Berichten van 23 februari 2009 tot 1 maart 2009

Intussen was de oorlogs machine in volle gang .
Duitse bommenwerpers bestookten Engeland .
Maar toen was het vliegbereik van zo'n zwaar
erg beperkt . Zo danig  dat de vliegers heen en
terug , naar Londen konden .

Op een nacht kwamen de Duitsers van de uitkijk post
mijn vader halen . Het was een heel chaotisch moment en
daar van kon ik gebruik maken om mee te glippen op een
vrachtwagen . Het ging om een Duitse bommenwerper
op de terug weg , die gecrasht was , juist naast het bos .
" Wij " daar naar toe, en toen heb ik een tafereel gezien
dat ik mijn leven lang zal mee dragen . De bemanning had
zich kunnen redden met hun parachutes , behalve de piloten ,
Die zaten nog op hun stoel in de verwoeste cocpit , die
nog aan het branden was. Van de twee lichamen was enkel nog
de romp te zien .Hun klederen waren helemaal verkoold .
Hun rompen waren zwart geblakerd , in het midden gebarsten
door de hevige hitte en uit die barsten vloeide bloed, mensen bloed ,
dat terstond stolde en ook begon te branden .

Ik kon het niet meer aanzien en heb me omgedraaid .
Waren dat ook van die vriendelijke mensen waarvan ik
chocolade, snoep en speelgoed , kreeg   ?........................

1940 : OORLOG
Dat mijn vader in 1939 gemobiliseerd  werd om het vaderland te  dienen herinner ik me niet meer.
Zijn thuis komst zo veel te meer . Hij kwam te voet en met de trein van uit zuid Frankrijk . Daar werd het Belgisch leger naar toe gebracht om aan te sluiten bij het Franse leger . Dat is de eerste tastbare kennis making met mijn vader . Ik kende hem enkel van een vergeelde foto .
Wij woonde in een boswachter woning op de rand van Hallerbos in Brabant , waar mijn vader bos wachter was . In dat bos had de Duitse bezetter een uitkijkpost geïnstaleer Die dikwijls beroep op mijn vader deden om hen de weg te wijzen . In die tijd bestond er nog geen GPS . Mijn vader deed dat tegen zijn goesting , maar het was van moeten . Het fijt dat hij regelmatig in een Duitse legerwagen gezien werd maakte hem bij de inwoners van ons gehucht niet popilair . Om niet te zeggen dat hij als een " zwarte " aan zien werd . Die Duitse soldaten waren tegen mij ( als kind ) heel vriendelijk . Sinterklaas bestond niet onder oorlog . Daar was immers geen speelgoed of geen snoep. Wel van die soldaten heb ik mijn mooiste Sint ter Klaas gekregen van heel mùijn leven . Ik had chocolade , snoep en speelgoed . Nog nooit in mijn leven gezien ! U kunt wel denken hoe fier ik was , maar ik mocht daar van mijn vader , niets van vertellen ...........................

Tot later
Emile