Archief

Er volgen nu drie belangrijke bijdragen over problemen met GSM, en masten, draagbare telefoons en internet.

Er zijn wel gedeeltelijk herhalingen bij.

 

Een tijd geleden las ik in Humo een interessant artikel over GSM- masten en draagbare of looptelefoons. Goed gedocumenteerd en goed geschreven.

Persoonlijk heb ik daar, als alternatief arts, ook wel wat ervaring mee en met de Lecherantenne kan men op een eenvoudige en doeltreffende manier niet alleen de aanwezigheid van die elektromagnetische straling aanvoelen maar ook het nefast effect ervan op de mens meten.

Er werd ook en met reden, de nadruk gelegd op de nefaste straling die uitgaart van een draagbaar telefoontoestel en van de bron ervan, het aansluiting bakje of basis toestel.

Ik heb dit meermaals opgemerkt bij mijn patiënten.

Ziehier in ’t kort de beschrijving van zo een geval.

 

Het is veel jaren geleden gebeurd, nog voor de rage van de gsm.

Het was toen bon ton van een draagbare telefoon te hebben.

De dame in kwestie had haar woning laten biosaneren door Walter Kunnen, maar voelde zich niet veel beter na de biosanering.

Ze kwam dan maar eens om mijn gedacht te vragen.

 

Haar klachten waren nogal vaag, maar wanneer we thans naar de symptomen kijken die opgesomd worden als mogelijks veroorzaakt door elektromagnetische stress, vinden we ze hier toch reeds terug.

Slaapproblemen, ze zou nooit gaan slapen, ze is hyperactief, ze lijdt aan slapeloosheid. Ze heeft hyperventilatie aanvallen, gepaard gaande met hartkloppingen en het gevoel van toegesnoerde keel en ademnood.

Omdat we, bij het meten met de Lecherantenne, de aanwezigheid nog voelden  van elektromagnetische velden op haar lichaam en geen invloed meer van aardmagnetische stralen gingen we eens kijken in de woning.

Mijn echtgenote is zeer gevoelig aan elektromagnetische straling en voelt onmiddellijk ademnood wanneer ze in een woning komt waar veel elektro stress aanwezig is en begint te meten met de Lechrantenne, ze heeft nochtans geen enkele vorm van allergie of astma.

Onmiddellijk voelde ze de aanwezigheid van een polluerende bron.

Na enig zoeken kwam ze op de telefoon centrale uit.

Van zodra die uitgeschakeld werd was de spanning weg.

 

Nu deden we ook de volgende testen.

We schakelen de centrale opnieuw aan en de bestraling herbegint.

De mevrouw in kwestie had de slechte gewoonte de hoorn altijd in haar zak te dragen ook in de tuin.

Zelfs in een andere kamer konden we de invloed van het magnetisch veld op haar voelen.

Nu deden we ook het volgende experiment, want ze zei dat ze dat gevoel ook buiten kon hebben.

We maten ook die elektromagnetische belasting op haar  buitens huis, zolang ze het apparaat vasthield of in haar zak droeg.

Van zodra ze alles definitief uit de woning verwijderde was ze genezen.

Wat kunt u daar aan doen?

Heel eenvoudig. U verwijdert deze telefoon en gebruikt opnieuw uw oud telefoon toestel met draad.

Er bestaat echter nog een mogelijkheid voor diegenen die het draagbare toch willen behouden.

Dat komt later aan de beurt.

Operaties kunnen soms nare gevolgen hebben die vaak ongekend zijn door de klassieke geneeskunde. Onlangs zag ik nog zo iemand. Dossier 12831.

 

Een dame had een navelbreuk operatie ondergaan. Op zich is dat een kleine interventie die meestal goed afloopt. Ze werd onder algemene verdoving geopereerd.

Een klein litteken op de navel liet zien dat het om een navelbreukoperatie ging.

Ze herstelde vlot maar er veranderde iets in haar dat ze als volg omschreef.

Ze sliep niet meer zo goed als vroeger, voelde zich niet goed in haar hoofd en stond nabij een depressie. Dat wist ze want ze had er vroeger al een gehad.

  Toen ik haar onderzocht vond ik een paar belangrijke afwijkingen.

1. Haar immuniteit was sterk gedaald en haar central zenuwstelsel was sterk verzwakt.
2. Bij het meten van de chacra’s bleken die geblokkeerd van aan de navel tot op haar hoofd. Er was dus duidelijk een energetische blokkade opgetreden tijdens de operatie door de insnede aan de navel. De yin energie kon niet verder stijgen.

 

De gevolgen van elke  operatie onder algemene anesthesie worden best op drie manieren verholpen en dat geld meestal voor elke operatie.

1. De psychische gevolgen van de anesthesie worden weggewerkt met een dosis opium meestal 200 k of nog hoger. Deze dosis geeft men het best snel na het goed ontwaken, dat herstelt ook sneller de darmfunctie.
2. De fysische gevolgen worden best behandeld met een dosis arnica van 200 of 1000 k.

Meestal geef ik een halve dosis de dag voor de operatie en de rest twee dagen na de operatie. Soms kiest men voor een andere remedie voor na de interventie.

3. Vaak moet men één magneet plaatsen op het litteken van de operatie. Dat heb ik hier gedaan en de energetische stroom was onmiddellijk hersteld.

 

Een behandeling met immuun preparaten en zenuwversterkende middelen  zou hier de toestand op korte tijd volledig moeten herstellen.

Renners blijven vaak als kleine kinderen die nog in Sint Niklaas geloven.

Alles wat hen aangeprezen wordt zouden ze slikken om toch maar beter te presteren.

Ik heb in de loop van mijn loopbaan meerdere gekende beroepsrenners tijdelijk onder mijn gedeeltelijke hoede gehad.

Het was dan telkens omdat hun immuniteit of weerstand het liet afweten.

Na de biosanering van hun woning en het op punt stellen van hun immuun stelsel verdwenen ze dan en werden opnieuw onder de hoede gebracht van hun “gezondheidswerkers, dokters inbegrepen.

Onlangs zag ik nog eens een coureur, die al een poos op de sukkel was.

Ook hier zou een goede biosanering en een bijkomende medicatie uiteindelijk hulp bieden.

 

Toen hij op controle kwam had hij zijn “apotheek” meegebracht, een hele zak vol medicamenten.

Het waren voornamelijk versterkende middelen meestal natuurproducten, kruidenmengsels en homeopathische complexen.

Hoe hij eraan gekomen was heb ik niet gevraagd, waarschijnlijk via, via.

Het ware geen verboden producten.

Waarom en wanneer hij die moest nemen weet ik ook niet en hij waarschijnlijk ook niet.

Ik testte ze een voor een uit en allen hadden meer schadelijke gevolgen dan goede, behalve twee.

 Die twee kon hij nog even gebruiken en daarmee basta.

Sommige van de meegebrachte producten kende ik niet, maar na inzage van wat er werkelijk in zat herkende ik wel alles.

Heel veel van die zogenaamde nieuwe en betere producten zijn ongeveer dezelfde als de vorige, alleen heeft men hier of daar een plantextract verminderd of vermeerderd en er een paar andere elementen aan toegevoegd.

Omdat ik er één niet van kende, het was een Spaans product ben ik even gaan kijken op internet.

Zo stoot ik op hetgeen men in de auto van de vrouw van een renner  vond: 37 producten voor haar renner? Daar staat dat product ook bij alhoewel ik niet denk dat het verboden stoffen bevat.

 

Onlangs las ik dat een renner die een tour rijdt gemiddeld tussen 20 en 70 pillen per dag neemt.

Niet te geloven dat een gezond mens dat binnen krijgt, ik zou van de helft ervan reeds ziek in bed liggen. Een renner moet sterk en gezond zijn om dat allemaal te verteren.

Vroeger was het anders?

Helemaal niet, er waren wel minder middelen maar ze waren vaak nog sterker en gevaarlijker.

Mijn echtgenote had in die tijd een apotheek en weet er alles van.

Wat men dan allemaal kwam kopen? Beroeps geheim natuurlijk.

Een anekdote toch.

Een toen nog “liefhebber” kwam eens met een pilletje naar de apotheek, en vroeg wat het was.

Het bleek een pilletje captagon te zijn, waarvoor hij 200 Fr had betaald en in de apotheek koste een gans doosje  53fr.

Nu weet u waarom er zoveel charlatans rond de renners draaien, zij worden er rijker van en de renners wat armer.

Verder helpt dat allemaal weinig of  niet, trainen, voorbeeldig leven en talent, daar komt het op aan, met een beetje medicatie als steun bij zware wedstrijden.

Recidiverende abcessen hebben meestal te maken met een deficiëntie van het afweersysteem.

Een abces bestaat uit een ophoping van bacteriën, witte bloedcellen en weefselresten, omringd door een kapsel van bindweefsel. Wanneer het abces rijp is barst het open of wordt het door de arts opengesneden.

Bij vaak voorkomende abcessen kan een arts met de Lecherantenne vaak de oplossing bieden.

Het geval hierna is er een voorbeeld van.

Dossier 12926.

Een jonge dame van rond de 20 komt op de raadpleging.

Ze heeft reeds meerdere malen antibiotica kuren genomen, er werden al een paar abcessen opgesneden, allemaal tevergeefs de abcessen in beide oksels komen steeds terug.

Bij het onderzoek met de Lecherantenne valt iets op. Een watervoerende breuklijn loopt precies van rechts naar links onder beide oksels. Het bed wordt verplaatst en met succes.

Allee de immuniteit toont en sterke daling, al de andere waarden zijn normaal.

Een immuun versterkende medicatie met een drainage middel  brengt geleidelijk de genezing.

Na een drietal maanden is ze volledig hersteld. Dat was vijf jaar gelden.

Sindsdien komt ze eenmaal per jaar op controle.  Ze is nog altijd kerngezond.

Ze heeft af en toe een kuur nodig die lever, huid en nieren ontgiften.

Ze elimineert dus niet genoeg toxinen zonder bijkomende hulp.

Daar doet de klassieke dokter meestal niets aan en dus blijven de problemen bestaan.

Hepatitis C wordt veroorzaakt door het hepatitis C –virus.

Deze ziekte werd pas in 1989 ontdekt, bijna de helft van de  patiënten die erdoor besmet zijn weten het zelf niet. Tot rond 1990 werden veel mensen besmet door bloedtransfusies. Actueel word het bloed eerst getest en besmet bloed wordt niet meer toegediend.

In België zouden meer dan 100000 mensen drager zijn van het virus.

Het virus wordt overgedragen door rechtstreeks fysisch contact met besmet bloed, zelfs door speeksel, seksueel contact, er moet wel altijd  contact zijn met besmet bloed, besmette bloedtransfusie, bij druggebruikers door de besmette naalden, piercing, enz..

De besmetting verloopt meestal onopgemerkt en kan 10 tot meer dan 20 jaar onopgemerkt blijven, maar de betrokkene kan ondertussen, als drager van het virus,  heel wat andere mensen besmetten.

Tijdens de acute besmettingsperiode kan de patiënt zich gewoon moe voelen en sneller een andere infectie oplopen door aantasting van zijn immuun stelsel, uitzonderlijk krijgt hij zichtbaar geelzucht.

Ongeveer 2 op de 10 genezen spontaan en zonder problemen en elimineren het virus helemaal.

De rest wordt chronisch drager van het virus en kan dan anderen verder besmetten.

Na 10 tot 20 jaar kan zich in de aangetaste lever stilaan levercirrose ontwikkelen  die dan ook nog na een aantal jaren kan degenereren in een hepatocellulair carcinoma.

De levercirrose op zich is ook gevaarlijk en kan uiteindelijk de dood tot gevolg hebben.

De behandeling van hepatitis C is actueel zeer doeltreffend in de meeste gevallen. Tussen de 50 en de 80 % geneest na een aantal kuren  met een antiviraal middel (ribavirine) en een specifiek interferon. Het percentage van genezing hangt af van het genotype van het virus.

Het komt er dus op aan tijdig de diagnose te stellen en dat kan door een bloedanalyse.

Toch zijn er mensen die zich ziek blijven voelen zelfs na de behandeling.

Daar kunnen wij soms hulp bieden.

Het relaas is dan gelijklopend met de behandeling van hepatitis A of B.

Biosaneren, immuniteit opbouwen en lever verzorgen. 

Dat hebben we een aantal keren meegemaakt, telkens kwamen de patiënten voor andere problemen en wisten soms niet dat ze drager waren van het hepatitis C virus.

Men moet onmiddellijk het onderscheid maken tussen lactose intolerantie en allergie aan melk.

 

Wat is lactose intolerantie?

Alle melkproducten bevatten lactose.

In de dunne darm wordt de lactose gesplitst in glucose en galactose door en enzym: lactase.

De glucose kan dan opgenomen worden in de bloedbaan en gebruikt worden door het organisme.

De galactose moet ook nog omgezet worden in glucose. In uitzonderlijke gevallen gebeurt dat niet en krijgen we te maken met een te hoge galactosemie in het bloed en ophoping in lever en nieren  wat op zijn beurt ernstige ziekten kan veroorzaken, maar dit is eerder uitzonderlijk.

Volgens de Amerikaanse statistieken zouden ongeveer 70 % van de bevolking lijden aan een min of meer ernstige vorm van lactose intolerantie.

Dat uit zich dan in opgezwollenheid van maag en darmen door gasvorming (koolzuurgas, waterstofgas) en melkzuur, met vaak krampen en diarree.

Bij de geboorte heeft de baby langs zijn moeder meestal voldoende lactase meegekregen om de melk te verteren, moedermelk is meestal geschikt maar toch zijn er gevallen gekend waar de moedermelk, wanneer de moeder te veel zuivelproducten inneemt, te veel lactose bevat en problemen kan geven bij de baby.

In de loop van de volgende twee jaar verliest de baby geleidelijk de mogelijkheid de lactose te splitsen, vandaar dat de symptomen vaak maar in de loop van de volgende jaren ontdekt worden.

Toch zou vooral bij de Noord Europeanen en er in de loop der eeuwen een  gedeeltelijke verbetering zijn ontstaan tegenover die intolerantie, omdat ze in staat zijn wat lactase aan te maken door genetische aanpassing.  De meeste mensen zijn nu in staat nog voldoende lactase aan te maken om kleine hoeveelheden melkproducten te verteren.

Voor gevoelige personen raadt men aan het bij een paar kopjes melk per dag te houden, dit lijkt voldoende om calcium op te nemen en alleen harde, (Hollandse) kazen te eten.

Voor kinderen bestaat er nu ook lactose vrije melk zoals Zero lactose.

 

Melkallergie is iets helemaal anders.

Dit is een reactie op eiwit uit de melkproducten. ( Koe, schaap, geit, paard.)

Melkallergie is eerder zeldzaam, slechts 2 %.

De reacties op allergie zijn ook helemaal anders en kunnen gevaarlijk zijn. Ik noem ze even op: naast maag en darmproblemen kan er een allergische reactie optreden en dit uit zich soms in urticaria maar kan ook de ademhaling aantasten en eindigen in anafylactische shock.

 

We zullen dit hoofdstuk even herhalen en daarna volgt een ander belangrijk hoofdstuk over lactose intolerantie en (koe)melk allergie.

 

Het probleem van gluten intolerantie is onvoldoende gekend en wordt verzwegen door de media.

Men denkt, ten onrechte, dat alleen mensen met de ziekte ‘coeliakie’ er last van  hebben.

Waar zit het probleem?

De laatste jaren merken we een toenemend aantal gevallen van overgevoeligheid op aan gluten.

 

Wat is gluten?

Gluten is een amorf eiwit dat in combinatie met zetmeel, aangetroffen wordt in sommige granen waarvan de belangrijkste, voor ons in het westen, tarwe, rogge en gerst zijn.

Door genetische manipulatie zou er een tarwe soort ontstaan zijn, die nu tot 80 % bestaat uit een eiwit, genaamd gluten, vroeger zou dat percentage veel  minder geweest zijn.

De bedoeling zou zijn dat muizen en ratten het niet meer lusten of er aan dood gaan.

Voor de mens speelt dat blijkbaar geen rol?

Het grootste deel, ook ongeveer 80 %, van gluten zou gliadine zijn ook een eiwit natuurlijk.

Gliadine helpt om het deeg samen te houden. ‘ Het lijmt.’

Het gluten vormt dus een soort skelet die de vulling draagt en samen houdt.

Het nadeel is wel dat heel wat mensen door het te hoge gehalte aan gluten er slecht op reageren.

De slijmvliezen worden er door aangetast.

Dat uit zich onder twee  mogelijke vormen.

 

1. De slijmvliezen van maag en darmen.

Vooral de dunne darm reageert daar geprikkeld op.

De reactie komt onmiddellijk op gang met als gevolg: diarree telkens na de maaltijd.

Dat fenomeen is al langer gekend, zeker in geval van coeliakie, maar andere mensen kunnen er ook gevoelig aan zijn.

Ik heb zo een jonge man gekend die gedurende vele jaren chronische diarree had.

Ondanks alle onderzoeken ook in de kliniek, werd de oorzaak niet ontdekt.

Het was moeilijk leven en hij was 10 kg vermagerd.

Toen hij strikt gluten vrij begon te eten, was hij op korte tijd helemaal genezen en had hij opnieuw zijn ideaal gewicht.

 

2. De slijmvliezen van de bovenste luchtwegen.

Dit is een nieuw fenomeen dat haast niet gekend is.

Ik heb het ook persoonlijk ondervonden.

De laatste jaren had ik constant wat keelpijn, veel taaie, plakkende slijmen in de mond en de keel. Hoesten hielp helemaal niet en medicatie ook niet.

Tot W. Kunnen me zei dat ik waarschijnlijk gluten intolerant was.

Mijn hele leven al at ik graag boterhammen en nu zelfs bruin brood, (het arme mensen eten van vroeger.)  Ik dacht er niet aan dat het meel van  nu niet meer te vergelijken was met dat van mijn jeugd jaren.

Ik nam dus gluten vrij brood en op enkele dagen tijd was mijn keel genezen, geen slijmen meer, gedaan met hoesten.

Indien U eraan twijfelt, volg dan eerst een drietal maanden strikt dat dieet, daarna weet u het wel. Sindsdien heb ik al bij meerdere mensen hetzelfde probleem ontdekt.

 

Op internet vindt U meer over een gluten vrij dieet.

Niet iedereen is echt allergisch aan gluten, veel mensen hebben er wel een min of meer grotere intolerantie voor. Voor sommigen, waaronder ik zelf, volstaat het van gedeeltelijk gluten vrij te eten voor anderen zal dat  100 % zijn. U moet het zelf uitproberen.

U zult trouwens kunnen merken dat de voeding industrie stilaan het probleem wel  kent.

Geleidelijk aan wordt op sommige voedingsproducten aan gestipt:  ’gluten vrij’.

Het is nu al de tweede maal op korte tijd dat ik er mee geconfronteerd word.

Telkens weer betreft het patiënten die door de Universiteit grondig werden onderzocht.

Telkens werden ook de allergie testen gedaan op gluten en telkens was het antwoord: negatief,  geen allergie op gluten.

Telkens weer gaf het onderzoek met de Lecherantenne: positief op gluten.

Van waar dat verschil?

Persoonlijk denk ik dat men dus een onderscheid moet maken tussen:

gluten allergie en gluten intolerantie.

Misschien, en in sommige gevallen denk ik dat het zo is, betekent gluten intolerantie de eerste stap naar mogelijke gluten allergie.

 

Wat gebeurt er in ons lichaam?

Wanneer men een lichaamvreemde stof  inneemt en ons organisme wil dat niet, noemt men dat een allergeen en gebeurt er een afstoting verschijnsel.

De slijmvliezen van mond tot darmen reageren door een verhoogde afscheiding van de mucosa.

De overproductie van mucus en o.a. water zorgen ervoor dat de vreemde stoffen weinig of niet kunnen binnen dringen in de wand  van de darmen en dus niet opgenomen worden in het bloed.

Er volgt integendeel kort na de maaltijd een evacuatie: post prandiale diarree.

Dat is wat er meestal gebeurd en dat noemt men:  GLUTEN INTOLERANTIE.

Bij een aantal van gelijkaardige gevallen, na min of meer langere tijd, slaagt  het gluten of het allergeen er in de barrière van het slijmvlies te doorbreken en begint de immuniteit reactie  op gang te komen.

In die gevallen zal na verloop van tijd de bloedanalyse duidelijk de ALLERGIE aan tonen.

Dat is dan Gluten Allergie.

Helaas, begrijpt men dat nog altijd niet in de klassieke geneeskunde en is het besluit snel genomen.

“ Mr. of Mv. het is stress en U zou beter eens naar de psycholoog of de psychiater gaan.”

Volledig verkeerd dus. Bij twijfel moet men eerst enige tijd het gluten vrij dieet volgen en dan pas kan men definitief een besluit nemen.

En zelfs dan kan het nog altijd iets anders zijn dan stress, opnieuw ongekend aan de Universiteit.

De exogene pathogene stralen.  Maar daar weet U ondertussen alles van.