Naar de inhoud

Herinneringen - gedichten en allerlei

Herinneringen - gedichten en allerlei
akke.beakke.be

Berichten van 6 november 2006 tot 12 november 2006

Nadenkertje

Eventjes nadenken...fetch.dll?action=MyPhotos_GetPubPhoto&PhotoID=nJgAAAAMLBbRhiV!w*x4rq9zhWPqYjA2EenVFIFS9*HrgJ3IktcJ9qmL55Eoh*epelo20O5pYA1o
 
Vandaag hebben we hogere buildings & bredere autostrades,
maar kortere temperamenten en kleinere gezichtspunten:
 
We geven meer uit,
    maar genieten minder.
We hebben grotere huizen,
maar kleinere families.
We hebben betere oplossingen,
maar minder tijd.
 
We hebben meer kennis,
maar minder inzicht.
We hebben meer geneesmiddelen,
maar minder gezondheid.
We hebben onze bezittingen vermeerderd,
maar onze waarden verminderd.
 
We praten meer, we beminnen
maar weinig en we haten veel.
We bereikten de maan en kwamen terug,
maar we vinden het lastig onze eigen straat
over te steken en onze geburen te ontmoeten.
 
We hebben de buitenwereld veroverd,
maar niet ons binnenste.
We hebben een hoger inkomen,
maar minder geweten.
Het zijn tijden van meer vrijheid,
maar met minder vreugde.
We hebben meer voedsel,
maar minder voeding.
 
Het is de tijd waarin we 2 inkomens hebben per huisgezin,
echtscheidingen inbegrepen.
Het is een tijd van leuke woonsten,
maar met meer gebroken gezinnen.
 
Het is daarom dat ik voorstel om vanaf vandaag...
Niets uit te stellen tot een "speciale gelegenheid" omdat
elke dag van ons leven een "speciale gelegenheid" is.
 
Te zoeken naar kennis, meer te lezen,
in je voordeur te staan en het gebeuren te bewonderen
zonder aandacht te schenken aan uw behoeften.
Breng meer tijd door met uw familie & vrienden,
eet uw favorite gerechten, bezoek plaatsen
die je graag ziet.
 
Het is een ketting van vreugdemomenten;
niet van overlevingskansen!
 
Gebruik uw kristallen glazen, spaar uw beste
parfum niet, maar gebruik het telkens je voelt
dat je er behoefte aan hebt.
Schrap uit uw woordenschat zinnen als
"een dezer dagen" en "eerstdaags".
 
Laat ons nu die brief schrijven waarvan we dachten hem
"een dezer dagen" te schrijven.
Laat onze families weten & vrienden weten
hoeveel wij van hen houden.
Schrap niets dat plezier & vreugde kan bijbrengen
in je leven.
Iedere dag, ieder uur en iedere minuut is speciaal.
 
En je kunt nooit weten of het niet je laatste ogenblik kan zijn...
 
fetch.dll?action=MyPhotos_GetPubPhoto&PhotoID=nJgAAAM8K863WFsfE7inGsjKCPwizsEa!dpCqbJbFKkXGZZuY2*PPUvv26cIOKdc!L5Zbe!os9Xk 

                                                                                    

                                                                                   

Hoe vind je dit bericht? 1 stem
Geschreven door Elisabeth om 00:10 Reageer op dit bericht

Borstel ziekte

 In het Borstelfabriek...                                                                   kinderen45.gif
>>>>>>
>>>>>>
>>>>>>        Twee meisjes van 13 werken in een borstelfabriek.
>>>>>>
>>>>>>        Op een dag zegt het ene meisje tegen het andere ;
>>>>>>
>>>>>>        "Zoiets geks, I heb sinds kort allemaal haar onder aan mijn
>> buik
>>>>>> groeien !"
>>>>>>
>>>>>>        Waarop de ander zegt:"Ja, I heb daar ook last van !
>>>>>>
>>>>>>        Dat moet vast de borstelziekte zijn, van het zware werk hier
>> !"
>>>>>>
>>>>>>        De twee meisjes zijn verontwaardigd, dat ze zo jong al een
>>>>>> beroepsziekte
>>>>>>
>>>>>>        hebben opgelopen en
>>>>>>
>>>>>>        besluiten verhaal te gaan halen bij de directeur.
>>>>>>
>>>>>>        Ze laten hem zien, wat ER met Hun gebeurd is, waarop deze
>> zijn
>>>>>> broek losknoopt
>>>>>>
>>>>>>        en zegt : "Dat is nog maar het begin van de borstelziekte !
>>>>>>
>>>>>>       Zie mij eens, Ik heb ER ook al een steel bij gekregen!!!
            kinderen45.gif                        
Hoe vind je dit bericht?
Geschreven door Elisabeth om 00:00 Reageer op dit bericht

Gedicht

     43.gif                                                                           

Kaboutertjes?


Liep rustig door het bos
Keek spiedend in het mos
Zag parels van deze tijd
Hoeden prachtig uitgespreid.

Wit, bruin, groen en rood
De ene klein de ander groot
Keek uit bij het zetten van de schoen
Zou ze verdriet hebben kunnen doen.

Zij wonen in die kleine huisjes.
Een met plaatjes of met buisjes?

Heb al die huisjes goed bekeken
Of ze soms bewoonbaar leken.
Ergens wonen toch die kleintjes
Met spulletjes zo fijntjes.

Zelfs op die met witte stippen
Zag ik geen kabouter wippen
Moet nu zeker boekjes lezen
Zal wel weer een sprookje wezen.
49.gif


© 06-11-2006



- Jade Kei
Hoe vind je dit bericht?
Geschreven door Elisabeth om 23:44 Reageer op dit bericht

Ik zou ook eens een elfje willen zijn

            angelfairy.gif?dc=4675349566576796508                                                    
Eigenlijk zou ik eens een elfje willen zijn,
met van die mooie zijde vleugeltjes.
een stafje erbij dat lijkt me ook fijn,
of misschien een paardje met van die grote vleugeltjes.
Ik zou me laten tillen door alle winden,
lekker draaien en tollen door de lucht.
Even nergens meer aan binden,
maar alles van me af gooien in ëën diepe zucht.
Met het stafje maakte ik vrede,
in de kleuren van de regenboog.
Ik verhoorde al jullie gebede,
en zorgde dat er niemand meer loog.
Vloog tot aan de sterren en nam de maan ook maar mee,
en in mijn stafje wat zonnestralen.
Strooide het over jullie,land en over zee,
de liefde en warmte kon je ook komen halen.
Maar helaas ging mijn wekker erg luid,
en toen was mijn droom jammer genoeg uit.

angelfairy.gif?dc=4675349566576796508
Hoe vind je dit bericht?
Geschreven door Elisabeth om 00:00 Reageer op dit bericht

Verhaal

pwatchw1.gifEen kleine jongen kreeg van zijn opa als geschenk een zakhorloge met ketting.Hij moest het alle dagen zelf opwinden.
Elke avond als de kleine slapen ging nam hij het horloge mee naar zijn kamer,wondt het op en ging rustig slapen.
Op zekere dag stierf zijn opa en de jongen was overstuur.Hij was mee op de begrafenis met het horloge op zak.Elke avond bij het opwinden dacht hij aan opa terug,die dagen dat ze samen spelletjes deden.
Toen die jongen 12 werd,werd hij ziek.
Op een avond wond hij het uurwerk op en bad tot de Heer omdat zijn uurwerk nooit zou stilvallen.
Die nacht zat zijn moeder bij hem aan het bed.De jongen is niet meer wakker geworden.Hij werd begraven in het graf naast dat van zijn opa,met het uurwerk in de kist.
Nu zitten ze samen in dehemel en winden om beurt het uurwerk op.
Dit verhaaltje werd door mijn opa mij ooit verteld.Het uurwerk dat mijnoma me schonk ligt nog steeds in  mijn koffer.Ik wind het niet meer op,maar als ik dit in mijn handen neem denk ik terug aan de tijd van mijn opa.
big ietie


Hoe vind je dit bericht? 2 stemmen
Geschreven door Elisabeth om 23:16 Reageer op dit bericht

Meer van Herinneringen - gedichten en allerlei

↑ Terug naar de berichten