Archief

De juf zegt, met een mooi vriendelijke stem:"Kom maar met mij mee. Dan breng ik jullie naar de klas.Deze kant op. Loop maar achter mij aan.

Kijk, hier zijn de kapstokjes. Hang je jasjes voorlopig hier maar op. Vanmiddag gaan we wel bekijken dat ieder zijn vaste plekje krijgt.Dan ken ik jullie ook al een beetje beter. Ik weet nog helemaal niks.

Hier is de klas.Zoek zelf maar een tafeltje uit. Misschien vindt je het wel leuk om net zo te zitten als op de kleuterschool. Dan is het niet zo vreemd voor jullie. Ik zal straks jullie namen op het bord schrijven. Dan kan ik julie tenminste roepen.

"Of een standje geven"merkt een brutaal meisje op. Oei, die durft.

Verlegen tuurt Ellie naar de juf. Zou het meisje nu straf krijgen? Maar nee, juf lacht en zegt:"Nou, ik hoop niet dat dat nodig zal zijn . Praten in de klas zonder eerst je vinger op te steken mag eigenlijk al niet...Dus, dan zou ik jou al een standje kunnen geven, maar ik weet je naam niet eens."

"Annet." fluistert het meisje , toch wel geschrokken.

Vlug zit iedereen op zijn eigen plekje in de klas. Het is er niet zo groot. Er zijn maar 16 kinderen. Dat vind juf wel prettig. Als ze alle namen weet en heeft opgeschreven gaat ze op een stoel voor de klas zitten.

Ze zegt:"Ik heb natuurlijk ook een naam. Ik heet Lia Blok. Ik werk hier nog maar even, want, misschien zijn er kinderen hier die het al gezien hebben, ik krijg over een paar weken een babytje."

Ellie steekt een vinger op :"Ja, Ellie, zeg het eens?""

"De buurvrouw krijgt in November ook een kindje. En Tony's moeder volgend jaar."

Ach, wat leuk. Zouden jullie het leuk vinden om op visite te komen als het kindje er is?"

Nou, dat vinden de kinderen wel leuk. Ellie is zo benieuwd om het kindje in het echt te zien, in plaats van in de dikke buik van juf.

Eindelijk gaan ze beginnen om een beetje te leren. Daarvoor zijn ze tenslotte op school gekomen.
Juf legt uit:"Jullie krijgen allemaal een schoon blaadje en een pen. Dan schrijf ik iets op het bord en dat schrijven jullie na. Goed?  Eh.....eens zien......Jeroen, deel jij de  blaadjes even rond?"

Jeroen van Maasdank, die nu ook in de eerste klas zit, gaat naar de juf en krijgt een stapel blaadjes met lijntjes er op.

De juf zelf geeft pennen. Wat zien ze er nog nieuw uit. Eenn scherpe punt zit er aan.
In de tafeltjes waar ze  aan zitten zitten kleine potjes met een dekseltje er op.

Daar zit inkt in. Nu moeten ze die mooie glimmende pen in de inkt dopen en niet te hard drukken, want anders gaan de pennetjes kapot, en dat zou zonde zijn, dan kun je niet netjes schrijven.

Juf schrijft een woordje op het bord.
Dit moeten de kinderen na schrijven. Dat moet tien keer onder elkaar, telkens op een ander lijntje, net zo lang tot het blaadje vol is.

"Hier staat het woordje Boom.Wie heeft er een naam die met een Bu begint?"

Er gaat een vingertje de lucht in en een blond meisje antwoordt:"Ik heet Bianca, juf."

"Goed, dat is met een Bu. Dan mag jij de letter Bu op het bord tekenen."

Bianca krijgt er een kleur van. Even later staat er een kromme letter op het bord, maar toch kun je zien dat het een bu is.

De volgende die de ootjes mag tekenen is Onno. En Marlies mag de Mu zetten. Kijk, nu hebben de kinderen zelf al lettertjes op geschreven.

Ze tekenen de lettertjes netjes na op hun blaadje, Het is doodstil in de klas. Alle hoofdjes zijn over de bank gebogen en de pennetjes krassen.

Wat is het nog moeilijk om tien keer achter elkaar een woordje te schrijven.

De juf heeft naast een woordje een leuke tekening gemaakt van een appelboom. Op de andere kant van het blaadje moeten de kinderen nóg een woord schrijven. Weer komen de ootjes er in voor.

De eerste letter is een Ru. En de laatste een es. Juf zegt:"De Es is makkelijk. Je denkt maar aan een slang. Die zit ook vol met bochtjes en al hij kwaad is doet hij heel hard "Sssssssss"
Weet iemand nu al wat hier staat?"

Tony steekt zijn vinger op .

"Ja?"
"Er staat Roos."

"Heel goed. Jij mag het woordje Roos op het bord schrijven."

Trots stapt Tonu uit de bank en druk zo hard op het krijtje dat het breekt. Juf lacht er om en zegt dat het nu ook niet zo hard hoeft.

De eerste les is al voorbij. Nu kunnen ze dus al een beetje lezen en schrijven. Ze kennen al twee woordjes. Wat knap.

Nu moeten de kinderen gaan rekenen. Dat is gelukkig nog niet zo heel moeilijk. Ze krijgen een blaadje met tekeningetjes. Er staan in 3 vakjes appels getekend. In het eerste vakje staat één appel, in het tweede 2 appels en in het derde vakje staat niks. Nu moeten de kinderen zelf net zoveel appels tekenen en er het cijfertje onder zetten. Nou, de eerste som is een makkie.

2 erbij 1 is 3. Nu krijgen ze een blaadje waar een cijfertje staat. Het cijfertje 4. En er zijn vijf brandweerauto's getekend. Nu moeten de kinderen zoveel brandweerautootjes doorstrepen tot het er vier zijn en die mogen ze mooi kleuren.

Als ze klaar zijn met rekenen is het ineens half elf en gaat een zoemen.
Ze mogen buiten spelen. Hé even lekker rennen.

Gelukkig dat juf niet streng is en dat ze toch niet helemaal zo muisjesstil hoeven te zijn. Het valt allemaal best mee.
Dat ze daar nou ze zenuwachtig voor waren......

Het is Maandag, 7 September.
In veel bedjes liggen kinderetjes te wachten tot ze er uit mogen.
Het is vandaag de dag dat de scholen weer beginnen.

De allerkleinsten gaan voor de eerste keer naar de kleuterschool, maar voor de groten is het óók spannend.

Natuurlijk zijn Ellie en Tony er ook bij.
Wat dacht je dán.

Toch hebben ze nog geslapen, al heeft Tony gedroomd.

Om half 8 smorgens zitten de families aan de ontbijttafel. Dat is allemaal net als anders.
Tot zover is er niets vreemds aan de hand.

De kleuterschool gaat op dezelfde tijd in als de grote school. Maar, oh, hoe zal het daar zijn....
Als je juf nou eens heel streng is......Of zouden ze een meester hebben?
Meesters kunnen ook gauw  boos worden, als je iets niet snapt of zo.

En zouden ze al kunnen schrijven als ze thuiskomen? En zouden ze al huiswerk meekrijgen, zoals het oudste zusje van Anja, die in groep 6 zit?

Ellie kan bijna niet stil blijven zitten. Het is net of er allemaal beestjes in haar bloed kruipen.
Ze wiebelt en draait zo erg dat haar moeder er zelf zenuwachtig van wordt.

Ze moppert:"Meid, schei uit met dat gewriemel. Je lijkt wel een priktol.Kun je nu niet gewoon één momentje op je stoel blijven zitten en je boterham eten?"

Ellie probeert het wel, maar het is moeilijk. Ze moet aldoor zuchten, en er zit een grote dikke prop in haar keel, zodat ze haar boterham niet naar binnen krijgt.

Waarom is dat brood altijd zo droog smorgens?Zou ze maar eens overslaan? Maar nee, mama is daar erg streng in. Alleen als ze ziek is boeft ze niet te eten, maar anders moet ze één boterhammetje eten.

Maar, ís ze niet een beetje ziek? Ze heeft ineens zo'n buikpijn. Auh, die felle steken... Ze heeft vast blindedarmontsteking.....Ohh, nu moet ze nodig drukken ook, natuurlijk.
Nee, ze kan vast niet naar school.

Gelukkig snapt mama het. Ze zegt:"Nou, schei dan maar uit met eten. Het zal je toch wel niet smaken. Maat je nou maar niet zo zenuwachtig. Je kent toch een heleboel vriendjes en vriendinnetjes?Alleen de juf is vreemd voor je, en die valt heus wel mee. Wat dacht je nou? Dat je gelijk in de hoek moet, achter het bord? Kom nou toch, kind. De juf kent jullie niet en ze gaat eerst vragen, hoe jullie heten en waarschijnlijk worden er ook nog spelletjes gedaan. Je zal zien dat het reuze leuk is. Het is bijna tijd om naar Tony te gaan. Doe je jas maar aan"

Ellie stapt opgelucht van tafel af, blij toe dat ze niet verder hoeft te eten. Maar nu slaan de zenuwen weer toe...Het komt steeds dichter bij, net zoals je je kunt voelen als je voor de spreekkamer van de tandarts staat. Je weet dat het bijna zover is en toch moet je nog even in spanning zitten.

Bij Tony gaat het er al niet veel beter aan toe. Hij is alleen erg stil. Mevrouw Richters is dat niet gewend van haar knulletje, maar deze keer weet ze wel wat hem dwars zit.

Tony kieskauwt wat. Hij staart wat dromerig voor zich uit en kijkt telkens op de klok boven de schoorsteen. Ongeduldig zegt hij:"Is het nou nóg al geen tijd?"

Daar gaat de  bel. Tony vliegt naar de gang. Staat Ellie op de stoep? Ja hoor. Ellie ziet wit, terwijl Tony juist een hoogrode kleur  heeft.
Hij krijgt van zijn moeder deze morgen een extra dikke knuffel, omdat het zo een speciale dag is.

Ook Ellie krijgt een kus. Ze krijgt er zelfs een kleur van.

Hand in handstappen ze even later de weg naar school in. Voorbij de kleuterschool.....
Och, kijk, daar staat een huilend jochie. En Mira van notaris Blommer gaat óók voor de eerste keer.

Ellie zou wel willen schreeuwen: "Je hoeft niet bang te zijn. Op de kleuterschool is het juist heel leuk.

"Maar ja, ze zit nu zelf ook met dat probleem. Er zullen geen grotere meisjes zijn die tegen haar zeggen dat ze niet zenuwachtig hoeft te zijn. En ze gelooft het toch niet eerder dan dat ze het zelf meegemaakt heeft.Ook al zegt iedereen dat  het niks is, net zoals een prikje halen bij de dokter.

Daar is de deur van de school. Op het schoolplein zijn soms kinderen met hun ouders. Ook kinderen die alleen gekomen zijn, of met hun broertje of zusje.

Zuchtend lopen de twee toch nog wel erg kleine kinderen naar een hoekje van de speelplaats.
Ze zeggen niets tegen elkaar. Kijken alleen maar rond, met grote angstige ogen.

De zoemer gaat. Owee. Nu zul je het hebben. Ze gaan met de andere kinderen die ze nog kennen van de kleuterschool in de rij staan, twee aan twee. In de deur staat een jonge mevrouw. Hé? Hoe kan dat nou? Ze heeft een dikke buik. Zou ze dan gauw een kindje krijgen? En toch nog voor de klas staan?
Kan dat zomaar? Zou het hun juf wel zijn? Ellie hoopt het wel, want ze ziet er zo aardig uit. Ze lijkt zelfs wel wat op mam. En op tante Marleen.

Gelukkig is er geen enkel kindje dat huilt. Dat is zo naar. Dan zou je zelf ook willen  beginnen.

Wordt vervolgd

Het is hier vreemd....Dit kén ik niet.....
Hoe ben ik hier gekomen?

Kwam ik van links? Of kwam ik van réchts???
Of dat pad daar, tussen de bomen?

Of ben ik tóch rechtuit gegaan?
Waar is mijn Mam gebleven?
Oh jee, even niet opgelet.
Wat gaan we nóú beleven?

Waar ben ik nou weer in verzeild geraakt?
Straks wordt het avond, kil en donker.
Dan loop ik hier helemaal alléén onder het stergeflonker.

Ik ken hier niemand...Wat is het groot...
Zo'n drukke straat durf ik niet over te steken...
Waarom was ik zo eigenwijs
en heb niet om mij heen gekeken?

Maar hoor, daar komt een auto aan.
Hij toetert hard en de deur gaat open.
Het is de auto van Oom Jan...
Oom vraagt, waarom ik ben weggelopen...

Ik zeg dat ik zo liep te dromen en dat ik toen de weg verloor.
Oom is een beetje boos op mij en zegt dat mama bang is, hoor.

Mijn hartje klopt nu in mijn keel.
Van zenuwen ga ik een beetje hijgen.
Mijn mond is droog, mijn wangen warm.
Zou ik op mijn falie krijgen?

Maar nee, wat later zie ik mam.
Ze is heel  blij als ze me ziet.
En dan huilen we alle twee.
Maar, niet eens meer van verdriet.

Maar één ding moet ik wel beloven.
Dat is steeds bij mam moet blijven.
Dat doe ik.
Wat ik voelde daar, zo alleen,
dat is níét te beschrijven.....Eng ! ! !

Om half vijf zijn ze er.Gelukkig zijn er nog meer kinderen die het moeten leren.
Nu vindt Anoek het niet meer zo erg.

Ze gaat naar een kleedhokje en trekt haar badpakje aan.
Haar haren worden opgestoken, zodat ze onder de badmuts komen , die dezelfde kleur heeft als het badpakje.

Daantje dartelt mijn zijn  spillebenen in zijn blauwe zwembroekje.

Er komt een meneer aan, die ook een zwembroek aan heeft en een fluitje om zijn nek.

Hij zegt:"Ik ben Eric."Eerst moeten de kinderen zich voorstellen, zodat ze allemaal weten wie ze zijn.

Er zijn zeven kinderen, 3 jongens en 4 meisjes. Sandra, Anoek, Linda, Gwen, Thom, Daan en Wout.

Eric zegt:"We gaan nu netjes op een rij achter elkaar staan. Steeds als ik fluit gaan jullie onder de douche. Dat lijkt misschien vreselijk koud, maar des te warmere voelt het water aan in het zwembad.

Je krijgt straks allemaal kurkjes om je lijf en zwemblaasjes rond je armen. "

Nu wordt het serieus. De kinderen moeten op de rand van het zwembad gaan zitten en met hun voeten in het water schoppen. Nu moeten ze zich heel voorzichtig laten zakken. Eerst op de eerste tree van het trapje. Op de tweede tree komt het water al tot je bips. Het derde treetje komt tot  bij je maag en het vierde treetje is de bodum.

Gelukkig maar dat er aan de rand van het zwembad een grote stang zit waaraan je je vast kunt houden.Je voelt zo raar aan in het water...

Eerst doet Eric het voor. Anoek durft nog niet zo goed. Ze kijkt eerst maar eens hoe het afloopt met Linda en Gwen. Ze gaan niet onder, dus zal zij het ook maar eens proberen.
Het is toch nog koud, en wat is het eigenlijk diep. Het komt Anoek tot haar borst. Maar goed dat ze kurkjes heeft. Nu iedereen in het water is maakt Eric een kring en gaan ze de zevensprong doen.

Bij zeven zitten ze op hun hurken op de bodum...Brr, nu komt het water zowat in je oren, maar, het is toch wel leuk.

Eigenlijk jammer dat het vijf uur is. Was het maar vast volgende week...

Dan gaan ze leren drijven...

Het is DInsdagmiddag,  bijna 12 uur.
De moeder van Daantje staat bij de kleuterschool te wachten tot haar zoontje vrij is.

Er staan nog meer moeders. Ook mevrouw Harmsen, de mama van Anoek.
Terwijl ze daar zo staan horen ze een eng verhaal.
Het verhaal van Pleuntje.

Pleuntje is gisteren, tijdens het spelen , in de parkvijver gevallen en ze kan nog niet zwemmen.
Ze is toen kopje onder gegaan en bijna verdronken.
Het was maar net op tijd dat ze uit het water gehaald is door de postbode, die daar toevallig voorbij fietste.

Gelukkig is het allemaal nog goed afgelopen.
Pleuntje is net zo aan als Daantje en Anoek.

Mevrouw Harmsen zegt: "Ik heb gelijk vanmiddag een zwemkaart gehaald op de gemeente. Morgen is de eerste zwemles die onder begeleiding wordt gegeven aan kleuters. Onze Anoek kan ook nog niet zwemmen. Ze krabbelt wel zo een beetje maar ze zou zich niet kunnen redden als ze in het water zou vallen. je moet er toch niet aan denken, hé? "

"Nee."griezelt mevrouw Donkers.
Dan vraagt ze:"Zouden er nog zwemkaarten zijn? En is er nog plaats voor onze Daantje ook?
Dan doe ik hem ook maar op zwemles. Dan gaan we morgen samen."

Zo gezegd, zo gedaan.

Als Daan zijn   moeder weg ziet rijden die middag vraagt hij waar mama naar toe gaat.
De buurvrouw legt uit dat ze om een zwemkaart gaat, zodat ze morgen kan leren zwemmen, samen met Anoek.

Als Daan vraagt waarom vertelt buurvrouw het verhaal van Pleun. Dat is schrikken.
Hij  is helemaal onder de indruk. Hij  kan zich best wel voorstellen hoe benauwd het vriendinnetje het gehad moet hebben.

Dus, ook voor hémis het morgen de eerste zwemles.

Anoek is erg zenuwachtig. Ze heeft al tegen iedereen verteld dat ze naar zwemles gaat.

Daantje maakt er geen drukte over. Hij vindt het wel leuk en is gek op water.

Als hij nu écht kan zwemmen, dat is toch veel gezelliger als ze eens naar de camping gaan of naar het strand?
Hoeft ie tenminste niet meer in het pierenbadje.

Om kwart over 4 komt Mama Anoek halen als ze zit te spelen op haar kamertje.
Mama zegt:"Kom, noekie, maak je klaar. Ik heb een handdoek voor je en de badmuts. Je badpakje doe je in het zwembad maar aan."

"Is zwemmen eng?"

"Welnee. Hoe kom je daar zo bij....Je speelt toch graag met water?

""Jaha, maar niet in het diepe."

"Oh, maar als je pas leert zwemmen hoef je nog niet gelijk in het diepe. Ze doen spelletjes en je krijgt kurkjes om, zodat je blijft drijven. Er kan echt niks gebeuren."

Er wordt gebeld. Anoek's hartje klopt in haar keel van spanning, net als met Sinterklaas of een
bezoekje aan de tandarts...Nú gaat het gebeuren...

Daan roept al van beneden:"Hoi, lekker naar het zwembad. Misschien al van de duikplank."

"Nee, natuurlijk niet. Eerst spelletjes spelen."snibt de kleine meid, waarop het jongetje vraagt of ze soms bang is...
Ze haalt haar schouders op en omklemt met een zweethandje haar moeders hand.
Deze lacht maar eens... ( wordt vervolgd )

Frida is een vrolijk meisje.
Goed gemutst, de  hele dag.
Ze zingt vaak een vrolijk wijsje
en om haar mond ligt steeds een lach.

Opgeruimd gaat zijn door 't leven.
Geen boze bui treft ooit het doel.
Lachen moet, dat is haar streven.
Daarvan krijg je een goed gevoel.

Ook al beukt wind tegen de ruiten
en regent het soms dat het giet,
Frieda gaat opgewekt naar buiten.
Kniezen, nee, dat kan ze niet.

En mocht je soms een pestbui krijgen
of ben je alles een beetje moe?
Blijf dan niet zo mokkend zwijgen
maar ga naar Frida Vrolijk toe.

In een paar tellen is 't vergeten
en voel je je weer in je hum.
Dan wil je van verdriet niet weten
en neuriet wat, hum, tiedeldum.

Heus, het  helpt, je zult ervaren,
als het even niet zo lekker gaat,
loop dan niet te morren of te maren
maar breng een bezoek,  aan het eind van de straat.

Daar, op nummer elf, kun je haar vinden,
dat vrolijke meisje dat zo graag lacht.
Stuur al je humeurige en boze vrinden
maar naar Frida, op de Prinsengracht...

Op de flat mag hij eerst kijken waar zijn bedje is.
Het is al opgemaakt en hij kan er zo in, maar, dat doet hij natuurlijk niet.
Er is nog zoveel te doen...
Eerst drinken mama en tante koffie en Louois krijgt een beker chocola en een lekkere koek.

Mam blijft eerst nog warm eten en gaat pas die middag weer terug naar huis, want, ze zegt dat ppa dan ook weer thuis komt en dat ze dan niet meer zo alleen is.

Ze geeft haar zoontje een extra knuffel en heeft hem de raad dat  hij lief moet zijn en zijn tante niet mag plagen.

Louis staat op het balkon van de flat naar beneden te kijken als mama daar langs komt om naar de trein.
Ze zwaaien naar elkaar.
Even krijgt het ventje een brok in zijn keel en wordt het warm achter zijn ogen, en hij moet heel diep zuchten/ maar als mama uit het zicht verdwenen is zegt tante dat ze eerst de koffer maar eens uit moet gaan pakken en daarna gaan ze samen lekker de stad in en een ijsje eten.

De tandenborstel en aardbeientandpasta krijgen een eigen bekertje op de wastafel en de pyjama ordt onder het kussen gelegd.

Het beertje mag op de sprei zitten.
Tante zegt er gelukkig niks van, dat haar neefje zijn knuffel heeft meegenomen.
Ze snapt het ook wel dat het vreemds is en dat je het beste kunt slapen met iest van thuis bij je bed.

De kleertjes gaan in de kast. Zo, dat is geregeld.
Nu gaan ze de stad in.

Vrolijk huppelt Louis naast tante voort en verteld honderduit, over de eerste klas en dat hij al kan lezen en een beetje rekenen.

Hij geeft een demonstratie door sommige woordjes op te lezen die op aanplakbiljetten staan.

Tante stopt bij een ijssalon en stelt Louis op de proef door te vragen of hij kan lezen wat er op het bord staat.

Even blijft Louis nadenkend staan en spelt in stilte de letters die het woord IJSSALON vormen.

Trots schreeuwt hij het uit en zegt dat hier ijsjes te koop zijn. Hier gaan ze naar binnen.

Hij mag zelf iets lekkers uitkiezen, en dat is nog niet zo makkelijk als je wel denkt. Het is een Italiaanse ijssalon en daar hebben ze de heerlijkste ijsjes die je je maar kunt denken.

Chocolade ijs, aardbeien ijs, yoghurt ijs en ook smurfenijs. Dit vindt Louis zo een vrolijke kleur dat hij dat wel eens wil proeven.

Tante neemt ook een ijsje. Samen gaan ze nu op een terrasje zitten, vóór de winkel. Hmmm. Wat een zaaaligheid...

Na het ijs moet tante vlug naar huis, want ze wil nog pannenkoeken bakken. De eerste dat moet haar kleine neef verwend worden. Op vakantie doe je niets anders dan lekker eten en drinken.

Ze  bakt een grote stapel pannenkoeken en zet stroop op tafel en jam. Louis eet zijn buikje rond. Weldra is het zeven uur geworden en eigenlijk moet hij dan thuis altijd al naar bed, maar, nu mag hij nog een uurtje opblijven.Maar, als het kwart over zeven is begint  hij te gapen en gaan zijn oogjes prikkelen. Hij wrijft er eens in maar Klaasje Vaak heeft al slaapzand in zijn oogjes gestrooid.

Tante ziet het en lacht. Ze zegt:"Ik denk, lieve schat,dat het voor jou de  hoogste tijd is om je bedje in.Wil je soms eerst nog onder de douche?"

Dat lijkt Louis heerlijk. Thuis hebben ze een bad, maar een douche is toch weer heel iets anders.Maar dan bedenkt hij verschrikt dat hij geen badschuim heeft meegenomen.

Dat hindert niet, want tante Trees  heeft dat spulletje ook wel in de badkamer. Louis kleedt zich uit en legt zijn kleertjes netjes over de stoel. Tante zet de douche aan en zegt"" Je kunt het zeker wel alleen?Als je klaar bent roep je maar, dan zal ik een handdoek komen brengen.Daar kun je jezelf lekker mee afddrogen. "

Na tien minuutjes onder de douche krijgt het jongetje er genoeg van. Eigenlijk is een douche niet eens zo heel erg leuk. Je moet staan. In een bad kun je lekker liggen. Hij roept zijn tante, die vlug aan komt lopen .

Tante belt, als het jongetje lekker ligt te dromen, zijn mama en papa en verteld dat hij al lekker ligt te knorren en dat het best zal gaan. Dat hij ijs gegeten  heeft en pannenkoeken en dat hij heel beleefd is.

De andere morgen is het tante die als eerste wakker is. Haar neefje slaapt nog. Ze kijkt e ens met een glimlach naar hem. Hij heeft een kleurtje op zijn wangen , ligt diep onder de dekens en zijn beertje is op de grond gevallen.

Ineens doet Louis zijn ogen open en rekt zich uit. Goh, hij heeft  heerlijk geslapen. Maar nu moet hij vlug een plasje doen.
Het worden nog drie heerlijke dagen die in een mum van tijd om zijn.

Vrijdagmiddag staat mama alweer voor de deur, met de auto, deze keer. Geen treinreisje meer.

Louis geeft zijn tante het cadeautje van mama, een CD met mooie muziek.

Zelf  heeft hij in die dagen een leuke tekening gemaakt van de flat, de kinderboerderij allemaal ijsjes, een bord vol pannenkoeken en zijn handtekening er onder.

Die tekening krijgt tante. Ze is er erg blij mee en prikt hem gelijk met een punaise aan de muur, boven de televisie.

DIe avond is het knulletje toch ook wel weer blij dat hij zijn papa ziet, die hem een dikke kus geeft.
Hij heeft zijn maatje gemist, zegt hij.

Het was wel leuk bij tante, maar als je weer naar huis moet is dat ook helemaal niet erg.

Oost west, thuis best.