Berichten van 14 augustus 2006 tot 20 augustus 2006

Senegal– bezoek aan de wekelijkse markt en Sine Saloum

Vandaag hebben we een druk programma, dat wordt dus vroeg vertrekken. Er is voorzien dat we eerst een grote markt in het binnenland bezoeken, daarna gaan we naar de Bolongs Sine Saloum, vervolgens naar het schelpeneiland en in de terugweg bezoeken wij nog een dorpje en een vissershaven, waar we de aankomst van de vissers zullen meemaken.

We zijn met vier personen; mijn echtgenoot, ikzelf en nog twee dames uit het Antwerpse (Carine en Belle) die we leerden kennen tijdens de rondleiding in de club.

De dag voordien hadden we ons opgegeven voor een lunchpakket, maar op de voorziene plaats stond niets klaar. Een paar keer navraag gedaan, want we wilden echt wel op het afgesproken uur aan de ingang van het hotel staan waar Petit Matar ons zou komen ophalen. De ene keer was het van ‘zo dadelijk’, dan ‘ze zijn eraan bezig’, en vervolgens : ‘hebben jullie dat aangevraagd’. Er was dus nog niets klaar. ‘We zullen er dadelijk aan beginnen’ zegt de chef restaurant. De afrikaanse snelheid in gedachten, vragen wij of wij het zelf niet mogen klaarmaken. Geen probleem, zegt de chef, als jullie dat willen doen, graag. Ja, we hebben ons dus goed voorzien ….. eten voor een gans regiment. Iedereen had een goede voorraad ingeslagen. Alhoewel, de eitjes die Belle gekookt had,mochten wel ietsje langer in het water gelegen hebben : het eigeel droop door haar rugzak !

Op weg naar de markt rijden wij dwars door de savanne, en komen op onze weg nog een paar dorpjes tegen. Het is wel ver rijden. Als we terug op een hoofdweg komen, worden we tegengehouden door de politie : controle van de documenten van de wagen. De chauffeur stapt uit en gaat mee met de politiemannen. Intussen vertelt Petit Matar ons op fluisterende toon dat er zeer veel corruptie is bij de politie, en dat het hen enkel om geld te doen is.

De chauffeur komt terug, de politie komt nog eens vriendelijk aan ons raam goededag zeggen (de buit was binnen) en we kunnen terug vertrekken. Langs de weg zien wij een grote stroom voetgangers, zwaar beladen, en ganse gezinnen met paard en kar die hun dieren of produkten naar de markt brengen om te verkopen. We vernemen dat er velen twee of drie dagen onderweg zijn om de markt te bereiken. Dan komen wij aan op de markt. Wij zijn er de enige blanken en worden er door iedereen aangestaard. De markt is op een zeer uitgestrekte vlakte en is goed gestructureerd. Afzonderlijke terreinen voor de verkoop van vee, van karren, van voedingsmiddelen, kledij, zelfgemaakte juwelen, enz.. Je kan er werkelijk alles kopen. Koorden worden er per stuk verkocht. Er staan ook veel grote zakken maniok en gedroogde vruchten van de baobab. Op een aantal plaatsen wordt eten bereid voor de marktkramers. Foto’s moeten wij zo wat in de duik nemen, anders gaan de vrouwen roepen en krijsen en vragen geld. Zij denken dat die foto’s dienen om postkaarten van te maken. Wij drijven mee met de stroom op de smalle paadjes die tussen de kramen slingeren, en houden ons dicht bij onze gids. Dit is echte couleur locale : de geuren, de kleuren, typisch Afrika.

Na ons marktbezoek rijden wij door naar Sine Saloum. De chauffeur blijft de ganse tijd bij zijn wagen, om te vermijden dat er een ruit ingeslagen wordt en alles wat kan dienen gestolen wordt. Wij, met onze gids, stappen in de prauwen (met motor) en varen het water op; Na een tijdje komen wij aan de mangroves, waar men bezig is met oesters en mosselen te plukken die aan de wortels groeien. Nog een eind verder verschuilen zich zeer mooie vogels tussen de bladeren van de mangroves. Wij zien ook verschillende ooievaars. Wij draaien de steven en als wij weer in de bewoonde wereld komen, leggen wij ergens aan om te picknicken. Dan komen de voorraden op tafel …. Wij zijn toch wel een beetje verlegen als wij dat allemaal zien. Er wordt nog wat uitgedeeld aan de zwartjes die daar rondhangen, en de rest is voor de familie van onze gids. Daar zal het feest zijn deze avond (Hij heeft nog 7 broers en zussen, en zo’n lekker eten zijn ze niet gewoon) Na de picknick varen wij terug naar ons vertrekpunt en stappen terug in de auto voor een bezoek aan het schelpeneiland en de vissershaven.

Senegal – bezoek aan het schelpeneiland Joal Fadiouth en de vissershaven

Op de terugweg van Sine Saloum  zullen we nog een dorpje bezoeken. Langs de baan zien we een terrein dat onder water gestaan heeft, maar er droog uitziet en er lopen al bandensporen over. De chauffeur zegt dat we een gans stuk van de weg kunnen afsnijden als we ook hierover gaan. Hadden we het maar niet gedaan! Na een 5-tal meter zaten we vast. Pogingen op de wagen terug op gang te krijgen haalden niets uit, integendeel, we zakten steeds dieper weg. Een vlakte, enkel heel in de verte enkele huizen te zien, en hier stonden we dan. Van waar ze kwamen, ik weet het niet, maar 5 minuten later stonden er zeker 20 kinderen rond ons. Er kwamen ook enkele wagens langs, die stopten maar reden terug door. Toch kwam er  hulp opdagen : men had iemand verwittigd die een terreinwagen bezat, en die trok onze wagen er terug uit, geholpen door collectief duw- en trekwerk van alle zwartjes, tot de kleinsten toe. Die hadden toch wel een snoep verdiend. Ik vraag ze om op een rij te gaan staan, want anders graaien ze de snoep uit uw handen. Ik begin te delen, maar de rij werd niet korter. Toen zag ik dat ze gewoon weer achteraan aansloten. Slimme kadeekes !

Nu op weg naar het schelpeneiland. Bij aankomst daar wordt ons meteen verteld dat Petit Matar ons daar niet mag gidsen, dat het een gids van het eiland zelf moet zijn. Er volgt nog een discussie, Carine dreigt ermee terug in te stappen, maar niets mag baten, men is er niet te overhalen. Dan maar een gids van het eiland genomen, die loopt er bij voor het 5^e wiel aan de wagen. Het eiland is te bereiken via een lange nieuwe loopbrug, verderop zien we nog de oude brug liggen die niet meer gebruikt wordt. De verharding van de straten bestaat er uit schelpen. Er is ook een mooie drukbezochte begraafplaats. Dat hebben we dan ook weer gezien.

Op nu naar de vissershaven. We stappen door open loodsen, waar de vloer volgestort ligt met vis. De schepen worden nog gelost, de vis wordt in manden geladen, en op het hoofd tot in de loods gebracht en uitgegoten op de grond. De dragers zijn kletsnat, ze moeten al een eind in het water waden en het water stroomt door de mand langsheen hun lichaam. Ook op het strand liggen vele hopen vis. De vrouwen zitten te wachten op de terugkomst van hun man, sommigen zijn een week op zee geweest. De geur valt nog heel erg mee, Petit Matar zegt dat dit komt omdat er veel wind is, dat het soms wel anders kan zijn.

Carine geeft Petit Matar nog 5 euro om een vis te kopen die hij mag meenemen naar huis. Na wat afdingen komt hij terug met een grote ‘captainfish’ Dubbel feest bij de familie Daffé deze avond dus.

Morgen gaan we wat uitrusten en blijven op het domein. Wel gaan we lange strandwandelingen maken. Aan het zwembad zal je ons zeker niet vinden.