Papa
papa
Zwijgend zit hij voor zich uit te kijken,
uit zijn ogen laat hij niets meer blijken.
Alleen is hij met zijn gedachten,
bij de berichten die de artsen hem brachten.
De film speelt zich af in zijn hoofd,
en zijn ogen geven aan dat de levenslust langzaam dooft .
Zijn eten smaak nog goed zegt hij keer op keer ,
maar zijn gevoelens kenbaar maken,doet hem te zeer.
Laat mij maar , fluistert hij dan zacht,
en ik weet de onmacht heeft hem in zijn macht.
Het is het pad dat hij alleen moet gaan,
en waar een ieder voor komt te staan.
Ik zou zoveel willen doen,
maar kom niet verder dan een zoen.
Langzaam pakt hij dan mijn hand ,
en dat schept dan toch die bijzondere band.
Op deze manier wil ik je laten voelen ,
dat ik begrijp dat we het zelfde bedoelen.
Met het geven van dit kleine gebaar,
weten we , we zijn er toch voor elkaar .
Henny Hogenbirk

























Elisabeth
1 reactie op dit bericht
papa
hoe kan dit