Archief

De verkiezingen zijn weer voorbij. De ene hebben klappen gekregen, de andere kletsen. Enkelen winnen. Weinigen winnen echt. Echt winnen is zelfs het te hoog opgeklopte verwachtingspatroon kunnen verslaan. Velen hopen, weinigen is het uiteindelijk gegeven. Niet dat Willem veel wakker heeft gelegen van de zoveelste stembusgang. Het was een flauwe campagne met als inzet het verkiezen van overbetaalde bewoners van de Vlaamse fröbeltuin. Ach ja er moesten ook eurosauriërs naar het olifantenkerkhof worden gestuurd.

Hoe dan ook zulke dagen worden afgesloten met een televisiemarathon over de uitslagen. Als waarnemer lijkt het allemaal een beetje gemorrel in de marge. Partij A wint enkele percenten, Partij B verliest enkele van die percentjes. Waarom doen wij het toch allemaal ? Maar zijn die percentjes wel een weergaven van de werkelijkheid ? Is het echt waar dat bvb de SP.a maar 4 % verliest ? Wat is die 4 % dan ? Durft de media echt niet door deze rimpelingetjes heenkijken ? Neem nu maar eens diezelfde SP.a die in 2004 799325 stemmen haalde. In 2009 haalde die partij 627 852 stemmen. Dit is een verlies van 171473 stemmen. M.a.w. de sossen hebben eventjes zomaar 21 % van hun kiezers verloren ! Eén op vijf van hun kiezers uit 2004 hebben hen vijf jaar later laten vallen !

Dat zijn pas cijfers waar men van opkijkt.

De andere "loosers" bieden een al even troosteloos beeld. VLD haalde in 2004 804587 stemmen. Dit was in 2009 teruggelopen tot 616609. Of anders gezegd een verlies van 23,5 % van hun kiezers. Op deze manier uitgedrukt weet Groen! Het verlies te beperken tot 10 % (2004 :308898 stemmen -- 2009 278211 stemmen). Als wij deze manier van presentatie aanhouden wordt het drama van het Vlaams Belang maar echt goed duidelijk. In 2004 konden zij nog jeremiëren over 1 miljoen kiezers (981578 om juist te zijn). In 2009 hebben zij er daarvan nog slechts 628563 overgehouden. 36% van hun electoraat heeft hun politieke kazak gekeerd. 1 op drie VB kiezers uit 2004 heeft hun misstap ingezien en niet meer herhaald. Van een succes voor de democratie gesproken !

Waarom blijven onze media de verkiezingsuitslagen toch op die marginale manier voorstellen ? Als men de absolute cijfers bekijkt wordt de declaratie van de uitslagen heel wat spectaculairder. Als men moet aanzien dat men 20% of meer van zijn kiezers ziet verloren gaan zal er heel wat minder gezeverd worden dat die enkele percentjes achteruitgang eigenlijk een overwinning is. Het geouwehoer dat iedereen wint zal rap gedaan zijn. Als men geconfronteerd wordt dat bijna 40% van de kiezers gaan lopen is, komt het zeer belachelijk over dat dit nog niet zo slecht zou kunnen zijn want dat men de zoveel-grootste partij is gebleven !

Hij schoot van rechts de hoofdbaan op. Hij had er alle recht toe, of correctie zij hadden er alle recht toe. Ik had van op mijn fiets alleen de mannelijke bestuurder gezien. Net in een flits voordat ik met een flinke ruk naar links uitweek om de klap van de voorbumper op mijn scheenbeen op te vangen. Mijn luidkeelse pijnschreeuw werd beloond met een omlaag gedraaid raampje. Zo mocht ik ook haar aanschouwen, gevleid op de passagierszetel. Donkere wenkbrauwen en wit haar. Piercing door deus, lip en wenkbrauw.  Ik wist genoeg en dat werd alleen maar bevestigd door het gelallebral dat ze uitbraakte. Ei, mautje...wij zijn van rechts. Edde da nie gezien domme kloe-et. Au slag moestn z'allemal duu-edrijn. Het middenvingertje van de chauffeur kwam eventjes boven het dak priemen, en ze stoven met een diep gebrom weg. Mijn scheen bloedde.

Enkele tientallen meter verder scheurde de auto gewoon rechtdoor, dat terwijl er een auto van de rechter zijstraat kwam. Alweer zag ik het debiel priemende vingertje van de chauffeur boven het dak uitsteken. Mijn scheen begon te kloppen als een zwerende vinger.

Alweer enkele tientallen meter verder schreeuwde de wagen naar links, net voor de voorbumper van een hard remmende tegenligger. En alweer...toch wel, hoe voorspelbaar kan crapuul zijn, het middenvingertje dat boven het dak uitstak.

Mijn scheen bekommerde mij meer dan het schuim-vervoer. Maar toch, met een glimp zag ik de poster aan de achterruit. Iets met Belang....en een grote 7. Het belang van James Bond ? Of was het een algemene politieke affiche...eigenbelang eerst !

In het belang van mijzelf en andere weggebruikers heb ik de verwondingen laten vaststellen door een doktor in de geneeskunde en heb ik klacht ingediend tegen de bestuurder van de donkergroene Rover 600 met nummerplaat XLx.xx8. Het belang van Vlaanderen ligt o.a. in veiligheid. Verkeersveiligheid !

Verveling is inderdaad het sentiment dat bij deze verkiezingen hoort. Niet zozeer omdat ik reeds weet op wie of wat ik zal stemmen. Integendeel, het is mij nog nooit zo onduidelijk geweest aan wie ik een kleine inspanning zal wijden om zo te helpen hen aan een parlementaire uitkering te helpen. Eigenlijk heb ik geen goesting meer om die professionele zakkenvullers verder te helpen parasiteren op ons belastingsgeld.

Hun geprietpraat verveelt mij. Sinds ongeveer 20 jaar heb ik verkiezingen zien gaan en verkiezingen zien komen. Altijd was er wel een sterke persoonlijkheid, omgeven door een sterke slogan die de aandacht trok. Jong en idealistisch omtrent wat politiek was heb ik afgewogen, gemeten en gerekend. Zelfonderzoek en stemtests. En ik heb bewust gestemd. O.a. op mensen die later meer begaan waren met chocoladesigaretjes dan met vis in de Zenne of mobiliteit rond de stad. Gelukkig ook op "mijn sociale zekerheid". Wie had in 1995 ooit gefantaseerd dat ik, ik dan nog wel, "mijn" sociale zekerheid zou nodig hebben. Ach, ik heb mij zelfs laten overhalen op de partij van de zelfstandigen te stemmen, toen mijn echtgenote haar zaak opstartte. Met het invoeren van een kompleet zondige negatieve belastingsverlaging via de vestigingstaks voor gevolg. De laatste keer geloofde ik de belofte van Mr. Goebestuur. Alweer opgelicht door de universeel onklopbare kampioen loze beloften ! Ik heb het dus gezien, die politiek. Ik kan zelfs een zeer korte essentiële samenvatting geven. Zakkenvullerij en eigenbelang ? Yes we can !

Ik kijk dus niet meer als die gepatenteerde leutermachines hun electorale show voor de camera's komen opvoeren. De reis naar het einde van de nacht geeft meer reden tot menslievendheid dan dat politiek woordkotsen. Ik doorzie die inhoudsloze luchtbellen, het is zelfs niet moeilijk om door hun loze praatjes te prikken. Ze blijven hun nonsens uitkramen voor idioten, hardleerse nitwieten, overbejaarde tijdseigenaars en partij-adoranten. Geen kloten zullen zij veranderen aan de fiscale persappelsienstatus van iedereen die een beetje geld verdient ! Geen bal correctie zullen zij brengen in de verrijking van de rijken. Er zal ook geen wending komen in de prioriteitstelling van de politiek. Stompzinnige, kompleet onrealistische taalpesterijtjes over en weer zullen het nieuws blijven beheersen. Beleid ? Euh....iedereen weet hoe dat moet, behalve onze politici, onze leiders,....."onze" vertegenwoordigers. Het tsarisme van hun partij is hun dagelijkse zorg. De reus staande houden ook al weet iedereen dat de lemen voeten verbrokkeld zijn.

Het is dus hoog tijd dat "het volk" een signaal geeft. Geen foert-middelvingertje opsteken door op de geïnstitutionaliseerde en gedoteerde onverdraagzaamheid te stemmen. Geen weverend gezever, geen privé-detectieve inschakelende egoisten, geen vijf minuten moed, geen maatpakken-geitenwollensokkers. Neen een echt signaal ! De SLP naar 50 % ? Of eerder de niet nationale lijsten massaal steunen ? Massaal thuis blijven ? Of gigantisch ongeldig stemmen ? Laat zien dat wij de huidige bende clownssmoelen niet lusten ! Laat zien dat wij geen vertrouwen meer hebben in de zichzelf in stand houdende partijen ! Burgers doe iets ! Geef een machtig electoraal signaal ! Veeg de vervelende gespleten tongen van de kaart !

Verveling is inderdaad het sentiment dat bij deze verkiezingen hoort. Niet zozeer omdat ik reeds weet op wie of wat ik zal stemmen. Integendeel, het is mij nog nooit zo onduidelijk geweest aan wie ik een kleine inspanning zal wijden om zo te helpen hen aan een parlementaire uitkering te helpen. Eigenlijk heb ik geen goesting meer om die professionele zakkenvullers verder te helpen parasiteren op ons belastingsgeld.

Hun geprietpraat verveelt mij. Sinds ongeveer 20 jaar heb ik verkiezingen zien gaan en verkiezingen zien komen. Altijd was er wel een sterke persoonlijkheid, omgeven door een sterke slogan die de aandacht trok. Jong en idealistisch omtrent wat politiek was heb ik afgewogen, gemeten en gerekend. Zelfonderzoek en stemtests. En ik heb bewust gestemd. O.a. op mensen die later meer begaan waren met chocoladesigaretjes dan met vis in de Zenne of mobiliteit rond de stad. Gelukkig ook op "mijn sociale zekerheid". Wie had in 1995 ooit gefantaseerd dat ik, ik dan nog wel, "mijn" sociale zekerheid zou nodig hebben. Ach, ik heb mij zelfs laten overhalen op de partij van de zelfstandigen te stemmen, toen mijn echtgenote haar zaak opstartte. Met het invoeren van een kompleet zondige negatieve belastingsverlaging via de vestigingstaks voor gevolg. De laatste keer geloofde ik de belofte van Mr. Goebestuur. Alweer opgelicht door de universeel onklopbare kampioen loze beloften ! Ik heb het dus gezien, die politiek. Ik kan zelfs een zeer korte essentiële samenvatting geven. Zakkenvullerij en eigenbelang ? Yes we can !

Ik kijk dus niet meer als die gepatenteerde leutermachines hun electorale show voor de camera's komen opvoeren. De reis naar het einde van de nacht geeft meer reden tot menslievendheid dan dat politiek woordkotsen. Ik doorzie die inhoudsloze luchtbellen, het is zelfs niet moeilijk om door hun loze praatjes te prikken. Ze blijven hun nonsens uitkramen voor idioten, hardleerse nitwieten, overbejaarde tijdseigenaars en partij-adoranten. Geen kloten zullen zij veranderen aan de fiscale persappelsienstatus van iedereen die een beetje geld verdient ! Geen bal correctie zullen zij brengen in de verrijking van de rijken. Er zal ook geen wending komen in de prioriteitstelling van de politiek. Stompzinnige, kompleet onrealistische taalpesterijtjes over en weer zullen het nieuws blijven beheersen. Beleid ? Euh....iedereen weet hoe dat moet, behalve onze politici, onze leiders,....."onze" vertegenwoordigers. Het tsarisme van hun partij is hun dagelijkse zorg. De reus staande houden ook al weet iedereen dat de lemen voeten verbrokkeld zijn.

Het is dus hoog tijd dat "het volk" een signaal geeft. Geen foert-middelvingertje opsteken door op de geïnstitutionaliseerde en gedoteerde onverdraagzaamheid te stemmen. Geen weverend gezever, geen privé-detectieve inschakelende egoisten, geen vijf minuten moed, geen maatpakken-geitenwollensokkers. Neen een echt signaal ! De SLP naar 50 % ? Of eerder de niet nationale lijsten massaal steunen ? Massaal thuis blijven ? Of gigantisch ongeldig stemmen ? Laat zien dat wij de huidige bende clownssmoelen niet lusten ! Laat zien dat wij geen vertrouwen meer hebben in de zichzelf in stand houdende partijen ! Burgers doe iets ! Geef een machtig electoraal signaal ! Veeg de vervelende gespleten tongen van de kaart !

Ik heb mij kwaad gemaakt. En met reden. Ik heb gisteren mijn droom in rook zien opgaan. Mijn uitgekiend plan is mislukt, mijn moeite is voor niets geweest. De Rode's zijn een bende loosers van eredivisie-niveau !

Toen ik enkele weken geleden hoorde dat er een pandemie op komst was kreeg ik hoop. En uitzicht op veel geld. Twee miljard doden werd er op een alarmistische TV zender zelfs geopperd. België zou kunnen uitsterven, de mensheid vergaan. En neen, ik was verheugd, omdat ze niet gekookt werden in hun eigen zweet maar door een varkensvirus. Ziet ge, die Global Warming is toch niet ons grootste probleem. Een crisis, een opportuniteit. Doelstellingen werden gesmeed. Een van de De Rodes zou het eerste varkensgriepslachtoffer worden. Nog voor Microsoft het woord in de nederlandstalige spellingscheck zou opnemen.

Ik belde naar burgerlijke standen om de Mexicanen en Amerikanen op te sporen. Vooral deze met dochters rond de 18 en/of met zoons rond de 15. De De Rodes junior waren uitverkoren om dagen met die buitenlanders door te brengen. Multiculturaliteit staat hoog in ons vaandel. Ik schuimde reisorganisaties af op zoek naar Mexicovaarders en Amerikavliegers die alweer kweeksels hadden binnen de beoogde leeftijdsgroep. Dagen, weken ben ik intensief op zoek geweest. De school begon zelfs vragen te stellen waar mijn kinderen bleven. Ik antwoordde hen dat zij een veel belangrijker hoger doel aan het dienen waren. Katholieke scholen zijn daar alweer zeer tevreden mee. Roepingen kweken is nog steeds één van hun hoofddoelen.

Ondertussen maakte ik afspraken met roddelblaadjes en andere adepten van de sensatiepers. Voor vele miljoenen euros mochten zij een interview doen met het eerste varkensgriepslachtoffer van België. Achter glas. Ik had al een grote bokaal besteld waar de zieke zou moeten in plaats nemen. NASA wou een afgedankt ruimtepak ter beschikking stellen voor de interviewer. De show was geregeld want ook de TV had een lucratief bod gedaan om dat eerste varkensintervieuw met de Mexicaanse griep in België te mogen uitzenden. Exclusief op de drie zenders ! Later kon ik het verkopen aan den Hollander. Als Belgenmop in Banana split.

Maar een of andere pummel doorkruiste mijn plannen. Hij was eerst ziek. De De Rodes junior slagen er zelfs niet in om als eerste ziek te worden ! Waar moet dat naartoe met die jeugd. Godgeklaagd. Hoe moeilijk kan het nu zijn ? Een griepje krijgen en knorgeluiden maken. Het stond in mijn plan. Het moet de invloed van de moeder zijn. Niet luisteren naar wat de pa zegt ! Ik hoor het haar al zeggen, loensend in mijn richting de wijsvinger aan het voorhoofd tikkend. Zij heeft ze opgestookt om niet ziek te worden. Zelfs dat mislukt. De wereld is niet eerlijk. Alles wat leeft op deze kloot is tegen mij. Waarmee ik bewezen heb dat ook virussen levende zielen zijn.

Tsja, sukkelaar, gij moet de maandag gaan werken. Ik kan blijven liggen. Het was mijn cynisme uit zelfbeklag dat zaterdagavond nog eens boven kwam. Wij hadden gaan fietsen. Ik en hij. Wij waren er stevig tegen aan gegaan. Hij dan doch. Hij is geoefend. Veel meer dan ik, maar nu ik tijd heb had ik mij toch eens voorbereid om eens met hem mee te mogen. Ik had afgezien. Ik had hem het terrasje van Café de Paris laten genieten. Wij dronken er een karmeliet. Elk ene, zo erg is de crisis nog niet. Ik vergat ze zelfs. Hij zou volgende week dit doen. En dan dat. Ook dit jaar zou hij de Ventoux gaan beklimmen, met zijn zoon. Of ik niet meewou ? Wij moesten nog terug. 35 km die hij in één uur wou afhaspelen. Dus een tweede karmeliet hoefde niet.

Veel hebben we niet meer gezegd. Ik kon niet. Buiten mijn voorvermelde historische woorden. 500 m voor het schouderklopje aan het kruispunt waar we elk onze eigen weg gingen. Ik nog 500 m hij moest nog 2 km. Dat was mijn laatste beeld van hem. Ik zal hem nooit meer zien fietsen. Misschien zie ik hem zelfs nooit meer.

Oh, hij is gaan werken deze morgen. Met de fiets. Geen probleem. Hij is tot aan het voorvernoemde kruispunt geraakt. Eentje dat hij reeds meerdere jaren elke werkdag kruiste. En waarschijnlijk nog enkele honderden weekends ook als hij zijn lange zwerftochten met de fiets ging maken. Niemand begrijpt het. Ik dan toch niet. Vrachtwagen niet gezien. Weggestoken achter een bus ?! Een seconde onachtzaamheid of gewoon niet gezien. Ik kan het hem niet vragen. Geen meetbare hersenactiviteit meer. Ik zal geluk moeten hebben, wil ik het ooit nog kunnen. Afwachten. Onzekerheid. De enige zekerheid is levenslange volledige verlamming als..... Vrouw en twee kinderen. En drie kleinkinderen. Vele plannen. Die zitten in de koelkast en moeten wachten. Ze zullen met zekerheid veranderd worden. Als het afwachten positief verloopt...ach wat is positief. Steven Hawking heeft ook nog iets gemaakt van zijn leven. En D. die is na zijn accident rolstoelbasket gaan doen. Positief blijven denken hebben ze gezegd. Ik ook aan zijn vrouw, en 't is een vechter. Maar buiten weende ik. Afscheid valt zwaar.

Crisissen brengen de slechtheid van de mens naar boven.  Ik hoef nog net niet op koninginnen of mooie prinsessen te gaan inrijden om de rest van mijn leven zin te geven. Trouwens gezien het precedent is dat een zeer ontoereikende manier van zingeving als men lang wil leven. Judo geeft meer voldoening als kanalisering voor de frustraties. Ook qua sociale contacten is dat een meer belonende bezigheid dan royalty's proberen crashen. Dus opzienbarend is het niet dat Willem met groot leedvermaak over de afgang van een ander de latere uren van de voorbije avond heeft doorgebracht. Zonder whisky. Zo'n genot hoefde niet gemarineerd.

Al weken hoor ik van echtgenote en zoon de verhalen van een wedstrijd tussen eettenten. Heetgebakerde chefkoks bewijzen hun lieftallige echtgenotes dat hun spijt over de relatie misschien niet zo redeloos ongegrond is. Dikkenekken van de grote stad verwarren restaurants met opzichtig aangeklede cabardouche-toestanden. Koppige ezels hangen de clown uit met mijnwerkerslampen en trekken rare smoelen achter de rug van hun veel te braaf, maar hopeloos lieftallig (woorden van mijn zoon) vrouwtje. Gisteren vervolgde de TV deze frietkotrace. Ik kwam net binnen toen een zwartharige arrogant hysterische trut haar enige klant de mantel uitveegde. Haar ijs kwam van de wereldkampioen ijsmaken en dergelijke andere nonsens stond dat mens uit haar botten te kletsen. Ze draaide uiteindelijk pathetisch de rug naar de klant en weeklaagde dat ze van al dat gezaag genoeg had. De ogen scheel naar boven gedraaid, het hoofd lichtjes in de nek geworpen. Een hoogtepunt uit het amateuristische emo-toneel.

Toen bleek dat die unieke klant eigenlijk de toekomst van dat madammeke haar eettent in handen had, werd een nieuw hoogtepunt in de TV geschiedenis geschreven. Ongeloof werd snel vervangen door zondebesef dat alweer snel werd verdrongen door zelfbeklag en geweeklaag. Het gejammer over hard werken, niemand wist hoe hard, werd ondersteund door een aanstellerige en gezwollen choreografie die niet zou misstaan als uitvoering van de stervende zwaan. Willem likte duimen en vingers af. Het galactische record arrogantie sneuvelde. Karel de Gucht heeft zijn meesteres gevonden. Als het dan toch emo-gejeremieer moet zijn op de kijkbak...dan nog meer van dit. De val van Icarus, Madame Bovary... allemaal bleke afgietsels van wat aan armzielige kunstenaarsbreinen verschijnt als ze aan arrogantie denken. Mijn restaurant verlegt grenzen !

Geachte heer Verhofstadt waar zit u ?
Uw partij staat in de belangstelling en nu bent u nergens te zien. Nochtans de voorbije weken moesten wij uw verschijning weer meer dulden dan ons lief was. Nu dat uw automatisch antwoordapparaat een foutje heeft laten lekken, nu bent u er niet ? Zeer merkwaardig. Wist u van niets, over die postjesverdeling ? Dat zou mij pas verbaasd doen staan. Een automatisch antwoordapparaat neemt geen eigen initiatief, tenzij het kapot is natuurlijk. En dat is waarschijnlijk nog de meest plausibele uitleg ook, die goede antwoordman heeft al zoveel moeten draaien en keren dat hij waarschijnlijk kotsmisselijk ziek buiten gebruik is geraakt.
Maar, beste heer Verhofstadt, een echte gentleman neemt zijn verantwoordelijkheid. Neen..niet door zich weg te steken !

En Beste heer De Gucht,
Is de democratie nu niet in gevaar ? In uw pluche boek wist u nochtans dat de praktijken die het zwarte schaap van uw partij heeft laten lekken eigenlijk alleen maar de anti-politiek diende en dus de democratie ondermijnden.
Geachte heer De Gucht, nu is het moment om uw theoretisch geschrijf in de praktijk te brengen.
Neem afstand van die partij met dergelijke vieze praktijken ! In het openbaar. Toon dat uw veel te duur, en nu reeds zelfs bij De Sleghte uit de rekken verwijderd boek geen loze woorden waren !

En Mr De Wael....
Het is lang geleden. Bent u er nog ? Nu dat uw partij alle hulp kan gebruiken, zeker van zwaargewichten, is een handje hulp nooit afgeslagen.

Dus heren. Het is een komplete wanvertoning dat de zware koppen van de partij zich nu zeer ver uit beeld houden. Derderrangsproleten mogen de hete kolen uitpissen.
Proficiat dat het aanvoegsel "Open" zoveel inhield durvde ik toendertijd niet vermoeden. Laat staan dat al mijn negativisme zoiets zou kunnen baren hebben.
De modelstaat moet een modderpartij ondergaan !
Mocht ik alleen moeten stemmen, ik vrees dat wij in een "open-VLD"-loze staat zouden wakker worden.

Cafe de Paris. Het wordt mijn café. Neen ik ga dat ding daar niet overnemen. Het wordt een café dat mij zit als een handschoen. Café de Flore voor Sartre, Harry's bar in Parijs voor Ernest Hemingway. Gewoon mijn stamcafé.

Hij zat daar. Het verkeerde terras, maar dat zou ik wel corrigeren. Luc van K. Het bleek ex van K.. Maar hij was er al over. Luc was van Effi nu, maar dat is een pietluttig detail. Scheikunde was tot hier toe het gemeenschappelijk aanknopingspunt. Of beter de opleiding die wij samen erin gevolgd hebben. Ooit lang geleden. Werkloosheid is een tweede, zij het veel recentere overeenkomst. Om ze te vinden, die overeenkomst dus, hebben wij elkaar moeten ondervragen. Wij zouden het al van bij de eerste vraag moeten aanvoelen hebben. Misschien deden wij dat wel. Luidop zeggen hebben wij het niet direct gedaan. Wij handelden eerst de familiegeplogenheden af als interessante weetjes. Als volleerde roddeltantes bespraken wij ook deze van toenmalig interessante medestudenten. S., K2, F, I, H, J,....Weet u P. broer van W. is al dood ? Al vijf jaar. De hete brij bleef lang onbesproken.

Maar 25 jaar zonder elkaar maakt dat er niet eindeloos kan gepraat worden over koetjes, kalfjes, moeder de vrouw en hun respectieve kindjes. En het werk ? Geen meer ? Tja, ik ook niet. Alléz u zat toch bij ...? Ja. Dat had in nooit gepeisd dat zo'n grote keet ook zulke dingen zou doen. En gij ? Kleine keet, crisis, dus.

Veel meer werd er niet over gezegd. Het trauma is ingesponnen en wordt veilig geïsoleerd in het achterhoofd en in de maag of de darmen. Het weegt, maakt het hoofd zwaar en vult het volledig. Het legt het denken lam. Gelukkig maar ? Of toch niet. Het ligt als een afdeksteen op de pruttelbron van nieuwe gedachten. Het verstikt het tevredenheidscentrum. Soms komt de ingesponnen last naar buiten en gaat met volle gewicht aan de mondhoeken hangen. Een mens zou eens de bevlieging kunnen krijgen te lachen in deze droeve tijden. De ingesponnen werkloosheid is de beste snelweg naar een verzuurd depressief Vlaanderen. Er zou eens een partij dergelijke verzuurde negativiteit politiek moeten recupereren.

De ingesponnen capsule in de buik doet je alle lust vergaan. Zenuwachtig knijpen je maag en darmen in de cocon die er niet thuishoort. Tevergeefs. Ik ben 8 kilo vermagert sindsdien. Ach, nee bij mee is dat beest eerder een vreetmachine. Inderdaad kneurt de buik voortdurend alsof het iets wil bestrijden. Maar als mijn ingewanden vol zijn heb ik daar minder last van....

Het werd zwaar. Het gesprek. Hij is er altijd eentje geweest die melancholisch droevig werd na de derde Duvel. Willem probeerde nog. Meer tijd voor dit, leuk toch dat wij nu dat... maar ach. Wat is de meerwaarde in het leven elke dag dat de zon schijnt drie Duvels te kunnen gaan drinken op een terras ? Wie niet weet waar zijn hoofd staat ziet dit als een luxe, een verwenning zich eens niet te hoeven haasten. De looser die dit wel elke dag kan gaan doen, droomt van de tijd dat er veel te veel zinvolle dingen in één dag moesten gepropt worden. Ach die lieve, gezonde "te-veel" stress. De "te weinig" variant is veel dodelijker zeker voor de geest.