Het volgende komt uit een passage van het boek "Hoe Coburg de wereld veroverde" geschreven door Paul Belien:
                                   ******************************************

" Toen België in 1830-31 ontstond gaf de internationale gemeenschap geen cent voor het overleven van de nieuwe staat. Talleyrand noemde België ' een artificiële constructie bestaande uit verschillende volkeren'. Zijn Oostenrijkse collega Dietrichstein zei dat de Belgische nationaliteit 'een politieke poging eerder dan een waarneembare politieke realiteit' was.
Het feit dat deze poging om uit het niets een land te creëren slaagde, dankte dit artificiële land aan de diplomatieke kwaliteiten en politieke handigheden van een enkele man : de Duitser Leopold van Saksen-Coburg.
Metternich zou twee decennia later schrijven dat België weliswaar een miskraam was, maar dat met een vorst als Leopold elk land kan overleven. Hij noemde de Coburger een van de beste diplomaten die hij ooit ontmoet had, zeer gereserveerd, zeer voorzichtig en uitzonderlijk sluw.
Geld bleef een levenslange obsessie.

"Zijn zelfvoldaanheid maakt je moe en zijn hebzucht doet je walgen' zei de liberale leider Lord Charles Greville. De hertog van Wellington, die zich als eerste minister verplicht voelde Leopold soms uit te nodigen, bekende dat hij oervervelend was. We zaten daar met een groep zageventen, schreef prinses Lieven, de vrouw van de Russische ambassadeur in Londen, aan prins Metternich over een van Wellingtons feestjes : 'Leopold werkte mij op de zenuwen met zijn trage manier van spreken en zijn slechte manier van redeneren. Hij is een Jezuïet en een zeur.'

Veel liefde voor zijn nieuwe vaderland had de koning niet ... " België heeft geen nationaliteit en, gezien het karakter van zijn inwoners, kan het er ook nooit een hebben. In feite heeft België geen politieke reden van bestaan", zo vertrouwde Leopold I in 1859 toe aan zijn kabinetschef Jules Van Praet. Aan zijn jongste zoon Filip, graaf van Vlaanderen, zei hij : " Niets houdt het land bij elkaar en het kan niet blijven duren". Leopold haatte de Belgen. " Zij zijn", zo schreef hij aan zijn nichtje, de Britse koningin Victoria, " de meest onuitstaanbare creaturen die er bestaan."

" België bestaat als staat enkel en alleen omwille van zijn koning; het is uitsluitend zijn dynastie die het behoedt voor een onmiddellijk uiteenvallen of misschien zelfs een burgeroorlog", vermaande hij minister van Buitenlandse Zaken, baron d'Anethan. En aan eerste minister Jean-Baptiste Nothomb zei hij : " De dynastie is de rots waarop het politieke bestaan van dit land exclusief is gebaseerd."

Traktaat der XVIII Artikelen, overeenkomst gesloten na de Belgische Revolutie onder het regentschap van Surlet de Chokier, die door de vijf grote mogendheden (Groot-Brittannië, Frankrijk, Pruisen, Oostenrijk en Rusland) en België, maar niet door Willem I, werd ondertekend te Londen op 26 juni 1831. Het verdrag hield een voor België gunstige interpretatie in van de Grondslagen van de Scheiding of de Londense protocollen, die door de Mogendheden op 20 jan. 1831 aan België en Nederland waren opgelegd en wel door Willem I, maar niet door het Nationaal Congres waren ondertekend. De Grondslagen van de Scheiding bevatten de volgende clausules: Noord-Nederland kreeg zijn grenzen van 1790, alsmede Luxemburg dat te persoonlijke titel aan Willem I bleef behoren; het Belgische grondgebied zou al het overige van het Koninkrijk der Nederlanden omvatten; aan België werd de eeuwige neutraliteit opgelegd en zijn onschendbaarheid werd door de Mogendheden gewaarborgd; België kreeg meer dan de helft, nl. 16/31, van de gemeenschappelijke schulden voor zijn rekening.

Félix de Merode (13-04-1791 gestorven op 7-02-1857) , zoon van Guillaume de Merode behoorde tot de hoogste adel van België. Hij was één van de leiders van het liberaal Katholicisme en van het Unionisme ( politiek verbond tussen liberalen en christelijken) in België. In 1830 werd hij tijdens de Belgische Revolutie lid van het Voorlopig bewind en daarna van het Nationaal Congres. Hem werd gevraagd om Koning te worden, maar hij weigerde.
Van 1831 tot 1839 maakte hij deel uit van de regering als minister..
Het Nationaal Congres verkoos op 3 febr 1831 "de Hertog van Nemours", Louis Philippe, de 2de zoon van de Franse Koning, tot "Koning der Belgen". Hij weigerde onder druk van de grote mogendheden met name Groot-Brittannië, Pruisen en Rusland.
Een Duitse man met de naam van LEOPOLD van Saksen-Coburg-Gotha die in het Russisch leger tegen Napoleon gevochten had, een tijdje in Frankrijk verbleef en dan naar Engeland ging waar hij de troonopvolgster Charlotte (deze stierf echter in haar kraambed) huwde, werd op 4 juni 1831 door het Nationaal Congres als koning der Belgen verkozen.. . Begin 1830 weigerde deze zelfde man nog om "Koning van Griekenland" te worden.
Pas toen het "Traktaat der XVIII artikelen" opgedrongen door de LONDENSE Conferentie op 9 juli 1831 werd goedgekeurd, legde die Leopold de eed af op 21 juli 1831 als Koning der Belgen.
Engeland had zijn doel bereikt. België werd een bufferstaat tussen Frankrijk, Pruisen en Engeland zelf. En de koning van die bufferstaat was dan nog iemand van hun rangen door zijn huwelijk met de Engelse troonopvolgster.
DE GRONDLEGGER VAN ONS KONINGSHUIS!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!

In de zomer van 1830 komt het ongenoegen tot een uitbarsting waarbij arbeiders massaal op straat kwamen. Daarbij waren er heel wat pro-Franse gevoelens aanwezig, vooral omwille van het voorbeeld van de verschillende Franse revoluties en de rol van arbeidersklasse daarbij.
Na een voorstelling van de "La muette de Portici" werden regeringsgebouwen bestormd en slaagde de beweging ( de arbeiders ) erin de macht over te nemen.De opstand werd door de Belgische Burgerij aangewend om de eigen positie te versterken door het "stelen" van de arbeidersrevolutie.
De revolutie werd uitgevoerd door de arbeiders, maar de gevolgen waren vooral voor de rekening van de rijken.
Er werd een nationaal conflict gecreëerd om de sociale kwestie naar de achtergrond te verdringen ......
De uiteindelijke Belgische onafhankelijkheid was enkel mogelijk door de steun van de bankiersfamilie ROTHSCHILD die een grote invloed had in Engeland en Frankrijk. Dit was ook bepalend voor de aanstelling van Leopold I als koning, de afbakening van het grondgebied, de verplichte neutraliteit van het land, ......
De inbreng van de Rothschilds bleek noodzakelijk om de Nederlandse financiële belangen te kunnen opkopen. De schatkist was leeg als er al één was.
Dat de Belgische revolutie enkel voor de rijken verandering teweegbracht, bleek onder meer uit het feit dat politieke rechten zoals stemrecht slechts aan een uiterst kleine elite werden toegekend.
VAN DE 4 MILJOEN INWONERS, HADDEN SLECHTS 40.000 BELGEN STEMRECHT OF 1% VAN DE BEVOLKING.

De eerste industriële revolutie dateert van 1740 en eindigt rond 1850. Het is eerst in Groot-Brittannië uitgebroken door de uitvinding van onder andere het automatisch weefgetouw en katoenmachine.
Bij ons begon de Industriële Revolutie rond de jaren 1800 met het oprichten van een katoenspinnerij te GENT door Lieven Bauwens ( had de plannen van de Engelsen afgekeken en een paar Engelse ingenieurs mee naar Belgë genomen. Hij is daarvoor in Egeland bij verstek ter dood veroordeeld) en in 1799 de eerste spin- en kaardmachines te Verviers door William Cockerill te Verviers. In 1807 richtte Cockerill een productieatelier in voor textielmachines. Dit was ten tijde van de inlijving van België bij Frankrijk. Het volk had te lijden onder de zware belastingen en de armoede was groot.
Tijdens het Verenigd Koninkrijk der Nederlanden, werd in 1822 de Société Générale opgericht. Dit kwam ten goede aan de Waalse mijnbouw en metaalindustrie, als aan de Vlaamse textielindustrie.
Deze ontwikkeling kwam vooral de Burgerij ten goede. Maar kon aan het bestaande pauperisme geen einde maken. ( denk aan priester DAENS die dit allemaal aan de kaak stelde maar zelf vervolgt en verguisd werd). Werkuren perdag liepen gemakkelijk op tot 12 à 14 uur, vrouwen verdienden veel minder dan de mannen en kinderen gingen van hun 7de jaar gaan werken en dit allemaal aan een hongerloon. Ze werkten zeven dag per week en verlof bestond niet. Ze waren totaal overgeleverd aan de willekeur van hun "patroon". De kerk werkte gewillig mee met de gegoede Burgerij om hun arbeiders uit te buiten. In hun preken veroordeelden ze Daens en noemden hem een ketter.

In 1830 was er een enorme woede onder de groeiende arbeidersklasse. Dit werd versterkt door de strenge winter waardoor heel wat arbeiders honger leden. Het ongenoegen leidde tot heel wat spontane acties, zo werden machines vernietigd. Dit bracht de arbeiders echter geen stap vooruit. Het vormde enkel een aanleiding voor nog meer repressie.

De oom van Leopold I, Ferdinand werd Koning van PORTUGAL door zijn huwelijk met Maria II van Portugal.
De oom van Ferdinand, ook Ferdinand genaamd, werd in 1887 vorst van BULGARIJE
Door het eerste huwelijk van Leopold I met Charlotte van Hannover zijn we verwant met GROOT-BRITTANNIË
Door zijn tweede huwelijk met Charlotte van Orléans met FRANKRIJK.
De koning zelf was van Duitse afkomst. Dus DUITSLAND.
Vrouw van Leopold II was Marie-Henriette, Aartshertogin van Oostenrijk: OOSTENRIJK.
Vrouw van Albert I was Elisabeth, Hertogin van Beieren: DUITSLAND
Vrouw van Leopold III was Astrid, Prinses van Zweden. ZWEDEN.
Vrouw van Boudewijn was Fabiola: SPANJE.
Vrouw van Albert II is Paola: ITALIË

Broer van Leopold II, Philippe huwde met Maria van Hohenzollern-Sigmaringen: ROEMENIË
Marie-José, zuster van Leopold III, huwde met Uberto en werd Koningin van Italië: ITALIË
Josephine-Charlotte, zuster van Boudewijn en Albert II, trouwde met Prins Jan van Nassau en werd Groothertogin van Luxemburg: GROOTHERTOGDOM LUXEMBURG.

In Europa bestaan grote verschillen tussen leeftijds-, inkomens- en opleidingsgroepen wat het gebruik van computers en internet betreft. De cijfers van het Europese bureau voor statistiek, Eurostat, maken gewag van een digitale kloof. Europese jongeren veel vaker gebruik van computers in het algemeen en internet in het bijzonder dan vijftigplussers. 85 procent van de studerende jeugd (tussen 16 en 24 jaar oud) maakt gebruik van het internet. Een schrijnend verschil met de categorie van 55 tot 74 jaar: 13 procent daarvan surft al eens op het web.

Opleidingsniveau heeft een sterke invloed op het internetgebruik, zo blijkt uit de cijfers. Driekwart van de mensen met een universitaire of hogeschoolopleiding gebruiken het internet. Ook voor mensen met een diploma in het voortgezet onderwijs ligt het gebruikerspercentage nog boven de vijftig procent (52 procent om precies te zijn). Maar van diegenen die het middelbaar onderwijs niet volledig uitzitten, is slechts een vierde online.

De oorzaken liggen volgens Eurostat niet alleen bij een gebrek aan goede infrastructuur, maar ook bij een tekort aan ‘triggers’ voor computer- en internetgebruik. Ook het gebrek aan computervaardigheden weegt door.

De studie werd uitgevoerd in 25 EU-landen in 2004, maar de resultaten zijn nu pas bekend.

Nu de andere zoon van Frans uit het huwelijk met Augusta Reuss zu Ebersdorf

LEOPOLD I

Eerst getrouwd met Charlotte van Hannover, de eerste erfgename van de Engelse Kroon.
Ze sterft in 1917 in het kraambed en het kindje sterf ook.

In 1831 wordt hij koning van België

LEOPOLD II

ALBERT I

LEOPOLD III

BOUDEWIJN I

ALBERT II

HET BELGISCH VORSTENHUIS

Het huis Saksen-Coburg-Gotha behoorde tot het huis Wettin, een vorstengeslacht die het eerst rond 950 vermeld wordt.
Coburg is nu de deelstaat Beieren en Gotha is de deelstaat Thüringen in Duitsland.
Frans van Saksen-Coburg-Gotha was de zoon van Ernest en Sophia Antonia van Brunswijk-Wolfenbuttel.
Frans was eerst gehuwd met Sophia van Saksen-Hilburghausen en ze hadden één zoon: ERNST I.
Na de dood van zijn eerste vrouw, hertrouwde Frans met Augusta Reuss zu Ebersdorf en ze hadden ook één zoon: LEOPOLD I.
ERNST I

Trouwt met Louise Saksen Gotha en ze hebben één zoon ALBERT (26- 08 - 1819 / 10 - 02 - 1861). Deze huwt met Victoria van Hannover (24-05-1819/22-01-1901). Victoria is de Koningin van het Verenigd Koninkrijk van 1837 tot 1901
De kleinkinderen zijn tot op heden nog Koning(in) van het Verenigd Koninkrijk
EDWARD VII: Koning van 1901 tot 1910
George V: Koning van 1910 tot 1936
Edward VIII: koning van 20-01-1936 tot 10-12-1936. Heeft troonsafstand gedaan om te kunnen huwen met de Amerikaanse Bessie Wallis Warfeeld.
George VI: koning van 1936 - 1952
Elisabeth II: koningin van 1952 tot heden ( vier kinderen: Charles
                                                                                       Anne
                                                                                       Andrew
                                                                                       Edward

HET ENGELS KONINKLIJK HUIS

Op de televisie zeggen ze dat alles in orde is in België.
Er is geen sprake van georganiseerd geweld. Enkel hier en daar een paar opstootjes.
"What's in a name?
Ziehier het artikel

Zeventien wagens in de fik in Luik en Brussel

Jullie zullen zich ongetwijfeld al afgevraagd hebben, waarom ik plots over onze koningen begin te praten.
Eenvoudig omdat het overmorgen "Koningsdag" is en we één van de weinige landen zijn die een koningshuis hebben. Ook het ontstaan ervan is de moeie om te weten.
Waarom hieronder een kleine stamboom van de grootvader en vader van onze eerste koning staat zal jullie ook wel duidelijk worden. Dus er volgt nog meer uitleg. Eens je je verdiept in die materie, des te complexer de structuur wordt en plots ziet men linken over GANS Europa. Al die ( toch de meeste) huwelijken waren politieke zetten op het diplomatisch schakenbord van Europa.
Nu terug naar ons mini boerderijtje. Adhèmar wordt een flinke hond. Staat al beter op zijn pootjes en doet niets anders dan verkennen en spelen. Soms is hij zo afgepeigerd dat hij ligt te snurken dat het een plezier is. Gisterennacht heeft hij zeer weinig kabaal gehouden en vanmorgen heeft hij de eerste keer om 5h30 gejankt. Maar niet te lang. Nu ben ik van doggysit; Karoline is gaan werken. Gelukkig gaat het vandaag een zonnige dag worden tot 12°C ( 54 F). Hopelijk kan ik in de tuin werken zo kunnen Tobie en Adhèmar buiten spelen.

De Koning wordt bijgestaan door een groep medewerkers die het hem mogelijk maken alle aspecten van zijn publieke functie als staatshoofd te vervullen.

Het Huis van de Koning bestaat uit vier autonome departementen, die elk geleid worden door een hoofddignitaris. Dit zijn in protocollaire volgorde:

- de Grootmaarschalk van het Hof
- de Kabinetschef van de Koning
- het Hoofd van het Militair Huis van de Koning
- de Intendant van de Civiele Lijst

Elke hoofddignitaris heeft de leiding over zijn departement en legt verantwoording af aan de Koning.
De onmisbare coördinatie tussen de vier departementen gebeurt, onder meer, door regelmatige vergaderingen tussen de betrokken hoofddignitarissen.

Het Departement van de Grootmaarschalk van het Hof regelt alle openbare activiteiten van de Koning en de Koningin in België en in het buitenland. De Grootmaarschalk stelt de Vorsten een programma voor, dat na goedkeuring wordt uitvoerd. Hij verzorgt tevens de coördinatie tussen de verschillende Huizen en Dienst (Huis van Koningin Fabiola, Huis van de Hertog en de Hertogin van Brabant, Huis van Prinses Astrid en Dienst van Prins Laurent). Hij wordt bijgestaan door verschillende medewerkers:

• De Protocolchef, verantwoordelijk voor het protocol, voor het goede verloop van de audiënties, recepties en officiële maaltijden op het Paleis alsook voor de formele activiteiten buitenshuis;
• De Commandant van de Paleizen, die hoofdzakelijk instaat voor de logistieke steun van de activiteiten (personeel, vervoer,...) alsook voor het onderhoud van de Paleizen. In die hoedanigheid organiseert hij de taken van het personeel en werkt tevens nauw samen met de Intendant van de Civiele Lijst.
  Hij is eveneens Directeur van de Koninklijke Jachten;
• Een Adviseur die de Koning informeert en zijn activiteiten voorbereidt op economisch, sociaal en andere gebieden;
• De Secretaris van de Koningin, die belast is met het voorstellen en voorbereiden van de audiënties en bezoeken van de Koningin en die de leiding heeft over haar sociaal secretariaat (cf. de Werken van de Koningin). Ook staat hij in voor de culturele sector (ook voor de Koning).
  

De Kabinetschef van de Koning staat in voor de politieke en administratieve problemen en voor de contacten met de regering en de politieke wereld. Hij staat de Koning bij in de opvolging van de politieke actualiteit.

De Kabinetschef volgt dagelijks de nationale politiek om de Koning hiervan op de hoogte te brengen. Hij doet voorstellen voor de politieke audiënties van de Koning en bereidt ze voor. Hij staat de Koning bij in de voorbereiding van toespraken. Hij licht de Koning ook in over de evolutie van de internationale politiek.

Hij wordt bijgestaan door verschillende medewerkers :

• De Eerste Adjunct-Kabinetschef - internationale betrekkingen, licht de Koning in over de evolutie, onder meer via de berichten van onze ambassadeurs in het buitenland, en staat de Koning bij in de voorbereiding van toespraken bij officiële bezoeken.
  Hij bereidt tevens nota’s voor die bestemd zijn voor bepaalde audiënties van de Koning, zoals geloofsbrieven, afscheidsaudiënties, audiënties van staatshoofden die op bezoek zijn en bij bezoeken van de Koning in het buitenland.
• De Adjunct-Kabinetschef - binnenlandse aangelegenheden leidt de dienst verzoekschriften, is verantwoordelijk voor de behandeling en adviesaanvraag van de Koninklijke gunsten, de bruiloftsdienst en de algemene briefwisseling.
• De Persadviseur verzorgt de contacten met zowel de Belgische als de buitenlandse geschreven en audiovisuele pers. Hij verspreidt de persberichten en regelt de contacten met de pers tijdens de
  activiteiten van de leden van de Koninklijke Familie, zowel op het Paleis als daarbuiten.
• De Juridische Adviseur kijkt de documenten na die ter ondertekening voorgelegd worden aan de Koning.
• De Archivaris houdt de archieven van de departementen en diensten van het Paleis bij en maakt er een inventaris van. Dit archief bevat documenten van zowel bestaande diensten als van diensten die werden opgeheven. Hij staat tevens ter beschikking van vorsers die het archief wensen te raadplegen.
  

Het Hoofd van het Militair Huis van de Koning staat de Vorst bij met het invullen van zijn opdracht in het domein van Landsverdediging. Zowel op het nationale als het internationale vlak informeert hij de Koning over de toestand, de ontwikkeling en de werking van de Strijdkrachten. In nauwe samenwerking met het Kabinet van de Koning kadert hij de defensiepolitiek in de context van de buitenlandse politiek. Op die manier wordt de Koning op de hoogte gebracht van de veiligheids- en de defensiestrategie, van de geopolitiek, van de politiek en van de werking van internationale organisaties, van het personeel en van de middelen van de buitenlandse Strijdkrachten.

Het Hoofd van het Militair Huis organiseert de contacten van de Koning met de Strijdkrachten, onder de vorm van audiënties, werkvergaderingen of bezoeken; de Koning ontvangt o.m. in audiëntie, de Minister van Defensie maar ook hoge Belgische of buitenlandse militaire autoriteiten.

In nauwe samenwerking met de Grootmaarschalk van het Hof en de Kabinetschef adviseert het Hoofd van het Militair Huis ook de Koning in de sectoren van wetenschappelijk onderzoek, energie en politiediensten en bereidt hij de activiteiten voor in deze domeinen.

Het Hoofd van het Militair Huis verzekert de betrekkingen en coördineert de activiteiten met patriotische en oudstrijdersverenigingen. De Besluiten van het Ministerie van Defensie worden via het Hoofd van het Militair Huis voorgelegd ter ondertekening door de Koning.

Het Militair Huis is bovendien verantwoordelijk voor het beheer van het informaticasysteem van het Paleis. Dit wil zeggen, zowel voor de departementen van het Huis van de Koning, als van de Huizen en Dienst van de andere leden van de Koninklijke Familie.

Het Militair Huis wordt geleid door een opper officier die wordt bijgestaan door een hoofdofficier, Adviseur bij het Militair Huis en Voorzitter van het Coördinatiecomité van de informatica in het Paleis, van het technisch informaticapersoneel en van het administratief secretariaatspersoneel.

Tot het Militair Huis behoren eveneens de Vleugeladjudanten en de Ordonnansofficieren van de Koning.

De Intendant van de Civiele Lijst van de Koning staat in voor de leiding over en het beheer van de materiële, financiële en menselijke middelen van het Huis van de Koning. Hij wordt bijgestaan door de Schatbewaarder van de Civiele Lijst van de Koning, door de Adviseur bij de Civiele Lijst voor de projecten en studies die hem worden toevertrouwd, en door medewerkers voor het personeelsbeheer, het patrimoniumbeheer, de administratie, de preventie en bescherming op het werk, de boekhouding en het secretariaat.

De Koning wordt permanent bijgestaan door een Ordonnansofficier, terwijl de Vleugeladjudanten hem kunnen vertegenwoordigen op activiteiten waarop hij niet aanwezig kan zijn. (verwijzen naar FAQ)

Voor de persoonlijke bescherming van de Koning en zijn Familie, alsook voor de bewaking van de koninklijke domeinen, detacheert de Federale Politie permanent een Veiligheidsdienst bij het Hof. Deze dienst staat onder het bevel van een Hoofdcommissaris.

Op het politiek vlak vertaalt de actie van de Koning zich niet door een eigen of persoonlijk gezag, dat hij zou kunnen uitoefenen buiten de samenwerking met de ministers. Het is via advies, suggesties, waarschuwingen, verwittigingen en aanmoedigingen dat de Koning een invloed uitoefent op de politieke hoofdrolspelers. Zijn optreden past in een sfeer van continuïteit, van duur, van lange-termijnobjectieven voor het land en de staat. Deze activiteit van de Koning uit zich in de dialoog die hij voert met alle actoren van het politieke besluitvormingsproces.
Daarom ontmoet de Koning niet enkel vertegenwoordigers van de politieke wereld maar ook al wie een rol speelt in het land. Deze ontmoetingen, waarvan de inhoud steeds vertrouwelijk blijft, vormen een waardevolle bron van informatie voor de Koning en bieden hem de gelegenheid zijn invloed uit te oefenen. Het belang en de invloed van het politieke optreden van de Koning varieren naargelang de omstandigheden en het ritme van het openbaar leven. Zijn optreden moet vooral constant zijn. Op bepaalde ogenblikken treedt de Koning echter duidelijker op de voorgrond, ook al wordt hij steeds gedekt door de ministeriële verantwoordelijkheid, namelijk in de periodes van regeringsvorming.

De Voorzitters van de gewestelijke en gemeenschappelijke regeringen leggen de eed af in de handen van de Koning. Hij ontvangt ook de leden van de gewest- en gemeenschapsregeringen en parlementen in audiëntie.

Koning Albert II werd geboren te Brussel, in het kasteel van Stuyvenberg, op 6 juni 1934.

Albert, die van bij de geboorte de titel "Prins van Luik" meekreeg, is de zoon van Koning Leopold III en Koningin Astrid, geboren Prinses van Zweden. Hij is de kleinzoon van Koning Albert I en Koningin Elisabeth.

Op 29 augustus 1935 verloor de Prins van Luik zijn moeder, Koningin Astrid, die overleed in een auto-ongeluk in Küssnacht, Zwitserland.

Op 10 mei 1940, bij de invasie van België, vertrok Prins Albert, samen met zijn oudere zus, Prinses Josephine-Charlotte, en zijn oudere broer, Prins Boudewijn, naar Frankrijk en vervolgens naar Spanje. De prinsen en de prinses keerden op 2 augustus 1940 naar België terug. Zij zetten er hun studies verder, tot in 1944, hetzij in Laken, hetzij in het kasteel van Ciergnon in de Ardennen. In juni 1944, bij de landing van de geallieerden, werden Leopold III, Prinses Lilian - met wie hij in 1941 huwde- en de koningskinderen gedeporteerd door de Duitsers naar Hirschstein, in Duitsland, en vervolgens naar Strobl, in Oostenrijk. Daar werden ze op 7 mei 1945 door het Amerikaanse leger bevrijd. Omwille van de politieke toestand in België, verlieten Koning Leopold III en zijn familie Oostenrijk in oktober 1945 om zich te Pregny in Zwitserland te vestigen, in de villa "Le Reposoir". Ze verbleven er tot juli 1950. Ondertussen zette Prins Albert zijn studies voort aan een college in Genève.

Op 22 juli 1950 keerde Koning Leopold III samen met Prins Boudewijn en Prins Albert naar België terug.

Op 2 juli 1959 trad Prins Albert in het huwelijk met Donna Paola Ruffo di Calabria, afkomstig uit een Italiaanse prinselijke familie. Koning Albert II en Koningin Paola hebben drie kinderen: Prins Filip (geboren op 15 april 1960), Prinses Astrid (geboren op 5 juni 1962) en Prins Laurent (geboren op 19 oktober 1963).

In 1962 werd Prins Albert aangesteld als Erevoorzitter van de Raad van Bestuur van de Belgische Dienst voor Buitenlandse Handel. Hij oefende deze functie uit gedurende 31 jaar. In die hoedanigheid heeft hij het voorzitterschap waargenomen van meer dan honderd economische zendingen over de hele wereld en bracht hij talrijke bezoeken aan Belgische ondernemingen die actief zijn op het vlak van de export.
Om hulde te brengen aan de Prins, die zich gedurende al die jaren actief heeft ingezet voor de buitenlandse handel, werd in 1984 het Prins Albertfonds opgericht voor de opleiding van specialisten in buitenlandse handel. Prins Albert was ook Voorzitter van de Algemene Raad van de Algemene Spaar- en Lijfrentekas van 1954 tot 1992 en Voorzitter van het Belgische Rode Kruis van 1958 tot 1993.

Naast deze verschillende functies heeft Prins Albert ook acties gevoerd op het vlak van stedebouwkunde, huisvesting, natuurbescherming, monumenten en landschappen en, meer algemeen, op het vlak van milieubeheer. In dit kader was hij voorzitter van, of nam hij deel aan, tal van internationale conferenties. In 1969 was hij, op uitnodiging van de Raad van Europa, voorzitter van de Europese ministeriële Conferentie rond de bescherming van het cultureel en architecturaal erfgoed.

Na het overlijden van zijn broer, Koning Boudewijn, legde Prins Albert op 9 augustus 1993 voor de Verenigde Kamers de eed af als zesde Koning der Belgen.

1930
Boudewijn, Albert, Karel, Leopold, Axel, Marie, Gustaaf, Hertog van Henegouwen, werd geboren in het Kasteel van Stuyvenberg, bij Brussel op 7 september 1930. Hij was het tweede kind van Koning Leopold III en Koningin Astrid, bij geboorte Prinses van Zweden.

1934
Zijn grootvader, Koning Albert I, kwam op tragische wijze om het leven bij een rotsbeklimming.

Bij de troonopvolging van zijn vader, Koning Leopold III, op 23 februari 1934, kreeg de kleine Prins de titel "Hertog van Brabant".

1935
Op 29 augustus verloor de Prins zijn moeder Koningin Astrid, die omkwam bij een auto-ongeval in Küssnacht, Zwitserland.

Koning Leopold III verliet samen met zijn kinderen het Kasteel van Stuyvenberg en verhuisde naar het Koninklijk Kasteel te Laken.

1940
Op 10 mei, bij de invasie van België, werden Prins Boudewijn, zijn oudere zus Prinses Joséphine-Charlotte en zijn broer Prins Albert, overgebracht naar Frankrijk en vervolgens naar Spanje.

De Prinsen keerden terug naar België op 2 augustus 1940. Ze zetten hun studies verder tot in juni 1944, hetzij te Laken hetzij in het Koninklijk Kasteel te Ciergnon in de Ardennen.

1944
Bij de landing van de geallieerden, in juni 1944, werden Leopold III, Prinses Liliane, met wie hij in 1941 huwde, en de kinderen weggevoerd naar Hirschstein in Duitsland en daarna naar Strobl in Oostenrijk. Daar werden zij op 7 mei 1945 door het Amerikaanse leger bevrijd.

Door de politieke situatie in België verlieten Koning Leopold III en zijn familie Oostenrijk in oktober van datzelfde jaar en vestigden ze zich in Zwitserland in villa "Le Reposoir" in Pregny. Zij bleven er tot juli 1950.

Prins Boudewijn zette ondertussen zijn studies verder aan een college in Genève. In 1948 maakte hij een reis naar de Verenigde Staten.

1950
Op 22 juli keerde Koning Leopold III samen met Prins Boudewijn en Prins Albert terug naar België. Op 1 augustus van dat jaar verzocht de Koning de Regering en het Parlement een wet goed te keuren die zijn macht overdroeg op zijn zoon, Prins Boudewijn, Hertog van Brabant, die op 11 augustus 1950 de titel Koninklijke Prins bekwam.

1951
Op 17 juli legde de Koninklijke Prins de grondwettelijke eed af en werd de vijfde Koning der Belgen.

1951-1960
Op internationaal vlak behoorde België tot de ondertekenaars van het verdrag van 18 april 1951 tot oprichting van de Europese Gemeenschap voor Kolen en Staal. Daaruit zou later (Verdrag van Rome, 25 maart 1957) de Europese Economische Gemeenschap, nu Europese Unie, ontstaan.

Op binnenlands vlak werd deze periode gekenmerkt door een aantal problemen die vaak heftige spanningen teweegbrachten : de schoolstrijd tussen de voorstanders van het vrij onderwijs en die van het rijksonderwijs, de onafhankelijkheid van Kongo, de stakingen van 1960-1961.

De schoolstrijd zou voortduren tot 1958, jaar waarin een akkoord werd bereikt met het zogenaamde "Schoolpact", bekrachtigd door de wet van 29 mei 1959.

In januari-februari 1960 werd te Brussel een rondetafelconferentie gehouden met vooraanstaande Kongolese politici en een Belgische regeringsdelegatie. De onafhankelijkheid werd er formeel toegestaan en tevens werden de grote trekken van een Kongolese grondwet vastgelegd. Op 30 juni 1960 woonde de Koning te Kinshasa de machtsoverdracht bij.

Ook in 1960 kreeg dezelfde regering af te rekenen met een moeilijke sociaal-economische toestand. In Vlaanderen heerste structurele werkloosheid, terwijl de sluiting van steenkoolmijnen in Wallonië er voor ernstige beroering zorgde. Om tegemoet te komen aan de specifieke behoeften van de gewesten, ging de regering voor het eerst een regionaal economisch beleid voeren. In november 1960 diende zij bij het parlement een algemeen herstelprogramma in, de zogenaamde "Eenheidswet". In de tweede helft van december brak in het land een algemene staking uit. Spoedig bleekt dat de beweging in Vlaanderen minder sterk was dan in Wallonië, waar zich hevige onlusten voordeden. In Wallonië had de staking trouwens ook een politieke inslag, aangezien zij op federalistische structuurhervormingen aanstuurde. De communautaire spanningen die eens te meer duidelijk werden, zouden in de daaropvolgende jaren in een stroomversnelling terechtkomen.

1960
Op 15 december huwde de Koning met Doña Fabiola de Mora y de Aragon.

1960-1976
De taalgrens werd vastgesteld bij de wet van 8 november 1962. De wetten van 30 juli 1963 (taalstelsel in het onderwijs) en van 2 augustus 1963 (taalgebruik in bestuurszaken) bevestigen het principe van de eentaligheid van de gewesten.

Dit principe gaf, vanaf 1966, aanleiding tot een betwisting over de aanwezigheid te Leuven van de Franstalige afdeling van de Katholieke Universiteit. In brede kringen van de Vlaamse opinie werd aangedrongen op de overheveling naar Wallonië. De overheveling (naar Ottignies in Waals-Brabant) zou kort nadien een feit worden.

Op 18 februari 1970 verklaarde Eerste Minister Gaston Eyskens in de Kamer dat de unitaire staat door de gebeurtenissen achterhaald was en dat de gemeenschappen en gewesten hun plaats dienden in te nemen in een vernieuwde staatsstructuur. Dit was de aanloop naar de eerste communautaire grondwetsherziening in de Belgische geschiedenis. Tijdens datzelfde jaar kregen de Vlaamse Gemeenschap en de Franse Gemeenschap de culturele autonomie toegewezen, zodat uitsluitend zijzelf bevoegd werden voor hun culturele aangelegenheden.

Tijdens de daaropvolgende jaren werd meermaals gepoogd, onder meer door de Egmont- en Stuyvenbergakkoorden in 1977-1978, om tot een globale regeling van de communautaire problematiek te komen. Echter zonder resultaat.

Deze toestand maakte Koning Boudewijn in groeiende mate bezorgd. Hij had vooral oog voor het vrijwaren van de eenheid van België. Zo verklaarde hij in een toespraak op 31 maart 1976, zinspelend op de nationale spreuk van België ("Eendracht maakt macht") : "Toen de stichters van het onafhankelijke België deze spreuk kozen, waren zij zich bewust én van onze diversiteit, én van de noodzakelijkheid van ons samengaan. Zij oordeelden dat de gewesten, met hun rechtmatige autonomie, onderling aanvullende delen zijn van een geheel en zich niet als naijverige tegenstanders mogen opstellen. Zij gaven er zich rekenschap van dat federeren verenigen betekent, in aanvaarde verscheidenheid, en niet ontbinden in confrontatie." Dit thema kwam later herhaaldelijk -en met steeds meer klem- terug in de toepraken van de Vorst.

1976
Ter gelegenheid van zijn 25-jarig Koningschap, besloot de Vorst om met de fondsen die de bevolking hem had geschonken een stichting te creëren die zijn naam zou dragen. De Koning Boudewijnstichting heeft als taak de levensvoorwaarden van de bevolking te verbeteren. De stichting beheert projecten en publiceert werken in zeer verscheiden domeinen zoals armoedebestrijding en sociale integratie, milieubescherming, bescherming van het bouwkundig erfgoed en het kunstpatrimonium, jeugdvorming, ...

1976-1990
In 1980 kwam een nieuwe staatshervorming tot stand door een grondwetsherziening en een bijzondere wetgeving. De Vlaamse en de Franse Gemeenschappen kregen nu ook de persoonsgebonden aangelegenheden toegewezen (gezondheidszorg en bijstand aan personen). Voor de Duitstalige Gemeenschap werd een rechtstreeks te verkiezen Raad opgericht. Het statuut van het Waalse en het Vlaamse Gewest werd eveneens uitgetekend. De twee Gewesten kregen ruime bevoegdheden : regionale economie en tewerkstelling, ruimtelijke ordening, leefmilieu, huisvestiging, enz.

Gemeenschappen en Gewesten regeren voortaan door middel van decreten die kracht van wet hebben in hun rechtsgebied. Hun financiële middelen werden verruimd, o.m. met ristorno's op de nationaal geheven belastingen en met een beperkte bevoegdheid om zelf belastingen te innen (eigen fiscaliteit).

Ook werd het Arbitragehof opgericht om conflicten te beslechten tussen Gemeenschappen en Gewesten onderling en tussen deze entiteiten en de nationale overheid.

In de eerste helft van de jaren 1980 ontstond een economische en financiële crisis. Het land werd getroffen door een hoge werkloosheid, terwijl de staatsschuld enorm toenam. In februari 1982 werd de Belgische munt gedevalueerd. Opeenvolgende herstelplannen met loonmatiging, besnoeiingen in de begroting, verlichting van de lasten van het bedrijfsleven, enz. zouden geleidelijk verbetering brengen.

De derde staatshervorming kwam er in 1988-1989.

Andermaal werden de bevoegdheden van de regionale entiteiten verruimd : voor de Gemeenschappen met het onderwijs en het welzijnsbeleid, voor de Gewesten met o.m. openbare werken en het volledig toezicht over de lokale besturen.

Tevens werd het statuut van het Brussels Gewest vastgelegd : er kwam een rechtstreeks te verkiezen vertegenwoordigende vergadering (de Brusselse Hoofdstedelijke Raad) met een eigen regering. Daarnaast werd voorzien in afzonderlijke Vlaamse en Franse commissies voor gemeenschapsmateries in Brussel.

De financieringswet van 16 januari 1989 garandeerde de Gemeenschappen en Gewesten vaste aandelen in de nationale belastingen en breidde hun fiscale bevoegdheid uit.

Op een geheel ander vlak stelde zich, in het voorjaar 1990, een constitutioneel probleem. Begin april keurden Kamer en Senaat een wetsvoorstel goed tot liberalisering van abortus. Op 30 maart had Koning Boudewijn aan de eerste minister schriftelijk meegedeeld dat hij, de derde tak van de Wetgevende Macht, volgens zijn geweten deze wet niet kon bekrachtigen.

Op grond van artikel 82 (thans artikel 93) van de grondwet, stelde de ministerraad vast dat de Koning in de onmogelijkheid was om te regeren. In dat geval oefent de ministerraad de grondwettelijke macht van de Koning uit. Deze raad bekrachtigde de abortuswet (3 april 1990) en kondigde ze af. Op 5 april beslisten de Verenigde Kamers dat aan de onmogelijkheid tot regeren een einde was gekomen, zodat de Koning zijn grondwettelijke prerogatieve opnieuw kon uitoefenen.

1990-1991
Ter gelegenheid van de 60ste verjaardag van de Koning en de viering van 40 jaar Koningschap werd een nationale hulde georganiseerd, de "60-40 Feesten". De feestelijkheden gingen door van 7 september 1990 (de verjaardag van de Koning) tot 21 juli 1991 (Belgische Nationale feestdag).

1991-1993
De regering maakte op de eerste plaats werk van de verdere uitvoering van de staatshervorming. Daartoe werd op 28 september 1992 het Sint-Michielsakkoord gesloten. Het werk (grondwetsherzieningen, bijzondere en gewone wetgeving) kwam grotendeels tot stand in 1993.

Volgens artikel 1 van de nieuwe grondwet, is België een federale staat samengesteld uit de Gemeenschappen en de Gewesten. De leden van de Vlaamse Raad (die tegelijk de gemeenschaps- en de gewestmateries behandelt) en van de Waalse Gewestraad worden voortaan rechtstreeks verkozen. De samenstelling en de taak van de federale Kamer van Volksvertegenwoordigers en van de Senaat werden herzien.

De bevoegdheden van de Gemeensschappen en de Gewesten werden verruimd, meer bepaald wat betreft de buitenlandse betrekkingen.

Tenslotte werd de provincie Brabant gesplitst in twee provincies : Vlaams-Brabant en Waals-Brabant.

In wat zijn laatste toespraak zou worden, gaf de Koning zijn visie als volgt weer : "Dit jaar hebben wij andermaal een belangrijke hervorming van onze politieke structuren doorgevoerd. Zij vormt het sluitstuk van wat sinds 1970 tot vandaag werd veranderd aan het staatsbestel. (...) Het was de wil van het parlement om een nieuw evenwicht tot stand te brengen tussen, enerzijds, een verreikende autonomie van de Gewesten en Gemeenschappen, en, anderzijds, de noodzakelijke eenheid en samenhorigheid van het land" (21 juli 1993).

1993
Op 31 juli overleed Koning Boudewijn plots in zijn vakantieverblijf te Motril, in het Zuiden van Spanje. Hij bezweek aan een hartstilstand op het moment dat het Koningspaar met vakantie was.