Archief

Is’t nu oorlog pa ? Ja meisje, nu is’t oorlog. En wij doen mee pa ? Ja meisje wij doen mee. Gaan de Belgen weer de oorlog winnen pa ? Weer meisje ? Awel pa zoals de laatste keer hier in België ? Dan hebben wij toch ook gewonnen. Zeker meisje. Toegeven is altijd gemakkelijker dan de ganse wereldgeschiedenis uitleggen. Maar eerlijkheid is een schone deugd en ik wees dus op de rol van de Amerikanen in die overwinning. Awel pa, die Amerikaanders doen toch terug mee ? We zullen dus wel weer winnen hé ?

Ondertussen blèrt de TV rustig verder. De commentator in gelukzalige extase. Eindelijk grijpt het Westen in. De smerige moordende dictator moet een lesje geleerd. Het schuimbekkende, schietgrage krapuul, bij de progressieven beter bekend als opstandelingen, moet meer en meer inbinden. Kijk pa ze hebben een vliegtuig kapot geschoten. Een silhouet stort branden naar beneden en land in een explosie van zwarte rook en vuur. We zijn al aan het winnen zie, pa !

Bush spookt door mijn hoofd. Ook zo’n dictator-mepper. Succesvol, Sadam was rap weg. Maar in het moeras vastgereden. Een typisch kenmerk van rechts. Zichzelf vastrijden. Bush was een gevaar voor de mensheid. Kadhafi verwijderen wordt een zege voor diezelfde mensheid. Ik vraag mij af of het journaille Sarkozy niet verwart met de gehele mensheid. Ach onze zuiderburen zijn zo slecht nog niet…en begin daar eens op te bashen. Dan kennen we het begin, maar het einde is dan zoek. Geen Beaujolais primeur meer ? Of geen stinkkaas ? Ach ja de VN dekt de driftig dwergpresident.

In tegenstelling tot de Bush oorlog zullen kruisraketten zich nu omvormen, zoals de vuurpijlen van Gandalf tot de vredesduif. De bommen zullen uitbarsten in een ontploffing van welruikende bloemetjes en vlindertjes. Colateral damage zal nu minder erg zijn, de doden minder dood want de VN dekt de missie. Welke missie…wat is het einddoel ? Kadhafi ? Laat mij niet lachen. Olie ? Dat zal al dichter bij de waarheid zijn. De ongehinderde invoer in Frankrijk van Libische olie en gas. Een campagne om de Fransen de grootheid van hun natie te laten voelen en Sarkozy te laten herverkiezen ? Ook niet gek als verklaring.

Ondertussen dreigen wij meermaals te betalen voor die Arabische lente. Als de schuimbekkende leeglopers merken dat het verdrijven van hun dictator president geen gouden mannah uit de hemel doet vallen, als ze merken dat hun levensomstandigheden niet verbeteren, dan vluchten ze wel. Lampeduza – Europa. En wij maar betalen ! Het doldraaiend crapuul zou ginder beter gaan werken, ondernemingen starten, de economie op gang brengen…want dat is de enige manier om hun lot te verbeteren. Kijk maar naar China. Op straat leeglopen met kalashnikov’s, schuimbekkend dictatorjes verdrijven heeft nog niemand een beter leven bezorgd ! 

t’ Is paniek. Na Tsjernobyl is er nu Japan. Fukushima. Verder van ons bed. Niet minder gevaarlijk. ’t Is erg hé Willem daar in Japan. Al die doden, dat water. En met die kerndinges is her ook al prijs. Ge ziet ze daar al met hun maskers moeten lopen. Hoe dat brengt niet op ? Gelukkig zijn er die pillen ?! Hoe dat brengt ook al niet veel op ? Allé Willem zwanst na niet hé, de overheid zal toch weten wat ze moeten doen.

T’ Is paniek. In Japan, maar ook in België. In onze straat. De media orakelt, de mensen consumeren de angst. Nemen ze over. Lopen rond met radio1 aan hun oor. Dan hoort ge het rapper hé als er iets scheelt. Gelukkig is het daar ver weg in Japan. Hoe, dat kan naar hier komen ? Met de wind ? Zo ver. Dan is dat toch al uitgewerkt. Kan ik hier om pillen. Alleen tegen Jodium ? Is er dan ander gevaar ? Ik heb buikloop en hoofdpijn, kan dat daar van komen. Nog niet…maar het kan ? Neen…allé gelukkig ik zal dan eens naar de dokter gaan. De pers draait dol. Hoogdagen voor de paniekzaaierij. Geen enkel relativering. Moet dat dan over zoiets ernstigs ? Ja…informatie geven kan altijd. Mensen juist inlichten. Maar paniek verkoopt beter natuurlijk. De strijd der kijk-, luister- en leescijfers pikt de lijken van mega-aardbeving.

Is het dan alleen hype ? Moeten wij niet nadenken over kernenergie. De lijst met grote accidenten met relevante impact wordt langer. De rechtstreekse doden blijven beperkt. Maar wat op langere termijn ? Kanker draagt geen naam. Was Tsjernobyl verantwoordelijk voor de dood van ons moeder ? Ons Vader ? De vaagheid, de mogelijkheid, de onzekerheid. Mag dat doorwegen in de evaluatie ? Neen wij mogen onszelf niet terug naar het stenen tijdperk panikeren. Zonder elektriciteit komen te zitten is ook geen optie. Onze economie, onze dagelijkse zingeving dus draait op energie !

Anderzijds verdwijnen er per jaar  een aantal mensen vergelijkbaar met de inwoners van een stad als Brussel rechtstreeks als slachtoffer van het verkeer. Het verkeer slingert zijn afvalstoffen (fijn stof, aromatische koolwaterstoffen, NOx, SOx, CO2) zomaar de lucht in. Deze stoffen blijven daar honderden jaren. Het antropogene CO2 wordt (door sommigen dan toch) nu reeds als de zwaarste uitdaging van de volgende generaties gezien.

We mogen het gevaar van kernenergie niet weg relativeren. We moeten het wel in het juiste perspectief plaatsen. Wat is uiteindelijk het meest maatschappelijk gevaarlijk. Miljoenen kleine effectieve incidentjes (verkeersongelukken) met elk een zeer beperkt aantal slachtoffers en een onzichtbare nasleep met duizenden kankerdoden per jaar. Of een potentieel groot incident (dan nog niet eens elk jaar) met de mogelijkheid tot zeer vele slachtoffers en ook een lange nasleep met ontelbare kankerdoden. De vragen moeten gesteld, waakzaamheid moet verscherpt worden. Maar hysterie mag het juiste perspectief niet vervormen.

De Steppenwolf.  Van Hesse. Hermann. Met dubbele “n” achteraan. Waarom dat boek genomen ? Zonder eigenlijke positieve motivatie. Zomaar. Het was lang geleden. Zowel voor een Duitser als voor Hesse meer in het bijzonder. En achteraan stond de bewering van Thomas Mann, dat andere Duits literair monument, dat dit boek een nieuwe dimensie aan lezen gaf. Het beloofde dus.

Het begon allemaal een beetje naast de kwestie. De huisbaas vertelt. Een rare had enkele maanden bij hem gehuurd. En die had een manuscript nagelaten. Harry Haller heette hij. Eigenlijk een groot deel van Hesse zelf. Autobiografisch ? Misschien, men krijgt er weinig aanduidingen over. Haller ziet wat rare dingen, vindt zichzelf uit twee persoonlijkheden te bestaan, namelijk de echte serieuze Haller zelf en De Steppewolf die alle schuld krijgt van wat misgaat. Haller krijgt een klein boekje, ontmoet twee hoeren en krijgt een fenomenale trip aan het einde van het boek. Hij groeit van een saaie boekenververslaafde met Goethe en Mozart dwepende nerd tot een levendige dansende balschuimer en vrouwenversierder. De Steppewolf wordt naar de achtergrond gedreven, en uiteindelijk symbolisch vermoord. Een verhaal dus van persoonlijke groei of evolutie. 

Hoewel, afstandelijk bekeken een beetje overdreven en onwerkelijk. Eerder een leuk verhaal. Goed leesbaar geschreven in een taal die uitnodigt de volgende woorden zeker te lezen. Een verhaal waaraan enkele filosofische denkpistes aan opgehangen zijn. Over de burgerman, zelfmoord, muziek, kunst. De stokpaardjes van Hesse die ook in zijn boek “Het Kralenspel” weerkeren. Ook afrekeningen met Goethe en Mozart. Zit daar nu nog iemand op te wachten ? Of mogen wij het meer als een algemene vereffening met idolatrische kinderachtigheden zien. Het achter zich laten van de “go bartje go” tijd. Een pleidooi om kritisch maar vooral voor zichzelf te denken.

Hesse neemt in dit boek van 1927 een duidelijk afkerende houding aan tegenover de politici die volgens hem een nieuwe oorlog voorbereiden. Ook schrijft hij, en passant, het verdorven, bekrompen nationalisme even op zijn plaats. En neen, dat wist ik niet op voorhand. Daarom heb ik het boek niet gekozen. Maar toch…ook nu weer wordt nationalisme als een volksplaag erger dan de pest beschouwd.

Uiteindelijk is het een goed boek geworden. Men raast er niet doorheen. Daarvoor zijn de filosofische gedeelten soms net iets te zwaar. Het leest wel heel vlot, geeft nooit de eindruk ongeveer 70 jaar oud te zijn. Dit boek is een 7/10 waard.

Ze hadden gewonnen. Ok niet met een meerderheid. Nauwelijks iets meer dan de helft van zo’n meerderheid. Maar ze hadden gewonnen. En ze lieten er zich ook zo op voorstaan. De eerste reactie was positief. Er was een momentum dat gebruikt moest worden. Alles moest niet te lang duren. Enkele maanden. Drie of vier max. Vrij snel werd duidelijk dat ze zich eigenlijk het incontournable van de winnaar aanmaten. Ach ja, waarom niet de kiezer had volgens het verzamelde journaille een duidelijk signaal gegeven. 17% van die Belgische kiezer dan toch. De grote winnaar had de vrijheid zijn strategie te kiezen.

Maar ze lieten het momentum schieten. De tijd liep en hun jour de gloire lag op 13 juni en evolueerde niet mee. Het incontrounable van de winnaar werd de verkramptheid van het stijve been. De vrijheid van strategiekeuze evolueerde langzaam naar het lot van het zelfgekozen contra-construktivisme. De onweerlegbaarheid van de winnaar werd een lange ode aan de onwil, onkunde en ongeschiktheid. Hun vrijheid werd hun lot !

De anderen gingen een eindje mee in de roes van de grote, maar vooral zelf uitgeroepen, Vlaamse winnaar. In de hoop dat het aureool van de overwinning zou afstralen. Maar de zelf gekozen resultaatloosheid en complete onwil tot samenwerken evolueerde van een vrije keuze naar hun lot. Onomkombaar.  Ze hebben voor onwil en onkunde gekozen en nu zijn ze synoniem voor deze contra-productieve eigenschappen geworden. De anderen lopen hen minder en minder na….zoeken een weg om het lot van die ene fundamentalistische partij uit de weg te gaan.

En die NVA voelt de greep verslappen. Ze glijden van de realiteit weg. Ondanks hun roepen en tieren over randen van afgronden; ja zelfs over te pletter slaan, draait het land gewoon door zonder hen. Het moet wel. Hun zelf gekozen buitenspel is weinig behulpzaam om de realiteit te bekampen. De bakker heeft geen NVA nodig om brood te bakken, de bedrijven geen NVA nodig om terug uit de crisis te kruipen, het land geen NVA om het bankgeheim te wijzigen.

En ze zien dat ! Met lede ogen en groeiende frustratie. Boycotten, in de wielen rijden…waren de typische reacties van mensen die beseffen dat hun zelfgekozen lot tot isolement leidt. De anderen zijn niet meer enthousiast in hun afwijzing. Of in hun omarming. Neen die anderen doen gewoon wat ze moeten doen. Het land goed draaiende houden zonder NVA. Maar dat is hun eigen keuze. Ach het werd een ultimatum. Een tijdsgrens voor een bepaald objectief of anders trekken de resultaatlozen er vanonder. U noemt het zoals u wil, Jamboniaanse humor desnoods een sterk signaal. Maar het blijft wel een simpel ultimatum. Ze worden zenuwachtig de NVA-ongeschikten. Ze blijven achter met lege handen, koortsachtig op zoek naar de dode mus om fier mee staan te pronken. Nu blijft het bij bot vangen. Een eigen keuze…en dat frustreert. Het moet langzaam (9 maand is echt wel langzaam) maar zeker een nachtmerrie aan het worden zijn ooit voor die zelf gekozen contra-productieve Vlaams extremisten gestemd te hebben. Mocht het echt te zwaar worden zulke misstap….lig er niet te lang wakker van. Er zijn pilletjes voor om dat trauma achter zich te laten

Een dunnetje dit keer. Na de moeilijke kost van Milosz. Op zoek naar een vlot lezertje op niveau. Martin du Gard ? Een heel dunnetje, het werd “Afrikaans Geheim”. Roger Martin du Gard  ? Euh ? Is een literaire grootheid. Een echte grootheid, zo’n zeldzame verteller waarvan elk continent er maar een paar kan voortbrengen. Martin du Gard mag gerust naast William Faulkner, Thomas Mann, Saramago of Gabriel Garcia Marquez worden geplaatst. Juist ja Vargas Llosa is ook zo’n klepper.

“Afrikaans geheim” dus, van Roger Martin du Gard. 40 pagina’s slechts. Gebracht als een relaas dat een reiziger vertelde aan de schrijver. Ergens op een veerboot tussen Afrika en Europa. Een incestueuze relatie tussen broer en zus. Er komt een kind van. Gewild zelfs. Verwacht geen gemoraliseer tegen incest. Ook geen goedkeurende linksigheid. Neen gewoon een relaas. Tenzij u in de zwakke gezondheid van het kind een soort afwijzende immanente of wrekende gerechtigheid ziet.

Czeslaw Milosz, nog nooit iets van gelezen. De prijs gekregen in 1980. Het werd “Het Dal van de Issa”. Geboortegrond zal nog een hele tijd kunnen wachten. Want ik ben niet zo laaiend enthousiast over “het dal van de Issa”.

Het verhaal is redelijk eenvoudig. Een jongetje, Tomasz,  groeit op, wachtend op zijn moeder die ooit eens komen zal. Ergens in Polen, het plaatsje Ginie, zeer dicht bij de Litouwse grens. Het verhaal wordt opgebouwd door het brengen van een aantal los van elkaar staande gebeurtenissen die het reconstrueren van het verhaal van Tomasz mogelijk maken. Prachtige beschrijvingen van het toenmalige plattelandsleven en van de natuur. Ook wordt op een subtiele manier de achterdocht en wantrouwen tussen verschillende bevolkingsgroepen (Polen – Litouwers maar ook Joden) in beeld gebracht. Nationalisme lijkt een vreselijk ding dat de geesten van mensen zodanig vergiftigd rationeel denken niet meer mogelijk is. Tiens, waar maken we dat nog mee. Nationalisme is zelfs zodanig slecht dat het zelfs aanzet tot poging tot kindermoord. Mochten wij de pest van de NVA niet kennen het zou een leerzaam boek zijn.

De karakters zijn echter minder uitgewerkt. Behalve van Tomasz krijgt men van de andere belangrijke personages geen diepgaand beeld. Dit wordt mede in de hand gewerkt door de zeer vele nevenpersonages die opgevoerd worden, en de verschillende namen die voor één personage worden gebruikt. Deze laatste opmerkingen maken het boek eigenlijk niet gemakkelijk om volgen.

Wat mij echter verschrikkelijk tegen de borst stootte in “het dal van de Issa” is de verheerlijking van de jacht. De opgroeiende Tomasz vindt zichzelf een geboren jager en wordt in deze debiele activiteit gesteund en gepromoot door een rokkenjagende nietsnut. De beschrijvingen van het doden van zeldzame en minder zeldzame dieren is degoutant. Het genot dat de personages in dit doden vinden is pervers. Ook al heeft Tomasz op een bepaald moment enkele twijfels over dat jagen, het ganse boek is een ode aan het zinloos doden van dieren. Gewoon uit tijdverdrijf. Omdat men niets anders te doen blijkt te hebben. Weerzinwekkend.

Czeslaw Milosz komt met zijn “Dal van de Issa” dus niet verder dan een 5 op tien. 

Het klonk mooi achteraan. Hypnose, gezinsmoord en een hoop verwijzingen naar Stieg Larsson. Nu moet het gezegd, ik ben geen liefhebber van het gerne maar “Mannen die vrouwen haten” van Larsson was best te pruimen. Tussen twee echte boeken door mag er zo’n doorstomer worden tussen genomen.  Dus “Hypnose” gekocht.

Lars Kepler blijkt uit twee personen te bestaan. Een eerste aanwijzing ? Het beste van twee werelden ? Neen dus. Hypnose blijkt zowat het slechtste boek dat ik ooit in handen heb gehad. Ik heb het uitgelezen. Misschien heb ik wel sado-massochistische trekjes want het was niet te pruimen. Ongeloofwaardigheid is het belangrijkste kenmerk van dit onding. Het verhaal getuigt de eerste 150 pagina’s van een soort dwangmatige dadendrang. Elk hoofdstuk, en dat zijn er velen, moet er iets spectaculairs gebeuren. Zelfs met twee goede schrijvers zou dat snel uitgewerkt zijn. Met twee slechte schrijvers zoals Lars Keppler is dat na enkele hoofdstukken gewoonweg geforceerd en wordt uiteindelijk belachelijk.

Maar ze houden deze dadenplicht niet vol. In het midden verzevert het verhaaltje zich vast in oeverloos geëmmer over therapeutische details en andere oervervelende dingen. De geloofwaardigheid zakt rustig verder weg naar ongekende diepten. En het boek sleept zich naar het einde. Spanning ? Geeuw !

Ik ben dus zwaar ontgoocheld in dit boek. En het ergste is dat ik het nog gekocht heb ook. De waarde van het papier is sterk gedaald door er deze kompleet mislukte roman op te drukken. Lars Keppler krijgt dus een welverdiende 1 op tien. Een afrader; Laat liggen, loop er met een grote boog omheen.

Het socialisme is dood. De historische achterban heeft nu geen boodschap meer aan het herverdelingsverhaaltje. Er is niets meer om te herverdelen. Behalve misschien wat dagen te veel op het einde van de maand. Deze mensen hebben hun handen vol met de eindjes te rekken. De socialisten hebben hen laten vallen. Die hebben hun ziel verkocht aan de macht en het grootkapitaal. De kopstukken zijn Wereldvreemde doctors, gepromoveerd aan elite-universiteiten, Oververdienende professoren, stinkend rijke loftbewoners, dynastie burgemeester of tennisende hooggeleerde tuttebelletjes in dure kleren. Mensen die zich de luxe van het links zijn kunnen veroorloven. Rijke gewetensbezwaarden die excuus-allochtonen pamperen vanuit een perverse electoraal geïnspireerde compensatiedrang. Door zulke loft- of kaviaarsocialisten kan de sukkelaar-arbeider zich niet laten vertegenwoordigen ! Met zulke figuren kan de 1200 euro per maand mens zich niet meer vereenzelvigen. Ook hun politieke daden stoten de historische achterban af. Fiscale amnestie ? Notionele intrestaftrek ? En maar vriendjes benoemen. Het verhaal van den Brack is al degoutant genoeg, dat de gebombardeerde lege doos van een Lieten daar nog een veel erger vervolg aan moet breien. En na zoveel jaar socialisme mee aan de macht de laagste pensioenen en uitkeringen van Europa ? Neen, Wie gelooft deze mensen nog ?