Zaterdag 4 februari 2006
De
avond-
zon dook
weg,in prach-
tige roodoranje
nevels. We waren
zoals elke avond weer
op post, om dit steeds
weerkomend natuurtoneel,
tot in de laatste akte te volgen.
De massa mensen die daarjuist een
vijftiental drukke minuten geleden ,
nog het dagelijkse nieuws uitwisselden,
keken nu geboeid, naar die Griekse zon,
die achter de hagelwitte gebouwen zou weg-
duiken. Nu kon men echt een griekse muis horen
lopen. Mensen voor ons, mag wel zeggen smoorver-
liefden, omarmden elkaar. De man van een ouder kop-
peltje sloeg zijn jas om de schouders van zijn vierkop-
pen kleinere vrouwtje. In die sacrale stilte, begon plots
ergens even verderop, iemand op een gitaar te spelen. Nu
vormde zich tussen het fel geeloranje hemellichaam, en de
blanke huizen, getopict met het zachte groen van de olijf-
boom, een purperen laag. Dus stel je voor, die goudgele
bol, daaronder roodoranje nevels,en dan die purper-
blauwe waas. De onderste ronde zonnekant, brak
nu door die mysterieuze wasem.Nu ging het snel,
de goud gele bol, werd nu hevig oranjerood.
Hoe dieper ze nu door die laatste barrière
zakte, hoe fel roder ze werd. Het ouderer
paartje, voor ons, kusten elkaar innig.
En dan, wanneer de hoofdpersoon van
dit prachtige schouwspel, van de we
-reldbune verdween, begon alleman
in de handen te klappen. Die eene
gitaar werd nu een orkestje,
het feest kon nu beginnen.
Blues ( heeft op Santorini de sirtaki gedanst)
avond-
zon dook
weg,in prach-
tige roodoranje
nevels. We waren
zoals elke avond weer
op post, om dit steeds
weerkomend natuurtoneel,
tot in de laatste akte te volgen.
De massa mensen die daarjuist een
vijftiental drukke minuten geleden ,
nog het dagelijkse nieuws uitwisselden,
keken nu geboeid, naar die Griekse zon,
die achter de hagelwitte gebouwen zou weg-
duiken. Nu kon men echt een griekse muis horen
lopen. Mensen voor ons, mag wel zeggen smoorver-
liefden, omarmden elkaar. De man van een ouder kop-
peltje sloeg zijn jas om de schouders van zijn vierkop-
pen kleinere vrouwtje. In die sacrale stilte, begon plots
ergens even verderop, iemand op een gitaar te spelen. Nu
vormde zich tussen het fel geeloranje hemellichaam, en de
blanke huizen, getopict met het zachte groen van de olijf-
boom, een purperen laag. Dus stel je voor, die goudgele
bol, daaronder roodoranje nevels,en dan die purper-
blauwe waas. De onderste ronde zonnekant, brak
nu door die mysterieuze wasem.Nu ging het snel,
de goud gele bol, werd nu hevig oranjerood.
Hoe dieper ze nu door die laatste barrière
zakte, hoe fel roder ze werd. Het ouderer
paartje, voor ons, kusten elkaar innig.
En dan, wanneer de hoofdpersoon van
dit prachtige schouwspel, van de we
-reldbune verdween, begon alleman
in de handen te klappen. Die eene
gitaar werd nu een orkestje,
het feest kon nu beginnen.
Blues ( heeft op Santorini de sirtaki gedanst)
Geschreven door blues om 11:35
Reageer op dit bericht