Archief

Nog nooit meegemaakt!!!

Na Cantabrië ontdekt te hebben had ik mijn ogen op Asturië gericht. Alweer een nieuw gebied te ontdekken en wat voor moois zou ik daar te zien krijgen. Maar de realiteit is totaal anders.

 

Ik bel aan bij onze gastvrouw maar ben haar naam vergeten. Dus wat zeg ik in de parlofoon: c’est la maman de Manuela? Aan de andere kant begint er iemand hartelijk te lachen en ik hoor dadelijk dat ik aan het juiste adres ben. Een bijzonder charmante dame ontvangt ons met open armen. We drinken samen een lekker koffietje, kwebbelen wat en maken nadien een dorpswandeling. Onze gids geeft ons de nodige uitleg en het besluit is dat ik de dag nadien op fotojacht zou gaan want vandaag is de dag al goed gevuld.

 

Tegen de avond komt de zoon van de gastvrouw ons oppikken. Hij toont ons gebieden waar je alleen niet komt; woest zoals ik niet wist dat het hier nog bestaat. Prachtig, maar het weer trekt vieze snuiten. De wolken worden steeds maar dreigender en wanneer we uiteindelijk aan het meest noordelijke punt van Spanje aangekomen zijn, de Cabo de Peñas, valt het water met pakken uit de lucht. Er is niet uit de auto te komen en van fotograferen is er absoluut geen sprake. Jammer, jammer, jammer. Ik had zo graag een fotoreportage gemaakt van dat gebied want het is uniek. En tot overmaat van ramp zijn Wim en ik onze paraplu vergeten en Wim zijn jas lag ook nog thuis. Daar stonden we als twee boeren op open schoenen, zonder iets aangepast bij ons en bij een weer waarvoor geen woorden zijn. Maar onze chauffeur zet door. Hij wil met ons gaan eten in el Molino del puerto, een piratenrestaurant’ dat omzeggens met zijn voeten in de woeste oceaan staat. De inrichting is heel apart en aangepast aan de omgeving. Om de dranken te koelen, geen koelkast. Achter de toog wordt een riviertje omgeleid in een kanaaltje met ijskoud water waarin de drank staat. Genieus gevonden

 

Als aperitief moeten we zeker de sidra eens uitproberen. De fles boven het hoofd houdend gieten ze het drankje in rechte glazen die op kniehoogte worden vast gehouden. Tot een drietal cm worden die dan gevuld. Nadien moet dat drankje dan in één keer uitgedronken worden anders krijgt het een totaal andere smaak.

Volgt nadien dan het eten! Om duimen en vingers van af te likken. Nadien probeerde ik dan in mijn beste Spaans de koffie te bestellen en het achterafje mocht er ook zijn; een likeur van appelen. De maaltijd is af, het is uiterst gezellig en we hebben kostbare tips gekregen van Abraham voor het vervolg van onze reis. Niet de Abraham uit de bijbel maar een profeet die nu nog leeft. Onze route die we uitgezet hebben wordt volledig onderste boven gegooid en er staan ons blijkbaar heel mooie dingen te wachten indien het lukken wil.

Want nu komt het voornaamste. Terwijl wij daar binnen gezellig de avond doorbrengen zijn buiten de weergoden al hun duivels aan het ontbinden. De regen wordt een storm om U tegen te zeggen. De eigenaar van het etablissementje is er niet gerust in en komt voortdurend eens aan het raam kijken om te zien wat er daarbuiten allemaal gaande is. Het wordt erger om erger en wij die daar op het einde van de wereld zitten!!! Wat gaat er hier met ons gebeuren. Erg gerust zijn we niet en wijselijk besluiten we toch maar om te vertrekken. Het is intussen al vrij laat en helle donker. Wanneer ik beneden in de kelder de ‘servicios’ opzoek, heb ik al natte voeten. Er begint zowaar water binnen te lopen. Tot aan de enkels in het water strompelen we tot bij de auto. Op die enkele seconden zijn we drijfnat en doorweekt. Intussen begint het te bliksemen en donderen en we beseffen dat we met een echt noodweer te maken hebben. Onze chauffeur zegt meerdere malen dat hij zoiets nog nooit meegemaakt heeft en dat wil wat zeggen. Want naar ik vernomen heb is hij wel een en ander gewoon. Stapvoets rijdt hij door straten die echte rivieren geworden zijn. Het water stroomt van alle kanten en sleurt mee wat het krijgen kan. Soms klopt er een stuk steen tegen het koetswerk. Verlichting is er niet en je moet de weg kennen om thuis te geraken. Met schrik zitten we met z’n allen het goed verloop van de rit af te wachten. Het waait, giet, bliksemt en dondert zoals er nog niemand van ons meegemaakt heeft. Uit de roosters spuit er een fontein van wel 30 à 40 cm hoog het regenwater de lucht in. Onbeschrijfelijk. Wat zijn we blij wanneer we heelhuids terug thuis zijn. Maar onze gastvrouw heeft van de emoties bijna niet kunnen slapen. Haar hart bonsde tot in haar keel.

 

En nu, een dag later, zitten we hier nog bij diezelfde gastvrouw. De uitstap die gepland was kan niet doorgaan. Want het noodweer woedt nog steeds. Intussen vernemen we dat er 150 liter/m² water gevallen is. Het restaurantje waar we waren bestaat deels niet meer. Een stuk is meegesleurd de oceaan in. De 6 gasten die er nog tafelden hebben ze met de helikopter moeten bevrijden en de rest van het huis is ondergelopen. Niet voor niets dat de uitbaters ongerust waren en wat een geluk dat wij nog net op de limiet vertrokken zijn. Ik zag ons nog niet bengelen aan een touw om in de helikopter getrokken te worden. Dat zou ik nooit overleven Het regenvrouwtje heeft weer haar werk goed gedaan maar mag voorzeker nooit meer een voet in Asturië zetten.

 

Soms kan een mens een baaldag hebben en dat is voor mij nu het geval. De derde dag op rij krijgen we dat rotweer waar geen enkele activiteit in past. We maken onze pakken en beginnen de Via de la Plata, naar verluid een route door een mooie streek en wat het belangrijkste is, ze loopt zuidwaarts. Eens de cordillera Cantrábica achter ons latend zou het moeten warm en zonnig worden. Maar oh wee!

De regen blijft ons achtervolgen en de temperatuur daalt tot 7 graden. Is dat het zonnige Spanje! Ik had het me anders voorgesteld. Tot de middag rijden we door het gebergte dat volledig in de wolken gehuld is en waaruit de regen met bakken neerstroomt.

Intussen staan we nu iets voor Salamanca waar het normaal rond de 30° zou moeten zijn en we zitten nog steeds met dat vies nat weer en krijgen amper 11°. Lang houd ik dat niet meer vol. En nu duimen maar voor een grote weersverbetering. Wie draagt er voor ons kaarsjes naar de Clarissen?

Billen knijpen

Dit is ongeveer de juiste uitdrukking om het baantje van vandaag op onze eigen harde schijf te zetten.

We doorkruisen verder Los Picos de Europa en ook vandaag is de natuur onbeschrijfelijk mooi en dit niettegenstaande het minder fraaie weer. Maar die unieke natuur heeft ook een keerzijde van de medaille! Gelukkig heb ik een goede chauffeur die de breedte van ons gevaarte bijzonder goed kan inschatten en weet hoe hij de talrijke smalle bochten moet nemen. En ze zijn niet alleen smal maar ook de rotsen spelen ons parten. Op verschillende plaatsen hangen ze als een zonnekap boven een gedeelte van de baanbreedte. Voor een kleine auto geen enkel probleem maar met een gaval van 3,10 meter hoog is dat anders en zeker wanneer men dan juist op het moeilijkste punt een bus moet kruisen of een vrachtwagen van wegeniswerken. Dan doet mijn eigen voet pijn van op de rem te drukken alhoewel ik niet aan het stuur zit.

 

Her en der hangen er netten boven de baan om afvallende brokstukken op te vangen. En dat is geen nutteloos werk geweest want er liggen inderdaad meerdere stukken in die netten. Fijn gevoel, hoor! Het is juist hopen dat er niets naar beneden komt uitgerekend wanneer wij er doorrijden en dat bovendien die netten hun gewicht goed houden.

 

Omzeggens de ganse route van vandaag loopt door een enge bergkloof met al die problemen. Maar wanneer we uiteindelijk op onze bestemming zijn aangekomen hebben we wel van een schilderrijk stukje natuur genoten. En die bestemming is de start van een even mooie wandeling, de Garganta del Cares. Langsheen de ganse wandeling zien we diep beneden ons het kolkende water van die Cares in alle mogelijke blauwe tinten. Wat jammer dat er geen zon is want dat zou het spektakel nog veel sprookjesachtiger maken. Constant wandelen we langs een rotswand die soms tot 800 meter hoog uitrijst boven de rivier. Op sommige plaatsen is de weg uitgehakt uit de rotsen en loopt het pad door een aantal kleine tunnels. Best is het om niet teveel naar beneden te kijken want daar gaapt een grote diepte. Het pad is wel voldoende breed om de hoogtevrees wat te onderdrukken.

Conditie bij die wandeling is geen ijdel woord want het pad gaat van bij het begin al vrij steil omhoog maar we genieten. Het kalkstenen massief van de Picos is vergeven van grotten en kloven en daar krijgen we bij deze wandeling enkele staaltjes van. Ook de vochtige beboste flanken van de rivier zorgen voor een onvergetelijke aanblik. Alles is hier even imposant en de wandeling is dan ook een must voor ieder bezoek aan Noord-Spanje.

Zaaaaalig!

Ons devoot overnachten con las monjas heeft zijn vruchten afgeworpen. Bij het ontwaken schijnt al een weldoend zonnetje en dat geeft dadelijk een zalig gevoel! Onze plannen worden onderste boven gegooid en we rijden terug naar Fuente Dé, het plaatsje waar we gisteren de kabelbaan dachten te nemen en het ons door de liftbediener afgeraden werd. En alleen waren we niet. Al die toeristen die al dagen op een open hemel aan het wachten zijn, trekken vandaag hun bergschoenen aan en vertrekken op daguitstap. Zo ook wij!

 

Gepakt en gezakt vertrekken we richting ‘teleférico’ om al van op 1800 meter hoogte te kunnen starten met onze wandeling. Boven hebben we voorzeker een veel mooier zicht dan in het dal. En inderdaad, we kunnen onze ogen niet geloven. Rondom rond bergen in alle kleuren en vormen. Waar we tot hiertoe niet anders dan wolken te verwerken kregen, is het vandaag een lust voor het oog. We stappen en genieten. Dan eens door een rotspartij, dan over en door malse weiden waar de gentianen hun kelkjes weid open spreiden om de weldoende zonnestralen binnen te laten en wat verder houden we een sneeuwgevecht. Ja, jullie lezen goed, we moeten doorheen verschillende sneeuwplekken en dat geeft de wandeling nog een extra dimensie. Zelfs een roedel herten laten zich die sneeuw welgevallen en spelen en stoeien erin dat het een lust is om te zien? Verspreid in het landschap zien we meertjes met om ter mooiste weerspiegelingen. Spiegeltje, spiegeltje aan de wand wie is er het mooiste meertje van dat land. Maar er is er geen enkel die spreekt en het is aan de wandelaar om uit te maken wat hij verkiest. De wolken spelen een spel van verstoppen en terug te voorschijn komen maar het weer blijft zijn beste kant tonen. Vandaag moeten we echt het onderste uit de kan halen want volgens de weersvoorspellingen is het morgen weer gedaan. Laat ons hopen dat die vooruitzichten niet kloppen want we zouden morgen dolgraag een wandeling doorheen een kloof maken alvorens door te rijden naar de moeder van onze buren. Zij is zo vriendelijk geweest om ons bij haar uit te nodigen en dat aanvaarden we graag. Maar, moesten de weergoden weer rare snuiten trekken dan aanvaarden we dat maar. We hebben  vandaag immers uitgebreid en onverwachts kennis kunnen maken met de Picos de Europa en dat bejubelen we.

Ongelooflijk!

Diegenen die mij al jaren kennen weten dat ik op elke reis eens een dokterbezoek of een bezoek aan een spoeddienst moet incalculeren. Begin nu al maar te lachen, het is zover. Vanmorgen ben ik naar het centro de salud(lees spoeddienst) getrokken. Niet dat het ernstig was maar de ontsteking in mijn mond waarmee ik al vijf dagen rondloop, neemt onrustwekkende vormen aan en moet toch maar eens onder handen genomen worden. In mijn beste Spaans de weg gevraagd en warempel nog verstaan ook. De dokteres die me te woord stond leek eerder op iemand die in een viskraam staat; een versleten jeansbroek, een knalgele oliejekker en haar dat al een tijdje geen haarshampoo gezien had. Daarmee moest ik het doen maar, geen kwaad woord van dat mens. Ze deed haar best en ik heb de nodige medicatie gekregen. Daar bovenop moesten we nog niets betalen. Is dat geen service.

 

En voor de rest van de dag! Wel, het mooie weer van de twee vorige dagen is gaan vliegen; We hebben nog 16 graden en leven tot een stuk in de namiddag in de wolken. Dus was er niet veel leuks aan om op onze overnachtingsplek te blijven staan.

Santillana del Mar is de volgende bestemming. Langzaam aan rijden we westwaarts en trekken ook iets meer landinwaarts. Aanvankelijk doorkruisen we een waterrijk gebied dat bij stralend weer een mooie indruk moet nalaten. Men vergeet echter niet dat ik hier op doortocht ben en men voorziet mij van mijn ‘geliefde’ wolken. De baan is smal en bochtig en gestaag klimmen we tot we het bovengenoemde stadje bereiken. Sartre schreef ooit dat dit de mooiste stad van Spanje is en of hij gelijk heeft weet ik niet maar het is wel een bezoek waard. De oudste kerkelijke gebouwen dateren uit de 12^de eeuw en de goudkleurige burgerhuizen uit de 15^de en 17^de eeuw zijn nog grotendeels intact. Zie daarbij de straatjes met kleine ronde klinkertjes, de schaduwrijke steegjes en gracieuze arcades, dan mag men echt wel zeggen dat het een van de populairste plattelandsdorpen is van de noordkust. Neem de televisieantennes en de auto’s uit het straatbeeld weg en we zouden er gemakkelijk een middeleeuwse ridderfilm kunnen opnemen.

 

Uitgebreid hebben we het bezocht en langzaam aan rijden we nu landinwaarts. Na 40 km krijgen we plots een totaal ander weerbeeld. De 16° van weleer worden in een mum van tijd 29°C. Cantabrië laten we achter ons en lezen nu Castilla y León, een veel uitgestrekter gebied dan het vorige.

 

De Picos de Europa is ons volgend doel doorheen het noordelijk deel van Spanje. Uit het verleden weten we dat dit een fabelachtige bergketen is maar we vrezen voor het weer We wachten af en hopen toch op wat vriendelijkheid van de weergoden.

 

Brrr!

Vannacht gaan slapen met zoveel mogelijke ramen wijd open en nadien opgestaan om zoveel als mogelijk ramen te sluiten. De temperatuur daalt tot 5° en dat voelen we. Bij het ochtendgloren is het nog steeds maar een acht graden maar alles went. Terwijl jullie smoren in jullie zweet bibberen wij ons warm.

 

Donkergroen, lichtgroen, grijsgroen, geelgroen, mosgroen, lindegroen, in één zin samengevat: groen is de hoofdkleur van onze rit van vandaag. Met daartussen weer die bloeiende voorjaarsbloeiers. Een schilder zou er een mooi stilleven van kunnen op doek zetten. Maar oh wee, die wolken!!!! Waarom vliegen die nu steeds horizontaal. Vertikaal zou zoveel beter zijn. Dan geraken we minstens van die grijze lucht af.

Op onze dagtocht horen we voor het eerst het geklepper van de ooievaars. Het moet een ideale habitat zijn voor die mooie families. Op elke kerktoren of elektriciteitspaal staat er een nest. Daarin mama, papa en kindjes ooievaar. Een vertederend beeld dat we bij ons omzeggens niet kennen. Wat verder op de bergflanken staan ze de heersers van de weiden, de koeien! Witte, bruine, gevlekte en grijze elementen staan te grazen in malse en diepgroene weilanden. Wat moeten die dieren gezonde melk produceren waaruit de mens dan lekkere boter en kaas haalt. Het is niet voor niets dat men zich hier overal kaas als streekproduct kan aanschaffen.

 

Voor de tweede maal in onze campercarrière doen we de Picos aan en voor de tweede maal krijgen we veel wolken, af en toe een gedruppel en zeer lage temperaturen. Het is alweer van dat. Wat jammer. Wanneer er sporadisch een opening in dat wolkendek komt zien we de gekartelde grijze pieken van De Picos, een vertrouwd beeld waar we zo graag hadden in gewandeld. Maar het mag niet zijn. We rijden tot Fuente Dé om met een, op twee na langste kabelspoor van de wereld, naar boven getrokken te worden en daar voorzien we een wandeling. Maar wat vertelt ons die liftbediener? Niet doen, er valt niets te zien en het is gevaarlijk om daarin dan een tocht te maken. Die plannen zijn dus afgeblazen. Trouwens, wanneer het bakje van het kabelspoor naar boven zweeft zien we het al ras in dat dikke wolkendek verdwijnen. Die man heeft dus toch gelijk.

Dan maar op weg naar Pontes, een volgend dorpje in de Picos. Daar moet een mooi klooster zijn en misschien helpt het om daar eens een gebedje te doen voor weersverbetering! Het klooster is schitterend gelegen, op een hoogte van 500 meter met zicht op jawel, de bergen. Uitgebreid bezoeken we het en beslissen om er te blijven staan voor de nacht. ’s Avonds klaart het immers vaak uit en dan genieten we van een prachtig panorama. En het klopt nog ook. Wat we overdag gemist hebben, krijgen we nu deels te bewonderen en dat hebben we dan toch gehad.

Wil het dan toch niet lukken?

Alweer grijs in alle schakeringen en de eerste druppen beginnen te vallen. En dan krijgen we zo van die berichtjes dat het bij ons stralende zonneschijn is. Word ik nu alweer gestraft en waarom? Niemand zal met mij nog willen op reis vertrekken want ze krijgen gegarandeerd regen. Alhoewel, mijn zus denkt er anders over want zij beleefde met ons een schitterende vakantieweek op het eiland La Palma.

 

We hebben op een dertigtal km buiten San Sebastian overnacht en gaan nu met het openbaar vervoer de stad onveilig maken. In het verleden hadden we die al bezocht maar het is zolang geleden dat we het willen overdoen. Dat openbaar vervoer werkt hier trouwens feilloos en is daar bovenop betaalbaar. Waarom dan met ons geval van 7 meter lang tussen al de auto’s slalommen om uiteindelijk dan toch geen parking te vinden!

 

De stad is prachtig gelegen aan een schelpvormige baai. Mooie gebouwen, chique winkels en een sfeervol parte vieja. We vinden het er allemaal terug. Donostia is befaamd voor de talrijke kunstfestivals en zou o zo graag in 2012 de Culturele Hoofdstad van Europa zijn. En ze is die naam waardig.

 

Het eerste wat ik deed is een stevige paraplu kopen en met die nieuwe aankoop gewapend hebben we ons programma afgewerkt. Zon was er niet en dat is altijd jammer voor de kleuren maar toch genoot ik van die sfeervolle stad waar mensen heel gedisciplineerd in een rij op de volgende bus wachten. Geen drommen, geen ellebogengevecht maar ieder komt tijdig op het vervoermiddel en vindt zijn zitplek. Daar kunnen wij nog iets van leren.

Wat mij hier ook al opgevallen is zijn de vele speelpleinen. De Spanjaarden, of hier beter gezegd de Basken, kunnen niet wegsteken dat ze dolveel van kinderen houden. Het krioelt ervan en de Spaanse zon heeft zeker zijn werk gedaan of is het iets anders! Ook de natuur is niet vergeten. In elke stad zijn er talloze groene zones, mooi onderhouden en dagelijks gereinigd met niet te vergeten de uitnodigende terrasjes maar dan liefst met zomerweer. Niettegenstaande het humeurige weer genoot ik toch van dat bezoek.

 

Adiós

Vaarwel Getaria! Onder een stralende zon hebben we dit schitterende plekjes achter ons gelaten. Een plekje waar de BBQ aan elk restaurantje buiten staat om de hongerige magen te bevredigen, waar de mensen een eenvoud uitstralen die wonderen doet en waar de behulpzaamheid geen ijdel woord is. Ik zal er nog lang aan terugdenken.

 

We vervolgen onze route, steeds de kust volgend. Niet te geloven hoe de bergen hier echt tegen het water plakken. Alleen een zigzaggend grijs lint van asfalt scheidt die twee natuurwonderen. Wanneer we rond de middag onze volgende plek bereikt hebben is het al lekker warm. Jawel, jullie lezen goed. We genieten vandaag van een zalige temperatuur. Vijf dagen hebben we gewacht en nu krijgen we wat we wensen. Voor hoelang? Ik weet het niet maar in elk geval is het genieten geblazen.

Onze wandeling op de promenade langsheen de kust was mooi en deugddoend. Enkele prachtige kunstwerken versieren de stad. Aan de oude stadspoort staat net een bewaker en op de pier zien we een reuzengroot monument dat de steeds weerkerende golfslag van de oceaan uitbeeldt. Hier ook weer de talrijke groene parterres met de speeltuin voor de rakkers en de terrasjes voor de anderen. Wijzelf hebben op zulk een terrasje een ‘sidra’ genuttigd. Volgens onze buren is het serveren ervan een gans ritueel maar blijkbaar hebben we een slecht terras gekozen want er werd ons gewoon een glas gebracht met het gevraagde in en het van op hoogte met de fles mikken naar het veel lager gehouden glas kregen we niet te zien. Dus moeten we eens een andere bruine kroeg uitzoeken waar we dat spektakel wel kunnen beleven.

 

Terug bij de camper was het vijf uur en de school was beëindigd. Een lawaai van je welste. Vermits wij op een grote groene ruimte stonden met alweer speeltuigen voor de kids vonden ze het blijkbaar niet nodig om huiswaarts te keren en bleven ze in onze buurt plakken. Krijgen ze hier dan geen huistaken? Wat was het hier een gejoel en lawaai van al dat jonge volk met daartussen dan het ‘getetter’ van de grootouders die oppas hadden. Op een bank gezeten lieten ze de bengels maar begaan en zelf hadden ze blijkbaar heeeel veel aan mekaar te vertellen, liefst zo luid mogelijk.

 

Alweer zie ik hier een ander dorp met een andere bouwstijl maar steeds vinden we die smalle straatjes terug waar je gemakkelijk van de ene gevel naar de andere kunt waggelen wanneer je te diep in het glas gekeken hebt. Bij gebrek aan meer ruimte hangt dan ook steeds het linnen te drogen in de straat zelf, naast de steeds weerkerende Baskische vlag of naast enkele bloempotten die daar niettegenstaande de kleine ruimten toch een plaatsje kregen. De onderbroeken in alle maten, vormen en materialen hangen er te zwieren tussen de lakens en handdoeken. Het hoort hier echt bij het straatbeeld.

Morgen doen we Bilbao aan en ik verwacht mij aan iets totaal anders. We zien wel en jullie krijgen het zeker te lezen.

Hemelbed!

Zoals gisteren geschreven wil ik vandaag de visvangst in al zijn facetten bestuderen. Ik was al vroeg uit de veren en liet Wim rustig verder snurken. Door dat gesnurk was het niet langer meer vol te houden in het bed en in stilte trek ik erop uit, op fotojacht. De lucht is nog grijs en nevelig maar het weer van de twee vorige dagen indachtig denk ik dat het vandaag weer van hetzelfde laken een pak zal zijn. Ik schiet er dus op los en wacht niet op zonnestralen; foto’s van de baai, de omringende bergen, de haven met de vele bootjes en noem maar op.

Eens terug in de camper zie ik de eerste grote visserssloep binnen varen. Beiden haasten we er ons naartoe want er wacht ons een echt spektakel. Zevenhonderd meter donkerbruin visnet, afgeboord met gele boeien, wordt door middel van een katrol die hoog boven de sloep uitsteekt, op de kade getrokken. Met veertien vissers staan ze in een boog er rond om dat hele gedoe in goede banen te leiden. De vorm van dat uitgerolde net krijgt de vorm van een hemelbed. Een ongelooflijk zicht hoe die vermoeide schippers aan een hoog werktempo die klus klaren. Allen met een veel te grote waterdichte vissersbroek en T-shirts die ooit eens een mooie kleur gehad hebben.

Terwijl ze de netten op de kade neervlijen worden de kleine visjes die er nog tussen de mazen zitten op de grond gegooid. De meeuwen schieten er als wilden op af en vechten voor de grootste hap. Een half uur lang rollen ze die netten over de grond. En intussen zijn de vrouwen aangekomen. Gewapend met een krukje, naald en draad, nemen ze plaats op en tussen de netten en het verstellen kan beginnen. Een ganse voormiddag hebben die zeebonken ons bezig gehouden. Netten afrollen, netten verstellen, het schip schoon spuiten, messen scherpen, daarmee dikke touwen onder handen nemen. Alles komt erbij kijken. Om dan nog maar te zwijgen over het afleveren van de vis. De bakken worden even snel als de rest op de kade gelicht en dadelijk naar de loods gevoerd voor de visafslag. Echt boeiend om dat leven te leren kennen. En het beste komt nog: Wim zou Wim niet zijn wanneer hij glunderend met drie vers gevangen vissen tevoorschijn komt. Hoe hij het doet weet ik niet maar ik weet wel dat we heel lekkere en verse vis zullen eten. Niet vandaag, want we trekken vanavond naar een gezellig visrestaurantje maar het menu voor morgen staat al vast. Terwijl ik nog wat geniet van de ganse bedoening keert Wim al terug om zijn prooi schoon te maken. Mij kennende vindt hij het veiliger dat te doen zonder mijn blik want moest ik het allemaal gezien hebben zou ik morgen zeker geen vis nuttigen.

Onze voormiddag was goed gevuld en na de middag hebben we dan een fikse wandeling gemaakt. Wat is het hier een heerlijk leven en de geziene visceremonie vergeet ik nooit meer. Wat ik nog vergeet te vertellen! De zon heeft zich zowaar voor een paar uur getoond en dat gaf het hele gebeuren nog een extra dimensie.

Regenvrouwtje

Het is zover. De reis waar ik zo naar uitkeek is gestart. Nadat ik eerst de dag voor het vertrek nog mee gaan feesten ben met een jarige moest ik ’s anderendaags om vijf uur al de baan op zijn. Het deed even pijn maar het lukte wel.

Zoals voorspeld in de berichten zijn we met een natte dag onze trip gestart. Maar, zo dacht ik, we leven op hoop. We trekken naar Spanje en daar moeten de weergoden ons gunstig zijn. En inderdaad, eens de Franse grens voorbij klaarde het uit. Ik glunderde. Zullen we het deze keer wat beter hebben dan vorig jaar waar we van stad naar stad en van land naar land trokken, steeds met de paraplu boven het hoofd?

Toch was de vreugde van korte duur. Hoe dieper het land in, hoe natter het werd. En toen we goed en wel onze overnachtingsplek hadden ingenomen was de hemel voorgoed dichtgetrokken. Het miezeren werd druppelen en het druppelen eindigde in regen. Heb ik dan toch de naam van regenvrouwtje en is het dan toch zo dat, overal waar ik verschijn, de hemelsluizen zich openen!

 

Nochtans hadden we een schitterende staanplek gevonden; een spookdorpje! Wanneer er 50 mensen wonen zal het veel zijn. Maar zo typisch. Een Romaanse kerktoren torende uit boven enkele bouwvallige woningen waar geen levende ziel te bespeuren viel. Toch schoof er plots een gordijntje opzij en zag ik enkele seconden maar een nieuwsgierig hoofd. En dat was het dan qua leven. Bij nader toezien moeten er toch nog anderen gewoond hebben want bij de dorpswandeling zie ik plots ‘école primaire de Bonneuil’. Lang hebben we gewacht op dat jonge volkje maar komen deden ze niet. Moe van het rijden zijn we dan vroeg tussen de lakens gekropen.

 

Die Truus toch!

Dag twee is weer als reisdag bestempeld. We trekken de ogen open en alles ziet er grauw en grijs uit. De weiden, de talrijke wijngaarden en de peperkoeken huisjes met krom getrokken daken zijn allemaal even nat. Met wisselende gevoelens leggen we dat vast op onze harde schijf en hopen op beterschap. Maar alweer hebben we tot diep in de namiddag moeten wachten voor er een zonnestraal te bespeuren viel. Pas wanneer we de Spaanse grens overschreden kwam er een schuchter zonnetje te voorschijn.

Intussen hadden we de taal van Vondel en Molière al achter ons gelaten en trachtte ik het uit te leggen in mijn beste Spaans. Maar waarom leert een mens die taal wanneer ze naar het Baskenland gaan. Het beetje dat ik ken kan en mag ik er niet gebruiken en van het Baskisch versta ik geen knijt. Maar wanneer ik al het moois zie vergeet ik al snel dat taalprobleem.

 

Hondarribia of Fontanarrabia in het Spaans (alles is hier tweetalig vermeld) is een pareltje. Sinds mensenheugenis bewaakt deze oude versterkte stad de grens met Frankrijk en heeft ze haar verleden wonderwel kunnen bewaren.

 

We reden langsheen de Golfo de Vizcaya en wilden daar wel ergens overnachten. Het piepklein dorpje Getaria leek ons iets wanneer we het op de kaart zagen. Ook de beschrijvingen in de reisgidsen waren lovend en dat werd dus in de GPS gezet. Maar Truus(lees GPS) stuurde ons op een heel avontuurlijk baantje; zo klein dat het zelfs geen baannummer had. In plaats van langsheen het water te blijven stuurde diezelfde Truus ons de bergen in. Kleine kronkelige wegen moesten we verteren. In een mum van tijd waren we 300 meter gestegen en zagen we niets meer door een dichte mist. Op de kaart was het een toeristische route maar we reden zodanig in de wolken dat er van de omgeving niets te bespeuren viel. Links en rechts van ons scheen er een afgrond te zijn en water was er niet meer te vinden. Het duurde en bleef maar duren. Tegen 30 km/uur vordert een mens niet en wat waren we blij toen we de afdaling konden inzetten en terug iets van de natuur zagen. Na lang rijden vonden we dan toch onze overnachtingsplek. Het is een wondermooie plek met zijn kleine ronde baai omringd door een rotskust en enkele rotsige eilandjes die de ingang van de baai bewaken. Hier blijven we morgen zeker staan. Het is daarbij een typische vissershaven waar de visvangst een echte religie is. Dat wil ik morgen zeker beleven. En na twee dagen rijden zal dat een welgekomen afwisseling zijn.

Oef, Het examen Spaans is achter de rug en nu kan ik echt gaan ontspannen. Nog even de dag voor het vertrek een verjaardagsfeestje meepikken en nadien is het de grote start waar ik zo naar uitgekeken heb.

Dat onze eerste plannen gewijzigd werden weten jullie al. En ik denk dat het een wijze beslissing is. Er is in Spanje zoveel te zien en te doen dat we ons echt moeten beperken tot een bepaalde regio. Vermits we bij de moeder van onze buurvrouw uitgenodig zijn en dat die in Asturië woont, is onze beslissing snel genomen. Dit jaar gaan we het noorden van het land onveilig maken en wanneer onze gezondheid het toelaat zullen we volgend jaar enkele regio's lager uitspitten. We hebben trouwens een ganse resem tips gekregen van plaatsen die we zeker moeten aandoen en daar hou ik rekening mee. Laat ons hopen dat we ons vakantieweer van vorig jaar weer niet moeten ondergaan. Toen zagen we zulke schitterende steden en natuur maar steeds was het onder de paraplu en er zijn meer leukere weersomstandigheden om op reis te gaan! Mijn broer heeft mij ook al de raad gegeven hem niet meer te komen opzoeken op zijn vakantieplek want dan regent het daar ook pijpenstelen. Zou ik er dan toch voor iets tussenzitten?

Nu nog hopen dat we tijdens onze reis regelmatig een cybercafé vinden zodat ik mijn blog in delen kan doorsturen. Ik neem aan dat het voor iedereen aangenamer is om telkens een kortere tekst te krijgen dan ineens een ellenlange boterham te moeten verwerken. We doen ons best.

Inderdaad, het is lang stil geweest rond mij op deze pagine maar het zal niet lang meer duren!
Eens mijn examen Spaans achter de rug ga ik mijn kennis toetsen aan de werkelijkheid. We trekken met ons rijdend huisje richting Spanje om daar wat taalpraktijk op te doen. Lees niet verkeerd! Niet dat praten alleen telt. Diegenen die mijn vorige blog gevolgd hebben weten dat wij ook andere en dieper interesses hebben. Maar we zien nu al in dat onze grootse plannen op één reis niet te verwezenlijken zijn. Wim heeft zo maar even een rondje Spanje uitgezet van 4 400 km en ik zie dat absoluut niet zitten. Dat zal veel rijden zijn en weinig ontdekken en genieten.
Gelukkig kregen we onlangs buren met Spaanse roads op bezoeken en die hebben Wim tot ander inzichten gebracht. Waar we eerst tot in het zuiden wilden geraken zijn onze plannen nu al heel wat afgeslankt. Het noorden en het zuiden van dat land zijn zo verschillend van cultuur en natuur dat we op vier weken tijd onmogelijk die twee landsdelen kunnen uitspitten.

Voorlopig starten we dus met een uitgebreid bezoek aan het noordelijk landsgedeelte en al naargelang de weersomstandigheden zullen die plannen wijzigen. Ons draaiboek is een leidraad en kan op elk moment bijgestuurd worden. Gelukkig maar. Daarbovenop willen we tijdens de heenreis dag gaan zeggen aan een Grimbergenaar die in het zuiden van Frankrijk met man en macht aan het werken is om een oud huisje om te toveren tot een B&B. Normaal gezien starten ze met hun zaak begin juni maar het zal blijkbaar nog veel zweet kosten om klaar te komen. We duimen maar en het relaas krijgen jullie over een paar weken.
Tot dan.

Na een tijdje thuis te zijn en vorige reismomenten verwerkt te hebben, hebben we terug grootse plannen. Evenals de twee vorige jaren ontvluchten we de koude en donkere wintermaanden en gaan we ons geluk beproeven op het steilste eiland van de wereld, La Palma. Op drie na het kleinste van de Canarische eilanden maar wat de schoonheid van de natuur en netheid betreft staat het zeker aan de top. Ik hoor er al  velen zeggen: alweer naar dezelfde plek! Maar Wim heeft er zo zijn hart verloren en hij is er nog moeilijk weg te slagen. Voor het eerst gaat mijn zus ons een weekje vervoegen. Om haar in te leiden hebben we onze DVD van vorige vakanties bezorgd en het zweet staat in druppen op haar gelaat. Ze heeft angst ons niet aan te kunnen wanneer we op het wandelpad zijn. Nu ze de beelden van onze wandelingen bekijkt, beseft ze maar al te goed wat ze geboekt heeft. Maar we hebben haar gerust gesteld, we passen ons wandelniveau aan en ik ben ervan overtuigd dat ze met volle teugen zal genieten. Nu nog duimen voor een lekker weertje en alles komt voor mekaar.