Het verleden moet een springplank zijn, geen hangmat. Op een tentoonstelling stelde een bezoeker aan al de deelnemers lastige vragen, eigeli…
Het verleden moet een springplank zijn, geen hangmat.
Op een tentoonstelling stelde een bezoeker aan al de deelnemers lastige vragen, eigelijk onnodige vragen, toen hij aan mijn stand was gekomen vroeg hij aan mij," dat moet wel heel moeilijk zijn om zo een neushoorn uit een blok steen te hakken." Ik antwoorde hem," Nee hoor, je kapt gewoon alles weg wat niet op een neushoorn lijkt."
Je hebt nieuwelingen, en nieuwelingen op het werk, ik wil maar zeggen de eene is de andere niet, en de eene is ook snuggerder dan de andere. Toen een jongeling, hij rook nog naar de schoolbanken, op een dag bij ons op het werk het sorteerprobleem zou komen oplossen, had ik hem juist voor de middagpauze, rond de papierversnipperaar zien draaien. Toen ik hem vroeg," kan ik je helpen", antwoorde hij," hoe werkt dat ding hier,"" heel simpel," zegde ik en stak het dikke dossier in de versnipperaar. "Hee, bedankt," antwoorde hij " maar waar komen nu de copies uit?".
Onder mijn schildervrienden heb ik er toch enkele speciale zitten, Willy had een garage, waar hij samen met zijn broer, en enkele werkmakkers de boel draaiende hield. Op een dag moest hij op de rechtbank komen getuigen, een advocaat van de tegenpartij liet hem een foto zien van een deel van de vernielde wagen," herkent u dit?" vroeg de zwart witte man, en hij overhandigde Willy een foto men daarop een massa vervrongen leidingen en gekleurde draden, het bleef even stil toen antwoorde Willy,"Picasso?".
Er zijn tijden geweest dat we ons eigen boterhammetje mee naar het werk moesten brengen, er zullen zeker nog wel firmas zijn waar dit nu nog gebeurt maar, dan gingen we gewoonlijk aan de overkant van de straat, een kom soep eten of een andere kleinigheid. Die dag ook, de baas van de zaak die zelf de bediening deed bracht de soep aan't tafel en zegde," het ziet er naar uit dat het gaat regenen, meneer." Na een hap van de soep te hebben genomen zei Leo, een man uit Herentals,"Het smaakt er ook naar."
Dit zijn moppen, smakelijk.
We moesten toch allemaal naar de keuring, voor we naar het leger gingen, en de meeste jongelingen probeerde van alles uit om maar afgekeurd te worden, zo ook den Alexander.
Hij kwam bij de dokter in het militair hospitaal, de dokter stak een kaart met grote gedrukte letters omhaag en vroeg aan Alexander, welke letters er op de bovenste rij stonden. Heel verwondert antwoorde de rekruut,"welke kaart?" Toen de arts een bezemsteel in de hoogte hield, met de woorden "wat is dit",antwoorde hij "een potlood."
Hij werd afgekeurd. Toen Alexander s'avonds naar de cinema ging, en het licht ging aan, zag hij tot zijn schrik de legerdokter vlak voor hem zitten. Hij boog zich naar de arts toe en vroeg," Dit is de bus naar de Luchtbal toch niewaar?"
Er zijn toch nog slimme vrouwen op deze aardbol.
Een vrouw vertelde aan een vriendin hoe zij het klaarspeelde om nooit ruzie met haar man te maken," De helft van de tijd doet hij waar hij zin in heeft, en de andere helft doe ik waar hij zin in heeft."
"Dokter denkt u dat ik nog vijftig jaar mee kan," vroeg de patiënt,"hoe oud bent u nu?" "veertig"
"drinkt u gokt u, of zit u achter de vrouwtjes aan?"
"Nee" zegde de man" ik rook niet, ik drink niet, en vrouwen zeggen mij niets." "Waarom wil u dan nog vijftig jaar blijven leven?" vroeg de dokter verbaasd?
Het was weer zo'n koude winteravond. Op weg naar de benzinepomp, vroeg ik mijn vriendin haar oude handschoenen uit de kofferbak, omdat die, …
Het was weer zo'n koude winteravond. Op weg naar de benzinepomp, vroeg ik mijn vriendin haar oude handschoenen uit de kofferbak, omdat die, vulmonden soms zo koud kunnen zijn, maar toen ik aan de desbetreffende pomp kwam, had de bediende van het station er een kleurijke wollen want aan gebonden. Dat noem ik nu eens service,
bedankt Paul, tot vulles.
Na een zware sneeuwval, maakte ik zoals gewoonlijk de oprit van mij en van de buren, een ouder koppeltje, ook schoon. Toen ik na die gedane arbeid aan de kachel zat te genieten, van de gezellige warmte werd er gebeld, mijn buurman stond er met een schaal soezen, op de drempel,
ik kende de keukentalenten van zijn vrouw, dus mijn
"Dat had je nu niet moeten doen," protest was alleen maar voor de vorm. Genietend van deze traktatie, zegde ik plagerig tegen mijn vriendin,
dat ze toch eens naar het recept moest vragen, bij de buurvrouw, "ik vind het recept dat wij hebben zeer goed "zegde mijn vriendin" sneeuw, jij die de buren hun oprit schoon maakt, en dan maar wachten." Geen slecht gedacht van mijn keukenprinces, niet waar?
Mijn dochter werd nogal te veel volgens mij opgebeld, dus op een dag toen zij niet thuis was en de telefoon rinkelde weer om die ongeveer zelfde tijd, nam ik de hoorn af en zegde"Proficiat, je bent in verbinding met het huis van Brenda. Helaas ben je pas de zevende beller, ze komt tegenwoordig alleen maar om de tien maal bellen aan de lijn."
Geen gechiechel of enig ander lawaai aan de andere kant van de lijn, tot een oudere stem zegde," We hebben hier in de bib een boek liggen dat u hebt aangevraagd, misschien kunt u na het tiende telefoontje er even tussen uit om dat op te halen."
Blues (met rode wangen, van de sneeuw te ruimen maar ook verschoten van de reactie van de bib-bediende.
Ik denk, dat ik enkele goede, zelfs zeer goede, vrienden, heb gewonnen. Sinds enkele tijd krijg ik mailtjes van zeer vriendelijke mensen, Re…
Ik denk,
dat ik enkele
goede,
zelfs zeer goede,
vrienden, heb
gewonnen.
Sinds enkele tijd
krijg ik mailtjes van
zeer vriendelijke
mensen,
Rene en Fina
zijn er twee van.
En dan mag ik
zeker Chris
niet vergeten,
die nog half in de
mooie Provence zit.
Ben je het al gewoon
terug te zijn.
Ik kan me geen
beeld van jullie
vormen, misschien is dat
beter zo,
ik had eens iemand
van zeer nabij waar ik woon,
en die maakte zich bekend,
ja toen was er, vond ik toch,
de lol, het mysterieuze, er af.
Nu kan men,
zich iemand voorstellen,
blijft natuurlijk een gokken,
zij beweren dat ze door mijn gedichten,
en mijn artikeltjes, mij blijven, mailen,
hierdoor hebben ze me beter leren kennen,
lieve mensen,
Hebben jullie soms een blog,
zo ja laat het mij
dan spoedig weten,
zo nee,
probeer het eens,
volg de raadgevingen, hoe je een eigen blog,
kan ineensteken,
echt gemakkelijk,
en dan leer ik jullie misschien,
nog beter kennen,
In ieder geval,
bedankt voor die steun,
die ik van jullie krijg,
P.S. Ik ben gisterenavond nog op de chat geweest, mensen wat is daar veel verandert, ik probeerde,
even om terug op de aloude wijze erin te komen ,
maar alles leek zo koel, geworden, ik denk nog dikwijls terug aan die tijden, toen we op de chat, een bal organiseerde, we nodigden de dames uit, zij zegde welk kleed ze gingen aandoen, wat ze graag dansten, toen ze telkens vroegen "hee blues wat drink jij," zegde ik telkens " botermelk" en dan antwoorde Jen steeds met" bleueeueurk"enz. Dan was er nog die tijd toen we mekaars beroep probeerde te raden, mooie herinneringen, zeg bloggers van toen, a u b ik ga nu regelmatig terugkomen, en hoop van U hetzelfde,
tot, hoores,
tot, BLOG.
(dag Fina, dag chris dag rené)
Chris, Fina en René,
laten we blijven mailen,
het doet zo goed om, jullie namen
op het scherm te lezen
Zondag 30 april 2006
Gisteren ter gelegenheid van de opening van de week der amateurkunsten, heb ik jong talent moderne klassieke muziek horen spelen. Ze speelde…
Gisteren ter gelegenheid van de opening van de week der amateurkunsten, heb ik jong talent moderne klassieke muziek horen spelen.
Ze speelden van Terry Riley - in C, de meeste van de toehoorders vonden het zeker niet goed. Ik begrijp deze mensen niet, alleen al het instuderen, deze groep jongelingen, is daar een jaar mee bezig geweest, dient alle lof, en dan zulke uitlatingen doen, dit gaat mijn petje te boven. Deze jeugd die eigelijk nieuw voor mij is, deze jeugd heeft te samen, onder leiding van zeer bekwame mensen iets, kunst, volgens mij voortgebracht. Ik weet het de moderne klassieke muziek wordt nog altijd niet volledig aanvaard, maar wanneer horen wij deze muziek, misschien op KLARA maar anders, en denk eraan onbekend is onbemind. Ik vergelijk het met de moderne kunst, die wordt ook niet door al te velen geapresieerd, maar moderne kunst kan ook voortgebracht zijn door een zondagsschilder die plots besluit ik ga abstract schilderen, dan vind ik dat ook kitch, wanneer ik dan mag terug komen op die musicerende jeugd, zij hebben allemaal de muziekscholen sommige zelfs het conservatorium doorlopen, dan krijgen zij van mij een dikke tien. Proficiat deugnieten, 'twas tof.
En ik heb er wel van genoten.
Zeker tot hoores.
Blues( uit dankbaarheid voor een mooie avond)
Bij het afsterven van een vriend. Als je daar voor mij aankomt,hou dan een plaatsje vrij, spreek , al eens met den baas, doe hem de groeten …
Bij het afsterven van een vriend.
Als je daar voor mij
aankomt,hou dan een plaatsje vrij,
spreek , al eens met den baas,
doe hem de groeten van mij,
Ik kan wat schilderen , misschien
de grote hemelpoort , met het losse handje
ook heb ik nog blauw,
de wolken geef ik een zil'vren randje.
Ik probeer ook mijn mondharmonika,
mee te smokkelen, daarop speel ik dan Bach,
en ik neem mijn ceedees en platen mee,
enfin, als het van hem daar mag.
Moest ge mijn vader of mijn moeder zien,
wat zeer waarschijnlijk is,
doe hen dan de beste groeten
en zeg dat ik hen nog altijd zoveel mis.
Zo heb je alles genoteerd,
ik heb je toch zien schrijven,
makker,het ga je goed daarboven,
vraag of ik nog efkes mag blijven.
Blues ( zonder woorden)
Zaterdag 29 april 2006
Bestaat er hierna echt niets meer?'t Is moeilijk te vatten, ik hoop, uit de grond van mijn hart, de er nog iets anders i…
Bestaat er hierna echt
niets meer?'t Is moeilijk
te vatten, ik hoop,
uit de grond van
mijn hart, de er
nog iets
anders
is,
Het kan toch mogelijk zijn,
er zijn zoveel duistere
problemen,
zoveel vraagtekens,
zoveel gebeurtenissen,
die als't ware een onverwachte
wending krijgen, alsof ze
door een hogere macht
of kracht
worden bestuurd.
Is het dan toch waar, moest er toch nog iets bestaan, hierna, dan zou mijn moeder zaliger
mij al lang hebben gewaarschuwd.
Hee, blogger wat denk jij durf jij hierop antwoorden, en met mij proberen enige
klaarheid, in deze mysterie te
brengen.
Blues ( heeft u uitgedaagd, wie neemt de handschoen op.)
Vandaag start weer een archi-druk weekeinde, onze KAPPA-tentoonstelling in de Watertoren van Kapellen loopt als een trein, in samenwerking met het Kringloopcentrum van onze gemeente. Gisteren hebben we al wat opgeruimd in "De Hoeve Van Paesschen" waar vanmorgend, dus vrijdagmorgend
de tentoonstelling zal worden opgezet, een drukke maar toch plezierige bedoening, stel je voor alle kunstenaars brengen hun werk naar de tentoonstellingsplaats die worden dan samen opgehangen, de werken bedoel ik niet de kunstenaars, steeds weer een prettig weerzien en een interessante kennismaking met de nieuwelingen. Waar ik vooral naar uitkijk zijn de oudere mensen van mijn atelier, samen met mijn vriendin hou ik een kreatief atelier open hier in het" Bruggeske "te Kapellen, daar zijn dus oudere mensen bij die voor de eerste maal in hun leven HUN werken ten toon stellen. En fier dat ze zijn. Dat ze dat nog kunnen meemaken. Dan hebben we gisterenavond de tentoonstelling in het Ravenhof te Stabroek opgezet, van onze sympatieke IKIM-kring. Dus wanneer je goed kan tellen zitten we nu in drie tentoonstellingen. Nu volgen natuurlijk weer de alombekende vernis- en finnisages, met een speechke van de respectievelijke voorzitters, overgoten met een drankje en voor de hongerige een hapje, zijn dit ook weer telkens hoogtepunten in het verenigingsleven. Morgen zaterdag gaat dan ook weer die"Boulevard of Broken Dreams" open een stuk verkeersvrije straat waar alle soorten kunstenaars hun ding komen doen, misschien moest het goede weer aanhouden, dat ik daar ook eens mijn neus laat zien. Telkens met zo een tentoonstelling moet er een permanentie voorzien worden, dus dat nemen we er ook nog bij. Dan zondagavond uitgenodigd op een dansdemonstratie.
Maandag de huwelijksverjaardag van een vriendin. Woensdag wonen we bij de Nederlandse Kunstkring " Uit de Kunst" een voordracht bij. Op 6 mei is de tentoonstelling in de Watertoren ten einde dus daar gaat dan weer een finnisage door, met wat muziek en woordkunst. Dan moeten telkens die tentoonstellingen weer ontmanteld worden, 6 mei verjaart er weer een vriendin, 14 mei rijden we naar Mol om de aquarelisten van de kempen te gaan bekijken met hun tentoonstelling. 15 mei ga ik de hele dag beeldhouwen bij Walter Celis in Antwerpen. 20 mei een Workshop Acryl in het Ravenhof te Stabroek........
....enz. enz. Echt wanneer je gepensioneerd bent heb je heel, heel weinig tijd,.....OVER.
Blues ( op zijn drukst)
Donderdag 27 april 2006
't Zijn gouden uren, wanneer je samen kunt beleven. Gouden uren, waarvoor je alles zou gev…
't Zijn gouden uren,
wanneer je samen kunt
beleven.
Gouden uren,
waarvoor je alles zou
geven.
Zilveren uren,
wanneer je haar ook
dat kleurtje siert,
zilveren uren,
als je samen vecht
en de overwinning viert.
Zilver, goud,
of in regenboogkleuren,
die ken je wel,
meestal kleur je je eigen leven,
schilder jij zelf je levensaquarel.
Blues ( achter de schildersezel)
Ik heb ooit eens geëxposeerd in een ouderlingentehuis. We mochten onze schilderijen in de gangen hangen waar de verschillende kamers op uit …
Ik heb ooit eens geëxposeerd in een ouderlingentehuis. We mochten onze schilderijen in de gangen hangen waar de verschillende kamers op uit kwamen. Na enkele uurtjes hong alles netjes omhoog, een ding ga ik zeker nooit meer vergeten,
zolang we daar in die gangen rondliepen, hoorden we steeds die klagende, vragende,roepende mannenstem "zusterke help mij, zusterke help mij nu toch."
Daarna ben ik nooit meer ingegaan op een uitnodiging om in een dergelijke instelling te exposeren.
Ken jij,
hartepijn, nee,
geen zeer,
geen pilletjeskwaal.
Geen ziekte,
door een arts te verhelpen.
Geen medicijnman,
kwak of zalver,
geen ziener,
kan dit bloeden
stelpen.
Geen genezer,
of pillendraaier,
geen verpleger
of wondennaaier.
Geen chirurg,
of narcotiseur,
geen lekebroeder,
of profiteur.
Geen kinesist,
of soeur sourire,
geen specialist,
of vlijtige mier.
Niemand kan mij helpen met die pijn,
die wonde helen,
zou een wonder zijn.
Blues ( we zijn met zovelen)
Wil jij mijn, Dulcinea zijn, zodat ik voor jou, reuzen kan bestrijden. Wil jij mijn, Yellow rose of Texas zijn, zo…
Wil jij mijn,
Dulcinea zijn,
zodat ik voor jou,
reuzen kan bestrijden.
Wil jij mijn,
Yellow rose of Texas zijn,
zodat ik voor jou,
de bull kan berijden.
Wil jij mijn,
Gioconda wezen,
glimlach uit duizend en een nacht,
mijn Garbo, Dietrich,Bridgida
of gewoon mijn Tinneke van Heule
die nog mooier dan de Mona Lisa lacht.
Blues ( over de mooiste vrouwen)
