Dank u
ik heb vandaag een zwarte dag gehad, maar heb veel troostende berichten van U allen ontvangen die me kracht en moed hebben gegeven want ik zal het niet opgeven - heb vandaag slechts 2 uur nadat Aura van me heen is gegaan - een telefoontje gekregen om 3 poesjes binnen te nemen van 1 week jong maar daar ben ik nog niet opnieuw aan toe -ik voel me wel schhuldig voor het feit dat ik niet ja heb kunnen zeggen maar ik mis Aura zo - ik hoor ze overal - ik zie ze overal - ik ruik ze overal - ze had de dagelijkse gewoonte om langs mijn broekspijp naar mijn schouders te klimmen, om dan van dat panoramisch zicht, (voor haar was het panoramisch) ze was toch nog zoooo klein - alles te kunnen volgen wat ik deed zelfs terwijl ik aan 't koken was, in één woord alles - ze sabbelde steeds aan mijn vinger of mijn oorlelletje zoals een kindje met z'n tut - en dat is nu niet meer - waarom???? wat is er plots mis gegaan???? Niemand kan dat weten - na 5 weken intensief samenzijn - het afscheid valt me zeer zwaar en ik weet uit ervaring door de jaren heen dat ik dat elke dag kan meemaken, die poesjes zijn zo zwak als de binnenkomen, missen de moedermelk en moederliefde die niet te vervangen is - maar telkens opnieuw als er zoiets voorvalt ben ik weer die huilende sukkel die hun zo mist - en langs deze weg wil iedereen bedanken die me geschreven heeft of nog zal schrijven - het doet deugd --- Bieke















5 reacties op dit bericht
sterkte
Aura
LEVEN!!!
Mijn vriend heeft haar in een grafje gelegd, onder een oude hoge boom. Regelmatig zet hij zich onder de oude hoge boom neer om er terug te denken aan zijn Tjoeki en oude herinneringen op te halen aan al haar deugnietenstreken. Heel, héél langzaam krijgt haar dood zo een stil plekje in het hart van mijn vriend. En in de herinnering zal Tjoeki altijd voort blijven leven! Daar was ze té vrolijk, té ondeugend, té zeer een vrijkousje voor!
Meid, ik wens je sterkte met je verlies!
En... hartelijk dank voor je bezoekje aan mijn blog! heel fijn!
ELS
...
Je doet wat je kan voor de poesjes, en zelfs veel meer.
En dat is wat uiteindelijk telt.
"Meer dan ons best kunnen we niet doen" zeggen mensen soms, en dat is eigenlijk ook zo.
Als ik zie hoe gelukkig de poesjes bij jou zijn dan voel ik dat geen enkel dier jou ooit iets zal kwalijk nemen.
Ook al gaat er eens eentje wat vroeger naar de poezenhemel of ook al is er eens even geen plaats. Ze begrijpen dat echt wel.
Dag Bieke