Archief

Mama heeft de was gedaan.
De was, van zusje klein.
Haar pakjes, truitjes, jurkjes, hangen nu aan de lijn.

De zon schijnt lekker op het goed.
De wind waait alles droog.

Ik wilde mama helpen, maar de lijn zit veel te hoog.

Toen heeft mam tegen mij gezegd:"Doe jij de poppenwas."

Ja, ook mijn popje doet per ongeluk zo af en toe een plas.
Dan wordt haar jurkje nat en vies, en de lakens van het bed.
Daarom moet ik wassen. Dan is alles zo weer net.

Met een sopje van heerlijk schuim en knijpers voor de was ben ik, net als mama lief, geweldig in mijn sas.

Na een uur is alles droog en kan het van de lijn.
Als ik dan zit, met een beker sap, denk ik

"Tjee, wassen is bést fíjn.....

Het is een fijne dag in de lente.
Niet al te koud.
Er waait een klein beetje wind en de zon schijnt.
Natuurlijk kun je nog wel voelen dat het niet zo warm is, maar toch, om buiten een wandeling te maken, dat is heerlijk.
Zo denken ook papa en mama de Wit er over.
Ze wonen aan Noordwijk, bij de zee.

Papa heeft een vrije dag genomen en mama heeft al vroeg haar werk gedaan in het huis.
Ze heeft haar zoontje Dave van 4 beloofd, dat ze een lange strandwandeling gaan maken.

Dave komt alleen in de zomer op het strand, als het warm is en vol mensen en kinderen, die spelen met een bal of een vlieger.

Maar, de avond tevoren, toen mama Dave naar bed bracht, heeft ze gezegd : "Wat zou je er van vinden om morgenmiddag eens lekker door de duinen te gaan lopen? Dan neem je je rode emmertje mee en je blauwe schep en dan kun je schelpen zoeken.
Daar kun je op school hele mooie dingen mee maken. "

Dave heeft wát zin, en nu het vanmorgen ook nog eens lekker weer is staat hij na het eten met zijn rode jackje aan te wippen van ongeduld.

Hij wil zélf zijn emmertje dragen.
Hij  heeft het die nacht bij zijn bedje gezet, zodat hij het zeker niet zal vergeten als het zover is.

Mama heeft haar kleine man een oud spijkerbroekje aangetrokken en zijn rode laarzen.
Zo kan hij lekker dicht bij het water lopen en naar schelpjes zoeken die door de zee zijn aangespoeld.

Met de stevige knuisten van papa en de warme handen van mama aan zijn handjes, stapt Dave parmantig in het midden.

Het emmertje mag Pap zolang vasthouden, want ja, Dave heeft maar twee handjes en die heeft hij nu zélf nodig.

Hu....wat klímt het hier. Ze komen bij de duinen.

Dave is nieuwsgierig naar wat er aan de andere kant te zien is.
Eindelijk staan ze boven en moeten alle 3 even op adem komen.

Ze kijken uit over het strand. Er zijn niet veel mensen. Een man en een vrouw met een hond.
Een meisje op een paard. Een jongen met een klein meisje en een vlieger.

Er vaart een boot op zee en een surfer in de golven. Brr. dat lijkt Dave nu réúze koud !!!

Ze komen bij de trap. Zoveel treetjes naar beneden....Het jochie houdt zich goed vast want hij vind het toch wel een beetje eng.
Gelukkig maar dat papa en mama bij hem in de buurt blijven.

Na een poos staan ze met trillende knieën op het zand.
Dave pakt zijn schop en emmer en gaat vlug naar het water, maar het is niet zo vast onder zijn voetjes, dus moet hij héél hoog zijn pootjes optillen.
Hij valt zowat om. Het lijkt wel snééuw.
Dat is nog eens even een grote zandbak. Wauw !!!
Enthousiast begint hij met zijn schep in het losse zand te steken, maar eigenlijk kan hij daar geen zandtaartjes van bakken.
Een beetje sip is hij wel, maar, papa weet raad.

"Ga maar eens mee naar het harde gedeelte. Vlak bij het water. Dan gaan we een zandkasteel bouwen...."

Maar, bij de branding ziet Dave zoveel schelpjes, dat hij helemaal vergeet wat Papa wilde gaan doen. Stuk voor stuk raapt hij de kleine witte stukjes kalk op en houd ze even in zijn handje. Dít is een mooie....Die gaat in het emmertje.
En dan híér, met streepjes. Roze en wit...Net een suikerblaadje op een verjaardagstaart. Oh, en dan híér. Een langwerpige.
Mama zegt dat daar een beestje in gewoond heeft. Een mossel.
"Wat is een mossel"Is dat een vis?"
Mam legt geduldig uit dat de mossel een soort slakje is en dat in de grote lange schelp woont, maar soms komen er brutale vogels en die hebben dan de schelp open gemaakt en het slakje er uit gepikt en opgegeten.
Dave griezelt.

Na een kwartier aan het water hebben ze het alle drie koud. Maar, daar weten ze wat op. Ze lopen nog een eindje door het water en gaan dan weer langs een andere trap naar boven.

Aan de andere kant, beneden, is een pannenkoekenhuisje. Daar gaan ze naar toe en lekker pannenkoek eten met jam en stroop en Dave krijgt er een glaasje limonade bij.

Het begint al bijna donker te worden als ze terug gaan naar huis. Thuis steken ze de kachel aan. Dave zet zijn emmertje met schelpjes bij het vuur. Ze hebben het óók koud gekregen en moeten warmen.Dan worden ze droog en hij kan er dan iets moois van maken.

Later wordt het zó lekker warm in de kamer dat Dave pardoes in slaap valt. Hij droomt van héle grote schelpen die je tegen je oor moet houden. Dan kun je de zee horen.
Net heeft hij de schelp aan zijn oor als hij een klein stemmetje hoort:"Dave, wakker worden.Het is etenstijd."

"Ik slááp niet eens." is het verontwaardigde antwoord, maar als hij zijn ogen open doet staat mam hem uit te lachen en zegt:"Volgens mij was je echt al naar dromenland vertrokken. Je bent zeker moe geworden van onze middag buiten. Zou je nog een boterham lusten?"
Dat gaat er nog wel in, ondanks de dikke pannenkoek. Wanneer Dave naar bed gaat moet het emmertje met schelpjes weer naast zijn bedje....Wat was dit een héérlijke dag...

Het stuur zwengelt, helt over...Dan....een kabáál...
Voor ze het weet zit Jet beteuterd op de grond, maar, ze zit daar niet alleen.
In volle vaart is ze tegen het kippenhok gereden van buurvrouw Elsterman.
De vrouw was juist het hok aan het schoonmaken en de kippen zijn heel mak en blijven
in de buurt van het hok.
Van schrik zijn nu enkele dieren ontsnapt en ze zitten nu, luid kakelend, naar een erg bedeesd Jetje.
Tóóók, tok tok tok....
Gelukkig is Jetje niet gewond en zelfs de fiets van Art is niet stuk.

Verbaasd komt de buurvrouw het hok uit en vraagt:"Kind toch, wat doe jij nou, dan?"

Art schiet  hartelijk in de lach als hij zijn vriendinnetje op de grond ziet zitten. Ze  huilt wel niet, maar haar gezichtje staat niet vrolijk.
De kippen zijn weer in het hok, maar het meisje voelt er nu niets voor om nog te leren fietsen.

Toch gaat ze de andere dag weer vrolijk aan de slag. Want ja, ergens kon ze het bijna. Maar dat kwam omdat ze niet goed  had opgelet. Als ze nu goed op blijft letten lukt het haar vást.

Na een week kijkt Mama Nijhof naar buiten en ziet haar dochter voorbij fietsen alsof ze nooit iets anders gedaan heeft.

Op een dag zegt mama:" Kom, we gaan naar de stad straks, met de auto. Nu jij al zo goed kunt fietsen wil papa een échte fiets voor je kopen."

Wow, is dát even een leuk nieuwtje. Blij vliegt het meisje haar ouders om hun hals en ze krijgen allebei een dikke pakkerd.

Smiddags wordt er bij Arthur gebeld. Jetje staat op de stoep, met aan haar hand een splinternieuwe fonkelende fiets.

Wat later kun je die twee door de straat zien gaan. Zo trots als een pauw.

Het is Zaterdagmiddag. Jetje's mama loop naar de schuur en zegt : "Ik moet naar de kapper. Ik pak de fiets wel even."

Jetje kijkt toe, hoe eenvoudig mama haar voeten op de trappers zet, op het zadel gaat zitten en weg rijdt.
Als mam weg is heeft het meisje iets om over na te denken.
Ze gaat voor het raam staan en tuurt naar alle fietsers die voorbij komen. Het lijkt zo makkelijk.

Kijk, daar komt Miesje. Zij fietst ook al en ze is pas vier.
Waarom kan Jetje het dan niet?
Hád ze maar een fiets. Ze heeft alleen nog maar zo een stomme driewieleer waar ze al veel te groot voor is.

Ah, daar komt Mama alweer. Afstappen is moeilijk.

Hé, kwam Arthur nou maar.....
Arthur is haar buurjongetje. Hij is met zijn ouders naar de stad, om schoenen te kopen.
Art heeft een échte fiets. Een mountainbike. Daar kunnen jongens en meisjes op rijden.

Mama komt binnen en streelt haar dochter eens over het haar.
Ze vraagt:"Is er wat met jou, schat? Je kijkt zo sip. Ben je moe? Of verveel je jezelf?"
"Ik wou dat Art thuis was. Hij heeft een echte fiets en het lijkt me zo makkelijk als ik kan fietsen.
Miesje kan het óók, en die is veel jónger dan ik. En ik kan niet fietsen op die driewieler."

Mama Nijhof knikt nadenkend maar zegt niks. Eigenlijk heeft Jetje wel gelijk.

Eindelijk stopt de blauwe Fiat van de buren voor de deur.
Art stapt uit en laat zijn nieuwe schoenen zien.
Jetje loopt naar buiten en vraagt maar gelijk
"Art, mag ik op jou fiets?"
"Hoezo? Je kán niet eens fietsen."
"Ik kan het toch léren....?Thuis kan ik niet leren fietsen want ik heb alleen maar een kinderfiets en daar ben ik veel te groot voor."

Art zuigt zijn lip eens naar binnen. Wat moet hij hier mee aan? Nou ja, zijn fiets kan wel tegen een stootje.

"Nou, goed dan."geeft hij toe, en zegt, dat hij dan wel uitlegt wat ze moet doen.
Hij haalt zijn fiets tevoorschijn.

Jetje legt haar handen op het stuur en zet haar bips stevig op het zadel. Haar beentjes rusten nu nog veilig op de stoep....
Brr, toch een beetje eng.
Het wiebelt al gelijk als ze nog maar 1 voet op tilt.
Ze knijpt in het stuur.

Art schatert het uit.

"Nou je voeten op de trappers en het stuur gewóón vasthouden. Niet knijpen.
En nou trappen. Als je blijft trappen kun je niet vallen. Ik hou de bagagedrager wel vast.
Eerst maar rechtuit...

Jetje tilt haar voet op en begint als een razende te trappen, haar tong uit haar mond.
Het stuur wil steeds de verkeerde kant uit.
En dan...het gaat. Het gáát!!! Ze kan fíétsen...
Ze wil achterom kijken naar Art, maar die heeft de bagagedrager los gelaten en staat een paar meter verder.

Maar waarom holt hij nu zo hard naar haar toe, en waarom schreeuwt hij dat ze uit moet kijken?
Dat merkt het meisje vlug genoeg...

Mijn vriendje, Paul, heeft een computer.
Daar doe hij leuke dingen mee.
Hij kan er spelletjes op doen en maakt alléén plezier voor twee.
Hij kan best wel een heleboel.
Aardrijkskunde, rekenen en taal.
Al dat werk staat op een schijfje.
Ja, Paultje weet dit allemaal.

Op school is hij een bolleboosje.
Hij heeft alles heel snel door.
Ze zeggen dat hij hoogbegaafd is.
Ik voel me maar een stommerd, hoor,maar ja, ik heb ook geen computer
waar je veel op leren kan.

Aan die van Pap mag ik niet komen...Daar krijg je slechte ógen van.
Poeh, dat is natuurlijk onzin, al draagt Paul dan wel een bril.

Het is eigenlijk alleen maar dat ik niet mag wat ik graag wíl.

Kom, ik weet al wat ik doen ga.
Ik vraag verkering aan Paul, mijn vrind.
Dan zegt hij vast, als we verloofd zijn: "Jij mag op mijn computer, kind..."

Wie weet krijg ik er een voor mijn verjaardag.
Een tweedehandsje is óók best fijn.
Nog een half jaartje dromen.
Dan pas...zal ik...jarig zijn...Zucht..."

Spetter, spieter, spetter, spat.
Ik mag vanavond weer in bad.
Lekker in het warme nat in de  badkuip.
Feest is dat, met de zeep en met mijn boot.
Jahaa, ik heb een héle vloot.
De scheepjes zijn klein, en de scheepjes zijn groot.
s'zomers drijven ze in de sloot.

Het water is niet koud, oh nee.
Het is nog fijner dan in zee.
Kom jij lekker met mij mee? Het is wát leuk. Echt waar. Hoezee.

Alleen, al na een dik kwartier is het voorbij met het vertier.Dan wordt het water koud.....
Nee, geen gemier. Mama bederft mijn plezier.

Dan is het met de pret gedaan en moet ik mijn pyjama aan.
Dan rolt er langs mijn wang een traan en mam zegt:"Toe. joh, stel je niet aan."

Maar, een week gaat snel voorbij en dan heb ik weer lol en ben ik weer blij.
Ik mag weer in bad en roep hard:"Joechei"
Oh, in bad gaan is een feest voor mij.

Het is bijna Pasen.
Juf heeft het mooie verhaal verteld van de reizende klokken .
Die trekken in de Paasnacht over het land en laten hun duizenden gekleurde eieren vallen
op de aarde.
De kinderen kunnen ze dan gaan zoeken in de tuin.

Op een regenachtige vakantiedag, Goede Vrijdag, zit Annelies wat te pruilen, thuis.
Jammer dat ze niet buiten kan spelen.
Wat moet ze nou doen?
Er is niks te beleven. Landerig weer is het ook nog.
Verveeld schopt het meisje tegen de tafelpoot en knaagt op haar duim.
Mama vraagt: " Heb je soms een boze bui? "
" Ik heb niks te doen. 't Is rot weer."
"Ik weet wel iets leuks voor jou. Als je even 10 minuten geduld hbet mag je eieren verven.
Ik moet ze eerst hard laten koken en koud laten worden.
Haal jij alvast je verfdoos en penseeltje. Dan mag jij gaan verven.
Voor ons, voor jezelf, voor Michel ook een paar.Die kunnen we bij hem in de tuin
verstoppen."
Michel is het buurjongetje en vriendje van Annelies. Ze gaan samen naar school en zitten in dezelfde klas.
"We doen het verven in de keuken. Haal maar wat oude kranten, dan leg ik die over de tafel. "

Annelies is haar boze bui vergeten.
Ze holt naar haar kamertje en pakt haar doosje waterverf.

De kookwekker loopt af . Joepie. Nu kan de pret beginnen.
Eerst moeten de eieren nog afkoelen, maar dat is vlug genoeg gebeurd.

Na een kwartier zit Annelies achter de kranten en haar verfdoos.
Het puntje van haar tong floept naar buiten, zo ingespannen is ze bezig.
Als er tien eieren geverfd zijn is het alweer etenstijd.
De keukentafel moet vrij gemaakt worden, maar dat vindt Annelies dit keer niet erg.

Ze  heeft een heerlijke middag gehad en over 2 dagen mag zij de eieren bij de buren in de tuin verstoppen.
Vijf eieren voor Michel en 5 voor haar.

Eigenlijk zonde om al die mooie pelletjes er af te halen.
Als het nou Kerstmis was dan kon je de eieren in de boom hangen, maar dat gaat nu niet.
Maar, misschien heeft mama wel een leuk ideetje.

Eerst maar de avondboterham eten.

Op Paaszaterdag vraagt Annelies aan  haar moeder
"Moet ik al die vijf eieren opeten?"
Ze kijkt er een beetje benauwd  bij.

"Welnee, meid. Ik weet iets. Je wilt ze natuurlijk heel houden, vanwege de gekleurde
schalen die er nu om zitten. We zetten ze gewoon in de vensterbank, in eierdopjes,
tussen de narcissen. Ik heb nog wat pluchen kuikentjes van vorig jaar .
Die zet ik er óók bij.Wat zal dát gezellig staan."

Annelies glundert.

Die avond, om 10 uur, gaat bij familie Richters de telefoon.
Ron Richters neemt op.

Het is mevrouw van Zuylen, die vraagt of ze even 5 eieren mag verstoppen in de tuin, voor Michel.
Dat vinden de  buren nog eens een leuk plan.
De koffie staat dan ook al klaar als mevrouw van Zuylen de keuken inkomt...