Archief

Alsof het rotweer van gisteren nog niet erg genoeg geweest was,

werd ik vanmorgen wakker met naast me een grote regenplas.

Zoals je ziet is niet elke slaapplaats even fijn,

ik pakte mijn spullen vlug bijeen, zodat ik daar niet langer hoefde te zijn.

Nog even mijn sleutel afgeven in het café,

en weg was ik er mee!

Maar het stappen viel me tegen,

buiten was er weer die koude wind en een vieze motregen.

Ik neem de D 443, weer een drukke baan,

toen ik bijna in het stadje Vendeuvre was, sprak een dame me aan.

Ze vroeg me of ik naar Compostella ging,

en  zei dat ze bij haar thuis een zieke Hollander opving.

Ze wenste mij nog veel geluk en goede moed,

een hart onder de riem, als een doodgewone vreemde zoiets doet.

In het stadje ben ik naar de supermarkt gegaan,

want inkopen moeten er iedere dag worden gedaan.

Ik begin mijn weg weer verder te lopen,

maar opeens zwaait er een autodeur voor me open,

Er stapt een jonge dame uit en ze komt naar mij.

Ik zeg vriendelijk bonjour, en vraag wie ben jij?

In het Nederlands antwoordt zij:

Ik ben Goedele, ben jij Ludo misschien?

Goedele is een oude familiebekende,

maar ik wist niet dat zij mij zo vlug herkende!!

Wat een toeval dat wij mekaar hier zien!

Zij was op zoek naar haar zieke Hollandse medestapper, die moest hier ergens zijn,

Op zo een moment, moet je echt wel geloven, wat is de wereld soms toch klein!!!

We vroegen aan een passerende vrouw,

of ze van ons een foto maken wou..

We wensten elkaar een Buen Camino toe en gingen weer op pad,

en in gedachten verzonken hoopte ik dat ze die Hollander vlug gevonden had.

Ik nam de D81 naar Villy-en-Trades, een mooie, rustige baan,

maar hier kwamen nog eens hellingen en afdalingen aan.

Ik voelde het in mijn kuiten,

maar genoot met volle teugen van de mooie vergezichten hier buiten.

Ondertussen  heb ik een rozenkrans gebeden,

voor iedereen die ik ken en alle familieleden.

Een beetje later ben ik in Bar-sur-Seine gearriveerd,

en ik dacht bij mezelf: vandaag wordt er in een hotel gelogeerd.

Bij Hotel Du Commerce schreef ik me in,

en ook de kamer was naar mijn zin.

Ik nam een warme douche en trok propere kleren aan,

en ben dan nog even naar de post gegaan.

Want ik moest nog een pakje versturen,

en onderweg kocht ik ook nog een nieuwe wandelkaart, de vorige kreeg al heel wat te verduren.

Terug op mijn kamer stippelde ik de weg uit voor morgen,

en daarna was het de hoogste tijd om de inwendige mens te verzorgen.

Vandaag hoefde ik voor het avondeten niets uit te kienen,

want ik liet mij in het hotel eens lekker bedienen.

Ik belde nog even naar mijn zussen thuis, en die waren blij,

dat ze eindelijk nog eens iets hoorden van mij.

Ik heb ook mijn broer  nog even aan de lijn gehad,

en vertelde hem van de ontmoeting die ik vandaag had.

Ze wensten mij nog veel geluk en goede moed,

zo even je familie horen dat doet een mens toch goed!

Ik zette nog even de televisie aan, maar ik was te moe,

en al snel vielen mijn ogen toe.

Vandaag is het Ons Heer Hemelvaart,

ik hoop dat Hij mij een beetje spaart,

Maar als ik na het ontbijt weer verder wil trekken,

zie ik de hemel met donkere wolken overtrekken.

Het begint te regenen en er staat een koude wind,

wat een geluk dat ik nogal vlug mijn dikke trui en regenjas weer vind.

Het weer is veel te slecht om langs de mooie GR te gaan,

dus houden we het vandaag langs de lokale baan.

Bijna verkleumd van de kou kom ik in Amance aan,

Ik hoop dat ik in de Gite d'etape vlug onder een warme douche kan staan.

Maar die gedachte moest ik al vlug laten varen,

ik denk dat ze daar zelfs op de verwarming moesten besparen.

Van pure ellende en ijzige kou begon ik maar wat te ijsberen,

met twee dikke dekens over mijn kleren.

Maar veel warmer kreeg ik het niet,

en dus kroop ik maar in mijn bed, een beter idee had ik niet.

Mensenlief, wat een triestige dag,

ik hoop dat morgen het zonnetje schijnen mag!

Heerlijk geslapen en bij het eerste ochtendgloren,

sprong ik mijn bed uit, ik voelde mij als herboren.

Eerst eens kijken of mijn kleren zijn droog geraakt,

en ja hoor, met mijn fris gewassen plunje heb ik mij stapklaar gemaakt.

Na het ontbijt was het tijd om door te gaan,

maar heb eerst voor de zusters nog een vrije gift in het potje gedaan.

De dag zette mooi aan, want de zon was weer van de partij,

maar geen mooie GR vandaag, wel een drukke baan, en dat stemde mij niet zo blij.

Enkel de laatste kilometers naar Chavanges gingen door een boerenstreek,

ik trok door velden van mais en tarwe, er was enkel een koe die naar me keek.

Vandaag kan ik slapen in de oude Pastorie,

ik bladerde even door het gastenboek en zie,

kom ik daar toch weer de schoen van Fons tegen,

die heeft hier op zijn tocht zeker ook gelegen.

Nog even naar de winkel om wat lekkers te gaan halen,

maar vandaag nu eens geen brood, want daar begin ik stilaan van te balen.

Vandaag eet ik spagetti bolognaise,

en als dessert een yoghurtje met fraise.....

Dit menu heeft me weeral deugd gedaan

en om 21u30 kan ik met een goed gevuld buikje slapen gaan.

Na zo een prachtige dag,rinkelde de wekker wel wat te vroeg,

maar niets aan te doen, ik had 42 km voor de boeg.

Ik genoot eerst nog van een lekker gekregen ochtendmaal,

en vertrok dan weer verder langs de GR en het mooie Marne kanaal.

De vogeltjes en zelfs de koekoek verwelkomden mij,

en ook de zon was vandaag van de partij.

Ik voelde me goed en de kilometers gingen vlug vooruit,

maar een paar uur later maakte mijn maag alweer een knorrend geluid.

Ik zocht langs het kanaal een rustig plekje uit en vleide me neer,

smikkelde van mijn pic-nic, oh wat smaakte dat weer.

Toen mijn grootste honger was geblust,

besloot ik nog even na te genieten van de alom heersende rust.

Stilaan werd het tijd om verder te gaan,

maar in Chaussee-sur-Marne kwam ik voor een afgesloten brug te staan.

Ik moest een omweg maken en dat was niet zo leuk voor mij,

want daarmee kwamen er weer wat extra  kilometers bij.

Uiteindelijk ben ik toch goed op mijn overnachtingsplaats geraakt,

in Maison Doyenne, bij de zusters, speciaal voor de pelgrims gemaakt.

Ze wezen mij mijn kamer en boden mij een vriendelijk onthaal,

ze zorgden voor mijn stempel en toen verdwenen ze weer allemaal.

Ik besloot na het douchen nog even het stadje in te gaan,

ik moest natuurlijk weer mijn proviand inslaan.

Op de terugweg ging ik nog even het kerkje binnen,

daar wilde ik nog even een kaarsje branden en wat bezinnen.

Vandaag was mijn diner niet zo gigantisch als de dag tevoren,

maar een beetje stokbrood en kippewit kon mij ook bekoren.

Na het eten heb ik nog vlug even mijn was gedaan,

hopelijk kan ik morgenvroeg in droge kleren verder gaan.

Alweer het einde van een goed verlopen dag,

maar ik was toch blij dat ik vroeg in mijn bedje lag.

De nacht is vlot en wel verlopen,
dit wordt vast een mooie dag, laat het ons hopen.

Om 9 u vertrok ik weer op pad,en volg de GR langs mooie wegen,

onderweg bel ik naar mijn zoon, en zing:Lang zal hij leven!!

vandaag wordt hij 27 jaar, het doet me goed zijn stem te horen,

ik stap verder langs het kanaal, in gedachten verloren.

Ook de vinken laten hun suskewietje horen,

en ik vraag aan de Heer om mijn gebeden te verhoren.

Vandaag was het weer eigenlijk wel te doen,

een beetje regen onderweg, maar mijn poncho had ik niet van doen.

Vandaag kan ik slapen in een jeugdherberg op een zaal,

ik vul eerst mijn dagboek in,maar wat hoor ik toch allemaal?

Gegiechel en gelach, van een verrassing gesproken,

daar komt opeens Eric,Lutgard,Swa en Bea voor mijn neus opgedoken.

Ik kan het niet geloven, dit kan niet zijn,

konden alle dagen maar zo zijn!

Toen ik van mijn verbazing was bekomen,

hebben we het er eens goed van genomen.

We zijn met zjjn allen de stad ingegaan,

en eens goed op restaurant gegaan.

Het eten smaakte overheerlijk en het was fijn,

om samen met mijn clubleden op stap te zijn.

Mijn verstand kon er niet bij,

dat er mensen zijn, die dat over hebben voor mij.

In de Kerk Notre Dame en Vaux staken we allen een kaarsje aan

en was er ook nog even tijd om samen op de foto te gaan.

Maar de tijd om afscheid te nemen was gekomen,

deze dag bewaar ik in mijn dromen.

De meisjes hebben mij nog heel wat lekkere dingen cadeau gedaan,

zo kan ik er morgen weer tegenaan.

Op weg naar mijn bed vroeg ik me af of dit een droom was geweest,

maar nee, op mijn kussen lag een briefje met de woorden:

wij zijn echt wel hier geweest!!!

De tranen sprongen mij in de ogen, en ik kreeg overal kippevel,

Zo een mooie dag, kan dat wel?

En de verrassingen waren nog niet gedaan,

want er kwamen in de jeugdherberg nog oude bekenden aan.

De twee Hollandse dames die ik in Namen had ontmoet,

vonden ook deze slaapplaats zeer goed.

Samen hebben we nog een slaapmutsje gedronken,

en na heel wat gebabbel zijn we pas om half elf in dromenland verzonken.

Een prachtig einde van mijn 14de dag,

ik hoop dat ik er zo nog beleven mag.

Na een zalige nacht in dromenland,
kwam ik met tegengoesting uit mijn warme ledikant.
En buiten viel het weer ook heel erg tegen,
het was net of de hemel was al zijn sluizen aan het legen.
Om mij tegen dit rotweer te beschermen, heb ik maar mijn poncho aangedaan,
en ben ik niet langs de GR, maar langs de lokale weg op pad gegaan.
De regen was echter niet van lange duur,
ik ben nat geworden van 8 tot elf uur.
Moedig stapte ik verder, bergaf en bergop,
en steeds lag het volgende dorpje op een mooie heuveltop.
Die uitzichten waren telkens adembenemend mooi,
en zo viel dag 10 ook weer in de plooi.
Ik wilde vanavond in een lekker warm bad,
maar ik moest het stellen met een judomat.
Dat wilde zeggen, geen bad en ook geen bed,
dat bedierf wel een deel van de pret.
Maar ik heb voor deze tocht gekozen,
en besef nu wel: het leven van een pelgrim gaat niet altijd over rozen!!!

Na een bijna slapeloze nacht,
word ik vandaag in Signy-l'Abbaye verwacht.
Ik ging weer op pad langs een drukke baan,
maar ik voelde dat het vandaag niet goed ging gaan.
Ik zat bijna in Charlevilles-Mézières,
maar daar moest ik helemaal niet zijn, mensenlief, quelle misère!!!!!
Een vriendelijke fransman zette mij weer op de goede weg,
hopelijk heb ik nu vandaag  niet meer al te veel pech!!
Met goede moed ging ik weer op pad,
en hoopte dat ik vanavond een goede slaapplaats had.
Ik wandelde verder door de prachtige natuur,
het ging omhoog, het ging omlaag, maar ik genoot van elk uur.
27 km had ik voor de boeg, maar ik heb er 40 km over gedaan,
en toen ik mijn bestemming had bereikt, ben ik na de maaltijd vlug onder zeil gegaan.