Zondag 6 augustus 2006
Mijn verhaal
De dag voor mijn 1e verjaardag kreeg ik Polio, beter gekend als (kinderverlamming).
Ik heb kunnen lopen tot mijn 37jaar, door een domme val op 19 oktober 1997, heb ik mijn enkel van mijn slecht been volledig doorgebroken. Dus in de gips, dat voor 7 maanden. Dat was nog niet alles, op 27 december lag ik nog heerlijk te slapen toen mijn dobberman van 7 maanden oud mij aanviel in mijn bed. Mijn man was net vertrokken naar de les, maar na mijn telefoon was hij op 1;2;3 weer thuis. Hij mij naar de kliniek gebracht om te laten hechten, tussendoor is hij met de hond naar de dieren arts gereden om hem te laten inslapen. Het beestje kon er niets aan doen, had iets in het hoofd gekregen.
Na 7 maanden in de gips te zijn geweest, werd hij eraf gedaan met de schrik in het hart van de dokter. Hij had nooit gedacht dat mijn enkel weer aan elkaar zou groeien, dat is dan wel gelukt. Ik had erwel de ziekte van Sudec aan overgehouden, waar ik 3 x daags inentingen voor kreeg die ze na een week moeten stop zetten hebben,omdat ik er allergisch voor was. Tijdens mijn onderzoeken had men reuma vastgesteld. Een half jaar nadien moest ik naar de revalidatie kliniek in Pellenberg voor 2 maand. Ik ben er wel goed vooruit gegaan, maar reeds weer achteruit ook. Op een dag kreeg ik zo een verschrikelijke pijn dat mijn ventje mij naar de spoed afdeling had gebracht, waar ik de ene fles Antibiotica na de andere kreeg. Als ik vroeg waar die antibiotica voor diende, kreeg ik voor antwoord dat men niet wist wat ik had.ik heb toen gezegd dat ze onmiddelijk ermee moesten stoppen. Twee weken nadien, na verscheidene onderzoeken, zeiden ze dat ik Post Poliosyndroom had. Het komt 30à 40 jaar nadat men Polio heeft gekregen, weer opflakkeringen en daar valt niets meer aan te doen.
Een paar maanden nadien werd ik voor een maand opgenomen in de pijnkliniek, waar ik dan pijn stillers kreeg, zwaardere die ik voordien reeds kreeg van de arts bij ons, Het begon met Vatran, daarna Valtran retard overgaand naar transtec 35µ die later werd verhoogd tot105µ.Maar tussen al hetgeen hier reeds staat vermeld, moest ik veel onderzoeken laten doen, waar men dan vaststelde dat ik veel tekort aan zuurstof in het bloed had, dat ik astma had, noem maar op ik weet hetzelf niet allemaal van buiten meer. Na het overlijden van mijn vader Moest ik 2 maand blijven plat ligen daar ik een dubbele hernia had, en na een onderzoek van de maag, stelde men vast dat ik een maagbreuk en een tot op 4e graad onstekeing had en nog heb en waar ik nog steeds medicatie moet innemen. In mei 2005 heb ik een traumatisch trauma gehad waar ik nog niet kan of wil over praten, daar het mij nog te zwaar ligt.
Op 15 oktober 2005, net tien jaar na het overlijden van mijn vader, heb ik mijn moeder moeten afgeven.
Waarna ik in een heel diep zwart gat ben gevallen, door een goede psychiater waar ik nog steeds naartoe ga ben ik reeds van heel ver weer terug gekomen.
Ook dank zij jullie mijn vrienden van mindervalide die mij eveneens veel hebben gesteund en nog steeds steunen.
Waarvoor mijn dank.
Elisabeth.
Ik heb kunnen lopen tot mijn 37jaar, door een domme val op 19 oktober 1997, heb ik mijn enkel van mijn slecht been volledig doorgebroken. Dus in de gips, dat voor 7 maanden. Dat was nog niet alles, op 27 december lag ik nog heerlijk te slapen toen mijn dobberman van 7 maanden oud mij aanviel in mijn bed. Mijn man was net vertrokken naar de les, maar na mijn telefoon was hij op 1;2;3 weer thuis. Hij mij naar de kliniek gebracht om te laten hechten, tussendoor is hij met de hond naar de dieren arts gereden om hem te laten inslapen. Het beestje kon er niets aan doen, had iets in het hoofd gekregen.
Na 7 maanden in de gips te zijn geweest, werd hij eraf gedaan met de schrik in het hart van de dokter. Hij had nooit gedacht dat mijn enkel weer aan elkaar zou groeien, dat is dan wel gelukt. Ik had erwel de ziekte van Sudec aan overgehouden, waar ik 3 x daags inentingen voor kreeg die ze na een week moeten stop zetten hebben,omdat ik er allergisch voor was. Tijdens mijn onderzoeken had men reuma vastgesteld. Een half jaar nadien moest ik naar de revalidatie kliniek in Pellenberg voor 2 maand. Ik ben er wel goed vooruit gegaan, maar reeds weer achteruit ook. Op een dag kreeg ik zo een verschrikelijke pijn dat mijn ventje mij naar de spoed afdeling had gebracht, waar ik de ene fles Antibiotica na de andere kreeg. Als ik vroeg waar die antibiotica voor diende, kreeg ik voor antwoord dat men niet wist wat ik had.ik heb toen gezegd dat ze onmiddelijk ermee moesten stoppen. Twee weken nadien, na verscheidene onderzoeken, zeiden ze dat ik Post Poliosyndroom had. Het komt 30à 40 jaar nadat men Polio heeft gekregen, weer opflakkeringen en daar valt niets meer aan te doen.
Een paar maanden nadien werd ik voor een maand opgenomen in de pijnkliniek, waar ik dan pijn stillers kreeg, zwaardere die ik voordien reeds kreeg van de arts bij ons, Het begon met Vatran, daarna Valtran retard overgaand naar transtec 35µ die later werd verhoogd tot105µ.Maar tussen al hetgeen hier reeds staat vermeld, moest ik veel onderzoeken laten doen, waar men dan vaststelde dat ik veel tekort aan zuurstof in het bloed had, dat ik astma had, noem maar op ik weet hetzelf niet allemaal van buiten meer. Na het overlijden van mijn vader Moest ik 2 maand blijven plat ligen daar ik een dubbele hernia had, en na een onderzoek van de maag, stelde men vast dat ik een maagbreuk en een tot op 4e graad onstekeing had en nog heb en waar ik nog steeds medicatie moet innemen. In mei 2005 heb ik een traumatisch trauma gehad waar ik nog niet kan of wil over praten, daar het mij nog te zwaar ligt.
Op 15 oktober 2005, net tien jaar na het overlijden van mijn vader, heb ik mijn moeder moeten afgeven.
Waarna ik in een heel diep zwart gat ben gevallen, door een goede psychiater waar ik nog steeds naartoe ga ben ik reeds van heel ver weer terug gekomen.
Ook dank zij jullie mijn vrienden van mindervalide die mij eveneens veel hebben gesteund en nog steeds steunen.
Waarvoor mijn dank.
Elisabeth.
Geschreven door Elisabeth om 00:00
Reageer op dit bericht
2 reacties op dit bericht
Vrouw met pit !
Je levenspad liep inderdaad niet bepaald over rozen...
Ik bewonder je toch heel erg voor je moed en je bent dan ook een voorbeeld van een "vrouw met pit" voor me waar ik me een beetje aan kan optrekken.
Ik ga niet zeggen dat mijn problemen even zwaar of minder zwaar zijn want je kan nooit vergelijken. Iedereen ervaart zijn "pijnen" en draagt die naar eigen "kunnen"... De éne is al sterker dan de andere, niewaar ?
nen dikke knuffel van je internet-vriendin,
Vicky
bewondering
Liliane en Paul mentors mindervalidegroep