Berichten van 5 november 2012 tot 11 november 2012

Een tijdsdocument uit oktober 1969 van de BRT-TV: een mix van pop en klassiek, enkele jaren vóór het Electric Light Orchestra. Alleen met het nabootsen van de typemachine op het podium hadden de Brusselaars enkele problemen.
 


De Belgische zanger van Siciliaanse afkomst is hier te zien in een Scopitone filmpje uit 1969 met marionetten. Ondertussen heeft hij wereldwijd al meer dan 100 miljoen platen verkocht. Viva Scopitone!

 

Een andere meezinger van formaat is deze eendagsvlieg van een groep studiomuzikanten uit november 1969. Niemand wou met deze song geïdentificeerd worden zodat voor de fictieve naam "Steam" werd gekozen. De song wordt door een man gezongen wiens stem als twee druppels water op die van Cher lijkt. Tot vandaag wordt deze 'oorwurm' nog regelmatig gezongen op sportevenementen.
 


Bubblegum music was al tot bij ons doorgedrongen sinds 1968 met enkele hits van 1910 Fruitgum Cy en The Ohio Express. Maar ook in 1969 was deze muziekvorm geweldig succesvol. De aanstekelijke song werd geschreven door Jeff Barry en Andy Kim (niet de minsten), speciaal voor de tekenfilmserie 'The Archie Show' op de Amerikaanse buis en "Sugar Sugar" werd wereldwijd een dikke nummer 1.
 




Dave Dee staat hier uiterst links naast Dozy, Beaky, Mick en Tich.






De studiomuzikanten wilden niet geassocieerd worden met dit deuntje uit vrees voor hun reputatie maar in een stoombad wilden ze wel op de foto. Begrijpe wie begrijpe kan...

Deze dramatische song stond al op de gelijknamige LP uit 1968 maar werd pas in 1969 als single uitgebracht. Op dat ogenblik dachten deze Grieken dat het einde van de wereld wel eens heel nabij zou kunnen zijn. Volgens de Maya's is het afgelopen op 21 december 2012 of was die kalendersteen dan toch te klein? Sommige bronnen spreken van 23 december. Op je hoede blijven is dus de boodschap! 



"And now the end is near"... Het verhaal van dit lied -dat bol staat van de dramatiek- is genoegzaam bekend. Claude François schreef in 1967, samen met Jacques Revaux en Gilles Thibaut, "Comme d'habitude" na zijn pijnlijke breuk met France Gall. De Canadees Paul Anka hoorde de song in 1968 op de Franse TV toen hij in Parijs was, verwierf de rechten op de song en schreef de Engelse lyrics. De covers zijn bijna ontelbaar.
 


Deze melancholische song van Donovan Leitch uit 1968 werd een jaar later "aangepakt" door Deep Purple (Mark 1) en stond op de 3de LP. De bezetting bestond toen uit Ritchie Blackmore - gitaar, Rod Evans - lead vocals, Jon Lord - toetsen en backing vocals, Ian Paice - drums en Nick Simper - bas en backing vocals. De meeste bandleden wilden een hardere koers varen en dit bracht spanningen teweeg en leidde uiteindelijk tot het vervangen van Simper en Evans, kort daarna. De cover van de LP is een fragment van 'De Tuin der Lusten' van Hieronymus Bosch.
 


Maar de mooiste dramatische song uit die periode vind ik nog altijd deze cover van "Plaisir d'amour", een zeer oud Frans lied (1784) dat ook zou leiden tot de song "Can't Help Falling In Love", een hit voor Elvis Presley. Kippenvel gegarandeerd!
 








Volgens mij een van de mooiste foto's van Ol' Blue Eyes.


Deze foto is de juiste van de formatie Mark 1 van Deep Purple (1968/1969). De foto op de videoclip van YouTube is de verkeerde want dat is Mark 2 (vanaf eind 1969) en daar staan de vervangers Ian Gillan en Roger Glover op.

Alweer een hit uit de Britse charts: nummer 1 in oktober 1969. Geschreven door Burt Bacharach/Hal David. David had een geniale ingeving toen hij "pneumonia" liet rijmen op "phone ya". Gentry werd bij ons bekend in 1967 met haar one-hit wonder "Ode To Billie Jo" maar ze had buiten onze landsgrenzen heus nog andere hits.



Het origineel werd geschreven door de Franse componist Michel Legrand als "Les moulins de mon coeur". Het mooi thema (gezongen door Noel Harrison) werd in 1968 al gebruikt voor de film "The Thomas Crown Affair" (met Steve McQueen en Faye Dunaway) en ik hou bijzonder veel van deze versie van Dusty Springfield uit haar fantastisch album "Dusty in Memphis" (1969). Speciaal voor Eddy DS, omdat hij ook veel van molens houdt.
 


Alweer een prachtige compositie van Burt Bacharach/Hal David. In 1968 gaven ze die aan Herb Alpert die er een geweldige hit mee had. Geen instrumentale versie (trompet) maar een gezongen (!) en in 1969 kwam de vrouwelijke versie uit: "This Guy's In Love With You" werd "This Girl's In Love With You".
 


Vandaag sluit ik deze portie van 5 liedjes uit 1969 gezongen door een zangeres af met een compositie van Paul McCartney. De Welshe zangeres was sinds 1968 de beschermelinge van de Beatle en haar eerste single "Those Were The Days" had haar geen windeieren gelegd. Het supermodel Twiggy had McCartney attent gemaakt op de kwaliteiten van Hopkin. Lange tijd werd er gespeculeerd op een romance tussen Paul en Mary maar Paul koos voor Linda. Goodbye and see you tomorrow!
 




Het singletje uit 1969. Er is ook nog een actrice die dezelfde naam draagt.


De Amerikaanse zangeres Bobbie Gentry in een sexy pose.


De Britse Mary O'Brien.


De nicht van Whitney Houston schreef haar naam nog met een 'e' achteraan in het begin van de jaren '60. Haar tante, Cissy Houston, is de moeder van de onlangs overleden Whitney.


Mary Hopkin kwam uit Wales.

Het Amerikaans duo Foxx (broer en zus) bracht dit plaatje uit in 1963 maar het werd pas een hit in het V.K. toen de single in 1969 opnieuw werd uitgebracht. En daar leerde ik het liedje kennen. In 1974 werd de song nog bekender door de versie van Carly Simon & James Taylor. Het liedje is gebaseerd op een oude folksong genaamd "Hush Little Baby".
 


Tijd voor een portie 'feelgood music' uit 1969: The Equals met "Michael And The Slipper Tree". Het plezier van Eddy Grant en zijn makkers spat zo uit de luidsprekers. Wel handig zo'n pantoffelboom: "Brand new shoes for you and me..."!
 


En de opvolger, later dat jaar, was zo mogelijk nog opwindender. Een meezinger van formaat. "Bobby Joe and his foot machine"... Wat moeten we ons daarbij voorstellen?
 


Terwijl The Beatles nog bestonden was John Lennon al bezig zijn vredesboodschap wereldwijd uit te brengen via zijn nieuwe uitlaatklep: de Plastic Ono Band. Naast Yoko bestond de groep uit o.m. Eric Clapton, Klaus Voormann, drummer Alan White, Delaney & Bonnie Bramlett & friends, Keith Moon, Elephant's Memory, Billy Preston, Nicky Hopkins, Phil Spector en drummer Jim Keltner. De single werd live opgenomen in een hotelkamer in Montréal, Québec (Kamer 1742 - Queen Elizabeth Hotel) en uitgebracht in de maand juli 1969. Woonden de opname bij: naast vele journalisten ook bekende personaliteiten zoals Timothy Leary, Rabbi Abraham Feinberg, Joseph Schwartz, Allan Rock, Rosemary Woodruff Leary, Petula Clark, Dick Gregory, Allen Ginsberg, Murray the K, Al Capp en Derek Taylor.
 




Een LP van Glen Campbell staat altijd vol met kwaliteitsmuziek.








John & Yoko houden hun bed-in als protest tegen de oorlog in de wereld.

Het bekendste nummer uit de elpee "Nashville Skyline" was zonder twijfel "Lay Lady Lay". Dylan was niet aanwezig op Woodstock maar wel op het festival van het eiland Wight. Hijzelf was niet tevreden over zijn optreden aldaar en de kritieken achteraf waren niet mals. Toch blijft deze song een prachtige herinnering uit die warme zomer van 1969.
 


En tot slot de derde single die in oktober 1969 uit dat geweldig album "Nashville Skyline" werd getrokken. Met dank aan de fantastische studiomuzikanten en het is vooral het dromerige geluid van de pedal steel gitaar dat mij boeit.
 


Robin Gibb had de groep net verlaten toen deze single in 1969 uitkwam. Oorspronkelijk was de song bedoeld voor Joe Cocker. Uiteindelijk namen Barry en Maurice hem alleen op met Colin Petersen aan de drums.
 


Geweldige single van Tony Joe White die Elvis Presley meteen op zijn setlist plaatste. White luisterde als kind veel naar Cajun music uit Louisiana. Dan weet je meteen waar hij de mosterd vandaan haalde voor zijn swamprock. Billy Swan producete de single en werd zelf pas bekend als singer-songwriter in de jaren '70.
 




"Nashville Skyline" van Bob Dylan. Mooie, originele foto.


The Bee Gees herleid tot een trio want Robin had de groep verlaten.


Een jonge, gladgeschoren Tony Joe White in 1969.

In navolging van Kuifje, Neil Armstrong en David Bowie droomde Salvatore Adamo in 1969 ook van een uitstap naar de maan. Met een prachtige barokke trompet en op het einde hoor je zelfs een Indiase sitar weerklinken.

 

Op het Eurovisiesongfestival van 1969 kon Louis Neefs de hoofdvogel niet afschieten met "Jennifer Jennings" maar met "Iris" won hij een internationaal festival in Griekenland. De b-kant is trouwens "Agapo Tin Ellada", volledig in het Grieks gezongen.

 

In eigen land was Arthur Blanckaert wel sant. In 1969 scoorde hij met deze prachtige compositie. Een Engelse vriend uit Zaventem vertelde mij toen dat deze song een wereldhit had kunnen zijn mits hij in het Engels was gezongen. Ondertussen is de zanger 72 en nog altijd actief.
 


En ik eindig vandaag met een andere track uit dat fantastisch album "Laughing Cavalier" uit 1969 en trouwens ook op single uitgekomen. Blijkbaar hadden Sylveer Vanholme & C° niet al te veel vertrouwen op de maan want ze vroegen meteen om terug naar de aarde te vliegen.

 


In 1971 zorgden de Wallace Collection voor de soundtrack van de film "La Maison".


De best verkopende Belgische artiest aller tijden!






"Serenade" was ook een mooie single van de Brusselse band.

Dan ging het heel wat makkelijker voor de band van Robbie van Leeuwen om door te breken in Amerika in 1969. Het was een meesterlijke zet van hem om de zanger te vervangen door Mariska Veres. Haar taalfoutje (ze zingt 'godness' i.p.v. 'goddess') bedekken we met de mantel der liefde. Zo ook de inspiratie voor dit nummer: "The Banjo Song (Oh Suzanna!)" van de 'Big Three'. Dat kwamen we pas vele jaren later te weten dankzij het internet. Toch een geweldige intro. Ze geraakten niet verder dan een 2de plaats in Nederland (geen sant in eigen land) maar stonden wel op 1 in het land van Uncle Sam.
 


In het kielzog van Shocking Blue braken ook deze Nederlandse jongens door in de USA. Toen ik deze single voor het eerst hoorde in 1969 dacht ik meteen aan Paul Anka. Ik vond dat de stem van Hans Bouwens (echte naam van George Baker) daar heel hard op leek. Jaren later koos Quentin Tarantino voor deze song toen hij de soundtrack samenstelde voor zijn film "Reservoir Dogs". Ook duidelijk een fan.
 


En het bleef maar goed gaan voor de Nederlandse groepen. In het najaar van 1969 stonden Peter Tetteroo ('zwarte' stem) en Hans van Eijck (toetsenist en componist van de song) ook hoog in de hitlijsten van de Benelux. In het voorjaar van 1970 bereikten ze zelfs de Amerikaanse charts! "Après tous les beaux jours je te dis merci, merci"...
 


En ik beëindig dit onderonsje van onze Noorderburen uit het formidabel en gevarieerd muzikaal jaar 1969 met de opvolger van "Venus", die ik -zo mogelijk- nog leuker vond. "Mighty Joe with the bass voice"...♥♪♫♪♫♥♪♫♪♫♥♥♥♪♫♪♫♥♪♫♪♫♥...
 




Golden Earring werkte naarstig aan een internationale carrière.


Shocking Blue met de flamboyante Mariska Veres.


Sommigen meenden een verdoken boodschap voor drugs te ontdekken maar ik zie hier alleen maar een groen tasje.


De Amerikanen dachten eerst dat dit een Schotse groep was.


Het mooie hoesje van de single en geef toe, we waren toen toch allemaal een beetje verliefd op Mariska.