Naar de inhoud

Diaconaat: kerk in uitvoering

akke.beakke.be

Archief

Het monument aan de ingang van Cité Secours te Lourdes

 

Tot mijn verbazing merk ik dat weinig bedevaarders Cité Secours bezoeken. Het ligt links van de basiliek op de flanken van de Pyreneeën. Cité Secours werd gesticht door Mgr Rodhain, o.a. stichter en directeur van Secours Catholiques in Frankrijk en één van de belangrijke promotors van het permanent diaconaat.  Cité Secours heeft als doelstelling om aan de ‘armen’ die een bedevaart naar Lourdes niet kunnen betalen, toch de kans te geven om zo’n bedevaart te beleven.

Op het domein van Cité Secours werd de herdersstal van Bartrès nagebouwd en doet dienst als kapel en bezinningsplaats. Naast het altaar is een grote weegschaal gebouwd. Op de ene schaal rechts merk je een tabernakel en op de schaal links tarwehalmen, rijst en een wereldbol. In het middel ligt de Bijbel open bij Matteüs 25, 31-46, bij de perikope die wij lezen op het feest van Christus Koning, de laatste zondag van de zondagen door het jaar van het A-jaar.

De betekenis van dit prachtig ‘symbool’ is duidelijk. Op de rechterschaal het brood en de wijn. Jezus zegt dit is mijn lichaam, dit is mijn bloed. Hij identificeert zich als het ware met het gebroken brood en de vergoten wijn.

Op de linkerschaal de wereldbol met de tarwehalmen en de rijst. Hier wordt verwezen naar de honger in de wereld. ‘Honger’ staat hier symbool met alles wat mensen missen om volwaardig mens te kunnen zijn. In Mt 25 identificeert Jezus zich met mensen rondom ons die ‘in nood zijn’, die het levensnoodzakelijke ontberen. Hij zegt: “Wat gij voor een van deze mensen hebt gedaan, dat hebt gij aan Mij gedaan”.

Wij kunnen dus spreken van een dubbele identificatie of als je wil van een dubbele ‘consecratie’.

De twee armen van de weegschaal kunnen wij zien als de twee armen van de bisschop. Hij heeft beide armen, die van de priester en die van de diaken, nodig om de volheid van zijn wijding te kunnen uitoefenen.

Onlangs hoorde ik tijdens een eucharistieviering op tv als refrein van het slotlied: “ Ga nu heen en vrede en maak het waar!”. In het leven van elke dag moeten wij voeten en handen geven wat wij in de eucharistie vierden.

De weegschaal in de nagebouwde herdersstal van Bartrès vinden wij terug aan de ingang van Cité Secours. Het is een bronzen monument, maar voor iedereen en zeker voor diakens een ‘welsprekend’ symbool.

 

 

Hoe vind je dit bericht?
Geschreven door Tembug om 00:00 Reageer op dit bericht

Jezus, de God die lachte!

Vader Joe

 

“Vader Joe reageerde op de persoon, op de eenvoud en de helderheid van een geschrift, en niet zozeer op de mate van ordelijkheid die aan het explosieve, mysterieuze proces van de verlossing kon worden opgelegd. Dat was misschien de reden waarom hij me de pittige, puntige en gepassioneerde dertiende-eeuwse Duitse Meister Echhart aanried, een bliljante prediker die door protestantse geleerden als een voorloper van de Reformatie werd beschouwd. Dom Aelfred had me uitdrukkelijk opgedragen hem pas veel later te lezen, omdat hij ‘moeilijk’ was.

Ik vond Meister Eckhart geweldig:

Als God de ziel toelacht en de ziel lacht terug naar God, worden de personen van de Drie-eenheid voortgebracht. Als de Vader de Zoon toelacht en de Zoon lacht terug naar de Vader, brengt die lach plezier voort, dat plezier brengt vreugde voor en die vreugde liefde, en die liefde is de Heilige Geest.

Dat was een heilige Drie-eenheid waarmee ik uit de voeten kon.”

p.120 - 121

 

“Wat ik meteen zal zo leuk vond, vader Joe, was dat u de enige priester was die mij aan het lachten maakte.’

‘Kijk aan. En ik hoop dat ik je aan het lachen zal blijven maken. We zouden veel vaker op priesters moeten lachen. Als je er goed over nadenkt, is lachen iets heel belangrijks. Het leven zit vol kleine pretenties en dikdoenerij. En als we daarom lachen, raken we heel even aan de waarheid die daarachter schuilgaat. Dat is naar mijn idee voor alle betrokkenen erg gezond.’

Ik kon me die lang vervlogen tijd herinneren toen ik bijna een van hen was, en inderdaad, dat deden ze, ze lachten, glimlachten, maakten grappen en haalden streken uit. Kennelijk hadden ze zelfs in die diepe stilte manieren gevonden om elkaar aan het lachen te maken.

‘We stellen ons God niet lachend voor, hé? Maar als God geluk is, moet God ook gelach zijn. Weet je nog die schitterende passage uit Meister Eckhart die je eens gevonden had?’

Met de beste wil van de wereld kon ik me niet herinneren wie die Duitse kerel was. Het was vijfentwintig jaar geleden. En toch wist vader Joe het nog letterlijk uit zijn hoofd:

“Als God de ziel toelacht en de ziel lacht terug naar God, worden de personen van de Drie-eenheid voortgebracht. Als de Vader de Zoon toelacht en de Zoon lacht terug naar de Vader, brengt die lach plezier voort, dat plezier brengt vreugde voor en die vreugde liefde, en die liefde is de Heilige Geest.’”

p. 118 – 119

 

“En aldus, in de volheid des tijds, iets meer dan een jaar dat ik verbitterd van mijn oude vriend was weggevlucht omdat hij had volgehouden dat ik echtgenoot en vader was, werd er een zoon geboren, een kleine gulden knaap wiens haar al blond was, en wiens ogen even blauw waren als de lucht boven Quart in het voorjaar. Hij moest met een keizersnede ter wereld worden gebracht; ze gaven  hem me stevig ingepakt in een ziekenhuisdoek in de operatiekamer aan, en ik nam het lieve pakketje mee naar het zachte licht dat ze vaders offeren om hun lieve pakketjes bij te aanschouwen.

En het eerste dat hij op deze aarde deed, wan naar mij glimlachten terwijl ik naar hem glimlachte. En de oeroude woorden van Meister Eckhart kwamen weer in me op:

Als God de ziel toelacht en de ziel lacht terug naar God, worden de personen van de Drie-eenheid voortgebracht. Als de Vader de Zoon toelacht en de Zoon lacht terug naar de Vader, brengt die lach plezier voort, dat plezier brengt vreugde voor en die vreugde liefde, en die liefde is de Heilige Geest.”

p.274 - 275

 

Drie citaten uit het prachtige boek van Tony Hendra, Vader Joe. De man die mijn leven redde, Spectrum, Utrecht 2005. Ik bied ze jullie aan ter meditatie. Mag ik jullie ook aanraden dit boek te lezen en misschien te herlezen?

 



Hoe vind je dit bericht? 1 stem
Geschreven door Tembug om 18:25 Reageer op dit bericht

Een jongeman had een droom.

Hij ging een winkel binnen.

Achter de toonbank zag hij een engel.

Haastig vroeg hij hem:

‘Wat verkoopt U, mijnheer?’

De engel antwoordde vriendelijk:

‘Alles wat u maar wilt!’

 

De jongen zei:

‘Dan zou ik graag hebben:

het einde van de oorlog

in heel de wereld;

meer bereidwilligheid

om met elkaar te overleggen;

aandacht voor

de kleinen en de zwakken…’

 

De engel onderbrak hem en zei:

‘Verontschuldig me, jonge man,

u hebt mij verkeerd begrepen,

we verkopen hier

alleen maar zaadjes…’

Hoe vind je dit bericht? 1 stem
Geschreven door Tembug om 10:00 Reageer op dit bericht

Wie ik vasthoud, geeft mij houvast!

Wie ik vasthoud,

geeft mij houvast

 

De monteur Ronald Belle (USA-Wisconsin), bezig in een hoogspanningsmast, komt met een kabel in aanraking en valt, zwaar verbrand. Een collega, twee meter lager aan het werk, vangt hem op en weet hem vast te houden tot er hulp komt.

 

Het samenlopend publiek ziet een schouwspel waarover het nog lang kan nadenken. De een houdt de ander vast, ofschoon hijzelf geen steun heeft en het dubbele gewicht op de draad onder zijn borstkas hem haast de adem afsnijdt. Zo hangen ze daar tussen hemel en aarde.

 

Dikwijls vragen wij ons af, of we wel in staat zijn anderen te helpen, als we onszelf onzeker voelen. Of we anderen de weg kunnen wijzen, als we zelf uit de bochten, de zijwegen, de kruisingen en dwaalwegen geen wijs kunnen. Of we andere houvast kunnen geven, als we het zelf niet hebben.

 

Maar vast staat: als Ronald Bell nog leeft, is dat omdat zijn kameraad zich niet afvroeg: zou ik hem kunnen houden; maar domweg zijn armen uitstak en hem opving. Degene die vasthoud, geeft mij houvast. Degene die dik de weg wijs, geeft mij de zekerheid, dat ik op de goede weg ben. Degene die ik liefheb, is de bron van mijn geluk. En dat gaat dan rechtstreeks in tegen de wijdverbreide opvatting, dat mijn geluk ervan af zou hangen of iemand van mij houdt.

 

Hoe vind je dit bericht? 1 stem
Geschreven door Tembug om 16:25 Reageer op dit bericht

Galeiboeven prikken in onze vadsige huid ter bevordering van onze mens-wording

 

In 1972 publiceerde Steven de Batselier een boek(je) bij De Nederlandsche boekhandel, Antwerpen. Het telt 46 bladzijden. De laatste maanden heb ik het herhaaldelijk doorgelezen én er veel deugd aan gehad. Daar ik vermoed dat het boek nog moeilijk te vinden zal zijn en daar ‘de galeiboeven’ goed zijn voor onze mens-wording, neem ik de vrijheid er een bloemlezing van te maken. Ik wens je veel ‘prikken …ter bevordering van onze mens-wording.

 

Een gouden raad:

zet je nooit in voor de mede-mens

wanneer je dankbaarheid verwacht -

dan ben je naïef.

Zet je nooit in voor de mede-mens

wanneer je niet aankan dat men op u schiet - 

dan ben je te zwak.

Zet je nooit in voor de mede-mens

om enkel en alleen je eigen belangen te dienen –

dan ben je misdadiger.

 

*

 

Loontje komt om zijn boontje?

Maak je geen zorgen:

In een hamster – maatschappij

zijn méér boontjes dan loontjes!

 

*

 

Een kind komt van zo ver en moet nog zo ver. –

Vandaar die onbegrijpende grote ogen

wanneer het onze wereld ziet!

 

Hoe vind je dit bericht? 1 stem
Geschreven door Tembug om 20:17 Reageer op dit bericht

Roddelen verdort het samenleven

Roddelen verdort het samenleven

Onderstaande teksten vond ik na jaren terug in een of andere farde. Iemand uit Heist-op-den-Berg startte jaren geleden een anti-roddel campagne.

\"De eerste vuistslag die men iemand toebrengt is dikwijls maar een woord.

Roddels stoppen? \'t Is paandenwerk, mijnheer!!

Alleen een koe is als herkauwer geboren.

Er is moed nodig om roddels zte stoppen, terwijl anderen ervan genieten.

Wie roddelt met U over anderen, roddelt met anderen over U.

Vijf fouten heeft ieder mens. Vergroot ze niet  met een lens, want voor het overige, zult gij merken, is hij verrassend goed om mee samen te werken.

Gees spies en maeckt so diepe wonde\'n als achterklap en boose monden.

Een mens is zelden zo slecht als zijn reputatie.

Zoals noordenwind koude brengt, zo maakt gemeen roddelen verbeten gezichten.

De grootste deugd is hartelijkheid.

Mensen weten niet hoeveel goed ze doen, want ze horen het nooit.

Soms betekent: \'de mening van de meerderheid\', dat alle gekken aan dezelfde kant staan.
Hoe vind je dit bericht? 1 stem
Geschreven door Tembug om 16:34 Reageer op dit bericht

Meer van Diaconaat: kerk in uitvoering

↑ Terug naar de berichten