaan.
Ik zat dan nog in de schoolraad ook...die aansloot op de klassenraad en een reden was om de 5de en 6de Duvel naar binnen te werken.
Oudercontacten...2x per jaar miserie miserie miserie ik werd daar echt oververmoeid van...van dat gezanik van die ouders met hun geniale kinderen die geen punten haalden.
Buitenschoolse activiteiten...ik ben 2 keer mee geweest (gratis !!!) naar Italië met de laatstejaars. Ik heb mij moeten forceren daarvoor...dat ik er nu nog blauwe plekken van heb !
Studiedagen....met zoveel tegenzin naar toe geslagen door de directie. Wie wil er nu naar studiedagen ? Wie is er nu geïnteresseerd in bij te leren ?

Het ergste was natuurlijk de verveling !
Na het tweede jaar humaniora had ik het bezien. Altijd hetzelfde...geen evolutie in wat men moest aanbrengen (buiten de vorm). Saai en boring...met collega's die van verlof naar verlof zwalkten over een pad van ziektedagen.

U moet zich, mocht u ervaring in de echte privé-sector hebben, maar eens voorstellen dat u naar uw baas trekt met het volgende
Meneer (of mevrouw) de baas vanaf nu wil ik
- 20, maximaal 30 uur werken op de week !
- 1,5 uur middagpauze
- 4 maand vakantie
- recht op 30 dagen vastgelegd ziekteverlof per jaar dat ik, als ik ze niet op gebruik mag overdragen naar het volgend jaar...eindeloos door.
- en vroeger stoppen dan de rest van uw werknemers. Als die pummels op 60 op pensioen gaan wil ik echt wel op 58 !

En natuurlijk wil ik daar een hoog fultime loon voor !

Uwe meneer of madam den baas zal in het beste geval niet meer bijkomen van het lachen. De meeste mensen echter zouden zich groen en blauw ergeren aan uw eisen en u onmiddellijk ontslaan.

Onderwijsmensen zijn verwende nesten !
Het enige dat daar moeilijk is, is drang naar werken te kunnen onderdrukken. Zodanig zelfs dat wie in het onderwijs blijft meestal genetisch begiftigd is met een meer dan normale afkeer van werken. Wat zich uit in het feit dat wie lang in het onderwijs blijft eigenlijk maar in twee groepen kan onderverdeeld worden :

1° De kleine groep van begeesterde geboren lesgevers. De leraars die we op ons 50ste ons nog kunnen herinneren als mijlpalen in ons leven. Spijtig een kwijnende groep.
2° Een groeiende groep die voor niets anders goed zijn en niet zouden overleven moesten ze op de arbeidsmarkt moeten gaan zoeken naar een inkomen. De grote groep leraars dus die we ons blijven herinneren omdat wij op zoek moesten naar bijlessen (of uitleg aan de slimste van de klas vragen) omdat ze nauwelijks interesse hadden in hun job en het kwisteam en de volleybalclub veel belangrijker achten dan de toekomst van de jong-volwassenen waar ze hun kennis zouden moeten aan overgedragen hebben.

En dan gaan die pummels nog staken ook !
Het einde is nabij !

“Neen dochter, ik kan uw studie niet meer betalen” Dit zinnetje beklijfde mij. Het blijft hangen en draait in mijn hoofd. Het kwam van een 49 jarige man. Slachtoffer van Bekaert. Ontslagen door smeerlappen als Bert De Graeve. Mensen die miserie alleen maar kennen om uit te delen aan andere mensen. Onmenselijke varkens die het leven ontnemen aan andere mensen. Maar zelf genoeg geprofiteerd en geschraapt hebben om nooit aan hun kinderen te moeten zeggen dat ze niet meer kunnen studeren omdat een papa of mama werkloos gemaakt is door rijke ellendelingen. In zulke momenten begin ik te hopen dat er toch nog een God bestaat zodat bandieten als de De Graeves van deze wereld toch nog gestraft kunnen worden. Ook al is het in het hiernamaals en zullen weinig andere mensen kunnen genieten van zulke straffen, het geeft een beetje steun aan mijn rechtvaardigheidsgevoel. Alleen weet ik dat god niet bestaat en dat rijke klootzakken in deze wereld altijd aan het langste einde trekken ! Bah !

Het was heugelijk, memorabel zelfs. Bart Wellens wint in Essen. Ja, Willem is een wielerfan. Is trouwens zeer eenvoudig. Na vol gegeten te zijn op een zondagmiddag, lui in de zetel met de zappie in de hand op het juiste moment het juiste knopje indrukken. En dan wakker blijven.

En aan dat laaste mankeerde het wel eens de voorbije jaren. Zeker in de winter als de wegwedstrijden en rittenkoersen zijn vervangen door het uurtje Vlaams veldhuppelen. Nauwelijks sport te noemen. Wat zich bewijst als de beoefenaars van deze Vlaamse folklore eens deelnemen aan echte sporten zoals wielrennen op de weg of mountainbiken.  Als u de veldtrappelaars al in de uitslag terug vindt, opgeven is één van de grote verdiensten van die Vlaamse folkoristen, dan zoekt u best de lagere regionen af om ze snel terug te vinden.

Maar toch, het heeft iets sympathieks. Zeker als Bart (go Bart go want Willem is echt wel Wellens fan) een rol vooraan speelt. De benen niet stijf houden Bartje…brengt niets op ! Ach ook Pauwels is sympathiek. En Stybar. Leuk Nederlands dat die man praat. En zeer goed trouwens. Maar de voorbije jaren was daar ook ene zekere Sven Nijs. Nu ken ik die man niet persoonlijk. En ik zal mij dus stierlijk vergissen. Maar als die vent zijn gezicht op TV komt, krijg ik een onstuitbare kakaanval. Vloeibaar. Een monsjisjikop…een arrogante praler. Poef, de start gegeven, dhr Nijs dartelt op kop, dhr Nijs wint. Willem in slaap.

Gelukkig is er dit jaar een beetje spanning in gekomen. De egoïst wint niet meer alles. Hij is over zijn top. En het geluk helpt een handje. Neem nu Essen. Willem sprong op, riep Ja! Ja! Ja! Kijk nu! Hij staat daar ! Hahahahahahha…toen Nijs van Baal daar met zijn veloke op de rug naar huis kon ploeteren.  Toen hij daar in die laatste bocht op zijn gat ging….Mijn rechterhand tot vuist gebald, een klop in in mijn half opgestoken linkerhand en “YES !!!” roepend.

Ook gisteren ging hij neer. Neen ik riep niet meer. Eerlijkheid gebied te zeggen dat dhr Nijs een kei is in het Vlaamse veldfladderen. Hij heeft een magistrale fietsbeheersing en een nauwelijks te benaderen stuurgevoel. Nu hij niet meer alles wint, is hij plots pakken sympathieker geworden. Ha nee…geen overloperij Bart Go Bart go, ni pleuje… maar toch. Nijs kan het veldrijden nu wat zout en peper leveren. Tegengewicht voor de alles overheersende anderen. En mocht hij, alleen met een buitenlander strijden voor een overwinning, ach ja, ik zal, in stilte verwacht niet te veel van mij, supporteren voor Sven. De wereld lijkt warmhartiger als hij eerlijk verdeelt is. Ook al gaat het maar over een uurtje Vlaams volksfeest.