zalig genoten

Morgen gaan we met onze cluster naar een klimmuur die voor ons werd afgehuurd,zodat we er echt onder ons alleen zijn.

We gaan aan die muur allerlei oefeningen krijgen i.v.m zelfvertrouwen en het vertrouwen in anderen.

Ben eens benieuwd, zowel het vertrouwen in mezelf als dat in anderen staan op een laag pitje...

Maar mijn sportsloefkes staan al klaar, ik ga me morgen dus met volle moed en 100% motivatie erin gooien.

Ondertussen ben ik hier ook bezig met extra sessie's  nl "rots&water" dat is erg fijn en daar leer ik veel uit, ben blij dat ik daaraan mocht aan deelnemen, nu nog maar 2 sessie's gehad, maar al best wat geleerd.

En vanaf donderdag stap ik in op een bijkomde sessie van 6 weken " communicatieve vaardigheden" ik zit hiet dus niet stil.

Alles voor het goeie doel hé, en deze keer is dat goeie doel nu eens mezelf se

Liefs

een klimmende Feniks

Was een druk weekend, op zaterdag trouw van mijn nichtje, was leuk maar op den duur had ik best wel wat last van de drukte.

Deze ochtend was er al heel wat heen&weer gesjouw want het was straatfeest(iets wat ik oorspronkelijk heb opgericht) heb dit jaar een sabbatjaar gevraagd.Steeds stond ik klaar om voor iedereen een kaartje te sturen als er iemand ziek was/trouwde/geboorte en dit niet enkel voor de bestuursleden,maar voor de ganse straat.Ik liet dit ook steeds weten aan het bestuur dat er een kaartje weg was uit naam van iedereen, ondertussen ben ik meer dan 3 mnd opgenomen heb nog niet eens een mailtje ontvangen laat staan een kaartje of een bloemeke.Nu hoeft het ook niet meer zo zie je maar wie oprechte bedoelingen heeft en wie niet. Op het straatfeest spraken mensen me aan met de vraag "hoe is het  nu daar"... ik viel dus bijna van mijn stoel, want ik ging er vanuit dat den tamtam zijn werk  voor een keertje eens niet ging doen.Zal moeten leven dat er dus wel geroddeld wordt, ik denk nu foert en denk er het mijne van. Weet nu aan wie ik heel oprecht iets heb en aan wie niet.Wie er echt respect voor me heeft.

Natuurlijk betreur ik dit en ben ik zelf eventjes naar binnen moeten gaan, maar heb mezelf moed ingesproken.

Heb gezegd dat mensen die roddelen het niet waard zijn om er wakker van te liggen en dat ik eindelijk aan mezelf moet denken.

Dus ja dat doe ik dan nu ook, en al de rest sorry maar die kunnen de pot op.

Liefs

een voor zichzelf opkomende feniks

tja wat zal ik zeggen, ik voel me goed?

neen want dan zou ik jullie beliegen

zal ik zeggen, het gaat wel?

neen want dan zou ik jullie ook beliegen

wat  moet ik dan wel zeggen om jullie niet te beliegen en vooral eerlijk te zijn met mezelf?

dan moet ik zeggen :

ik voel me rot en rot slecht tot in het diepste van mijn ziel.

maar toch blijf ik ondanks deze pijnlijke "dip" terugvechten, en ja ik geloof erin dat ik er binnen enkele dagen(mss wat langer) terug kan zijn.

Liefs

feniks

Vandaag samen met mijn jongste zoon een gesprek gehad met 1 van de therapeuten.Dit was erg hartverwarmend, hij vertelde wat hij aan me zag als ik me erg  slecht voel,.Kon ook perfect de vinger op de wonde leggen, daar schrok ik echt wel van, dat hij zulke dingen kon zien.

Hij kon voorbeelden geven waarbij hij aanhaalde daar ga jij over je grenzen terwijl je eigenlijk moet rusten.

Was echt fijn,maar ook confronterend om dit te horen.

De therapeute die dit begeleide heeft dit ook schitterend gedaan,we zijn beiden met een zeer goed gevoel naar buiten gegaan en hebben ons beloond op ne lekkere quick ;-)

Ben supertrots op mijn zoon en dit gesprek heeft me extra moed gegeven om door te zetten, en er vollenbak aan te werken.

Liefs

een gelukkige feniks

Vandaag om stipt 14.00u het mega-super-blije-fantastische-formidale-had in niet meer gedacht-toppie-ondersteboven nieuws gekregen dat ik eindelijk mijn voorkeurscluster krijg.

En.....ik mag nu vrijdag al starten : echt geweldig na enkele rottige moeilijke weken gaf dit me echt een boost.

heb echt het gevoel dat ik nu "buiten drama,want daar lukt het super" echt kan gaan werken.

Dus ik start in schema/beweging.....ik ga hier vooral leren om niet meer in mijn valkuilen te stappen deze die ik al jaren heb, waarvan er zijn die ik me als kind heb eigen gemaakt omwille van allerlei redenen.

Dus ja binnenkort kan eindelijk mijn eigen ik terug naar buiten komen, zonder me schuldig te moeten voelen om ditjes&datjes.

Heb er echt zin, ondanks dat ik op tenen ga trappen,maar dat is dan maar zo.

Wat moet dat moet ,ga nu mezelf en mijn gezin op de 1ste plaats zetten.

voila ik heb gesproken ;-)       nu nog uitvoeren

Liefs

een opgewonden Feniks

wat een teleurstelling....gisteren was beloofd dat ik ging weten welke mijn nwe cluster ging zijn...

Niks nwe cluster, allé voorlopig toch niet, ze zijn er nog niet uit welke dan toch een goede voor me is.

Ik was echt van mijn melk, had me er zo op gesteld om gisteren het "goede nieuws" te mogen horen, neen moet ik nog eens een week wachten, nog eens een hele week in een cluster zitten waar ik niks aan heb.

Dat is pure tijdsverspilling en ja dat is voor een zware test voor mijn geduld, en daar ben ik al ne krak in.

Was dus geen leuke dag en ne wreed korte nacht,gisterenavond effe gaan ontladen in de fitness (deed deugd)

dus ja wordt nog maar eens vervolgd....

Liefs

Feniks

mijn ventje had het schitterende idee om te gaan fietsen, ok ik doe dat graag, nog geen 3km den drachs nationale(of hoe schrijf je dat..) kliedernat kwamen we thuis tot op ons ondergoed en hij maar lachen/

Mijne lach was eerder groen, alhoewel ik van binnen moest toegeven dat ik had genoten.

Alles kletsnat, maar het lachen onderweg deed veel verdwijnen.

Alhoewel ik soms ook in in paniek was

3dagen thuis thuis extra genieten, nu wachten voor een lang weekend tot 11/11.  

Liefs

Een sportieve Feniks

Hé hé, 

Wat een opluchting seg, ik mag van cluster veranderen.

Wat ben ik content,vooral als je weet dat ze dat raar of zelden doen, dus als ik deze middag mocht gaan om te horen wat het "verdict" zou zijn.....mijn tikker ging effe in over-drive ;-)

Maar nu geen gezeur, heb nu echt het gevoel dat we er nu echt voor kunnen gaan, ondanks het feit dat ik pas maandag weet in welke ik dan wel terechtkom, maar het is sowieso een verbale-groepsgerichte !

En dat is pas echt mijn ding, niks individueel en niks non-verbaal

dus ja :me happy

Dus wordt vervolgd over dewelke het zal zijn...

Liefs

een contente Feniks

Vandaag in sessie "drama" echt wel mezelf tegengekomen, was dus best wel heftig.

Het ging letterlijk over het loslaten van je kinderen,en dan vooral om diegene die het moeilijker hebben dan het doorsnee kind.

Leren van als mama je eigen grenzen te bewaken,ook als je kind blijft aandringen,toch neen zeggen.

Dit gebeurde a.d.h. van een rollenspel, kwam dus heel erg binnen, nadien dus best wel wat traantjes laten vloeien.

Ik ben me dan ook gaan afreageren in de fitness en dat heeft me echt deugd gedaan, had nadien zelfs meer energie.

Denk dat die fitness mijn nieuwe verslaving zal worden.

Liefs

Feniks

Dit was 1 van de meest rotte dagen hier ooit...., deze voormiddag ben ik verbaal aangevallen door iemand van de mede-clienten.

Plots zei ze me dat ik meer moest lachen en niet negatief moest doen..ja hallooo waar moeit da mens zich mee, ten eerste zij heeft geen flauw idee waarom ik hier ben en ten 2de ik gedraag me zoals ik dat wil.

Ben haar dan ook ferm van antwoord gediend,maar daar schrok ik achteraf van.

Gelukkig kon ik deze middag ontspannen want een hele lieve vriendin kwam op bezoek dat was echt heerlijk.

Maar nadien hadden we een heel confronterende sessie het ging over parentificatie wat ik dus ook heb, nu ik dit gevolgd heb ga ik toch veel alerter omgaan met mijn kinderen ik wil absoluut niet dat ook zij in de zorgrol komen te staan naar mij toe(wat ik vroeger wel deed als kind), of dingen doen om mij te sparen.

Dus ja dat was toch effe confronterend om te horen allemaal.

Was er echt van aangedaan om dat allemaal te lezen en te horen.

Ik ga hier dus zeker nog verder iets meedoen;

liefs

Feniks

weeral eventjes geleden dat ik nog tijd heb gemaakt om iets neer te schrijven.

Ondertussen gaat het leven hier rustig door,van de ene sessie naar de andere met daar tussen veel rustpauze's.

Naar mijn aanvoelen soms wat veel rustmomenten, maar ja....blijkbaar moet ik voor mezelf die rust leren toelaten ( ze hebben wel een punt hoor)

Thuis verlopen de weekends stillekesaan beter en beter het laatste weekend heb ik zelfs echt genoten we zijn samen met enkele van de kids gaan fietsen in de natuur, dat was echt ontspannend.

Lang geleden dat ik zomaar kon fietsen en tetteren zonder heel den tijd te zitten denken.

dus ja goe bezig zeker ;-)

Liefs

hoopvolle Feniks

de kliniek-periode is voorbij, we kunnen ons weer vollen bak gooien op de sessie's.

Moet nog wel enkele dagen antibiotica slikken, maar da's maar een kleintje hé ;-)

Toch wel maf hoe sommige dokters kunnen reageren, er was daar1 dokteres die vernam van mijn huidige opname en vond direct ha dus deze dame is depressief en plots vergat ze al mijn lichamelijke klachten, in haar ogen was ik een klein zielig hoopje ...ergerlijk gewoon.

Toen ik haar attent maakte op de resultaten van de echo's viel ze uit de lucht, ha oei zijn er dan echo's gemaakt, ja dat wist ik niet....zo zie je dus maar.

Maar soit da's passé , nu met nieuwe moed gaan we van start, al moet ik zeggen dat het afscheid me zwaar viel.

Ben nu extralang thuis geweest en ja dat beviel me wel,maar ik zet door.

Liefs

Feniks

  woensdagochtend na een zeer belabberde nacht naar de huisarts die zei me ai ai dit ziet er niet zo goed uit, als het niet snel beter is moet je naar spoed.

Mijn ventje is me komen halen om thuis uit te zieken, maar zover zijn we zelfs niet gekomen, voelde me met de minuut zieker worden, wij dus via spoed binnen en ja hoor ik mocht gelijk blijven.

Kreeg massief antibiotica via het infuus en daar lagen we dan alweer,ik heb vanacht geen oog dichtgedaan, om de zoveel tijd een nieuw zakje enz...'k voelde me door en door rot.

Volgens de dokter is het zeer gebruikelijk dat ik een 6-tal  weken heel moe zal zijn, yiehaa...op den duur wordt ne mens moedeloos.

Het is van het een naar het ander, ik heb al een abonnement in de kliniek en dan mijn huidige opname erbij , pfff wanneer laten ze me rust, en vooral wanneer gaat mijn lijf mij de rust gunnen.

Ben echt kwaad op mijn eigen lijf dat altijd roet in het eten komt gooien.

liefs

een koortsige Feniks

ik zit hier voor mezelf, en toch wordt mijn proces belemmerd door serieuze beslommeringen van buitenaf;

Ex-en die lastig doen,waardoor je echt nachten wakker ligt.

Dit komt de sessie's niet ten goede, zelfs dit gunnen ze me niet, werken aan mezelf aan een gezonde toekomst.

Vraag ik dan echt zoveel???

en dan durven mensen zeggen,maar manneke het is nog nooit blijven regenen, een hatelijke opmerking, ze zouden eens moeten weten.

soit, 

vandaag gaat het duidelijk niet...

Liefs

Feniks

Vandaag de 1ste DVT sessie gehad, jawadde dat is best wel heftig.

Dat is met een dramatherapeut dat je eigenlijk moet transformeren in een ander personage en zo geraak je spelend dieper bij je eigen verstopte gevoelens die je om verschillende redenen hebt opgesloten, ieder heeft zo wel zijn eigen reden.

Je komt ook terug bij je kind zijn, en dat brengt heel wat naar boven.

Als je dan de dingen vanop een afstand kan zien dan weet je ook beter hoe je nu afstand kan nemen en op sommige situaties kan reageren die soms bedreigend zijn.

Ja hier zie ik echt heel veel in, dus laat maar komen DVT hoe zwaar het ook mag zijn, maar dat is dan voor het "goede doel" hé ;-)

liefs

een  uitgeputte maar hoopvolle

Feniks

Ik kijk uit naar morgen, dan is mijne jongste jarig

En het leuke is dat ik erbij zal zijn = wat een opluchting want ik had schrik dat ik da manneke ni ging zien.

Morgen slechts sessie tot 10.30u en dan komt mijn ventje me halen en rijden we samen naar hem op zijn vakantieadres bij mijn mama.

Hij weet van niks en is er 100% van overtuigd dat mama sessie's heeft en hij me pas vrijdag zal zien.

Ik zit hier nu al te glunderen om morgen zijn snoetje te zien en hem eens goed te kunnen knuffelen.

Is toch altijd leuker als je dat als mama op de dag zelf kan doen.

liefs

een opgewonden Feniks

dit was het eerste echt geslaagde weekend.

Heb echt volledig kunnen genieten na een week vol stress en veel verdriet.

Samen met m'n ventje gewoon simpele kunnen doen, en ook van de jongste kunnen genieten.

Gezellig met ons 3tjes een filmke zien, dit was echt genieten .

Ondanks het feit dat het echt een leuk weekend voelde ik ook wel dat ik nood kreeg om terug naar hier te komen.

Want hier is natuurlijk extra rust buiten de sessie's die vaak erg confronterend zijn, maar de rust heb ik op dit moment echt nodig, niet teveel rumoer aan m'n hoofd enz...

Zalig genieten van een boswandeling...ben dus benieuwd voor volgend weekend dan is het verjaardsfeest van mijne jongste...

Maar ga me er nu nog ni druk in maken, eerst nog effe nagenieten ;-)    flink hé !

Liefs

Feniks

Na een hele zware week de zwaarste tot hier toe een weekendje thuis.

Zal me hopelijk de rust brengen waar ik nu wel aan toe ben.

Ik ben zo vreselijk moe zowel lichamelijk als mentaal.

Er komen tijdens de sessie's zoveel dingen naar boven, da's natuurlijk de bedoeling, maar achteraf ben je zoooo moe dat ne mens geen pap meer kan zeggen.

Ik hoop dat het niet het hele weekend gaat regenen zodat we ook wat van de buitenlucht kunnen genieten, een kort fietstochtje zou goed doen.

kort maar krachtig deze keer;

liefs

Feniks

en dan dat telefoontje...ze is eruit gestapt, de vreselijke stilte aan de andere kant van de lijn.

Dat komt als een donderslag bij klaarlichten dag...

Plots ben ik al mijn eigen zorgen&verdriet vergeten en is mijn aandacht bij haar en haar kinderen.

Wat een dubbel gevoel geeft me dit, hoevaak heb ik er zelf niet willen uitstappen, nu staat die periode gelukkig op een heel klein pitje, mijn drive zijn mijn ventje en mijn kids,...dat is een schrik dat bij mijn ventje blijft hangen.

Ik snap dat wel, zou dat ook hebben, ik voel nu ook voor de 1ste maal wat zulke schrik inhoudt, een akelige gewaarwording.

Beelden van wat we samen deden flitsen voorbij, een goei glas wijn op een terraske na een vergadering,wandeling in de bossen,...

En nu niets meer

Lieve X het ga je goed daar waar je ook mag zijn en moest je dit lezen van daarboven weet dat je kids je nooit zullen vergeten.

Liefs

een verwarde&verdrietige Feniks