Archief

Senegal – bezoek aan het schelpeneiland Joal Fadiouth en de vissershaven

Op de terugweg van Sine Saloum  zullen we nog een dorpje bezoeken. Langs de baan zien we een terrein dat onder water gestaan heeft, maar er droog uitziet en er lopen al bandensporen over. De chauffeur zegt dat we een gans stuk van de weg kunnen afsnijden als we ook hierover gaan. Hadden we het maar niet gedaan! Na een 5-tal meter zaten we vast. Pogingen op de wagen terug op gang te krijgen haalden niets uit, integendeel, we zakten steeds dieper weg. Een vlakte, enkel heel in de verte enkele huizen te zien, en hier stonden we dan. Van waar ze kwamen, ik weet het niet, maar 5 minuten later stonden er zeker 20 kinderen rond ons. Er kwamen ook enkele wagens langs, die stopten maar reden terug door. Toch kwam er  hulp opdagen : men had iemand verwittigd die een terreinwagen bezat, en die trok onze wagen er terug uit, geholpen door collectief duw- en trekwerk van alle zwartjes, tot de kleinsten toe. Die hadden toch wel een snoep verdiend. Ik vraag ze om op een rij te gaan staan, want anders graaien ze de snoep uit uw handen. Ik begin te delen, maar de rij werd niet korter. Toen zag ik dat ze gewoon weer achteraan aansloten. Slimme kadeekes !

Nu op weg naar het schelpeneiland. Bij aankomst daar wordt ons meteen verteld dat Petit Matar ons daar niet mag gidsen, dat het een gids van het eiland zelf moet zijn. Er volgt nog een discussie, Carine dreigt ermee terug in te stappen, maar niets mag baten, men is er niet te overhalen. Dan maar een gids van het eiland genomen, die loopt er bij voor het 5^e wiel aan de wagen. Het eiland is te bereiken via een lange nieuwe loopbrug, verderop zien we nog de oude brug liggen die niet meer gebruikt wordt. De verharding van de straten bestaat er uit schelpen. Er is ook een mooie drukbezochte begraafplaats. Dat hebben we dan ook weer gezien.

Op nu naar de vissershaven. We stappen door open loodsen, waar de vloer volgestort ligt met vis. De schepen worden nog gelost, de vis wordt in manden geladen, en op het hoofd tot in de loods gebracht en uitgegoten op de grond. De dragers zijn kletsnat, ze moeten al een eind in het water waden en het water stroomt door de mand langsheen hun lichaam. Ook op het strand liggen vele hopen vis. De vrouwen zitten te wachten op de terugkomst van hun man, sommigen zijn een week op zee geweest. De geur valt nog heel erg mee, Petit Matar zegt dat dit komt omdat er veel wind is, dat het soms wel anders kan zijn.

Carine geeft Petit Matar nog 5 euro om een vis te kopen die hij mag meenemen naar huis. Na wat afdingen komt hij terug met een grote ‘captainfish’ Dubbel feest bij de familie Daffé deze avond dus.

Morgen gaan we wat uitrusten en blijven op het domein. Wel gaan we lange strandwandelingen maken. Aan het zwembad zal je ons zeker niet vinden.

Vandaag geen uitstappen – we gaan enkel het domein eens grondig verkennen en lange strandwandelingen maken.

Na het ontbijt doorkruisen wij het volledige domein. Je kan er zo aangenaam wandelen onder de hoge bomen en het is er erg rustig ; je hoort niets anders dan de golfslag van de oceaan en het gefluit van de vogels in de bomen. Je ziet er ook veel mooie vogels, de grote lijken op papegaaien, dan zijn er nog de iets kleinere zwarte en kleine knalgele. Deze laatste zijn zo groot als de mussen bij ons, en even vrank. Ze komen zelfs op de rugleuningen van de stoelen zitten aan het buitenrestaurant.

Plots zien wij een paar aapjes de weg oversteken. Dan zien wij dat er een ganse bende tussen de rundalows rondloopt. Ze plunderen de vuilbakken, en komen zeer dichtbij. Een echtpaar had ontbijt laten komen op hun terras, en voor hun ogen werd alles leeggeroofd. De aapjes begonnen met de kan fruitsap omver te trekken en op te likken, dan de confituur, en zo verder tot alles op was. Ze hadden de aapjes kunnen wegjagen, maar verkozen dit tafereeltje te filmen. In het restaurant was en immers nog voldoende gelegenheid tot ontbijten.

De aapjes verblijven ’s nachts in het woud achter de club, en doorkruisen in de voormiddag het domein, om de ganse dag te verblijven in de omgeving van het golfterrein. In de vooravond keren zij dan terug naar hun slaapplaats.

We gaan ook nog even het strand op. Een groep arbeiders is bezig met het strand schoon te maken en alle aangespoelde zeewier bijeen te harken, dat wordt dan later opgehaald. De golven hebben ook veel vissen op het strand geworpen. We zien dat de arbeiders de vissen naar een grote leguaan toewerpen, die op het strand rondwandelt. Men vertelt ons dat er verscheidene leguanen zijn, zelfs nog veel grotere dan deze. Ze doen je niets als je ze met rust laat. Later zagen wij zelfs een reuzenexemplaar drinken aan de waterbak waar je je voeten afspoelt als je van het strand komt.

In de namiddag doen wij nog een fikse wandeling langs het strand, tot aan het dorpje Nianing. Daar op het strand staan houten stellingen, waarop kleine visjes te drogen liggen. Het krioelt hier van de vliegen, op en naast de vissen. De vissers gebruiken er netten met veel te kleine mazen, slecht voor het visbestand dus. Er zijn ook stellingen waarop grote zeevruchten te drogen liggen. Dat zijn de Senegalese mosselen, die kunnen tot 8 kg. wegen. Ze worden gedroogd, en dan in schijfjes gesneden en met de rijst meegekookt om hieraan smaak te geven. Wij kwamen in een kerkje waar het wijwatervat een mossenschelp was, en het was een groot wijwatervat hoor.

Wij wandelen terug, niemand valt ons lastig, ze kennen ons al allemaal als vrienden van Petit Matar. We gaan nog een klapke doen met zijn vader, Modou Daffé. In zijn hutje op het strand verkoopt hij, of een van zijn kinderen als hij met toeristen weg is, op maat gemaakte sandalen en ook houtsnijwerk. Maar geen enkele keer heeft men ons gevraagd om iets te kopen.

We gaan ook nog even een mailtje versturen naar het thuisfront, zodat die weten dat alles ok is. Het klavier is echter geen azerty, ook geen querty. Het is dus zoeken naar de toetsen, maar we hebben alle tijd …, ook dit is vakantie.

We doen het vandaag dus rustig aan, morgen hebben we weer een druk programma. We bezoeken Dakar, het slaveneiland Gorree en het roze meer.