Archief

Ik zou je het glimlachen willen leren,dat je nog niet kent
Gedachten die diep in het hart verscholen liggen,
die het nog niet wagen tevoorschijn te komen,
maar uit de grond van de ziel tot je spreken.
Zij maken daartoe gebruik van een spiraal,
een scheurtje in de sluier.
Ragfijn,als de draden die zon en maan,
 zee en hemel verbindt.
Ik zou willen dat je het tere stemmetje
kon horen, dat jouw naam fluistert.
En uitgestrooide zaad wacht.
Het verspreidt de zoete geur van bloemen,
en fluistert in je oor,
bereid zich voor je openen in de fantastische rijkdom
van zijn toekomst.
Ook bereid om in jouw prachtige kleuren
te schilderen, en daaruit heerlijke muziek te componeren
en deze voor jou tot een geschenk te maken,
terwijl jij toehoort, zingt en danst.
Bereid om dit alles te schenken, je zekerheid te geven,
je te zeggen dat het geen zin heeft
ergens anders te zoeken,
dat het in jouzelf ligt ,en wacht.

Met hoeveel ten toon gespreide toegeeflijkheid
beoordelen wij de argeloosheid van een kind
dat voor het slapen gaan
een kusje naar desterren stuurt.
Jammer, dat wij nooit onze blik omhoog heffen
om het zachte antwoord op die kus te zien.

Neem me in je armen
en geef me vleugels
om boven de nevelen uit te vliegen.
Mijn ziel is als een wolk,
zij kent de blauwe hemel
die op haar wacht.

Een zilveren schijnsel licht op
tussen de sterren,
Het is de weg van het hart
dat niet tegen mij kan liegen,
omdat het alleen waarheid kent.

Jouw geest kijkt je van achter de deur van de zintuigen.
Hij danst als een strijdros,heerlijk en vrij,
met zijn vacht, die glanst als het maanlicht.
Op zijn borst straalt een juweel van een smaragd,
op zijn voorhoofd schittert een vurige diamant,
Hij heeft vleugels, om jou verweg te kunnen dragen,
van achter de poort van de zintuigen roept jouw geest je.

Ik geleid je tot over de grenzen
en ik help je vinger
om de sluiers van de vorm
de ene na de andere te scheuren.
Als een nevel die langzaam optrekt
en de details van het landschap prijsgeeft.
Tot je ogen gaan lichten,
als zij het wondere gelaat
van de echte werkelijkheid aanschouwen.
Als lichtgevende wolken
in het heerlijke spel van veranderingen,
die geen hemel ooit tegelijkertijd kan zien.

Ik dwaal in de donkere storm,
ik dwaal tussen de stemmen van de wind,
die mij verschillende richtingen uit roept:
ik dwaal onder tranen,
die de regen met de mijne vermengt.
Ik dwaal in mijn zonnestraal,
Die mij in mijn kou verwarmt.
Ik dwaal in alle omstangdigheden van het leven.
Ik dwaal, omdat jij bij mij bent.

Zing en dans aan de gouden oevers
van devergeten stranden.
Je gelukkige lach
is een tere klank,
die de snaren van de harp tot klinken brengt.

Ik heb mijn woorden toevertrouwd aan de
armen van de wind.
Hij fluistert ze jou in het oor,
suist ondeugend om je heen,
en brengt ze tot in je hart,
terwijl hij met licht vingers
de fijne draden van je haar in de war brengt.