Archief

Het heerschap schoffeert de ganse homokliek. Twee keer. Neen hij heeft niets tegen dat slag mensen, maar wat ze doen is wel abnormaal. En gelijk heeft hij, moest dat de normale gang van zaken zijn in de natuur, buiten wat planten en korstmossen zou er niet veel leven meer zijn.  Bovendien is de betrokken persoon ervan overtuigd dat AIDS een soort van immanente gerechtigheid is. Dus wie er een potje op rondneukt verhoogt zijn kans op AIDS. Alweer heeft hij gelijk. Maar u begrijpt dat de lange homotenen niet tegen zulke boude conclusie kunnen.

En met de homo’s, heeft de aartsbisschop de ganse progressieve meute aangeschoten. Huilend en krijsend van verontwaardiging schreeuwen ze bovendien nog om het vel van de aartsbisschop ook. Als troostje hebben ze het vel van zijn woordvoerder gekregen. De goede man gaf zijn job, na drie maanden reeds, op. En hij krijste hij mee met de progressieven in het bos. Het gelijk van de hoeveelheid werd aangevuld met zijn zeer relevante stem. De aartsbisschop is een schoft. Neen hij heeft niet gefaald…hij heeft zijn job op voorhand niet verkeerd ingeschat. Met spookrijders valt niet te leven.

Eigenlijk verbaast het mij die massale reactie op de woorden van de aartsbisschoppelijke religosaurus. De kerken lopen leeg. Nauwelijks nog 10% van de bevolking, het hoogbejaarde deel, gaat actief naar die man zijn kerk. De woorden gelden dus alleen voor dat clubje loopwagengebruikende overlevers. En laat het nu net de groep meest overtuigde atheïsten zijn die het hardst reageren. De echte kerkontkenners voelen zich blijkbaar geroepen het plaatsvervangende geweten te spelen van de weinig mobiele en al even onmondig vermoedde kerkgangers. Het zou lelijk van mij zijn achter die reacties een ondertoon van revanchistisch kerkbashen te vermoeden. Een simultane vergeldingsactie van de progressieve meute. Vergelding bijvoorbeeld voor de goede opleiding die velen genoten hebben onder de vleugels van de kerk. Ach die progressieven kunnen nu eenmaal niet om met een instelling die het moet hebben van waarden en structuur. Dus afkraken dat ding !

Maar wat mij meer verbaast is de dubbele moraal waar dergelijke progressieve krachten zich van bedienen. Op de, waarheidsbevattende woorden van Leonard reageren ze als een stier op een horzelsteek. Woorden van een maatschappelijk nauwelijks nog relevant man. Maar voor de fysieke aanvallen, het in elkaar slaan van op homo’s door islamieten draaien die progressieve meesmuilen hun hoofd naar de andere richting. Het is voor de pavloviaanse kerkbashers confortabeler de islam-inherente homohaat te negeren. Homo’s met de kop naar beneden van het dak gooien….sssst het is gemakkelijker Leonard te pakken.

Den tsjeens is dood. Of toch voor enkele jaren gecryoneerd. De Amerikanen hebben “nee dank u” gezegd tegen de hier hoog opgeschreven veranderingen die hun president wilde doorvoeren. Progressief Europa zal wel een “nederlaagoverwinning” uitvinden. Den Black Djeezes kan toch niet afgaan ?  

Er waren nochtans mensen genoeg die reeds in 2008 erop wezen dat de verwachtingen in Obama veel te hoog opgeklopt waren. De progressieve media in Europa kregen er niet genoeg van. Obamanische orakels overtroefden elkaar in hun tsjeensgeloof. Na een verketterde Bush kwam er eindelijk een nieuwe Jezus in het Witte huis, en het was nog een zwarte ook ! Een goedpratend veelbelover. Hij kon nog net niet over water lopen en doden uit het graf doen herrijzen. Maar de Europese progressieve pers dacht dat dat alleen een kwestie van tijd was. De heiligverklaring werd net gemist, doch kreeg een evenwaardig alternatief in een Nobelprijs voor de vrede. De man van de twee oorlogen. Nog geen centiem verwezenlijkt….een Nobelprijs. Ze waren daar al zwaar aan het dolen toen oplichter Gore die prijs kreeg. Maar Zjef Dynamiet keerde zich nu wel echt om in zijn graf.

Voor mensen met een beetje levenservaring is  het al langer duidelijk, politieke veelbelovers maken het nooit waar. Of ze nu Y.L uit I. zijn of BDW of Obama. Het moment de gloire van zulke populistische droomverkopers ligt vóór de verkiezingen. Eens erna gaat het alleen maar berg af. Het was voorspelbaar. De belangen van Amerika veranderen niet dramatisch omdat er nu eenmaal een historisch goedpratende president in het Witte Huis komt. Altijd is het de president die zich moet aanpassen. Of vermalen wordt onder de statica van de Amerikaanse droom.

Progressieven aan deze zijde van de grote plas hebben 2 jaar kunnen dromen. Nu is het alle hands aan dek om het lawaai van de implosie zo veel mogelijk te beperken. Maar de clitoraal gestimuleerde gezichten van omroepsters en ejaculerende omroepers moeten niet vrezen. Er volgen nog twee lange jaren waarin de Black Djeezes verering nog welig kan tieren. En als Obama even het vijandmodel van BDW leent…liggen erna zeker nog vier van ongekende mogelijkheden voor progressieve Obamargasmen. Tsjeens…no we didn’t…maar ’t waren de republikeinse Walen die niet willen. Gegarandeerd succes !

Dag mama, dag papa.' ‘Hoe was het op school?' ‘Gewoon... Allez, ik heb een probleem met wiskunde.' ‘(schreeuwend om hulp:)Waaaaa!'
Waarna de commentaarstem volgt: ‘Kent u ook het gevoel uw kinderen niet te kunnen helpen te slagen op school?

Wees niet beschaamd beste ouders, als je je kinderen niet kunt helpen met wiskunde. U bent niet alleen. Vele ouders zijn samen met u in die onmogelijkheid. Ook vele leraars kunnen uw kinderen blijkbaar niet helpen. Voor wetenschapsvakken is het in het onderwijs gewoonweg bedroevend ! Leraren lijken wel een zootje ongeschikten die nergens anders aan werk raakten. Levend van verlof naar volgende vakantie, zetten ze hun cursussen vol met vijfwaardige koolstofatomen of laten ze uw kinderen halve wiskunde oefeningen opschrijven. Halve, omdat ze de andere halve oplossing zelf niet kunnen vinden.  Ondertussen de nodige ziektedagen  verzamelend ! Andere vakken kan ik niet beoordelen, maar er is geen enkele reden aan te nemen dat deze beter worden aangepakt op school. Kinderen die achterop raken worden verder gedemotiveerd....de ene buis na de andere op toetsen zonder dat leraar of school ingrijpt. Ja toch wel, na de examens wordt er wel gedreigd dat er zal moeten overgezeten worden, of van richting worden gezakt. Maar vragen naar uitleg, die worden afgedaan met 'daar is geen tijd voor'. En dat is schering en inslag ! De kwaliteit van de onderwijzers is bedroevend. Vele ouders worden gedwongen veel geld uit te geven om de ongeschiktheid van de leraren te compenseren. Afschuiving noem ik dat. En ja gladde commercanten hebben dat ook ontdekt !

Uitschrijven…Jezus nog aan toe. Tuurlijk ben ik gedoopt. Elke Vlaming van mijn leeftijd is gedoopt. Behalve enkele heethoofd socialisten hun kinderen. Of enkele jongen van rijke liberalen. Of ik daar nog fier op ben. Neen. Maar ik heb er ook geen last van. Ik heb mijzelf reeds decennia geleden zelf uitgeschreven. Wie trok er zich nog iets aan van die kerk. Wie trekt er zich nog iets van aan ? Een snel krimpend groepje ouw-peekes. En een zeldzaam gelovige jongere religosaurus. N’ een onnozelen of een onnozelas, zoals wij ze veelbetekend aanduiden.

Wie kijkt dus nog op als een aartsbisschop iets zegt ? Blijkbaar velen. Vooral diegenen die niet meer naar de kerk gaan. Perverse progressievelingen die steeds te hoop lopen een rondje kerkbashen te mogen meemaken. Stoere crapulards die de laatste ruit van het vervallen huis nog willen stuk gooien. Kijk eens wat wij durven…zelfs de aartsbisschop een conservatief kwaadgeestig fossiel noemen. En ja hoor de gelovigen van de progressieve kerk vallen in katzwijm voor zoveel durf.

Leonard zegt dat er op rond neuken de kans op AIDS vergroot? Het erbij horende zielige zootje van progressistische schrijvelaars vult weer hun ganse kwaliteitsgazet, al dan niet zelf uitgeroepen, met verontwaardiging. Maatschappelijk kompleet irrelevante verontwaardiging ! Goow zeh…die man valt de homo’s aan. Dat Leonard in principe gelijk heeft…neen dat mag niet over de lippen komen. Zijn vel moeten ze hebben ! Dat in Brussels homo’s in elkaar geslagen worden door nieuwe Belgen… dat vergt nou net iets meer moed natuurlijk. Dat de religieuzen van de nieuwe Belgen oproepen om homo’s met het hoofd naar beneden van daken te gooien…ssst. Laat ons politiek korrect laf wezen. De oude aartsbisschop is gemakkelijker te pakken.

Tuurlijk is het enkele bruggen te ver als Leonard vindt dat ouwe smeerlappen niet meer moeten vervolgd worden. Maar wat is nog de relevantie van die man zijn woorden. Hebben wij niet al enkele jaren de scheiding van kerk en staat ? Mogen wij ons gerecht niet meer betrouwen in deze, dat ze binnen de democratische spelregels van de rechtstaat kinderschendende smeerlappen, oud of niet, zullen te pakken krijgen. Wie de kerk niets kan schelen, zoals mij, die laat Leonard gewoon doen. De man doet niemand kwaad…zegt gewoon foute dingen. Wie de kerk zo snel mogelijk wil zien verdwijnen…laat Leonard ook gewoon doen. Velen haken af…beter laat dan nooit.

Wat is er toch mis met die stedelijke multicul paradijzen. Niemand wil er wonen, nu willen er al maar weinigen meer werken ook...zeker waar de zegeningen van de multi-etnische chaos groot zijn. Mogen wij in Vlaanderen eindelijk, na alweer een schrijnend bewijs, net zoals de moedige Merkel ook gaan vaststellen dat die multikul volledig maar dan ook volledig mislukt is....Zelfs in socialistische paradijzen zoals Antwerpen...Socialisme zou toch leuk zijn of niet zijn...

Keizer Bollibart de Dikke, bijgenaamd de resultaatloze, kwam op zijn boerenpaard aan op de Groenplaats van de plaatselijke hoofdstad. U moet weten dat Bollibart geen edel strijdros van het Arabische type meer kon berijden. Goede stevige Vlaamse boerenpaarden waren de enige die hem nog konden dragen. Hij keek over het weidse plein en zag dat zijn afspraak met de eeuwige roem reeds ter plaatse was. Een oerechte Vlaamse kraan van Saerens. Om hem op de schouders van Rubbens te tillen. Vandaar declameerde de corpulente keizer de onafhankelijkheid van de Vlaamsche gouw. Enkele infantiele aanbidders van de resultaatloze hadden zich gemengd tussen de normaal aanwezige havelozen op het plein. Het bonte gezelschap gaf het optreden van Bollibart een feestelijk carnavalseske sfeer.

Bollibart ging niet over één nacht ijs. Dat zou hij letterlijk toch niet meer kunnen. Hij had jaren zijn best gedaan zijn vijanden te bestrijden. Eerst kleintjes…eigenlijk zo goed als alleen. Een ridderlijke hofdame, Frigida en boer swoit steunden hem in het begin. Een olijke kliek die niemand ernstig nam. En gelijk hadden ze. Maar Bollibart werd fanatieker en beloofde in de steden waar ze doortrokken de meest fantastische dromen. Hij beweerde zelfs regenwormen te laten fietsen. De aanhang van Bollibart groeide. Fenomenaal. Alle mensen die gelijk hadden liepen achter hem. Dagelijks werden de plaatselijke kranten overspoeld met een niet te stuiten stroom van infantiele fanmail voor Bollibart. Zijn aanhangers zweerden dat zij de gouw zouden zuiveren van volksverraders en andere andersdenkenden.

Bollibart speelde het slim. Hij gaf zijn steeds groeiende aanhang een gemeenschappelijke vijand. Twee zelfs. De naburige volkeren, de Luirikken en Profiteurs en de socialisten. Huilende haatkoren werden opgericht om deze gemeenschappelijke volksvijanden te bezweren. Scherp getrokken tronies loosden hun woede tegen deze ergste nachtmerries voor de gouw. De tijd verstreek. Bollibart schreef nog een dik boek als ultieme aanbod aan zijn vijanden. Deze gooiend het weg zonder er ook maar in te kijken. Dit raakte Bollibart. Hij werd een verbitterd en somber man. De huilkoren gingen rustig verder…de infantiele Bollibart idolatrie ook. Tot op een dag Bollibart met de dikke vlakke hand op tafel sloeg….en riep. Bikfried kom hier en hoor…Vanaf nu ben ik Keizer Bollibart De Dikke. Onze gouw kende geschiedkundige grootheden als Karel de Grote, Pepijn de Korte, Karel de Kale….Ik hijs mijzelf naast deze grote staatsmannen. En zo geschiedde…met behulp van kranen Saerens. Het werd Rubbens waar hij zich naast liet hijsen.

Hij declameerde…Ik Bollibart de dikke verklaar….en de carnavalszotten aan de voet van het standbeeld zopen nog een extra portie bier. Dien bollen is echt wel de max.

De ganse krombank (de term 'recht' kan echt niet meer gebruikt worden) die zonder bewijzen iemand tot 30 jaar veroordeelde, verwacht eerstdaags felicitaties en uitnodigingen van Mugabe en Kim Jong Il. In regimes als Noord Korea en Zimbabwe staan de leiders te springen voor rechtbanken die mensen veroordelen zonder bewijs. Vooroordelen, betichtingen, tot zelfs leugens (gestolen tasje) vormen in België anno 2010 de basis voor een 30 jarige veroordeling. Ik weet niet of dit in Lybië anders is ? Voeg daar nog een rapport van ee psychiater aan toe en ja hoor....België verlaat het pad van de democratische rechtspraak en Vermassen vindt dat zulkdanig succes dat hij onmiddellijk een signeersessie inlast ! Zeer nefast voor de geloofwaardigheid van justitie in België...maar de heren krompraters hebben weer dik geld verdient.

Sire wat is dat toch in dat apenlandje van u ?  Maanden reeds gijzelen noordelijke en zuidelijke politieke dwergkiekens een gans land door het weigeren van hun verantwoordelijkheid. Moreel ethische leiders vergrijpen zich aan kinderen zoals het staatshoofd vrouwen pakte in zijn glorietijd. Ofwel schoppen ze de progressieve opiniebepalende meute wat tegen de schenen door aids een soort rechtvaardiging te noemen. En nu is zelfs de democratische rechtspraak opgegeven in die Belgenmop van u. Het volstaat blijkbaar een misdaad vast te stellen. Iemand uit de omgeving te beschuldigen…en al gelang de kant men wil opgaan Vermassen aan te stellen als advocaat. Bewijs ? Wie ligt daar nu nog wakker van ? Hoeft toch niet ? Wil men een schuldige vrij hebben stopt men Vermassen in zijn hokje. Wil men daarentegen  een onschuldige wegstoppen dan plaatst men Vermassen aan de andere kant ?  Demagogische Vermassenspraak ? Of Vermasocratische kromsprekerij ?

Het was kort voor het Joodse najaar. Jezus begaf zich op zijn ezel naar Brusselgem en zag daar hoe men in de danstempel homoseks en andere uitspattingen stond te bedrijven voor geld en andere middelen. Hij sprong van zijn ezel en zette zijn gezicht in een zeer boze plooi. Wild stampend met de voeten op de grond knoopte hij touwen aaneen tot een zweep en joeg ze allemaal de danstempel uit, schandknapen en hoeren erbij. De tafels van ontucht gooide Hij met geld en al omver. En tegen de Aidslijders zei Hij: ‘Weg ermee! ’t Is uw  eigen schuld ! Uw ziekte is een vorm van rechtvaardigheid voor de Vader. Zijn leerlingen beseften dat er geschreven staat: De ijver voor uw plezier zal Mij verteren.
De Joden en progressieven riepen Hem ter verantwoording met de vraag: ‘Welk teken geeft U ons te zien als bewijs dat U zo mag optreden?  Jezus gaf hun ten antwoord: ‘Breek deze danstempel af, en in drie dagen laat Ik hem herrijzen!’ Daarop lachten de progressieven: ‘Zesenveertig jaar is er aan de homorechten gewerkt, en U wilt dat in drie dagen afbreken? Met dit woord doelde Jezus echter op het fuifbeest dat Hijzelf was. Toen Hij verrezen was uit het comazuipen beseften zijn leerlingen dat Hij daarop gedoeld had, en ze geloofden in de Schrift en in het woord dat Jezus gesproken had. Later beleed een van zijn leerlingen de ware getuigenis en sprak de woorden Aids is een soort van rechtvaardigheid. Nu gingen alle progressieven de leerlingen tegemoet, en toen ze hen zagen, vroegen ze hen om uit hun gebied te vertrekken. Tot zover de interpretatie van Willem.

De donkere wenkbrauwen vielen op. Ze was nochtans vriendelijk. Gelukkig want Willem had niet zo fantastisch geslapen. Misschien zag ze het. En het hospitaal is nu niet de plaats om mensen met wallen onder de ogen onvriendelijk te behandelen. Ze werkte snel. Wij waren vroeg. De bellers en andere neuters waren nog niet op. Niets erg, maar toch. Volledige verdoving is altijd een risico. Zelfs anno 2010.

Willem had zijn boek bij. Toch datgene dat hij aan het lezen is momenteel. Probeerde te lezen. Weinig licht en zenuwen maakten de regels lang en moeilijk. Twee of drie waren er opgeslokt toen wij moesten volgen. Wij ? Sorry. Mijn dochter moest geopereerd. Een kleine uitwas aan een spier moest worden weggenomen. In de dij. Snel uitkleden. Een modieus operatieschort als alternatief en een spuit in de bil. “Gat” zei ze zelf. Nu moesten wij een vijftal bladzijden wachten. Zwijgen omdat praten moeilijker is. Ja het zal pijn doen achteraf. Eindeloos getetter helpt de pijn niet verzachten.  Ook al susst het de tijd van meisjes van zestien, wachtend op een kleine ingreep.

Ze haalden haar weg. Neen mee mocht ik niet. De boek werd een tegenstander van een hogere gewichtsklasse. Te zwaar. De vermoeidheid woog op mijn oogleden. Ik stopte het gevecht tegen de zwaartekracht. Zwaartekracht houdt de slaap tegen. Of niet. Slapen kon niet. Niet zo vroeg in de ochtend. En niet in deze omstandigheden. Opstaan, naar het raam. Naar de zetel. Naar het raam voorbij de tafel. Dag Allemaal op een stapel. Met een Che. Blote grieten op laag niveau. En mens moet alles eens zien zeggen ze.

Weer vijf pagina’s. White deze keer. Vol tieten zouden het er meer geweest zijn. Het hadden er 30 moeten zijn. Ze werd binnen gevoerd, slapend. Wakker wordend. Hoofd even omhoog. Een plons terug in het kussen. Hoe laat is het. De vijfde keer tien minuten later dan de eerste vraag naar tijd. Weet de ma het al ? Moppie hing aan de SMS lijn. Ja de ma weet het al. Ook al drie keer ondertussen. Rechtzittend, opverend van de pijn. Neervallend op de buik. Pijn. Bloed. Infuus. Slaap.

Middag, de zon schijnt even door het raam. Het najaarsoranje pept de atmosfeer op. Wakker. Mag ze de MP3 ? Er staan films op en dat dood de tijd en de pijn. Enkele regels in het boek. Patrick White wordt lastig. Hurtle Duffield krijgt een beroerte. Dat is genoeg voor nu. Het boek gaat eventjes opzij. Of recht vooruit. Op mijn buik. Opengeslagen om direct in houding te hebben, als het moet. Infuus eruit, verband erom. Bloed schildert een doelloze vlek. SMS’en gaat nu. Naar vriendje en vriendinnetjes. De ma is een telefoongesprek waard. Wachten. De vermoeidheid doet een nieuwe aanval. White rust op mijn buik. Mijn hoofd op de kopsteun. Mijn ogen sluiten. Het besef vervaagt. Rammelende bedden, pratende mensen nemen de problemen mee. Mijn wereld vervaagt in een droom. Overgangsgebied, de geluiden blijven maar de wereld stopte even. Heel even maar ? Hoeveel bladzijden had ik kunnen lezen ? Hoeveel rust heb ik ingehaald. Fors gepraat. Voetstappen. De stemmen worden luider. Mijn ogen openen. Net op tijd. White als maskerade.

Strekken buigen. Dat gaat ? Draadjes bla bla bla…morgen bla bla bla. Pijn dan pilletje. Een grote man. Routinematig vriendelijk. Gesteund door een blauwjas. Verpleegster ? Ze moest in elk geval de praktische kant van het naar huis gaan regelen. Kleren aan…op één been. Papa moet helpen. Papa of de verpleegster ? Meisjes van 16 hebben rare kronkels. Neen papa was goed genoeg. Zitten in de auto ? Dat wordt pijnlijk. 16 kilometer of 20 minuten. De verdoving dooft nog na. Geen pijn.

Mama is thuis. Moppie. Ook blij iedereen terug te zien. De zetel was al opgemaakt. Het livingbed. Ze gaf de honger een kans. Wat water, plat, hadden ze gezegd. Wij, ach zij dus, luisterde. Een half glas. En dan een puddinkje uit een potje. Geen friet hadden ze gezegd. Chocoladepudding viel buiten de opsomming. Het ging zonder kots. Een broodje dan. Ook dat bleef erin. Het vriendje verzachtte de zeden en de draaierige maag. De hond mag niet op de wond springen. Het vriendje ook niet. Toch niet in onze living.

Willem zit in zijn lievelingszetel. Enkele kussens achter hoofd en rug. 4/5de dag is alweer zo goed als voorbij. Morgen raast en daast de wereld weer. Zoals vanouds, geruststellend snel.