Archief

Dolfijnen zijn polygaam
Tijdens het voortplantingsseizoen wordt de hiërarchie nog versterkt.
Soms verenigen de groepen zich, wat het onderlinge contact vergemakkelijkt.
De mannetjes benaderen groepen vrouwtjes, waarbij de sterkste indruk
proberen te maken op de jongere.

Dolfijnen zijn polygaam, maar leven niet in harems.
Tijdens de paartijd worden de vrouwtjes vaak door
verschillende mannetjes bevrucht.
Bij de grote soorten zijn de mannetjes seksueel volwassen wanneer
ze ongeveer 10 jaar oud zijn, maar meestal paren ze pas na hun 15de.
Het baltsgedrag kan enkele weken duren.

In die periode voeren de mannetjes talloze acrobatische toeren uit.
Ze worden benaderd door de ontvankelijke vrouwtjes en er vormen zich paartjes.
Vol overgave schuren de dolfijnen zich tegen de borstvinnen van hun partner.
De paring zelf duurt niet langer dan 15-20 seconden en vindt onder water plaats.

Een moeder en een 'tante'
De draagtijd duurt, afhankelijk van de soort, tussen 10 en 12 maanden.
Bij de geboorte is het jong 70 - 110 cm lang.
Een ander vrouwtje uit de groep helpt de moeder.
Samen duwen ze het jong voorzichtig naar de oppervlakte,
waar het voor het eerst adem kan halen.
Ook waakt de 'tante' over het jong als de moeder op jacht gaat.

Het vrouwtje heeft twee tepels, die in twee buikplooien
aan weerszijden van de geslachtsopening liggen.
Dolfijnen bezitten een bijzondere melkklier.
Een krachtige spier maakt het mogelijk de klier terug te trekken
of de melk onder druk weg te spuiten.

Aangezien de jonge dolfijn niet kan zuigen
doordat hij geen lippen heeft, geeft hij, als hij honger krijgt,
met zijn snuit korte stoten tegen de buik van zijn moeder.
De tepel komt dan tevoorschijn en schiet een scheut melk in
de open bek van de kleine.

De jongen passen zich snel aan de groep aan.
In Shark Bay, aan de zuidwestkust van Australië,
is onderzoek verricht bij een groep van 200 tuimelaars.
Vierentwintig van deze dieren vormden een moeder-met-jong-combinatie.
Vanaf de leeftijd van 4 maanden verwijderden de jongen zich meer
dan 20 m van de moeder en speelden met andere leden van de groep.
Sommige exemplaren leven echter solitair.

Dit zijn altijd volwassen dieren en men weet niet of ze
uit een groep zijn verstoten of dat ze vrijwillig voor deze
levenswijze hebben gekozen.
L. Barry volgde in 1989 het doen en laten van een solitaire
zwarte zwaardwalvis voor de kust van Vancouver.

Het dier bracht 22% van zijn tijd door met jagen, 20% met spelen,
40% met verplaatsingen en 18% in de buurt van schepen.
Veel solitaire dolfijnen komen dichtbij de kust om er met kinderen
te spelen en zich te laten aanhalen.
Dit gedrag heeft men nog niet kunnen verklaren.