Archief

Een huwelijk is niet gebouwd op gevoelens, maar op een keuze voor elkaar

Echte huwelijksliefde bestaat hierin dat gehuwden datgene wat ze in de romancetijd spontaan beleven, nu bewust gaan nastreven en cultiveren en wel omwille van ons en niet omwille van mij.

Terwijl het anders-zijn van de patner in de romancetijd spontaan als een verrijking wordt ervaren, gaat ditzelfde anderszijn al vlug een struikelblok vormen als men gehuwd is. Karakter en eigenschappen die men tijdens de romance in de partner bewonderde, waartoe men zich aangetrokken voelde,worden na enige tijd struikelblokken.

De andere is zijn of haar anders-zijn aanvaarden is dan ook geen kwestie van gevoel. In een huwelijksrelatie moet uit een emotionele betrokkenheid geleidelijk aan een bewust gekozen betrokkenheid groeien. Pas dank zij een bewuste keuze kan men weggroeien uit een verstikkende osmose en afhankelijkheid naar een volwassen aanhankelijkheid.

Omdat gehuwde de romance in hun relatieleven zo weinig cultiveren, dit betekent er bewust aan bouwen, geraken ze zo vaak het spoor bijster als gevoelens van verliefdheid te lang uitblijven.
Uit vele gesprekken die ik had met gehuwden die ‘het’ bij elkaar niet meer konden vinden, meen ik mogen opmaken dat die ‘het’ hun hunker is naar de romancetijd. Niet te verwonderen dat zij die romance willen terugvinden in een tweede leven, in een andere relatie. Daar willen zij die verliefdheid nog eens beleven.

Wil een huwelijksrelatie levensvatbaar blijven dan moet zij zich geregeld vernieuwen. Die vernieuwing staat of valt met een willen kiezen voor elkaar niet vanuit een gevoel van verliefdheid maar om die gevoelens weer een kans te geven.”

Een huwelijksrelatie is slechts levensvatbaar als zij zich geregeld vernieuwt: ‘mûrir of mourir’.

Hugo Roeffaers, In goede en kwade dagen. Een kijk op het leven van gehuwden, Kerk en Wereld, 1992, p. 21 - 23.

Bouwstenen voor een relatie

Waaruit put een relatie haar leven?
Wat zijn haar levensaders?
Of anders uitgedrukt: welke zijn de onmisbare bouwstenen (hoekstenen) van een relatie, met name van de huwelijksrelatie?

De vier bouwstenen zijn:
1. Wij en ons
2. Vergeving
3. Aanvaarding
4. Vruchtbaarheid

1. Wij en ons

Een eerste onmisbare bouwsteen van elke relatie is: de eerste persoon meervoud van het persoonlijk en bezittelijk voornaamwoord: wij en ons!
Concreet, dat de vraag: ‘Wat is goed voor onze relatie?’ vaker gesteld wordt dan: ‘Wat haal ik uit mijn relatie?’
M.a.w. dat men zijn persoonlijke ontplooiing uit de relatie put en ze er ook in investeert.

De vraag: ‘Wat is goed voor onze relatie?’ vaker stellen dan: ‘Wat haal ik uit mijn relatie?’

Voor hun huwelijksviering kiezen verloofden vaak een lezing uit ‘De Profeet’ van Kahil Gibran: ‘Wat kun je ons zeggen over het huwelijk?’ Het gaat hen daarbij vooral om de volgende zin: ‘En staat tezamen maar niet te dicht bijeen: want de zuilen van de tempel staan ieder op zichzelf, en de eik en de cypres groeien niet in elkanders schaduw’.
Ik vraag hen dan hoe ik mij dat beeld moet voorstellen. Zuilen die er zo apart staan te staan zijn meestal overblijfselen van wat eens een tempel was, ruïnes dus.
De reden waarom zuilen op een afstand staan is wel degelijk om het dak te onderstutten.
Ik vraag verloofden dan ook naar de kwaliteit van het gebinte en naar het dak.
Omdat zij nog in volle romanceperiode zijn waarin verbondenheid en betrokkenheid op elkaar als het ware vanzelfsprekend zijn, ervaren zij dit niet als een opgave. het is dan ook hun spontane verwachting dat de verliefdheid zal blijven duren en dat zij daarom ook harmonieus en zonder conflicten zullen samenleven. Dit blijkt echter algauw een illusie. Een huwelijk is immers niet gebouwd op gevoelens maar op een keuze voor elkaar. De huwelijksbelofte is geen belofte om elke dag verliefd te zijn op elkaar, maar wel een belofte om voor de partner te kiezen ook op dagen - de zongenaamde ‘kwade dagen’ - waarop er geen of weinig tekenen van verliefdheid te bespeuren vallen.

Priesters te weinig? Of diakens te kort?

Als we dat bij Mt lezen: “De oogst is groot, bid om arbeiders”, dan denken we spontaan aan priesterroepingen.

Maar in de eerste lezing van Exodus horen we dat gans het volk heilig is en priesterlijk (Ex. 19,6).

Je zal zeggen, dat is Exodus, dat is Oud Testament.
Neen, Petrus citeert die woorden in zijn brief! ’t Is dus ook nieuw testament! (1 Petr 2,9)

Niet te vlug dus alle werk op de priesters laden; ieder die bij Jezus in de leer gaat wordt uitgezonden!

Want de oogst is groot.

Met een oud spreekwoord mogen we zeggen: “de tijd es cort, hier is vele te doene!” . En Jezus somt op wat er zoal “te doene” is: onreine geesten, zelfs duivels uitdrijven, zieken genezen, melaatsen reinigen, doden doen verrijzen.

Zie je dat zitten?

Toch wel een zwaar programma!

Gemakkelijker in onze oren klinkt: je moet niet ver weg trekken bij de heidenen; blijf bij je eigen volk, er zijn daar ook verloren schapen!

We moeten die opdrachten niet zo ver gaan zoeken als in de Middeleeuwen waar ze met wijwater, schietgebeden… en soms met geweld de duivels en de onreine geesten wilden uitdrijven!

Er is bezetenheid genoeg rond ons, naar geld bijvoorbeeld of macht of eerbetoon, verslavingen allerhande, een materialistische geest die mensen blind maakt voor de waarden van liefde, verbondenheid, gastvrijheid.

Velen onder u hebben die onreine geesten, die duiveltjes of duivels al bij zichzelf uitgedreven; soms met moeite en onder luid geschreeuw, onder protest.

En allicht zijn er onder ons die de slechte geest ook al in eigen kring hebben uitgedreven.

En er zijn ook mensen rond ons, die krachteloos en depressief zijn, levensmoe, waar niets meer van uitgaat, wel niet klinisch dood, maar geestelijk gestorven, psychisch dood.

Onder ons zijn er zeker die zulke doden al hebben doen verrijzen en nieuwe levensmoed gegeven.

Velen bij ons, gewone mensen, doen gewoon vanuit hun geloof, in hun eigen kring met hun beperkte mogelijkheden wat Jezus hier vraagt van ieder leerling.

Want – zegt Hij – voor niets hebt ge gekregen. Inderdaad, onze talenten, onze plaats, de mensen rondom ons, ’t is allemaal gratis gekregen, gratis moeten we dus ook geven!

Melaatsen terug in de kring brengen, je doet het, als je uitgestotenen – en die zijn er van soorten – terug of voor het eerst binnenlaat. En dat wordt gedaan!

Maar het blijft moeilijk, en daarom komen we altijd weer samen, om samen te luisteren naar Jezus’woorden, om samen te bidden om Jezus’geest, om bij elkaar bemoediging te vinden, om onze batterijen te komen opladen.

Een levende kerk is een gemeenschap die haar taak buiten de kerkmuren ziet en die binnen de kerkmuren inspiratie ontvangt.

En dan kom je natuurlijk terecht bij priesters, bij voorgangers.

Maar die priesterroepingen zullen dan geen probleem zijn.

Ook die moeten we niet meer zo ver gaan zoeken. “Wat er te doene”, is ze in eigen kring zoeken, en dan zullen ze ook in eigen kring gevonden worden!

Als er zoveel mensen toegewijd zijn aan elkaar, zal er wel een kunnen gewijd worden ook!

Als het volk priesterlijk is of wordt, kan er wel een priester in gevonden worden! “In eigen kring”: je denkt wellicht dat dit nieuw is. Neen, dat is helemaal niet nieuw; de kerk is in de eerste eeuwen zo begonnen…

Voor de parochie, was het in de vroege kerk een oudere, een presbyter – die al jaren toegewijd werk deed onder de mensen – die werd geroepen. Zij zegden dan: “Jij zal onze priester zijn”. Ik hoop dat die tijd van vroeger terugkomt!

Klasreünie

De oplossing van het priesterprobleem, het voorgangersprobleem?

Als in een gemeenschap velen zorg dragen voor hun medemensen, zieken ondersteunen, boze geesten uitdrijven, uitgeblusten, doden weer nieuw leven schenken, melaatsen, uitgestotenen weer opnemen…dan zit daar toch zeker een oudere tussen, een toegewijde, die geroepen en gewijd kan worden! En het beter zal doen dan vele uitgebluste priesters van nu!

Vaders en moeders van nu moeten niet naar hun jongetje kijken en denken, ik ga een priester kweken.

De vader of moeder, kan het, na het eigen beroepsleven, zelf worden!

Zich afvragen: wat antwoord ik, als ze me roepen!

De kerk heeft toekomst, maar de oplossing ligt in het verleden, wel in het verre verleden!

Ik hoop maar dat zij die verantwoordelijkheid dragen in de kerk, ook in die richting gaan zoeken.

Toemaatje:
Minister Luns: “Moeder, wie is toch die man die hier ’s zondags het vlees komt snijden?”

Opdracht: Vader schilderen. Er waren prachtige dingen bij! Maar uit één ervan geraakte niemand wijs. Tot iemand ontdekte dat het een auto was: voor dat kind was zijn vader een auto, steeds wegrollend van huis. Het kind heeft een vader nodig.

“Ik ga mij nog eens verkleden in speakerin, dat zal de enige keer zijn dat mijn vader naar mij luistert!”

Vader naar het beeld van de hemelse Vader!

Zie ook schilderij van Rembrandt van de Verloren Zoon: De Vader heeft twee verschillende handen.

Een voordracht op Pasen

Voor kinderen en andere mensen

‘Opstaan!’, roept je moeder of je vader, of de wekker, elke dat opnieuw.

Want elke avond ga je weer liggen, en elke morgen moet je weer opstaan.

Naar school, naar een volgende school, naar je werk, of naar nergens.

Maar opstaan moet je, vroeg of laat.

Heel je leven is één grote beweging van steeds maar weer gaan liggen en steeds maar weer opstaan.

Plat en omhoog, ziek en weer beter, het leven is vallen en opstaan.

Totdat je, net als alle mensen, voor de allerlaatste keer gaat liggen.

Soms gaat dat opeens heel onverwacht.

Vaak gaat dat langzaam, als je oud bent.

Dan lig je neer om niet meer op te staan.

Nooit meer? Sommigen zeggen van wel.

Zij zeggen dat je dan toch ligt te wachten op eens tem die roept: ‘Opstaan, jij!’.

Een vriendelijke, vreemde stem, die je alleen maar hoort als je zo ligt.

Ze zeggen dat je dan weer op gaat staan en ding ziet die je nog nooit zag.

Dan ben je waar je nog niet eerder was.

Die mensen zeggen er nog bij dat ze het niet zelf verzonnen hebben, alleen omdat ze het zo graag willen.

En dan vertellen ze een oud verhaal over een mens die was gaan liggen, die stem hoorde, en toen opstond.

Omdat hij wist van wie die stem was; die had hij heel zijn leven al gehoord.

Het was eens tem die zei dat de mensen geboren zijn voor vrede en liefde, en niet voor oorlog, haat en narigheid.

Hij vertelde van wat hij gehoord had, maar hij moest al gauw zijn mond houden.

Dat deed hij niet, natuurlijk niet.

Tenslotte hebben ze hem doodgemaakt: zijn vrienden legden hem neer, voorgoed.

Toen hoorde hij die stem: ‘opstaan!’.

En hij stond op, ging naar zijn vrienden, en zij herkenden hem, toen, en later, en weer later, steeds opnieuw, nu nóg.

Daarom oefenen zij zich vast in het opstaan en zij leggen zich niet bij alles neer.

Ze zeggen néé, als iemand een ander slaat.

Ze staan op als blanke mensen zeggen dat zij meer waard zijn dan zwarten.

Ze protesteren als mensen met veel geld niet samen delen met arme mensen.

Ze leggen zich er gewoon niet bij neer, als de één machtiger wil zijn dan de ander.

Ze zeggen nee tegen die rare raketten, en tegen eten uit plastic, en tegen stinkende lucht of gif in de grond, en tegen teveel om allemaal op te noemen.

‘Lastige mensen’, vinden andere mensen, ‘je moet niet altijd zo opstandig zijn!’

Maar zelf zeggen zij: wij kunnen niet anders, en dat komt door dat oude verhaal.

Hij is opgestaan, zeggen ze, echt opgestaan!

En waarom wij dan niet?

Uit Niek Schuman ‘Een verschil van dag en nacht’.

Opstaan

Opstaan
en leven
zonder dat het kruipen is
en lopen
zonder dat het vluchten is
en zitten
zonder op je kop te laten zitten
en spreken
zonder een dictaat te zijn
en beminnen zonder dat
je handen hebben en houden
weigeren
dood te gaan
voor je geboren bent
\'goed\' leven
willen voor allen
hoe dan?
opstaan
en met die vraag naar een ander
gaan
opstaan

Galeiboeven

Galeiboeven zijn prikken in onze vadsige huid ter bevordering van onze mens-wording.

Ambetante vragen

Ambetante vragen zijn galeiboeven die prikken in onze vadsige huid ter bevordering van onze mens- en christenwording

Laat je prikken!

“Leven is kiezen” hoor je wel eens zeggen. En inderdaad, je kunt niet buiten. Het leven bestaat uit steeds maar opnieuw kiezen:huwen of niet, kinderen krijgen of niet, en hoeveel? Een huis huren, kopen, bouwen? Naar welk werk zoek ik? Willen wij samen, man en vrouw, uit gaan werken? Naar welke school sturen wij onze kinderen? Waaraan besteden wij ons geld? Laten wij ons raken door de armoede en de onrechtvaardige behandeling van zovelen in onze wereld? Welk soort vakantie kiezen wij? Waaraan geef ik mijn tijd: werk – gezin – hobby –anderen?

Sommige van deze keuzesituaties zijn heel belangrijk, en ons antwoord bepaalt dan ook de verdere richting van ons leven. In elk leven zijn er momenten waarop een mens een wissel neemt en op een nieuw spoor komt. Beslissingen die je slechts één keer neemt.

Maar ook andere, meer dagdagelijkse keuzen kunnen de kwaliteit van ons leven bepalen: waaraan besteden wij ons geld? Welke plaats krijgt de T.V. en de video in ons gezin? Enzovoort, enzovoort. Vaak zijn het meer koerscorrecties.

Hoe gaan we met al dit soort keuzen om? Wellicht zijn er in ons leven keuzen geweest die we heel bewust gemaakt hebben. Maar wie kan zeggen dat er niet veel keuzen onbewust gemaakt hebben, of half-bewust?

Onze cultuur dringt ons bepaalde keuzen op: we worden omringd oor min of meer verborgen verleiders die bijvoorbeeld voortdurend een beroep doen op onze kooplust, op onze hebzucht. Denk alleen maar aan de reclame die ons dag in dag uit bewerkt.

Maar keuzen kunnen ook bepaald worden door bepaalde leefpatronen in de familie, door de reacties van collega’s op het werk, door de buren.

Het is al heel wat als wij ons bewust worden van de verschillende mechanismen die onze keuzen beïnvloeden.

De vraag die wij ons hier willen stellen is: of ons geloof ook een rol speelt in onze belangrijke, maar ook in onze dagdagelijkse keuzen. Laten wij ons bepalen door het Evangelie als wij kiezen?

Proef op de som: maken wij van ons ‘natuurlijk’ gezin een ‘nieuw’ gezin? Kijk naar het de keuze van het gezin van Prisca en Aquila en spiegel je gezin in hun gezin!

De parabel van het ongetrouwde echtpaar

Een koppel had reeds vijf jaar ruzie gemaakt, en voor hun vijfde huwelijksverjaardag besloten ze dat er iets moest veranderen in hun relatie. Daarom gingen ze naar een oude, wijze man, en vroegen hem om raad.

“Kom op jullie huwelijks verjaardag bij mij op bezoek”, zei de wijze man, “en ik zal jullie een fijn soupeetje voorzetten”.

Die dag kwam het jonge koppel uiterlijk welgezind bij de oude man.

Ze hadden hun twee kinderen ook meegebracht, een jongen van vier-en-een half jaar en een meisje van drie.

Als geschenk gaven ze de oude man mooie bloemen.

Groot was hun verbazing toen hij ze aannam en ze zonder verpinken met de steel omhoog in een vaas zette. De oude man excuseerde zich niet en bovendien vroeg hij zijn gasten om eerst in de keuken de afwas te willen doen.

Het soepeetje begon met een kop koffie en een taartje.

Vervolgens diende de gastheer een chocolademousse als voorgerecht op.

 Na het hoofdgerecht volgde een bord soep waarop een visschoteltje de maaltijd afrondde.

In de twee grote waterglazen goot de man rode en witte wijn, en in het wijnglas water.

Toen de jonge man bruisend water vroeg kreeg hij leidingswater, en de vrouw die normaal plat water dronk schonk hij borrelend bronwater in.

Met stijgende woede had de jonge vrouw dit eigenaardige schouwspel gevolgd, tot ze beledigd rechtsprong. “Nu is het genoeg” riep ze uit, “wij komen hier om wijze raad, niet om een maal waar alles op zijn kop staat”.

Rustig keek de wijze man haar aan en deed har weer zitten.

“Kijk”, zei hij, “zoals ik jullie nu behandeld heb, zo doen jullie al sinds je verlovingstijd met elkaar.

Je kende elkaar nog maar pas en je at al van het zoet dessert der intimiteit.

Je had thuis geleerd om wijs te zijn en je was niet eens voorzichtig – en hij knipoogde even naar het oudste kind, dat onverwachts vroeg geboren was.

Je had jezelf nog niet gevonden en je wou de ander al bezitten.

En toen je  - veel te vlug  - getrouwd was, heb je niet opgehouden de andere te bewijzen dat jij als vrouw of jij als man baas in huis bent. Als de ander plat water vroeg, dan gaf je bruisend water om te laten zien dat jij de sterkste was. Als je verwachtte dat de ander de afwas of een bepaald werk voor jullie gezin ging doen, dan werd je gevraagd om je eigen boontjes te doppen.

Denk je dat je op die manier van het huwelijk een feest kunt maken?”

Er viel een lange stilte.

En toen de man de tranen in twee paar ogen zag en twee handen die voor het eerst mekaar echt zochten, dan wist hij dat een sinds lang gescheiden koppel, nu pas voorgoed getrouwd was.

Uit de oude doos.

Test van Jan Van Raemdonck

Gedachtenisprentje

R.I.P.
Heden overleed, alleen en van bijna iedere mens verlaten,

JEZUS VAN NAZARETH

Zo willen we aan Hem blijven denken.

Zacht was hij,
zijn liefde mateloos,
zijn vrienden:
de zwakken , uitgebuiten,
vertrapten en dromers.
Ieder was voor hem gelijk:
geen oude en geen derde wereld.
Geen gele en geen blanke,
niets van dat alles.
Geen armen en geen rijken.
Iedereen gelijk:
delen tot en met.
Zo deed hij, zo leefde hij:
Geven om anderen gelukkig te maken.
Sterven om anderen leven te schenken.
God,
wij danken U
voor deze onvergetelijke mens.