de wet van Murphy
Hallo Fietsmakkers
Onder
een staalblauwe hemel trokken we met 5 man(Fernando & zoon David-Franco-Luc
en ikzelf) naar de beruchte‘muur van Hoei’. Nino en Berna liggen in de lappenmand met rugklachten,
Antonio was belet en Giorgios is aan cocoonen . Hopelijk zullen jullie er snel weer bij zijn
Voor
het eerst heb ik beroep gedaan op de gps die ons (normaal)zonder problemen tot
de bestemming en terug zou loodsen. Maar natuurlijk moet dat ding dan ook
starten en de juiste satellieten zoeken en vinden, hij vertikte het gewoon om z’n
werk te doen en na enkele keren te hebben herstart, kreeg ik dan eindelijk de
track te zien en hoefden we ‘maar’ te volgen. Mijn fiets was aan een nieuwe
ketting + bloc toe en dat heb ik maar aan de fietsenmaker Bollen overgelaten. Alles
liep gesmeerd zolang ik de ketting maar op het buitenblad hield en zeker niet
op het binnenblad, want dat was niet te doen!
Bergop kon ik nog enigszins gebruik maken van mijn triple en zeker op de muur.
Daar
ging mijn goesting al om die muur te slopen! De wet van Murphy stelt dat wat er
mis kan gaan ook mis zal gaan. Maar hoe erg kan het worden? Geen 500 m verder
kreeg ik ook nog een lekke band! Probeer maar met deze warmte het hoofd nu koel
te houden! hier werd mijn geduld serieus op de proef gesteld. Maar met enkele
steunende woorden van de fietsmakkers konden we verder rijden. Ondertussen deed
de gps zijn werk naar behoren en bracht ons via mooie binnenwegen door tal van
dorpjes naar de Maas. Onze snelheid zat er goed in, zo snel dat zelfs de Garmin
moeite had om ons op tijd te verwittigen aan de kruispunten of afslag.
Na een
mooi parcour en ong. 65 km bereikten we Huy. Nu nog even door de binnenstad en naar de ‘Rue des
Chapelles’ hier ligt die puist! Een oplopende straat met op de flanken 7
kapelletjes die de weeën van Maria verbeelden (?)
Nu komt mijn triple echt als geroepen. Niet gek doen, boven geraken is mijn/ons doel.
De mannen
van de Dolomieten en Pyreneeën zijn al uit mijn zicht verdwenen als ik in die
beruchte bocht kom. Dat het hier crimineel steil omhoog ging, dat werd mij
duidelijk gemaakt op de grond… OEI…OEI…OEI…en een naam PHIL…PHIL …
Boven aangekomen waren mijn fietskameraden al goed uitgepuft en uitgehijgd, en na een afdaling was het tijd voor een welverdiende terrasje!
De terugweg
werd moeilijker gemaakt door de kopwind. In Crisneé hebben we het parcours verlaten
en via Haspengouwse hellingen (Kolmont en Glain) streken we neer op op het
terras van café Welkom in Eik. De laatste kms waren voor mij duidelijk teveel
aan, constant op het buitenblad heeft mij zeker geen goed gedaan, maar we doen
het graag hé!
Bedankt aan mijn metgezellen voor alweer een mooie fietsdag al begon die in mineur!
Ritgegevens
5 man
Op mijn Garmin 130 km-25,0 km/u – 1085 hms
1x lek voor mezelf
