God nabij wetenGod nabij weten
GOD NABIJ WETEN
is meer dan erover spreken
meer dan zijn naam op onze lippen nemen
het is je leven niet eigenmachtig inrichten
maar weten dat je moet gaan
waar een Ander je wilt
Documentatie over de Da Vinci Code|
DE BISSCHOPPEN VAN BELGIË OVER DE DA VINCI CODE |
|
|
BRUSSEL (KerkNet) - Vanaf deze week loopt in zowat alle bioscoopzalen ter wereld de film die gebaseerd is op Dan Browns bestseller 'De Da Vinci Code'. Naar aanleiding daarvan verklaren de bisschoppen van België het volgende: Dossiers Jongeren (en alle anderen) die vragen hebben over boek en film kunnen voor meer informatie terecht op onder meer de website van de Interdiocesane Jeugddienst: www.ijd.be. Het 'Dossier Da Vinci' van IJD bevat een opiniestuk van Hans Geybels, een stevig achtergrondartikel van Peter Malfliet, inspecteur-adviseur rooms-katholieke godsdienst voor het secundair onderwijs ('Hoe de Da Vinci Code kraken?- Alleen voor ingewijden) en een gastenboek waarop jongeren over boek en film van gedachten kunnen wisselen. Een ander, bijzonder rijk gestoffeerd dossier is te raadplegen op de Thomas-website van de KU Leuven www.kuleuven.be/thomas/index1.php: 'De Da Vinci Code: tussen feit en fictie'. | |
Van het leven een feest makenVAN HET LEVEN EEN FEEST MAKEN
is meer dan optimisme
meer dan levenskunst
het is ingaan op een uitnodiging,
want feesten kun je niet alleen
het is het leven ervaren als een geschenk
een vraag om er telkens iets bijzonders
van te maken
GastvrijheidGastvrijheid
GASTVRIJHEID
is meer dan het rondom je gezellig maken
meer dan jezelf en de anderen herbergen
het is aandacht voor hen
die steeds weer buiten onze kring vallen
het is de muur rondom onszelf
en onze vrienden doorbreken
Religieuze ontwetend draagt bij tot succes van de Da Vinci Cod
MildheidMILDHEID
is meer dan inschikkelijk zijn
meer dan de anderen wat gunnen
het is jezelf wat minder belangrijk vinden
je niet te vlug geraakt of gekwetst voelen
veel durven vergeten en vergeven
Euwigheid is elke dag jongEEUWIGHEID IS ELKE DAG JONG
Jong-zijn is het recht hebben om nieuw te zijn
is weigeren geperst te worden tussen de massa,
noch bovenuit noch onderuit
is het recht hebben op originaliteit,
wat anders is dan extreme mode.
Jong-zijn is de ascese opbrengen te woekeren
met zijn talententkapitaal en het te grabbel
gooien voor de anderen.
Jong-zijn is zich, zelfs op zijn ouwe dag,
kunnen verwonderen over eenvoudige dingen.
Jong-zijn is niet mode, ook al draag je ze.
Ik denk dat het een kracht is uit geest en hart,
onverwoestbaar.Als men geproefd heeft
wat echte liefde is, dingen en mensen gestreeld,
gezoend en verzoend, gekoesterd en gedragen,
dan weet men wat jong-zijn is, leven en doen
leven, volop, met schroom en heilige eerbied.
Je zou alles willen geven, mateloos.
Alleen geest en hart zijn eindeloos en onuitputtelijk
eeuwig, fris en sterk, een stukje God.
Jong-zijn is geen leeftijdsgrens, maar reikt
precies over de grenzen heen, over de dagen
en jaren, over zichzelf. Het is telkens opnieuw,
als het af- en aanrollen van de zee,
nooit genoeg. Wie zegt er dat de zee oud is?
En is ze niet van in eeuwigheid?
Eeuwigheid is elke dag jong. God, wat een wonder!
Durven leven vanuit de kracht die in het diepste van ons leeft, maar het durven ophalen met een alledaagse emmer, als uit een boeren-welput.
Het is durven oud-worden, rijker ervaren,
milder en met meer begrip de ander
ontmoeten, oud-worden om jong genoeg te zijn voor de eeuwigheid.
Jong-zijn is ont-moeten, ontdaan van alle moeten en dwang, bevrijd en bevrijdend. Het
is van binnenuit, vanuit welwillendheid
voortdurend op de dingen ingaan, als nieuwsgierige kinderen.
Dat zijn de kinderen Gods.
En schreeuw het van de daken als de kern van je leven Jezus is die naar de Vader wijst. Als de bast rond die kern een prettige mode is en leuke gewoonten en erg menselijke weten, geniet ervan! Maak ze morgen nieuw als het moet vanuit een kracht uit geest en hart.
Ik zet mij daarvoor in.
Bij het herschikken van mijn boeken een schatje gevonden. Marcel Ploem en Hugo Roeffaers in Als een zachte bries, Lannoo, Tielt, 1974, p.16 – 19
WAT IS DE WAARHEID,
Keiharde waarheid is een steengrote leugen.
Waarheid heeft nooit het laatste woord:
het is een vraag naar wederwoord.
Waarheid spreekt niet naar de mond,
maar naar het hart.
Waarheid is geen ‘gelijk’ hebben,
maar uitnodigen tot een ‘vergelijk’.
‘De waarheid en niets anders dan de waarheid’,
moet je niet zweren, je moet haar leven.
Waarheid heb je niet uit jezelf,
ze wordt je door anderen gegeven.
Waarheid is als de horizon:
naarmate men het eigen standpunt verlaat,
komen er andere vergezichten.
Het is de goddelijke taal te pretenderen:
Ik ben de waarheid, de weg en het leven.
Elke waarheid is zo kwetsbaar als haar drager.
Ieder mens heeft zijn kleine waarheid.
Echte waarheid maakt de ander groter;
valse waarheid wil de ander kleinere.
De waarheid komt uit een kindermond;
Daarom is het dat grote mensen ofwel
erg ingewikkeld praten, of verstandig zwijgen.
Toen God de wereld schiep,
heeft Hij de mens het laatst gemaakt.
Wie weet was het anders wel waar geweest.
Dank U!
EN DANK DE HEER !
Blootsvoets lopen op groen gazon
en dank de Heer!
Eén dure roos kopen
en dank de Heer!
Twee flirtende, fladderende vogels
en dank de Heer!
Je zondoorbakken laten bruinen
en dank de Heer!
Brood breken in Jezus’naam en
dank de Heer!
Zoen zomaar je moeder
en dank de Heer!
De vuurvogel van Strawinsky
en dank de Heer!
Verzoenend woord en gebaar van een priester
en dank de Heer!
Lichamelijk deugd van stroelstrelend water
en dank de Heer!
Heerlijk met zijn twee
en dank de Heer!
Een zuiver meer, hemelhoge bergen
en dank de Heer!
Hij is verrezen en aanwezig
en dank de Heer!
Zomers laten regenen op je mond en ogen
en dank de Heer!
Buurt-, straat-, tram-, werkmensen
en dank de Heer!
Een kreet van pijn
en dank de Heer!
Verliefd verloren: het hart heel hoog
en dank de Heer!
Een zotte wereld
en dank de Heer!
Koele stilte van een romaanse kerk
en dank de Heer!
Daverend ritme overvol en overal
en dank de Heer!
Karrevrachten hooi, korenvelden, leeuweriken
en dank de Heer!
Het leven: schoon en goed als melk
en dank de Heer!
Tot het einde toe: vrees niet, Ik ben het
en dank de Heer!
Bij het herschikken van mijn boeken een schatje gevonden. Marcel Ploem en Hugo Roeffaers in Als een zachte bries, Lannoo, Tielt, 1974, p.16 – 19
Onschuld winnen of verliezenOnschuld winnen of verliezen
"Het is een leugen
te beweren
dat men zijn onschuld kan verliezen -:
men heeft deze te winnen."
Onze statusangstOnze statusangst
"Alain de Botton zegt: Onze centrale angst vandaag is de statusangst.
Wij zijn bang dat wij het minder goed gaan doen dan ' onze refenentiegroep'.
Als onze overbuurman een gloednieuwe Porsche voor zijn deur zet, is hij gelukkig.
En de hele straat prompt ongelukkig.
Wie slim is en goedkoop gelukkig wil zijn, gaat dus best niet in Brasschaat wonen, maar in Hoboken;
niet in Sint-Martens-Latem maar in het Patershol.
Hij wordt geen lid van de Rotary maar van de lokale kaartclub.
Hij zorgt ervoor dat zijn referentiegroep het niet beter heeft dan hijzelf"
Gaston Durnez in Tertio 3 mei 2006, p. 10.
Hoe worden wij gelukkig?Hoe worden wij gelukkig?
"Een van de passages in het boek (van Richard Layard) zou een moderne satirische schrijver moeten inspireren tot een dik boek of een Engelse film.
Het gaat over een blijkbaar zeer verspreide, bangelijke karaktertrek van de westerse mensen.
Niet hun 'absolute positie' is van belang voor hun geluk: niet hun bezit, hun woning, hun levenswijze, hun sociale betekenis, hun vrouw of (en) hun lief.
Zij worden niet gelukkiger als zij gewoon meer en beter hebben dan gisteren.
Nee,het zijn de 'relatieve posities' die alles bepalen, de vergelijking met hun omgeving, hun soortgenoten.
De mensen worden maar gelukkiger als zij het beter doen dan de anderen.
Zij zijn maar happy als zijn ongelijker zijn dan hun gelijken
Dat is een heel onrustwekkende gedachte.
Dat betekent dat zij maar gelukkiger kunnen worden als anderen minder hebben en zijn."
Gaston Durnez, Prinses Happiness in Tertio van 3 mei 2006, p. 10
'Doctor in happiness''Doctor in happiness'
"Het ten, zo leert ons de professor ( Richard Layard), is nooit zo rijk geweest als tegenwoordig,en tochis het geluk van de meeste mensen niet toegenomen.Wij zijn nog altijd zo ongelukkig als vijftig jaar geleden. (...)
Nee, het klopt niet wat politici en economen ons zo vaak hebben voorgehouden. Groei van het stoffelijk bezit, zoals wij dat vroeger noemden, staat niet gelijk met meer geluk."
Gaston Durnes in Prinses Happiness, Tertio van 3 mei 2006, p. 10.
Over trotsOver trots!
Maria Jacques, De vrouwen van het hof, Davidsfonds/Clauwaert, tweede druk, 1994, p.226.
" Trots is een kale mantel die weinig warmte geeft."
De kranten buigen voor hun klantenGeldt dat ook voor het diaconaat?
Is het aantal religieuzen een criterium voor het leven van een orde of congregatie?
“Op zich niet. Niet wat we doen, is belangrijk – want heel dikwijls hebben anderen ons werk al overgenomen -, maar wie we zijn, en wie we zijn op de manier waarop de Heer het heeft gewild.
Hij laat niet zelden religieuze bewegingen ontstaan als tegengewicht voor tekorten binnen de kerk en de samenleving.
Dat is uit de loop van de kerkgeschiedenis af te leiden.
Toen het gebedsleven op de achtergrond raakte, ontstonden de contemplatieve orden.
Toen veel kerkleiders een te rijkelijk leven gingen leiden, stond Franciscus op en stichtte een groep religieuzen die de armoede strikt ging beleven.
En toen de kerk haar missionaire roeping aan het verliezen was, kwamen Ignatius en de jezuïeten naar voren om die opdracht voor de kerk te vervullen.
Zo heeft elke religieuze groepering ook vandaag nog haar eigen charisma en dat charisma beleven, hangt niet van het aantal af. Het gaat om een kwaliteitsgetuigenis.
Iemand schreef zelfs dat als religieuzen hun roeping ernstig zouden nemen, ze het met nog veel minder zouden kunnen doen. Uiteraard, als het op de uitvoering van een opdracht aankomt, zijn er nooit genoeg medewerkers.”
Peter-Hans Kolvenbach in een interviem met Rik De Gendt, Tertio 26 april 2006, p.8
Mijn vraag: welke tegengewicht vormen de diakens voor tekorten binnen de kerk en de samenleving?
Als onderschrift bij ons interview met diaken Laurent geven wij het besluit van een historische studie door de Canadese bisschoppen gevraagd. De studie zelf zal ik later citeren.
“Wij zouden ons historisch onderzoek op de volgende wijze kunnen afsluiten. In de loop van de laatste jaren heeft men op verschillende plaatsen bevestigd dat het motief tot herstel van het diaconaat niet de vermindering van celibataire priesters is.
Nochtans heeft men geen enkele afdoende (overtuigende) reden (uitleg) kunnen aanvoeren (voorstellen) voor het probleem waar de geschiedenis ons mee confronteert (plaatst). De geschiedenis toont inderdaad aan, dat niettegenstaande zijn apostolische instelling, het diaconaat gedurende meer dan duizend jaar niet nodig is geweest, nadat het (wel) gedurende meerdere eeuwen (wel) had bestaan.
Bijgevolg, als men geen echt specifieke (bestaans-) reden voor het diaconaat kan geven en indien men geen echte theologie van het diaconaat, zowel als voor het wijdingssacrament kan opstellen, dan is het zeker dat het herstelde diaconaat niet zal ontsnappen aan het lot van het diaconaat van de eerste eeuwen.
Indien het sacrament niet anders doet dan een ondersteuning geven aan diegenen, die op basis (uitgaande) van andere sacramenten, dezelfde functies (opdrachten) vervullen, dan kan men niet zeggen (beweren) dat het echt nodig is.
Het wijdingssacrament in de kerk heeft niet alleen de bedoeling een genade van ondersteuning te geven, maar eerder de machtiging om functies (opdrachten) te vervullen die iemand zonder het sacrament niet zou kunnen uitoefenen.
Indien het diaconaat een sacrament van de kerk is, en dat is het inderdaad, dan moet het een genade en een machtiging geven, niet enkel om een taak met gemak te vervullen, maar op de eerste plaats en voor alles om ze gewoon te kunnen uitoefenen.
Het succes van het herstel van het permanent diaconaat hangt niet af van de goede of slechte wil van de toekomstige diakens, maar van een juiste theologie van het diaconaat dat eertijds door de eerste kerk werd ingesteld.”
Hier onder vinden jullie de oorspronkelijke Franse tekst:
Nous pourrions conclure notre enquête historique de la manière suivante.
Au cours des dernières années, on a affirmé en divers endroits que le motif de la restauration du diaconat n’était pas la diminution des prêtres célibataires.
Cependant, on n’a apporté aucune raison suffisante pour résoudre la difficulté suivante proposée par l’histoire. L’histoire montre, en effet, qu’en dépit de son institution apostolique, le diaconat n’a pas été nécessaire dans l’’Eglise pendant plus de mille ans après avoir existé pendant plusieurs siècles.
Par conséquent, si l’on ne donne pas une raison réellement spécifique pour le diaconat et si l’on n’élabore pas une réelle théologie du diaconat aussi bien que du sacrament de l’ordre, il est certain que le diaconat restauré n’échappera pas au sort du diaconat des premiers siècles.
Si le sacrement du diaconat ne fait qu’apporter un réconfort à ceux qui, en vertu d’autre sacraments, accomplissent la même fonction, on ne peut dire qu’il est réellement nécessaire.
Le sacrement de l’ordre dans l’’Eglise n’a pas pour but de donner seulement une grâce de soutien, mais plutôt un pouvoir pour accomplir des fonctions que quelqu’n ne pourrait exécuter sans ce sacrement.
Si le diaconat est un sacrament de l’’Eglise, et il l’est réellement, il doit donner une grâce et un pouvoir non seulement pour accomplir une tâche avec aisance mais d’abord et avant tout pour l’accomplir tout court.
Le succès de la restauration du diaconat permanent ne dépend pas de la bonne ou de la mauvaise volonté des diacres futures, mais d’une théologie exacte du diaconat jadis inauguré par l’Eglise primitive.
sportlui of sportsupportersSportlui of sportsupporters?
"Wij zijn geen sportlui, wij zijn sportsupporters"
Roger Moens in een interview
SportLUI = iemand die te lui is om aan sport te doen!
Inzetten voor een meer rechtvaardige wereld