Archief

De andere dag is er geen zon, maar, daar trekt de familie zich niks van aan. Ze beklimmen de toren van de Lange Jan, de grootste en hoogste kerk van heel Zeeland, in de stad Middelburg. Tjonge, wat kun je hier ver kijken. Molens, kerkjes, de duinen, nog andere campings....
Een  bezoekje aan miniatuur Walcheren mag natuurlijk niet ontbreken. Het is een soort klein madurodam, maar dan met allemaal dingen uit Zeeland.

De andere dag is het weer heerlijk weeren de kinderen brengen die op eht strand door. Ze zijn zelfs al bruin geworden.
Ze bouwen zandkastelen, graven kuilen en zwemmen in zee. Natuurlijk niet al te diep, want dat is gevaarlijk, maar in elk geval hebben ze plezier en vervelen zich geen seconde.

Op een avond gaat de familie naar een pannenkoekenhuisje, dicht in de buurt. Dat is weer eens wat anders dat gewone boterhammen.
Mmm, wat ruikt het lekker, binnen.
Op de tafeltjes staan flesjes schenkstroop.

Als de ober komt vragen wat de dames en heren wensen te gebruiken schiet Geertje in de lach.
Wat klinkt dat deftig. Net of ze een prins en prinses zijn.

Voor ieder is er wat anders. Papa wil een pannenkoek met kaas en Mama neemt een pannenkoek met appel.
Geertje smult van een pannenkoek met stroop en Saskia neemt ook een pannenkoek met appel en poedersuiker.
Als iedereen een groot bord voor zich heeft met de lekkernij zegt de ober, met een buiging:"Dames, heren, eet smakelijk."wat dan ook gebeurt.
Als ze  klaar zijn kan er niets meer bij.
Saskia wordt helemaal slaperig. Ze geeuwt en boent in haar ogen. Dat komt door de lucht van de zee.
De vakantie is jammergenoeg al bijna voorbij. Nog maar een paar daagjes en dan moet het weer op huis aan.
De dag voor ze naar huis moeten is het weer  bewolkt en gaan ze naar Vlissingen.
Ze lopen over de lange boulevards en kijken naar mooie huizen en de grote hotels die hier gebouwd zijn. Wat kijk je fijn uit over de zee, als je hier woont....
Bij het standbeeld van Michiel de Ruiter blijft de familie staan.
Geertje vraagt:"Wie is die meneer?"
"Dat is Michiel. Je kent dat liedje toch wel, van:"In een blauw geruite kiel?"
"Ja, maar dat was van een klein jongetje."
"Nou, maar kleine jongetjes worden groot. En Michiel heeft hier gewoond. Toen hij zo oud was als jij is hij daar op die toren geklommen, die je daar ziet."
"Hebben wij toch ook gedaan op de Lange Jan"sputtert Saskia. Zo'n heksentoer is dat toch zeker niet? Daar hoef je toch geen standbeeld voor te krijgen?
"Ja, maar luister, Michiel klom aan de buitenkant van de toren."
"Gossie,"zegt Geertje met open mond. Dat was toch best wel dapper.
"Maar waarom deed ie dan zo gek?"
"Hij wilde zo graag de zee zien. Gaan varen op een hele grote boot en daarom klom hij op de toren, zodat ie de zee kon zien en alle boten die er vaarden."

Saskia, een kind van haar tijd, oppert:"Had ie toch ook door de kwartjeskijker kunnen kijken?"
Papa lacht en zegt:"Die hadden ze toen nog niet, meid.
Nadat ze nog wat gewinkeld hebben en gekeken in het reptielenhuis, waar hele enge krokodillen en slangen zijn, gaan ze nog ergens eten en dan met de auto terug naar de camping want alles moet zachtjesaan klaar gemaakt worden voor de terugreis, de andere dag, hoe jammer het ook is.

Als ze weer thuis komen hebben papa en mama het druk. Er moet opgeruimd worden en gewassen. Papa kijkt de post na. Voor Saskia zijn er 2 kaarten. Voor Geertje ligt er een nieuwe Donald Duck.

Nu zit de vakantie er echt op. Maar een week later kijken ze naar de stukjes film die papa heeft gemaakt op de camping en in Miniatuur Walcheren. En op het strand. Zo kunnen ze nog even nagenieten...En dan moeten ze weer naar school.

In de aankomsthal is het óók druk.
Een stem uit een luidspreker zegt iets in verschillende talen.
Wat later komen de eerste mensen uit het vlietuig uit New York.

Mama is natuurlijk de eerste die het tweetal ontdekt. Ze roept:"Fien...Jerry....Híer...."

De twee horen het en lachen.
 Vijf minuutjes later staan ze bij elkaar.
Fientje geeft mama een kus en ze slaan elkaar op de rug.
Jerry en papa praten Engels, maar ze kunnen elkaar toch goed verstaan want ze praten of ze elkaar al jaren kennen.

Gelukkig maar dat Fientje gewoon Nederlands praat.

Ze gaan allemaal nog iets drinken in het restaurant.
Christiaan is stil. Hij zit wat te dromen. Wat zou ie ook graag willen vliegen. Maar ja, dat is natuurlijk erg duur. Zou het raar zijn in je buik? Net als de draaimolenvliegtuigjes op de kermis?

Als ze weer thuis zijn zegt Christiaan tegen zijn vader:"We waren op Schiphol. Jeemig, zoveel vliegtuigen heb ik nog nooit gezien. En gróót. Wow. Ik zou ook best eens willen vliegen."

"Daar zeg je zo wat. Woensdag gaan we naar Westhuizen, naar het pretpark. Dat is hier niet zover vandaan. En ze hebben er ook rondvluchten, dus, je treft  het, knul, dat papa een van de piloten kent.
Als jij wilt vliegen dan komt dat voor elkaar. Daar zorg ik voor. Dan laat ik Jaap boven Ouderveen vliegen.

Christiaan is al zo zenuwachtig dat hij drie nachten bijna niet slaapt en elke dag pijn in zijn buik heeft.
Als hij het Ineke verklapt zeurt die net zo lang tot tante Fien zegt:"Láát dat kind toch. Waarom gaan we niet met zijn allen naar Westhuizen? Het is al zo lang geleden dat ik kind was....."

"Voor de groten  is  het net zo goed leuk."zegt Papa van Zuylen zo dromerig of hij zelf nog een kind van 6 jaar is.

Die Woensdag rijden ze naar het pretpark.
Het is er al druk. Oh, als er nou maar vliegtuigen zijn. Christiaan knijpt opgewonden in zijn vaders hand, terwijl ze naar een houten keetje lopen.
Papa klopt op een loketje en vraagt:"Is Jaap er?"
"Die komt over 5 minuten. "

"Ik ben een collega van Frans en ik heb hier een vlieglustig knaapje met zijn vriendinnetje.Misschien wil Jaap over Ouderveen vliegen?"

"Dat zal best wel. Oh, daar komt hij aan."
Een rood-wit sportvliegtuigje komt aanvliegen.
De motor valt stil en er stapt een jongeman uit, met een leren jackje aan en een zonnebril op.
Zenuwachtig kijkt Christiaan naar hem op.

"Zo, en jullie willen Ouderveen eens van bovenaf bekijken? Hebben jullie al eens eerder gevlogen?"
Dat ontkennen ze.

"Nou, we blijven een half uurtje in de lucht. Jullie krijgen allebei een stukje kauwgom, anders krijg je oorpijn. Zijn jullie wel eens wagenziek?"

Gelukkig is dat niet het geval. Nu kunnen ze eindelijk achterin het kleine vliegtuigje gaan zitten, waar vier mensen in kunnen. Papa gaat naast Jaap zitten en de kinderen zitten gewoon vanachteren, elk bij een raampje. Ze moeten ook net als in de auto veiligheidsgordels omdoen.

Eerst rijdt het vliegtuigje gewoon en Christiaan vraagt ongeduldig:"Wanneer gaan we nou vliegen?"
"Straks, knul. Eerst moeten we tegen de wind in draaien. Daarna kunnen we opstijgen. Let op, daar gaan we...."

Juist heeft Jaap het gezegd of de kinderen krijgen een vreemd gevoel in hun buik. Als ze naar buiten kijken vliegen ze al over het terras, waar de vijf achterblijvers aan de koffie zitten.

Hemel, nu vliegen ze dan eindelijk. Diep beneden zich zien ze de schaduw van het vliegtuig als een zwart vliegje over de weilanden kruipen.

De spoorlijn komt in zicht....Op het station staan piepkleine mensjes op de trein te wachten en wat verder slingert een gele sprinter met blauwe strepen over de rails....

Christiaan wijst zijn vriendinnetje op de snelweg. Er is een ongeluk gebeurt. 2 politieauto's een ziekenwagen....Allemaal zwaailichten. Bah, wat eng.

Nu zegt Jaap:"Let op. Daar is de kerk van Ouderveen."
En, ja  hoor, daar doemt de torenspits met het gouden kruis op.
De kinderen turen gespannen naar beneden. Jaap vraagt waar ze wonen.

"De Peterseliestraat. In het midden. Dat meisje woont op de hoek."
'"Hm, ik ken die buurt wel. Kijk, daar is de school."Wow.

"Dan moeten we ons huis ook zien."zucht Christiaan.

Jaap zegt

"Hou je vast. Ik ga heel laag vliegen. Ik vlieg er met een bocht overheen, dan kun je het van twee kanten bekijken.

Tjonge, wat spannend. Plots ziet Ineke dat buurvrouw van Veen de was ophangt. Als het vliegtuig een bocht gemaakt heeft roept ze:"Jaaa, ik zie ons huis....Oh, wat leuk...."

Ze zien de auto van de dokter, die een eind verder in de straat staat, en de rijdende winkel, en de speelwei....Nu gaat het vliegtuig weer hoger vliegen want het half uur is om, en ze moeten terug naar het vliegveld.

Toch is het mooi geweest, en de kinderen krijgen nog een soort diploma, waarop staat dat ze hun luchtdoop hebben gehad en daar staat in mooie letters hun naam op.

Jaap wordt hartelijk bedankt en de kinderen beleven nog een heerlijke middag.

Bij Christiaan gaat het luchtdoop diploma boven zijn bed....Dan kan hij er altijd aan terugdenken.

Op een morgen valt er een dikke brief in de bus bij familie van Zuylen.
Hij is bestemd voor mama, maar één ding is wel gék. Er zitten vreemde postzegels op.

Verwonderd draait Ineke, het dochtertje van de familie, die de post heeft opgeraapt, de envelop om en om....
Dan komt mama in de gang, om te zien waar haar meisje toch blijft.
Ze ziet de brief en begint te lachen.

 "Ach, wat leuk. Een brief van Fientje Verlaat.Dat is een tijd geleden...."

"Wie is Fientje Verlaat?"

"Fientje heeft vroeger naast mij op school gezeten. We waren vriendinnetjes, net als jij en Christiaan nu. Maar, toen de grote school afgelopen was en we allebei dertien jaar waren, is Fientje verhuist, helemaal naar Amerika. Dat heet emigreren, verhuizen naar een ander land.Ik ben zo benieuwd wat ze te schrijven heeft. Vlug lezen."
" Misschien is het wel leuk."
"Kan best."
"Is die mevrouw getrouwd?"
"Ja. Nog maar met Kerstmis. Hou nou eventjes je kleine snater,  hé, dan kan ik beter lezen."

Mama leest, terwijnl Ineke met opeengeklemde lipjes naast haar zit,  haar best doend om niks te zeggen, maar dat is erg moeilijk, vooral als je zo nieuwsgierig bent.

Er valt een kleurenfoto op de grond. Ineke raapt hem op en bekijkt hem. Er staat een jonge mevrouw op met zwart haar en een  blauwe jurk. Wat is die mevrouw bruin. Het zal in Amerika wel altijd lekker weer zijn.
Naast de vrouw staat een leuke blonde man met een snor.Hij staat met zijn arm rond haar schouder. Ze houden van elkaar, dat kun je zien, want zo heeft ze papa en mama ook wel eens op de  bank zien zitten.

Dromerig kijkt het meisje voor zich. Amerika....Tjonge, wat een eind wég....
Ze hoort mama zeggen:"Hee, wat enig. Fien komt morgen met het vliegtuig aan, met Jerry, die meneer op de foto. En ze blijven wel 6 weken lang logeren in Nederland. En, raad eens, ze komen hier 2 weken bij ons logeren. Morgen is het Zaterdag. Zou je het leuk vinden om mee naar Schiphol, waar al de vliegtuigen uit de hele wereld aankomen?"
"Ja, dat wil ik best zien."
"Ga maar aan Christiaan vragen of hij het ook leuk vindt dat hij mee mag naar Schiphol."
"Joepie."juicht Ineke, en ze geeft mama een klinkende kus op haar wang.
Juist op dat moment komt Papa binnen die nog van niks weet. Hij zegt lachend:"Nounou, wat een vrijpartij. Ben je iets leuks beloofd?"

Mevrouw van Zuylen legt het uit.
Dus zegt papa, zijn dochter plagend in het nekje blazend:"Wie zegt dat ik Christiaan meeneem?"
"Mama"roept Ineke triomferend.

Ze lachen alle drie, en ons meisje gaat het vlug aan haar vriendje vertellen.
En, die avond mag Christiaan bij zijn vriendinnetje logeren. Smorgens, na de koffie, om 10 uur, gaan ze op weg. Wow. Waren ze er maar vast.
Vooral het jongetje kan bijna niet wachten om al die grote vliegtuigen van dichtbij te zien.

Ze moeten al een uur van tevoren binnen zijn, maar dat is geen probleem. Er is een groot restaurant, waar je zo naar buiten kunt kijken. Er is een promenade, dat is een heel lang wandelpad, en daar staan verrekijkers en je kunt er naar de vliegtuigen kijken.
Aan de andere kant zijn de startbanen.

Deze keer is de enigste keer dat Christiaan minder  belangstelling heeft voor een pannenkoek met stroop dan anders het geval zou zijn.
Hij wordt vreselijk aangetrokken door al wat er te zien is. Zowat iedere minuut start of landt er een vliegtuig.

Als de pannenkoek op is zegt buurman:"Kom mee, Chris, dan gaan we de promenade op. Dan kun je het nog beter zien, en ook horen. Wacht, ik heb de verrekijker meegenomen van thuis. Dan kijk je zo op het laad en los platform."

Dat is óók interessant. Om de beurt kijken Ineke en Christiaan naar de bussen en auto's vol koffers en andere bagage, die onderin het vliegtuig gaan.
Tankwagens die benzine moeten geven. Er gaan natuurlijk líters benzine in. Veel meer dan in de auto.
Nu gaat er een machine rijden, en, als hij bijna aan het eind van de baan is gaat ie omhoog,  helemaal vanzelf, en de wielen gaan ook naar boven, daar gaan klepjes voor. Wow.

Eindelijk zegt mevrouw van Zuylen:"Let eens goed op. Het vliegtuig waar wij op wachten moet straks te zien zijn, kijk, daar, links..."

En, ja hoor, even later een stipje aan de horizon.
Papa van Zuylen kijkt nu door de verrekijker en zegt, een beetje zenuwachtig : "Ja, dat is 'm. Kom, we moeten naar de aankomsthal. "

Jasper-Jan Joris, vanachter van Vliet.
Nou, die leuke naam vergeet je niet.
Ze noemen hem ook wel Jee jee jee.
Jasper-Jan Joris zit er niet mee.

Hij zegt: "Mijn Pap is een baron
die deze deftige naam verzon."
Dat is natuurlijk niet echt wáár
maar andere kindjes vinden het ráár.

Jasper heet eigenlijk naar zijn Pap,
Die vond het wel een leuke grap.
Opa Jan vond dat hij Jan moest heten.
Met een dubbele naam wordt je niet gauw vergeten.

Maar, Mam  noemde hem Joris, naar een stoere man
die een draak versloeg. Dapper, als je zoiets kan.
Daarom heeft Jasper drie namen op school.
Mogen ze zelf kiezen. Dát is nog eens jool.

Soms noemen ze hem Jee jee jee. Niks bijzonders, toch?
Of gewoon Van Vliet. Nou, en, wat dan nog?
Maar, zeg nou eerlijk, heb je het wel eens beleefd
dat iemand op school dríé vóórnamen heeft???

De andere Woensdag krijgt ieder kind een tasje met de naam van de fotograaf er op.
"Foto H.J. M. de Koster."

Er zit een mapje in met daarin de foto's die de vorige week gemaakt zijn.
Alle kinderen staan er leuk op en er is geen trotse mama die geen foto besteld om die aan Oma en Opa te laten zien of aan tante en oom.

De kleine fotootjes worden aan elkaar gegeven en ingeplakt in vrienschapsboekjes of poezïealbums.

Thomas en Dominique krijgen allebei een dubbele afdruk, omdat ze nu eenmaal een tweeling zijn.

Dominique zet een foto van haar broertje ingelijst op haar nachtkastje en Thomas doet hetzelfde.
De echte foto gaat in een lijst in de kamer boven de kast, naast de schoolfoto van vorig jaar.

Nu kan je pas goed zien hoe groot ze al geworden zijn.

Was het maar wer vlug foto's maken op school. Ze vinden het helemaal niet eng.
Toen ik een klein meisje was vond ik het heel griezelig om op de foto, maar toen bestonden er ook nog geen digitale camera's en werden er alléén op school foto's gemaakt en niet met een verjaardag.
Maar, het is wel leuk als je later, wanneer je groot  bent, weer eens terug kijkt naar die plaatjes en probeert of je de namen nog weet van je vriendjes en vriendinnetjes.

Misschien kun je dan later nog eens een briefje schrijven en ze opzoeken, zodat je nog nog eens lekker over toen kan praten, de kleuterklas van vroeger....

Op de kleuterschool Het Mezennest hebben de kinderen van juf allemaal een brief gehad.
Er staat in dat er over een paar dagen een fotograaf komt.
Die gaat dan mooie foto's van ze maken.
Dat is leuk, voor later.
Er wordt één gróte foto gemaakt waarop de  hele klas staat, en 10 kleine foto's, zodat je die aan je vriendje of  vriendinnetje kunt geven of aan Oma en Opa.

Bij juf Isa zitten maar 15 kindjes.
7 jongetjes en 8 meisjes.

Twee van de kinderen is een tweeling. Thomas en Dominique de Geus.

20 Mei is het zover.
De kinderen worden extra mooi gemaakt.
Mama en papa mogen ook mee komen naar de school, en ook jongere broertjes en zusjes.

Er is zelfs een meisje jarig. Liesbeth.
Ze wordt vijf en zit tot de zomer nog in deze groep.
Daarna gaat ze naar de eerste klas en leert dan lezen en schrijven.

Wat zien de kinderen er prachtig uit. Het lijkt waarempel wel of het feest is.
Alles gezichtjes zijn glimmend gewassen en de haartjes zijn gekamd.
Dominique ziet er uit als een aardbeienijsje. Helemaal gekleed in het roze.
Ze heeft ook roze strikjes in  haar vlechten.
Thomas heeft een stoere trui aan mijn zijn naam in gebreid. Hij heeft gel in zijn haar en mama heeft een kuifje gemaakt.

Toch zijn de kinderen best nog een beetje zenuwachtig als de deur open gaat en een dikke meneer met een grote baard binnenkomt.
Hij zegt heel vrolijk:"Hallo kinderen, mama's, papa's,broertjes en zusjes. Ik  ben Harm de fotograaf.Ik ga nu alleen eerst alle kinderen die hier in de klas zitten op de foto zetten. Dan maak ik van jullie een mooie kleurenfoto.
Daarna, als ze dat willen, kunnen jullie ouders en broertjes en zusjes ook met jullie op de foto.

De kinderen gaan allemaal naast elkaar staan in een groepje, en ze zwaaien naar Harm.
Nu worden de kinderen een voor een afgeroepen, want nu gaat Harm van ieder kind apart een foto maken.

De eerste is Dave. Hij is verlegen , loert naar zijn broertje en zijn moeder en staat met zijn handen op zijn rug te wachten op de dingen die komen gaan.
Hij weet wel hoe het in zijn werk gaat, als je op de foto gaat.
Zijn papa maakt ook altijd foto's als hij  jarig is, maar dat is toch anders dan op school.

Harm zegt dat hij aan een speeltafeltje moet gaan zitten en net doen of hij met Lego aan het spelen is.

Gehoorzaam pakt Dave de Lego en kijkt naar de fotograaf, die hem gerust stelt en hem afleidt door een leuk gesprekje aan te knopen, zodat  hij onderwijl de leukste foto van Dave kan maken, als deze gezellig kletst en alles om zich heen vergeet.

Nu mag hij samen op de foto met zijn moeder en zijn kleine broertje.

De tweeling  Dominique en Thomas gaan er echt voor zitten.
Ze slaan de armen om elkaars schouders en lachen de kuiltjes in hun wangen.
Na een tijdje zijn alle kinderen op de foto gezet en ook hun familie.

Jarige Liesbeth moet wel even haar kroontje afzetten, maar, dat vindt ze niet erg.
Dat is ook alleen maar voor onderweg naar huis of school, zodat iedereen kan zien dat ze jarig is.

Hierna krijgt iedereen wat te drinken. De grote mensen krijgen koffie met een koek en de kinderen schoolmelk met een Liga, wat er best in gaat.

Hierna mogen de kinderen naar huis, want het is al half elf en Woensdags hoeven ze niet meer naar school.

Als de zon schijnt gaan we
naar het station
en de mensen wachten
daar op het perron
Tot de trein zal komen,
die hen brengen zal
Naar het strand, de duinen.
Kijk, daar komt hij al.

We kijken uit de raampjes.
Oh, wat gaat dat fijn.
Met een aardig vaartje
rijdt nu onze trein.
Maar dan gaat het trager
en er klinkt een fluit.
Als het voertuig stil staat
stappen wij hier u i t !!!

Ffffftttt.