Sinds 9 mei 2009 heb ik in mijn blog over muziek geschreven. Die is nog altijd te bereiken via de link http://seniorennet.be/djmico1951/ - Jammer genoeg kan ik daar geen foto's meer toevoegen sinds begin 2019 zodat ik verplicht werd deze blog aan te maken. Mijn maximum capaciteit werd namelijk bereikt.
Veel plezier met deze blog maar vergeet niet dat het nog altijd mogelijk is te grasduinen in mijn eerste blog!
Don Nix (echte naam William Donald Nix) was een Amerikaanse muzikant, producer en liedjesschrijver.
In 1971 bracht hij de single 'Olena' / 'Going Back To Iuka' uit met een fraai hoesje.
Hij speelde ook in groepen zoals The Alabama State Troupers en The Mar-Keys.
Nadien heb ik niets meer over hem vernomen behalve eind 2024 toen hij het tijdelijke met het eeuwige verwisselde.
Gilbert O'Sullivan heb ik altijd een zalige singer-songwriter gevonden. Toen ik de eerste tonen van 'Nothing Rhymed' hoorde in 1970 was ik meteen verkocht. Het zal moeilijk geweest zijn om een degelijke opvolger te vinden en dat werd het stomende 'Underneath The Blanket Go' gekoppeld met 'Doing The Best I Can'.
Het was een hele stijlbreuk en dus werd die single uit 1971 geen echt grote hit maar ik kocht 'm wel! En een tijdje later de elpee 'Himself'. Alleen van zijn outfit was ik geen fan.
Eind jaren zestig en begin jaren zeventig waren er nogal wat religieus getinte singles in omloop.
Zo was er ook de Canadese groep Ocean die bestond uit schoolkameraden en die de evangelische boodschap wereldwijd uitdroegen.
Hun eerste single uit 1971 was 'Put Your Hand In The Hand' / 'Tear Down The Fences', meteen een schot in de roos.
Osibisa is een Britse Afro-popgroep opgericht in Londen in 1969 door vier uitgeweken Afrikaanse en drie Caribische muzikanten.
Hun debuutsingle uit 1971, 'Music For Gong Gong' / 'Woyaya', blies mij meteen van mijn sokken.
Tony Visconti was de producer en het was ook de intrigerende hoestekening van de single die mijn aandacht trok. Roger Dean was de kunstenaar die hiervoor verantwoordelijk was!
Jaren later zou Art Garfunkel de b-kant coveren. De a-kant is instrumentaal en de b-kant is gezongen. De originele hoes staat hieronder rechts.
'Rain' / 'Mississipi Line' is een single uit 1971 van Mayfair Set, een Belgische groep waar o.a. Jos Vanstiphout en Milan Pavic deel van uitmaakten. De groepsnaam werd vaak verschillend weergegeven: May Fair Set, Mayfair Set, The May Fair Set, The May-Fair Set.
Verder is er niets over de groep geweten maar ze stonden toen wel genoteerd in de BRT Top-30!
De a-kant is een compositie van Johannes (Jan of Hans) Bouwens, beter bekend als George Baker en zijn Selection. De b-kant werd geschreven door Chris Kritzinger, gitarist en singer-songwriter uit Noord-Rhodesië (Zambia). Hij was de leadgitarist bij The Shake Spears, een groep die in de jaren zestig hoofdzakelijk actief was in België.
Van 'Mississipi Line' heb ik helaas geen klank teruggevonden op het internet.
Gilbert Montagné is een blinde Franse zanger die in 1971 een dijk van een hit had met de slow 'The Fool' en op de b-kant 'Hide Away', in vlekkeloos Engels gezongen.
Hij werd in Parijs geboren op 28 december 1951, een maand na mijn geboortedag.
Chantal en ik hebben toen heel vaak op die tegelplakker gedanst!
In tegenstelling tot wat velen denken was dit geen eendagsvlieg want hij zou later in zijn moerstaal zingen en in 1983 zou hij scoren met 'On va s'aimer' en in 1984 met 'Les sunlights des tropiques'.
Mouth & MacNeal was een Nederlands duo, dat bestond uit Sjoukje Smit en Willem Duyn. Opgericht in 1971 door producer Hans van Hemert.
De eerste single 'Hey, You Love' deed niet zo veel in onze contreien maar met de tweede was het meteen bingo! Ze scoorden een wereldhit met 'How Do You Do' / 'Land Of Milk And Honey' want ze wisten hiermee zelfs de Verenigde Staten muzikaal te veroveren.
Graham Nash, voorheen bij The Hollies en Crosby, Stills, Nash (& Young) bracht in 1971 de solosingle 'Chicago' / 'Simple Man' uit.
De a-kant is een protestlied dat gaat over het proces van 8 betogers tegen de oorlog in Vietnam die toen terechtstonden in Chicago. In het refrein zingt hij "We can change the world / Rearrange the World". Verder zingt hij ook "Won't you please come to Chicago just to sing?" en met die zin roept hij Stephen Stills en Neil Young op om te komen zingen in Chicago op een benefietconcert.
De b-kant is een eenvoudig liefdeslied, want hij is maar een eenvoudige man (zo zingt hij zelf).
Als kind zag ik 's morgens altijd vanuit mijn slaapkamer de witte rookpluim uit de locomotieven vliegen. En dat is precies waaraan ik altijd denk bij het horen van 'Locomotive Breath' van Jethro Tull, de Britse rockgroep met als voorman de stugge Ian Anderson, dwarsfluit in de aanslag en op één been staand!
Op de b-kant van die single staat 'Hymn 43' alhoewel het lied in sommige landen op de a-kant staat.
Wat er ook van zij: in 1971 werd 'Locomotive Breath' het meest op de radio gedraaid!
Om het met de woorden van Lambik te zeggen: "Tuut zei de trein en het station vertrok!".
King Curtis (echte naam Curtis Ousley) was een Amerikaanse saxofonist en leider van The Kingpins die een zeer grote invloed heeft uitgeoefend in de muziekgeschiedenis. Hij speelde rhythm & blues, jazz, en rock-'n-roll. Hij is te horen op talloze platen van o.a. The Coasters, Buddy Holly, Sam Cooke, Bobby Lewis, Jimi Hendrix, Eric Clapton, en John Lennon.
In 1967 scoorde hij in de Verenigde Staten een grote hit als King Curtis & The Kingpins met 'Memphis Soul Stew'.
Naar aanleiding van zijn overlijden in augustus 1971 werd die song heruitgebracht op single met op de b-kant 'Teasin'', een samenwerking met Eric Clapton en Delaney Bramlett. Die instrumentale song kwam hier enkele weken al voorbij.
King Curtis werd doodgestoken door drugsverslaafden!
Tegelijk kocht ik toen als eerbetoon de elpee 'Live At Fillmore West', een heuse aanrader!
De volgende single uit 1971 heb ik pas na meer dan 50 jaar op de kop kunnen tikken. 'Mighty Mighty Roly Poly' / 'Nowhere Left To Play' van Mal kon ik eind 2025 terugvinden in de Diestsestraat in Leuven!
Mal is een Welshe zanger, geboren als Paul Bradley Couling, die succes had in Italië, hoofdzakelijk tijdens de jaren zestig en zeventig. In 1989 werd hij Italiaans staatsburger.
De a-kant, een echte meezinger, werd gecomponeerd door Giosy Capuano, Lally Stott, en Mario Capuano. Stott is vooral bekend als auteur van 'Chirpy Chirpy Cheep Cheep' en andere hits van Middle of the Road.
Ondanks zijn hits in Italië en de Duitstalige landen zal dit altijd een eendagsvlieg blijven in de Benelux.
Mardi Gras was een rock-'n-rollgroep uit New York City die verscheidene singles uitbracht die grote hits werden in heel Europa in de periode 1970-71. De kern van de groep bestond uit drie vrienden, Lou Burgio, Bob Azzara, en Flip Cesario, die in andere bands hadden gespeeld, zoals The Royal Teens en Joey & The Twisters, in de vroege jaren zestig.
'Too Busy Thinking 'Bout My Baby' / 'Letter Of Recommendation' was een grote hit in 1971. Via Frankrijk bereikte deze hitsingle de Benelux.
De a-kant is een geweldige cover van een nummer dat Marvin Gaye uitbracht in april 1969.
Een minder bekende single van The Hollies uit 1971 is 'Hey Willie' met op de b-kant 'Row The Boat Together'.
Ik zie nu op Discogs dat de a-kant als 'Hey Willy' wordt weergegeven. In België, Nederland, Nieuw-Zeeland, en Argentinië is het 'Hey Willie'. In de rest van de wereld werd het plaatje uitgebracht als 'Hey Willy'.
In 1972 zouden de Britten een wereldhit scoren en die komt over enkele weken aan bod in mijn verzameling op 45 toeren.
De Amerikaanse zanger Brian Hyland was al actief sinds 1960. In een productie van Del Shannon bracht hij de single 'Gypsy Woman' / 'You And Me (#2)' uit in 1970 die ik enkele maanden later in 1971 kocht want toen werd het plaatje pas in België uitgebracht.
De a-kant is een melancholisch lied geschreven door Curtis Mayfield en met succes uitgebracht in 1961 door The Impressions. De b-kant werd geschreven door Hyland zelf in samenwerking met Del Shannon.
De voormalige backing band van Jess & James bracht ook solo platen uit. De geweldige muzikanten hadden trouwens ook nog samengewerkt met Jimmy Frey.
In 1971 bracht de achtkoppige groep van de J.J. Band de single 'Pacific Coast Thunderball' / 'I'm Through With You' uit.
De b-kant is een compositie van François Weyer die vele jaren later wereldbekend zou worden als Francis Goya.
Hebben ooit deel uitgemaakt van de band: Bruno Castellucci, Douglas Lucas, François Weyer, Garcia Morales, Guy Delo, Jean-Claude "Titine" Clement, Marcel "Toto" Poznantek, Mike Lovell, Ralph Benatar, Stan Willis en Yvan De Souter.
In 1971 wijzigde de Belgische jazz/soul/rock groep zijn naam in Plus na de zanger Leslie Kent gerekruteerd te hebben. Zijn echte naam is Guy Theisen en de Luxemburger was een voormalig lid van de Brusselse hardrockgroep Carriage Company.
Maar in Oost-Vlaanderen waren er ook hardrock geluiden te horen. Irish Coffee was de naam van een Belgische rockgroep die opgericht werd in 1970 te Aalst. De leden kwamen van een andere band: The VooDoo.
Oorspronkelijke bezetting: William Souffreau: zang, gitaar; bas (op 'Masterpiece' en 'The Show'); Jean Van Der Schueren: leadgitaar; Willy De Bisschop: basgitaar; Paul Lambert: hammondorgel; Hugo Verhoye: drums; Luc De Clus: leadgitaar op 'Witchy Lady' en 'I'm hers'; Raf Lenssens: drums op 'Witchy Lady', 'I'm hers', 'Down down down' en 'I'm Alive'; Dirk Dierickx: backing vocals op 'Masterpiece' en 'The Show'.
Op een zaterdag in 1971 hoorde ik een song in de BRT Top-30 waarvan ik meteen wist dat ik die single moest toevoegen aan mijn collectie. Twee dagen later kocht ik 'Masterpiece' / 'The Show'!
Aanvankelijk speelde de groep alleen covers van grote internationale rockbands zoals Deep Purple, Led Zeppelin, The Who en The Kinks. Ik vond hun sound gelijken op The Ides of March of The Greatest Show on Earth.
Ik zag Irish Coffee veel later enkele malen live en ik maakte dan ook persoonlijk kennis met William Souffreau, een zeer aimabel man.
Nog een leuk detail: op het hoesje van de single staan de muzikanten op het dak van een gebouw in Brussel (tussen de Grasmarkt en de Boterstraat). Vier jaar later ging ik er op de vierde verdieping werken voor een Nationale Beroepsfederatie tot ze na twintig jaar verhuisde. In 1975 kon ik dus de link met die foto van Irish Coffee leggen.
Voor de b-kant heb ik gekozen voor een TV-optreden (Franse televisie).
De Nederlandse band Focus had ik dus -zoals gisteren gemeld- zien (en vooral horen) optreden in Vorst Nationaal in het voorjaar van 1971. Ik kende de groep enkel en alleen maar van hun toenmalige hitsingle 'House Of The King'.
Maar dat veranderde snel toen onze noorderburen met de opvolger 'Hocus Pocus' / 'Janis' de luisteraars in de hele concertzaal van hun sokken bliezen. Vooral het gejodel van Thijs van Leer was toen "ongehoord" in de pop/rock-muziek!
De b-kant is dan weer een heerlijke en rustige, instrumentale ballade waarop de dwarsfluit van Thijs van Leer een prominente rol speelt.
Tom Fogerty was de oudere broer van John en samen maakten ze deel uit van The Golliwogs en Creedence Clearwater Revival. Tot hij wegens onenigheid met zijn jongere broer in 1971 besliste om de groep te verlaten en een solocarrière uit te bouwen.
Dat lukte nooit helemaal want na een drietal singles was het "over and out" voor hem.
Toch kocht ik in 1971 zijn fraaie single 'Goodbye Media Man, Part 1' / 'Goodbye Media Man, Part 2'. Jammer genoeg werd het lied alweer in twee stukken geknipt, maar iemand op YouTube was zo vriendelijk de song helemaal weer te geven. Waarvoor dank.
In september 1971 zag ik CCR (toen herleid tot een trio) in het Antwerps Sportpaleis met Tony Joe White in het voorprogramma.
De volgende single die in 1971 in mijn verzameling terechtkwam is een samenwerking tussen The Four Tops en The Supremes, zonder Diana Ross weliswaar.
Samen brachten ze een hele fraaie versie uit van 'River Deep - Mountain High' met op de b-kant 'Together We Can Make Such Sweet Music'.
De a-kant is een geweldige compositie van Phil Spector, Jeff Barry, en Ellie Greenwich, vooral bekend van Ike & Tina Turner. De b-kant werd geschreven door Marty Coleman (geen familie!) en Richard Drapkin.
De laatste voor vandaag is een curiosum van Belgische bodem: het is een productie van Sylvain Van Holmen die jàren later werd gebruikt door Jan Eelen in de serie 'Callboys'!
Georges Hayes And Philarpopic Orchestra bracht in 1971 de single 'Steeple Chase' / 'Concerto For Right Foot And Orchestra' uit. Het orkest wordt soms ook aangeduid als "Philharpopic Orchestra".
Het veelkoppig orkest kwam hier enkele dagen geleden al eens voorbij als backing groep van Cindy Crissha.
The Fantastics was een vocale groep die in het Verenigd Koninkrijk gevestigd was en die voortkwam uit The Velours, afkomstig uit New York, NY, Verenigde Staten.
De leden waren in de loop der jaren Jerome "Romeo" Ramos (tenor), John Cheatdom (eerste tenor, Donald Haywoode (tweede tenor), Richard Pitts (tenor), A.D. Beal (tenor), Jimmy Hamilton (tenor), Jimmy Cherry, Mel Nixon, Tiny Davis, J.D. Nicholas, Elvin Hayes, en Emma St. John.
In 1971 bracht de groep de single 'Something Old, Something New' / 'High And Dry' uit die geweldig veel succes had in Engeland waar er toen een "soul explosion" was in de dansclub in het noorden, de zogenaamde "Northern Soul".
De a-kant werd geschreven door Greenaway-Cook en Macaulay terwijl de b-kant van de hand van Tony Macaulay was.
Maar ik lustte er ook wel pap van!
Het jaar 1971 was voor mij bijzonder want in het voorjaar woonde ik een live optreden mee in Vorst-Nationaal. Hoofdact was Ten Years After en in het voorprogramma trad een Nederlandse groep op die toen in de hitlijsten stond met een geweldig instrumentaal lied.
Dankzij een vriend des huizes, een voormalig reporter/fotograaf, zat ik op de eerste rij, jammer genoeg te dicht bij de luidsprekers. Ik kan je verzekeren dat ik dàgen na dat optreden nog gefluit in mijn oren hoorde!
Focus was die Nederlandse rockgroep die toen bestond uit fluitist en vocalist Thijs Van Leer, gitarist Jan Akkerman, Pierre van der Linden op drums en Bert Ruiter was de basgitarist.
De groep speelde een combinatie van invloeden uit klassiek, rock en jazz.
Dè hitsingle van toen was 'House Of The King' / 'Black Beauty'. De b-kant is geen instrumentaal nummer.
De volgende single komt ook uit Nederland. Golden Earring was een van de langst bestaande rockgroepen.
De band bestond toen uit George Kooymans, Barry Hay, Cesar Zuiderwijk, en Rinus Gerritsen.
Hun hitsingle uit 1971 was zonder twijfel 'Holy Holy Life' / 'Jessica'.
Beide nummers staan vreemd genoeg niet op hun reguliere albums. Het is trouwens de enige single van Golden Earring in mijn verzameling op 45 toeren. De rest van hun geweldig oeuvre heb ik natuurlijk wel op elpee en cd.
De bittere pil veroorzaakt door de split van mijn geliefkoosde groep The Beatles werd enigszins verzacht door de muziek die de vier leden afzonderlijk uitbrachten.
De eerste die in mijn collectie op 45 rpm steekt was John Lennon (weliswaar onder het collectief Plastic Ono Band in 1969). Ringo zou iets later volgen en Paul McCartney (als leider van Wings) in 1972.
George Harrison was dus als tweede Beatle aanwezig in mijn verzameling singles.
De cycloon Bhola was een tropische cycloon die op 11 november 1970 veel schade aanrichtte in Oost-Pakistan (huidig Bangladesh) en de Indiase provincie West-Bengalen. Het was de dodelijkste cycloon die ooit is vastgelegd en een van de dodelijkste natuurrampen in de moderne tijd.
En Harrison was er dus als de kippen bij om de bevolking van dat geteisterd gebied een hart onder de riem te steken. Volgens mij was dit een van de allereerste benefietsingles.
Op 1 augustus 1971 trad de ex-Beatle op met o.a. Ravi Shankar, Eric Clapton en Bob Dylan t.g.v. een benefietconcert voor de slachtoffers van de ramp. Het feit dat niet de gehele opbrengst van dit concert bij de bevolking van Bangladesh terechtkwam, vergrootte zijn wantrouwen in de muziekindustrie. Een driedelige elpee van dat concert werd in december 1971 uitgebracht.
De single 'Bangla Desh' / 'Deep Blue' uit 1971 kocht ik dus zonder twijfelen meteen aan! Ik was toen met vakantie in het noorden van Italië, nabij het Gardameer.
Omdat ik 'Flash' zo goed vond kocht ik een tijdje later een andere single van The Duke Of Burlington, een eenmansformatie van de Italiaan Mario Battaini.
'Criss-Cross' / 'I Want You Back' werd in zijn vaderland al uitgebracht in 1970 maar in België, in navolging van Frankrijk, pas in 1971, waarschijnlijk door het succes van 'Flash'.
De a-kant werd gecomponeerd door ene Lumni, een andere schuilnaam van Battaini. De b-kant herkende ik meteen want dat is een hit geweest voor de Jackson 5, geschreven door The Corporation, een verzamelnaam voor Berry Gordy, Deke Richards, Fonce Mizell, en Freddie Perren.
In 1971 had ik het vooral voor instrumentale muziek, in het bijzonder als je er ook kon op dansen.
Mijn volgende single was er een van de John Dummer's Famous Music Band, een Britse folk/rock-band. Bijna iedereen dacht toen dat het Fransen waren want het plaatje uit 1970 kwam in onze contreien terecht in de hitparade dankzij onze zuiderburen.
'Nine By Nine' / 'Move Me, Don't Leave Me' werd in 1971 uitgebracht in Frankrijk want in de rest van de wereld was de b-kant 'Going In The Out'. Beide b-kanten zijn geen instrumentale nummers.
Hopla met de beentjes!
De volgende single uit 1971 is ook een bijzondere.
A-kant: Jeremy Faith And The St Mathews Church Choir And Orchestra – 'Jesus (Chant)' en op de B-kant The St Mathews Church Choir And Orchestra – 'Jesus (Instrumental)'.
Jeremy Faith is de schuilnaam van Helmut Grabher, een Oostenrijkse zanger en het lied werd gecomponeerd door Michel Hamburger, beter bekend onder zijn pseudoniem Michel Berger. Hij was jarenlang getrouwd met de Franse zangeres France Gall.
Met de single 'Jesus' probeerde men een graantje mee te pikken van 'Jesus Christ Superstar', de rockopera met muziek van Andrew Lloyd Webber en tekst van Tim Rice. Cliff Richard zou zijn versie uitbrengen in 1972.
Naar verluidt, en dat verneem ik nu pas via YouTube, zou Véronique Sanson (onder een schuilnaam) op dit gospellied meegezongen hebben met Helmut Grabher.
Afsluiten doe ik vandaag met opnieuw een instrumentale hit van een Britse band.
East Of Eden werd opgericht in Bristol door Dave Arbus, Ron Caines, Geoff Nicholson, en Geoff Britton.
Het viertal scoorde in 1971 in België een eendagsvlieg met de single 'Jig-A-Jig' / 'Marcus Junior'.
Het muziekinstrument dat hier centraal staat is de viool!
Nadien heb ik er nooit nog iets van gehoord maar telkens ik de naam "East Of Eden" zie of hoor moet ik denken aan "beast of Sweden", vraag mij niet waarom.
Waldo de los Rios, echte naam Osvaldo Nicolás Ferraro Gutiérrez, was een Argentijnse componist, dirigent en arrangeur. Hij kon als geen ander klassieke muziek omtoveren tot popmuziek.
Hij had zowel voor- als tegenstanders, maar in 1971 was zijn bewerking van een meesterwerk van Mozart niet uit de ether weg te slaan. In Argentinië werd de single al in 1970 uitgebracht.
Zijn single 'Symphony No. 40 In G Minor K550 1st Movement (Allegro Molto)' {Wolfgang Amadeus Mozart} / '2º Movimiento de la Sinfonia de Los Juguetes En Do Mayor' {Joseph Haydn} verkocht als zoete broodjes!
Op mijn exemplaar van de single staat de b-kant aangeduid als 'Symphonie des jouets', waarschijnlijk een exemplaar uitgebracht in Frankrijk. Er bestaat twijfel over deze compositie: sommigen beweren dat niet Joseph Haydn maar wel Michael Haydn, zijn jongere broer, de componist was. Anderen houden het dan weer bij Leopold Mozart, de vader van Wolfgang Amadeus.
Wat er ook van zij, dit was waarschijnlijk een van de meest verkochte singles wereldwijd uit het jaar 1971. Waldo de los Rios kreeg bijstand van het orkest van Manuel de Falla.
Maar naast klassieke muziek hou ik ook van rock-'n-roll. Zo kocht ik in 1971 de single 'Ya Ya' / 'Fanny Mae', een heruitgave weliswaar.
Joey Dee & The Starliters was een populaire Amerikaanse band uit de vroege jaren zestig. De band is vooral bekend om hun miljoenenseller 'Peppermint Twist' (1961). De meest opvallende bezetting van de band bestond uit Joey Dee, David Brigati, Larry Vernieri (zang), Carlton Lattimore (orgel), Sam Taylor (gitaar) en Willie Davis (drums). Jimi Hendrix en Joe Pesci speelden in de sixties op verschillende momenten gitaar met de band.
Er is ook een link met The Beatles! In 1963 citeert voormalig Mersey Beat-redacteur Bill Harry in zijn albumnotities voor de plaat "The Early Tapes Of The Beatles" uit 2004 dat de band de begeleidingsband was op het nummer 'Ruby Baby' van Tony Sheridan, hoewel dit door geen enkel lid is bevestigd. Het nummer is op grote schaal heruitgegeven op verschillende versies van de Beatles Hamburg Recordings. Voor die gelegenheid noemden ze zich The Beat Brothers. In oktober en november 1963 toerden The Starliters door Europa en speelden ze een buitengewone avond in Stockholm met The Beatles (nu al de grootste band in Noord-Europa) als openingsact.
John Lennon zou in 1974 een flard van 'Ya Ya' uitbrengen op de elpee 'Walls and Bridges' samen met zijn zoontje Julian op de snare drum (kleine trom). Een volledige versie van die twist verscheen in 1975 op zijn elpee 'Rock 'n' Roll'.
Het stond dus in de sterren geschreven dat deze single van Joey Dee & His Starliters niet in mijn collectie mocht ontbreken!
Het volgende singletje uit 1971 is ook een rariteit.
The Duke Of Burlington was een pseudoniem voor Mario Battaini, een Italiaanse muzikant, die internationaal succes kende in 1969 door als een eenmansorkest een cover uit te brengen van het instrumentale liedje 'Flash' van The Marquis of Kensington uit 1968.
Toch was het pas in 1971 dat de single via Frankrijk veel bijval kreeg in de Benelux. Het was niet gebruikelijk in de jaren zestig voor een muzikant om alle instrumenten apart in de studio op te nemen, vervolgens alle tracks in de mixing te verzamelen. Dave Edmunds deed dat ook met Love Sculpture en in de jaren zeventig was dat Mike Oldfield.
De single 'Flash' / '30 60 90' met dat knappe hoesje van een Engelse King's Guard en zijn spiegelbeeld heb ik altijd heel mooi gevonden.
Het muziekgenre kreeg al snel het etiket "lounge music" opgekleefd.
De laatste single voor vandaag komt van Euson, echte naam Julio Bernardo Euson, een Nederlands-Arubaanse zanger, liedjesschrijver en occasioneel acteur, die naar Nederland verhuisde in 1962. Hij passeerde al eens de revue in deze reeks in 1970 maar dan als J.B. Euson. In 1973 is hij nogmaals van de partij.
Zijn single 'Both Sides Now' / 'Don't Let It Happen Again' werd eind 1970 uitgebracht maar haalde de Nederlandse Top 40 pas in 1971.
De a-kant is een heerlijke bewerking van de bekendste compositie van Joni Mitchell. De b-kant heeft hij zelf geschreven als J.B. Euson.
Dave & Ansel Collins was een Jamaicaans reggae duo dat bestond uit Dave Barker (vocals) en Ansel Collins (keyboards). Het duo werd opgericht in 1970 maar ging spoedig uiteen na het succes van 'Double Barrel'. Dave Barker verhuisde naar het Verenigd Koninkrijk terwijl Ansel Collins een sessiemuzikant werd.
De naam Ansel werd heel vaak verschillend geschreven: soms Ansil of dan weer Ansell. Op mijn exemplaar staat "Dave & Ansell Collins" gedrukt.
'Double Barrel' / 'Double Barrel (Version 2)' werd reeds uitgebracht in 1970 maar werd pas in 1971 in onze contreien bekend.
Het was de allereerste reggaeplaat die ik kocht want de single 'Israelites' van Desmond Dekker & The Aces schafte ik mij pas aan in 1975 toen dat plaatje in België werd heruitgebracht.
De b-kant is bijna dezelfde als de a-kant maar het grootste zanggedeelte van Barker is hier weggelaten zodat de bas meer tot zijn recht komt!
En toen kocht ik een Belgische productie, een heuse popplaat nog voor de term "Belpop" was uitgevonden!
Cindy Crissha (echte naam Georgina Baert) bracht in 1971 haar debuutsingle 'Tell Me Why' / 'Fade Away' uit. Beide liedjes werden gecomponeerd door het duo Penny Els en Vanholmen [pseudoniemen voor Els Van den Abbeele en Sylvain (Sylveer) Vanholme]. De backing vocals waren Les Chéries en het ondersteunende orkest was het Phil(h)arpopic Orchestra van Georges Hayes, dat over enkele dagen ook aan bod komt.
De a-kant doet mij altijd even denken aan 'What Is Life' van George Harrison en de b-kant heb ik jammer genoeg niet gevonden op het wereldwijde internet.
P.S. Ik ben zeer vereerd zangeres, componist en orkestleider onder mijn Facebookvrienden te mogen rekenen!
Cyan was een groep die bestond uit Engelse sessiemuzikanten die in Italië woonden en werkten in de RCA Italiana studio's in Rome. Zij waren de backing band van niemand minder dan Patty Pravo!
Hun knappe single uit 1971 was 'Misaluba' / 'My Little Ship Louise'.
En dan nu allemaal samen voor de rest van de dag: ♫♫♫ Misaluba Hey! Hey! ... Misaluba Ho! Ho! ♫♫♫. Het is inderdaad een echte oorwurm.
De b-kant is van een heel andere orde: een zacht melodieus liedje dat er ook best mag zijn.
Dawn was een Amerikaanse vocale popgroep opgericht in 1970 door Tony Orlando die toen een solozanger was. Zijn twee zangeressen waren Telma Hopkins en Joyce Vincent. Enkele eerste hits werden uitgebracht onder de naam Dawn, in 1971 nam de groep muziek op als "Dawn featuring Tony Orlando" en omstreeks 1974 begon het trio de benaming "Tony Orlando & Dawn" te gebruiken.
Dawn was mij al opgevallen in 1970 met de popsingles 'Candida' en 'Knock Three Times' en toch was het de single 'I Play And Sing' / 'Get Out From Where We Are' die ik in 1971 kocht. Die hitsingles van het jaar voordien zou ik enkele jaren later op een verzamelalbum terugvinden.
Hun grootste hit 'Tie A Yellow Ribbon (Round The Ole Oak Tree)' zou het trio scoren in de zomer van 1973, toen ik mijn legerdienst vervulde in West-Duitsland.
