Archief

1. Moet die galblaas eruit?

 

 

In mei 1994 komt er een dame op de raadpleging met de vraag:” moet mijn galblaas eruit?”.

 

Het is niet altijd eenvoudig op zulk een vraag te antwoorden, alles hangt een beetje samen met de ernst van de klachten.

 

Welke waren de bijzonderste klachten?

 

 Vage digestieve klachten, soms braaknijgingen, moeilijk verteren en af en toe pijn in de maag en lever streek.

De opmeting geeft inderdaad aan dat maag en lever niet al te goed functioneren maar de galblaas is er het ergste aan toe, met een duidelijk signaal:  de polariteit links=  –1.

Dat is op zich al een duidelijke aanwijzing voor een operatie.

Omdat haar klachten toch nog niet te ernstig zijn en er duidelijke tekens zijn van invloed door exogene pathogene vectoren ter hoogte van de maag en lever streek, beslissen we van het erop te wagen.

 

Eerst de woning biosaneren en een drainage van lever en gal, en een magneet.

 

Na een maand komt ze terug.

Duidelijk beter, ook de opgemeten cijfers zijn beter, zelfs de galblaas functioneert beter.

Afwachten dus.

 

Nog een maand verder.

Patiënte heeft verscheidene korte maar hevige gal crisissen gehad, de echografie toont duidelijk de aanwezigheid van gal stenen.

Bij de opmeting zijn alle cijfers nu normaal behalve de galblaas die staat terug op –1.

De operatie wordt uitgevoerd, met succes.

Na één week is ze terug gaan werken.

 

Enkele opmerkingen.

 

1. Wanneer de woning gebiosaneerd is en men een goede therapie instelt, doet het lichaam er alles aan om te genezen.

In dit geval zal het de galblaas willen ledigen en waarschijnlijk heeft ze telkens, bij een crisis, enkele steentjes geëlimineerd.

Maar talrijke crisissen kunnen gevaarlijk worden, er kan altijd een dikkere steen de uitweg blokkeren of in de choledocus blijven steken, en dat kan gevaarlijk zijn.

Dus bij terugkerende crisissen is een operatie ideaal.

 

Omdat ze verder reeds zo gezond was, is ze na de operatie ook sneller hersteld.

 

Toch zijn er gevallen waar een goed drainage middel en desgevallend en biosanering de oplossing zijn, maar vaak gaat het dan om galblaas problemen zonder al te veel gal stenen.

 

2. Het uur van de galblaas.

 

U hebt misschien al eens iets  gehoord over chronobiologie.

Volgens de Chinese geneeskunde verloopt de energie toevoer aan de verschillende organen van ons lichaam in een welbepaalde volgorde en een bepaald uur.

Elk van onze organen beschikt over twee uur per 24 uur om optimaal te regeneren en zich klaar te maken om de rest van de dag optimaal te functioneren.

Voor de lever is dat om midder nacht, de galblaas volgt 2 uur later.

Het is dan ook niet verwonderlijk dat de lever en de gal crisissen meestal tijdens de nacht optreden en vaak na een te zware maaltijd en te late uurtjes.

Wees  dus voorzichtig.  Niet te veel eten en drinken in de late uurtjes, en dat is wat meestal gebeurd tijdens feest dagen.

Misschien had ik dit een maand vroeger moeten schrijven, maar hou er voortaan wat meer rekening mee.

U zult een betere en gezondere nachtrust hebben.

 

De Galblaas.

 

Na de lever kunnen we misschien eens het probleem van de galblaas aan halen.

Na de feestdagen zouden er wel eens galblaas problemen kunnen opduiken.

 We zullen twee gevallen bespreken.

 

1. De galblaas resectie is reeds gebeurd.

 

Het is niet zo dat een galblaas resectie, wegens galstenen of cholelithiase, altijd alle spijsvertering problemen oplost, alsof men van af dan geen regiem meer moet volgen.

In de meeste gevallen is het wel zo dat na de operatie er een grote verbetering optreedt en men wat relaxer kan omgaan met het dieet, maar galstenen maken heeft vaak ook te maken met een manier van leven, erfelijkheid en eetgewoonten.

Over al deze mogelijkheden gaan we het nu niet hebben, en wanneer de operatie geslaagd is, des te beter, maar er zijn spijtig genoeg ook andere gevallen.

We gaan een paar bijzondere gevallen bekijken, om aan te tonen wat de Lecherantenne ons op dat vlak zoal te bieden heeft.

 

De nieuwe techniek met microchirurgie. Eerst daarover een paar woorden.

Deze heeft ongetwijfeld haar voordelen, sommige patiënten en ik ken er zo een, zijn een week na de operatie terug aan het werk.

Maar er is toch een klein nadeel.

De snede is zo klein dat men een minder goede kijk heeft op het geheel dan vroeger en er dus een klein risico bestaat dat men niet alles heeft gezien.

   

  Bij onze patiënte ligt het een stuk ingewikkelder.

 

Ziehier haar voorgeschiedenis.

 

Deze dame is geboren in 1923 en kwam voor het eerst op consult in 1993.

In 1951 onderging ze een galblaas resectie. (Nog de oude methode.)

In 1959 werd er nog een galsteen verwijderd uit het choledocus.

Daar moet er ergens iets misgelopen zijn.

Ze bleef maar klagen over last in de lever streek en de bloedanalysen toonden ook een afwijking.

De levertesten waren gestoord en er was ook een ernstige lymphocytose. Zorgwekkend dus.

In 1879 werd er een stukje ‘rubber’ verwijderd, afkomstig van een sonde uit een vroegere operatie?

Ondanks alle mogelijke onderzoeken en behandelingen, ook alternatieve, bleven de bloedanalysen daarna nog sterk gestoord.

 

In augustus 1993 kwam ze dus op de raadpleging.

 

Haar conjonctiva (ogen) zagen geel groen, dat betekent dat de lever zwaar en sinds lang beschadigd is. Ze was zeer moe, kon niet meer gaan wandelen en zelfs haar huishouden onderhouden werd moeilijk.

Een beetje zoals een cvs maar veroorzaakt door de lever intoxicatie.

 

Een vriend had zopas haar woning gebiosaneerd en stuurde haar door.

 

De 7,6 west was niet perfect ontstoord, dus vlug even bijwerken.

Later werd nog een watervoerende breuklijn gevonden die ook over de lever liep .

Na deze laatste verbetering ging alles vlug beter.

 

Ze werd behandeld met magneten en homeopathie.

 

Deze dame is stilaan ontwaakt uit de lethargische toestand waarin ze was gegleden.

Na enige tijd kon ze opnieuw haar huishouden doen en gaan wandelen zelfs een pintje drinken, zonder problemen.

Ik zag haar soms nog even terug de volgende jaren tot in 2002, alles ging goed.

De levertesten waren nog steeds goed.

Morgen volgt het tweede geval, even geduld.

 

De mens als elektromagneet.

 

De levende mens kan men herkennen aan zijn energie, alles wat hij doet of zelfs denkt gebeurt dank zij zijn energie.

Energie heeft niet alleen te maken met caloriëen.

Energie heeft wel alles te maken met de celwerking.

Dank zij de goede werking van de cel kan ons lichaam normaal functioneren.

Tot hier toe werd steeds veel aandacht gevestigd op de scheikundige werking van de cel.

Ten slotte kan men alle leven herleiden tot een kwestie van ionen en elektronen.

 

Het is al langer geweten dat er aan de oppervlakte van elke levende  cel een elektrisch spanningsveld aanwezig is van ongeveer 60 mvolt. Bij het sterven verdwijnt die spanning.

Tot hier zal elke wetenschapper, dokter of onderzoeker,  denk ik toch, het  met mij eens zijn.

Ook zal men mij nog volgen wanneer ik zeg dat bij elke elektrische beweging er een magnetisch veld ontstaat.

De levende cel leeft niet alleen, maar staat in contact met andere cellen en met het omliggend intercellulair milieu.  De medische wetenschap is voorlopig hier gestopt en toch zit hier waarschijnlijk het geheim van het leven.

 

Dank zij de Lecherantenne, een eenvoudig instrument, en dank zij de hardnekkige nooit aflatende inzet van Walter Kunnen, zijn we er in geslaagd een heel nieuwe medische benadering te vinden om de gezondheid of de ziektetoestand van een patiënt te onderzoeken en er ook daadwerkelijk iets aan te doen.

 

De magnetische mens.

 

1. De Lecherantenne.

 

De Lecherantenne is in feite een Marconi antenne.

Dat betekent dat men door het instellen van een bepaalde golflengte (hier greeplengte genaamd, zie vorige bijdragen) in contact kan treden met elke golflengte die ermee in resonantie staat. Dat is wetenschappelijk juist.

Door veelvuldig en geduldig onderzoek is Walter Kunnen erin geslaagd de golflengte van de meeste van onze organen en functies vast te leggen.

 

2. De polariteit.

 

Er is nog wel een heel belangrijk aspect dat noodzakelijk moet belicht worden.

 

Elke cel van elk orgaan reageert alleen op zijn eigen golflengte en neemt alleen die voeding stoffen aan die met dat orgaan in resonantie staan.

De goede of slechte reactie hangt af van twee factoren.

 

De polariteit is essentieel.

 

De celwand is aan de buiten zijde magnetisch links of noordpool geladen, bijgevolg krijgen we hier een linksdraaiende gepolariseerde spiraalvormige magnetische beweging.

 

Aan de binnenzijde van de celwand ontstaat dan een rechts draaiende, zuidpool beweging.

 

We weten dat het magnetisch links of noord  het noorden afstoot en het zuiden aantrekt. Omgekeerd gebeurt hetzelfde: het magnetisch zuid stoot zichzelf af en trekt het noorden aan.  Ze blijven echter elk apart bestaan en vernietigen elkaar niet.

 

1. De buitenwand van de cel (noord magnetisch) zal dus alleen voedingstoffen aantrekken die positief of rechts draaiend zijn en de linksdraaiende afstoten.

      Positieve zijn alle belangrijke voeding stoffen.

2. Anderzijds zal de cel aan de binnenzijde de positieve elementen die aangeboden worden        

verder verwerken en daarentegen de afvalstoffen (o.a. de vrije radicalen) , die linksdraaiend gepolariseerd zijn, naar de buitenzijde van de celwand duwen, waar ze door het mesenchyme of het extra cellulair vocht verder zullen geëvacueerd worden. Dat is de normale gang van zaken en essentieel om alles verder te begrijpen.

De klassieke geneeskunde kent daar niets van en staat op dit vlak tientallen jaren achter.

 

     3.  Ontstaan van de ziekte.

 

            Hoe kan een ziekte ontstaan?

Veronderstel nu dat door de aanwezigheid, (vb in de slaapkamer) van een artificiële exogene oorzaak de celpolariteit vernietigd wordt en die gradiënt buiten noord / binnen zuid verdwijnt. Dit noemt men cel ompoling of depolarisering.

Vanaf dat ogenblik zal de cel de goede voedingstoffen niet meer aannemen en de afvalstoffen niet meer afstoten.

Dat is het begin van elke ziekte, de cel wordt ziek en het orgaan of de functie volgt.

Wanneer men vb. in het bloed vaststelt of veronderstelt dat men te weinig ijzer heeft of calcium of een ander element, heeft het maar weinig zin dat aan de patiënt toe te dienen zolang de cel omgepoold is en ze niet in staat is de noodzakelijke elementen op te nemen.

Het allerbelangrijkste is de cel opnieuw repolariseren.

 

Daar houdt de actuele klassieke geneeskunde geen enkele rekening mee.

 

Om de repolarisering mogelijk te maken moet men eerst de belangrijkste oorzaak van de polariteit inversie kennen. Dat zijn de exogene stralen.

De aardmagnetische vectoren, de watervoerende breuklijnen en de sterke artificiële  zenders zijn allemaal te sterk links gepoold, ofwel als dusdanig ofwel door de opname van alle linkse gedragen golven.

 

De behandeling.

 

Ik heb daar al veelvuldig over geschreven en zal dus kort zijn.

 

2. 1. Door een goede biosanering kan men de invloed van de meeste linksdraaiende vectoren neutraliseren of desgevallend optimaliseren.

Wel rekening houden met dragers en het gedragen.  (Zie vorige bijdragen.)

2. 2. Een magneet plaatsen op de plaats waar kruisingen optreden van de vectoren op het lichaam, met de positieve (zuidpool) zijde op de huid, neutraliseert onmiddellijk de invloed van het negatieve en herstelt de normale polariteit van de cel.  De cel kan herstellen en genezen, de pijn verdwijnt.

Dat betekent nu niet dat alle ziekten rechtstreeks veroorzaakt worden door exogene pathogene stralen.

Dat betekent wel dat de meeste chronische ziekten en pijnen veroorzaakt of mede veroorzaakt worden door diezelfde exogene straling en dat die straling vaak oorzaak is van therapie resistentie.

 

 

Beste lezers.
.
Zoals het past bij het begin van een nieuw jaar, wens ik U allen een gelukkig, voorspoedig en vooral gezond jaar 2007.

Ik heb nu reeds tientallen bijdragen geleverd aan mijn blog.
Zou het niet interessant zijn even opnieuw de essentie van deze nieuwe en ongekende geneeskunde in een bijdrage nader toe te lichten?
Dat zal dan voor heel binnenkort zijn.

DHS.  en  kanker.

 

Kent U het Dirk Hamer Syndroom?

Waarschijnlijk niet, ik zal er dus wat tijd aan besteden.

Het is een zeer controversieel syndroom.

De klassieke geneeskunde heeft het verbannen en zijn auteur, Dr med. Ryke Geerd Hamer werd al  uitgesloten als arts door de Orde in zijn land.

Het is iets dramatisch en om het jaar te eindigen, kan het tellen.

 

De voorgeschiedenis.

 

De zoon van dokter Geert Hamer (Duitsland 1935) werd in 1978 dodelijk  gewond, neergeschoten in dubieuze omstandigheden op een domein in Corsica. Hij was 19 jaar oud en noemde Dirk, hij stierf in December van hetzelfde jaar.

Volgens Dr Hamer, zou er een Adellijke familie mee gemoeid zijn, en dus werden er geen straffen uitgesproken?

De plotse dood van hun zoon had als gevolg dat vader en moeder kort na elkaar een kanker ontwikkelden.

De dokter een testiculaire kanker, de moeder een borst kanker.

Ook zijn echtgenote was arts.

Dat was het begin van een lange zoektocht.

Waarom kregen zij allebei een kanker en waarom nu?

 

Dr Geert vermoedde uiteindelijk dat er een verband bestond tussen het ontstaan van die beide kankers en de plotse dood van hun zoon.

Het Dirk Hamer Syndroom ontstond daar, hij noemde het ook  “la loi d’airain du cancer”, of ook nog IRON RULE of CANCER.

 

Kenmerken van die wet.

 

Een onverwacht  en onomkeerbaar drama, dat men niet kan verwerken, ( de psyche), doet in de hersenen van betrokkene een klein ‘infarct’ ontstaan.

Vanuit die plaats in de hersenen(de programmeur), focus of haard genaamd, ontstaat er en prikkeling in een welbepaald orgaan of op een welbepaalde plaats in het lichaam, (de machine), afhankelijk van de plaats in de hersenen waar het ‘infarct’ plaats vond en die constante prikkeling, langs orthosympathische wijze zou de kanker doen ontstaan.

 

In normale omstandigheden wisselen periodes van ortho en parasympathische fazen elkaar af.

Door de voortdurende stress situatie gebeurt dat niet.

 

In een later stadium werden de meeste chronische ziekten op gelijk aardige manier uitgelegd.

De stress focus in de hersenen zou een latente ziekte omtoveren tot een acute ziekte.

 

Ondertussen zijn we meer dan 15 jaar verder.

Met alle middelen werd ‘ la loi d’airain’ bekampt.

Dr Hammer werd achtervolgd door de ’geheime’ politie omdat hij overtuigd was dat de schuldige aan de dood van  zijn zoon  niemand minder was dan iemand uit een adellijke familie. ( ik zal zijn naam niet noemen, want misschien is dat ook strafbaar.)

 

Hij werd ook medisch achtervolgd op alle niveaus en als dokter geschrapt.

Hij zou uiteindelijk in 2004 aangehouden worden in Spanje omdat hij verder publiceerde?

 

Ondanks meer dan 15000 dossiers, vaak met CT-scanners van de hersenen en tal van successen bij de behandeling werd dit niet aanvaard door de academische wereld.

Werd het wel degelijk onderzocht of zit er toch geen grond van waarheid in zijn beweringen?

 

Persoonlijk zal ik dan ook geen openbaar standpunt innemen maar onthoud dit alvast.

Heel waarschijnlijk zullen er voor het ontstaan van kanker meerdere factoren een rol spelen. Wij trekken vb. de aandacht op de exogene vectoren die zeker ook een rol spelen.

Vroeg of laat zal de wetenschap toch de waarheid achterhalen, maar wees toch voorzichtig.

 

“ Blijven kankeren over iets onomkeerbaar, kan uw gezondheid ernstig schade toe brengen”.

 

Breng dus vrede in uw hart en uw geest en uw lichaam zal ook rust vinden.

Dat zijn mijn wensen voor U in 2007.

Hepatitis B.

 

Onlangs zag ik een patiënt terug, die ik in 1989 voor het eerst behandelde wegens hepatitis B.

Zijn echtgenote vertelde me nog zeer precies wat er ten gebeurde.

Zie hier haar verhaal, 17 jaar later.

 

In April 1989 werd bij haar echtgenoot hepatitis B vastgesteld.

Ze waren reeds meer dan drie maanden in behandeling in het AZ. te Leuven..

Buiten Aicamin en rust werd er niets gedaan dan…afwachten.

Na drie maanden geduldig afwachten, werd de toestand steeds ernstiger.

Men zou voor minder op zoek gaan, en dan…..

 

Via, via kwamen ze bij mij terecht in Augustus van hetzelfde jaar.

De man was vermagerd, had een asgrauwe gelaat kleur, en was zeer moe, rusten hielp niet.

De bloedanalyses wezen op een steeds ernstigere toestand.

Kijk eens naar de cijfers.

 

De vrouw vertelt.

“ Met steeds meer verwondering en ongeloof keken wij naar U, de dokter.

Normaal is het eerste wat men vraagt aan de patiënt: kleed U helemaal uit, op uw slip en kousen na. Bij U moest hij niets uitdoen en U raakte hem zelfs niet aan.

Gewoon rechtstaan, zei U.

 

Dan begon een vreemd schouwspel. Met een ‘antenne’ ging U op en neer voor zijn lichaam en na enige tijd zei u “ik weet wat er gaande is”.  (Kijk naar de tekening).

Met nog meer vraagtekens moest mijn man voor U gaan zitten, met zijn handen op zijn knieën.

Dan begon U met diezelfde antenne op en neer te gaan boven zijn rechterhand en tellen maar.

U schreef steeds meer cijfertjes op. We begrepen en niets van.

 

Toen Zij U, de lever is inderdaad zeer zwaar aangetast maar uw immuun stelsel is ook helemaal vernietigd, waardoor ge zo moe bent.

 

Dan begon U medicamenten te testen.

Steeds weer moest mijn man een remedie in de linkerhand nemen terwijl U op de rechterhand naging of die paste.

Ten laatste moest mijn man gaan liggen en plofte U een injectie in zijn buik in de lever steek en U plaatste enkele magneten.

 

Ons huis moest dringend gebiosaneerd worden, wat U toen zelf kwam doen en mijn echtgenoot kreeg homeopathische medicatie.

 

Een maand later was zijn bloed genormaliseerd, de lever genezen en hij ging terug werken”.

Tot daar het verhaal van deze mevrouw.

 

Zoals steeds zei men in Leuven dat het toeval was, spontane genezingen hadden ze ook nog meegemaakt en inderdaad het bestaat, maar nu juist op het moment dat ik de patiënt behandeld heb? Mooie toeval.

Het is toch simpel voor een wetenschapper, al wat hij zelf niet kan oplossen is toeval, daarmee is zijn geweten gesust?

 

In die tijd waren we zelf nog aan het onderzoeken of al hetgeen we bij Walter Kunnen hadden geleerd wel juist was.

In tegenstelling van de wetenschappers die alles weten zonder het te onderzoeken, gingen we dus af en toe zelf een woning biosaneren, om op de hoogte te blijven en eigenhandig te kunnen nagaan of alles wel wetenschappelijk klopte.

 

We zijn de volgende jaren wel enkele keren moeten terug gaan om de biosanering aan te passen.

Zo v.b. in 2002, toen had hij opnieuw leverproblemen en was zeer moe.

Tot onze ontsteltenis constateerden we dat er minstens een paar nieuwe watervoerende breuklijnen aanwezig waren en ook opnieuw die gevaarlijke 7,6 west.

En wat bleek? Ze hadden een paar maanden voordien en haag uitgeroeid precies waar de plaatjes lagen. Ze hadden ze opnieuw zelf in de grond gestoken en dachten dat het zo ook wel zo gaan, alsof dat geen mm.. probleem is.

Na het herplaatsen van de biodyn brikjes herstelde hij even vlug.

Het zoveelste bewijs hoe belangrijk een goede biosanering kan zijn voor uw gezondheid.

 

Nu was het wel een paar jaar geleden, toen ze op controle kwamen

Onze patiënt voelde zich opnieuw moe en er waren slaap problemen.

Deze keer was het geen nieuwe watervoerende breuklijn maar de 7,6 west die zich lichtjes had verplaatst, het geen de laatste tijd meer schijnt te gebeuren.

Het aardmagnetisme lijkt zich dus toch te verplaatsen.

 

Bloedanalyse.

sgot   sgpt       ygt      alk phos   hosag    hbsag  ausal surf    Hep A.   Hep C.      

 

28 04 1989      56    156      20       212      +              +

24 05 1989     140    410      26       241

01 06 1989     140    373      94

20 07 1989    660   2000   101       329

 

18 09 1989    34       61     21        189

22 12 1989    25       31     10        142         +            +           0

15 05 1995    36       51     16

10 12 1998    28        50   25                                                              neg       neg

 

Gluten anders bekeken.

 

Het is nu al de tweede maal op korte tijd dat ik er mee geconfronteerd word.

Telkens weer betreft het patiënten die door de Universiteit grondig werden onderzocht.

Telkens werden ook de allergie testen gedaan op gluten en telkens was het antwoord: negatief,  geen allergie op gluten.

Telkens weer gaf het onderzoek met de lecherantenne: positief op gluten.

 

Van waar dat verschil?

 

Persoonlijk denk ik dat men een onderscheid moet maken tussen:

gluten allergie en gluten intolerantie.

Misschien, en in sommige gevallen denk ik dat het zo is, betekent gluten intolerantie de eerste stap naar mogelijke gluten allergie.

 

Wat gebeurt er in ons lichaam?

 

Wanneer men een lichaamvreemde stof  inneemt en ons organisme wil dat niet, noemt men dat een allergeen en gebeurt er een afstoting verschijnsel.

De slijmvliezen van mond tot darmen reageren door een verhoogde afscheiding van de mucosa.

De overproductie van mucus en o.a. water zorgen ervoor dat de vreemde stoffen weinig of niet kunnen binnen dringen in de wand  van de darmen en dus niet opgenomen worden in het bloed.

Er volgt integendeel kort na de maaltijd een evacuatie: post prandiale diarree.

Dat is wat er meestal gebeurd en dat noemt men:  GLUTEN INTOLERANTIE.

 

Een van de patiënten was daardoor 10 kg vermagerd, de andere een nogal zwaar meisje was er 25 kg door vermagerd en was dus nu slank maar telkens weer die diarree dat was er te veel aan.

 

Bij een aantal van gelijkaardige gevallen, na min of meer langere tijd, slaagt  het gluten of het allergeen er in de barrière van het slijmvlies te doorbreken en begint de immuniteit reactie  op gang te komen.

In die gevallen zal na verloop van tijd de bloedanalyse duidelijk de ALLERGIE aan tonen.

Helaas, begrijpt men dat nog altijd niet in de klassieke geneeskunde en is het besluit snel genomen.

“ Mr. of Mv. het is stress en U zou beter eens naar de psycholoog of de psychiater gaan.”

Volledig verkeerd dus.

 

Bij twijfel moet men eerst enige tijd het gluten vrij dieet volgen en dan pas kan men definitief een besluit nemen.

En zelfs dan kan het nog altijd iets anders zijn dan stress, opnieuw ongekend aan de Universiteit.

De exogene pathogene stralen.  Maar daar weet U ondertussen alles van.

Gluten intolerantie.

 

Het probleem van gluten intolerantie is onvoldoende gekend en wordt verzwegen door de media.

Men denkt, ten onrechte, dat alleen mensen met de ziekte ‘coeliakie’ er last mee hebben.

Waar zit het probleem?

 

De laatste jaren merken we een toenemend aantal gevallen van overgevoeligheid op aan gluten.

 

Wat is gluten?

 

Gluten is een amorf eiwit dat in combinatie met zetmeel, aangetroffen wordt in sommige granen waarvan de belangrijkste, voor ons in het westen, tarwe, rogge en gerst zijn..

Door genetische manipulatie zou er een tarwe soort ontstaan zijn, die nu tot 80 % bestaat uit en eiwit, genaamd gluten, vroeger zou dat percentage veel  minder geweest zijn.

De bedoeling zou zijn dat muizen en ratten het niet meer lusten of er aan dood gaan.

Voor de mens speelt dat blijkbaar geen rol?

Het grootste deel, ook ongeveer 80 %, van gluten zou gliadine zijn ook een eiwit natuurlijk.

 

Gliadine heeft de eigenschap van alles samen te houden door een soort agglutinatie, hetgeen interessant is om het deeg samen te houden.

Het gluten vormt dus een soort skelet die de vulling draagt.

Het nadeel is wel dat heel wat mensen door het te hoge gehalte aan gluten er slecht op reageren.

De slijmvliezen worden er door aangetast.

Dat uit zich onder twee  mogelijke vormen.

 

1. De slijmvliezen van maag en darmen.

 

Vooral de dunne darm reageert daar geprikkeld op.

De reactie komt onmiddellijk op gang met als gevolg: diarree telkens na de maaltijd.

Dat fenomeen is al langer gekend, zeker in geval van coeliakie, maar andere mensen kunnen er ook gevoelig aan zijn.

Ik heb zo een jonge man gekend die gedurende vele jaren chronische diarree had.

Ondanks alle onderzoeken ook in de kliniek, werd de oorzaak niet ontdekt.

Het was moeilijk leven en hij was 10 kg vermagerd.

Toen hij strikt gluten vrij begon te eten, was hij op korte tijd helemaal genezen en had hij opnieuw zijn ideaal gewicht.

 

2. De slijmvliezen van de bovenste luchtwegen.

 

Dit is een nieuw fenomeen dat haast niet gekend is.

Ik heb het ook persoonlijk ondervonden.

De laatste jaren had ik constant wat keelpijn, veel taaie, plakkende slijmen in de mond en de keel. Hoesten hielp helemaal niet en medicatie ook niet.

Tot W. Kunnen me zei dat ik waarschijnlijk gluten intolerant was.

Mijn hele leven al at ik graag boterhammen en nu zelfs bruin brood, (het arme mensen eten van vroeger.)  Ik dacht er niet aan dat het meel van  nu niet meer te vergelijken was met dat van mijn jeugd jaren.

Ik nam dus gluten vrij brood en op minder dan drie dagen was mijn keel genezen, geen slijmen meer, gedaan met hoesten.

Sindsdien heb ik al bij enkele mensen hetzelfde probleem ontdekt.

 

Op internet vindt U meer over een gluten vrij dieet.

Niet iedereen is echt allergisch aan gluten, veel mensen hebben er wel een min of meer grotere intolerantie aan.

Voor sommigen, waaronder ik zelf, volstaat het van gedeeltelijk gluten vrij te eten voor anderen zal dat  100 % zijn.

U moet het zelf uitproberen.

U zult trouwens kunnen merken dat de voeding industrie stilaan het probleem wel kent.

Geleidelijk aan wordt op sommige voedingsproducten aan gestipt:  ’gluten vrij’.

Nu weet U waarom.