Archief

Sophia Loren

Gezeten in het donker van de bioscoop is menig mannenhart op hol geslagen bij het zien van een film met Sophia Loren in de hoofdrol. De striptease die La Loren in De Sica’s “Ieri, Oggi e Domani” (in de Nederlandse bioscopen uitgebracht onder de titel “Gisteren, vandaag en morgen”), staat menige, oudere bioscoopbezoeker nog op het netvlies gebrand. Tientallen rollen speelde ze in Italiaanse films, vaak tegenover Marcello Mastroianni. Pas toen La Loren in Hollywood films ging spelen werd het imago van seksgodin flink uitgebuit. Maar Sophia Loren was meer dan een prachtige vrouw, ze was ook een uitstekende actrice. De rol van huisvrouw in het fascistische Italië in “Una Giornata Particolare” van regisseur Ettore Scola uit 1977 was een prestatie van formaat.

Sophia Loren werd op 20 september 1934 geboren in het armenhospitaal van Rome als Sofia Villani Scicolone. Haar moeder, Romilda Villani, werd tot armoede gedreven omdat haar minnaar, Riccardo Scicolone, weigerde met haar te trouwen. Later stond hij toe dat zowel Sofia als haar jonge zuster Maria zijn achternaam mochten gebruiken. Omdat ze als ongehuwde moeder met de nek werd aangekeken, verhuisde Romilda met Sofia naar Puzzuoli, een achterbuurt van Napels. Om aan de kost te komen speelde de moeder van Sofia piano in discutabele café’s. Sofia was in die tijd zo mager dat de nonnen van de Katholieke School waar zij lessen volgde, haar de bijnaam “Stuzzicadente” (tandenstoker) hadden gegeven.

Toen de Tweede Wereldoorlog ook in Napels, de meest gebombardeerde stad van Italië, woedde, leidde Sofia een leven dat diepe sporen heeft achter gelaten. Er was nooit genoeg te eten en als de bommen vielen zocht de familie bescherming door in de treintunnels te kruipen. Dood en verderf was overal. De afwezigheid van zelfs een rotzak als vader maakte Sofia een gewillig slachtoffer voor de grilligheden en pesterijen van andere kinderen.

Naar mate ze de pubertijd ontgroeide, kreeg haar lichaam een ware metamorfose. Haar lange, voluptueuze lichaam en exotische uitstraling werd haar ticket om uit de armoede te komen. Die geweldige bruine ogen, wellustige mond en fraai gevormde lichaam, welke gehuld was in een roze jurk die haar moeder had gemaakt van oude gordijnen, zorgde ervoor dat zij de eerste prijs in een schoonheidswedstrijd won. Samen met haar moeder vertrok de 15 jarige Sofia naar Rome om daar te solliciteren naar een filmcarrière. De twee kregen minuscule rolletjes in het epos “Quo Vadis” uit 1951 waarvoor ze elk 33 dollar betaald kregen. Later dat jaar deed ze mee aan een modellenwedstrijd (ze werd tweede) en behaalde toen een veel grotere prijs dan ze ooit had durven hopen. Eén van de juryleden was filmproducent Carlo Ponti, die meteen helemaal weg van haar was.

In 1952 werd Sofia’s naam omgedoopt tot Sophia Loren. Er volgden enkele kleine films tot Carlo Ponti haar een contract gaf en haar bovendien tot zijn minnares maakte. De film “Golf of Naples” uit 1954 van regisseur Victorio de Sica maakte Sophia Loren ook in Hollywood bekend. Haar eerste Hollywood productie was “The Pride and the Passion” uit 1957 met Cary Grant als tegenspeler. In dat jaar trouwde Carlo Ponti met Sophia (zeer tegen de wil van het Vaticaan, die het maar niets vond dat “die dikke producer” scheidde van zijn toenmalige vrouw om een filmster als Sophia Loren te kunnen huwen).
Vele films volgden zoals “Houseboat” uit 1958, “Marriage Italian Style” met Marcello Mastroianni uit 1964 en de film die haar een Oscar opleverde “Two Women”.

Ponti en La Loren zijn nog steeds samen. Uit het huwelijk zijn 2 kinderen geboren: Eduardo en Carlo jr. Sophia Loren heeft twee Oscars gewonnen en heeft een ere Oscar in 1991 mogen ontvangen voor haar hele oeuvre. Tot op de dag van vandaag is en blijft La Loren een bijzondere, sexy vrouw. Sofia schertste over haar uiterlijk eens: “Alles wat ik heb, heb ik te danken aan spaghetti”.

Trivia:

Sophia Loren wordt vaak ook "de Italiaanse Marilyn Monroe" genoemd.

Ze mag dan in de jaren zestig/zeventig als sex godess gezien worden, als kind was ze zo mager dat ze "The Stick" genoemd werd.

Ze had een hekel gekregen aan Marlon Brando die tijdens de opnamen van een kus voor "A Countess from Hong Kong" tegen haar zei: "Weet je dat je neusharen hebt?".

Ze is de peetmoeder van Drew Barrymoore.

Filmglorie.nl

Marlene Dietrich

Als je het over legendes uit de filmgeschiedenis hebt mag deze wereldberoemde filmdiva niet ontbreken: Marlene Dietrich. Deze ster met de mooiste benen van de wereld werd op 27 december 1901 in een voorstadje van Berlijn geboren als Marie Magdalene Dietrich. Al vroeg kreeg ze haar karakteristieke eigenschappen, die zo bepalend waren voor het verloop van haar carrière, met de paplepel ingegoten: plichtsbesef, discipline en zelfbeheersing. Als kind wilde Marie Magdalene graag violiste worden maar kwam niet verder dan als enige vrouw in een orkest te spelen die stomme films in een bioscoop begeleidde. De overlevering vertelt dat ze na een maand uit het orkest werd gezet omdat haar benen de mannelijke muzikanten te veel zouden afleiden. In werkelijkheid had ze een zenuwontsteking gekregen waardoor het spelen op de viool onmogelijk geworden was. Nadat ze de naam Marlene Dietrich had aangenomen begon ze in de Berlijnse cabaret- en revue theaters te dansen.

Marlene als "die Fesche Lola" in "Der Blaue Engel"

Haar grote doorbraak kwam in 1929 toen ze de rol van de tingel tangel zangeres Lola Lola speelde in de film “Der Blaue Engel”. In deze film zong ze op zeer uitdagende wijze het lied “Ich bin von Kopf bis Fuss auf Liebe eingestellt”. De filmcensuur had het in die tijd bijzonder moeilijk om deze scène vrij te geven. Dietrich is, als zij dit beroemde lied zingt, gekleed in een jurk die ze steeds omhoog trok waardoor haar sjarretels zichtbaar waren. De film ging in april 1930 in het Berlijnse Gloria Filmpalast in première. Dietrich heeft de première niet meer meegemaakt. Vanwege het opkomende Nazisme vertrok ze in 1930 uit Duitsland en was al op weg naar Hollywood op het moment dat de film in Duitsland in première ging.

Aangekomen in Hollywood tekende ze een contract met Paramount Pictures die haar meteen de hoofdrol liet spelen in “Marocco” (1930), “Dishonored” (1931), “Shanghai Express” (1932) en “The Scarlett Empress” (1934) allen onder de regie van Josef von Sternberg. In Duitsland werden haar films in de ban gedaan toen ze aan een verzoek van Rijkspropaganda minister Josef Goebbels geen gehoor gaf om terug te keren naar de UFA studio’s om propaganda films voor het Derde Rijk te maken. Zelfs toen Hitler, hij zag in haar het toonbeeld van een Duitse vrouw, haar vroeg terug te keren naar Duitsland bleef ze volharden. Zij verafschuwde alles waar Hitler voor stond. Door deze afwijzing werd zij voor de Duitsers een persona non grata en was niet meer welkom in haar vaderland.

Na een paar flops ging het in 1939 weer bergopwaarts toen Marlene Dietrich de vrouwelijke hoofdrol naast James Stewart ging spelen in “Destry rides again” (1939).

Tijdens de Tweede Wereldoorlog kreeg Marlene nog grotere bekendheid door op te treden voor de geallieerde troepen in de bezette gebieden. Haar vertolking van “Lili Marlene” werd een geliefd lied aan beide zijden van het front (zij het in verschillende talen). Voor haar moed werd ze in 1947 onderscheiden met de 'Congress Medall of Freedom', de hoogste onderscheiding die een burger kan krijgen.

Na de oorlog begon ze weer films in Hollywood te maken met regisseurs als Billy Wilder (A Foreign Affair – 1948), Alfred Hitchcock (Stage Fright – 1950) en Fritz Lang (Rancho Notorious – 1952). Haar laatste grote films maakte zij in 1958 “Witness for the Proscecution” en in 1961 “Judgement at Nuremberg”. In 1978 kwam haar laatste film in de bioscoop: “Just a gigolo”.

Toen ze in de jaren vijftig minder films ging maken legde ze zich meer en meer toe op haar muzikale carrière. Onder leiding van Burt Bacharach bracht ze een show op het toneel die niet zo zeer een succes was vanwege haar stem (Marlene sprak meer de tekst dan dat ze het zong), maar door de persoonlijkheid die ze in de loop der jaren geworden was. Hoewel zo over de hele wereld volle zalen trok heeft Duitsland dit succes nooit met haar willen delen. Toen ze eind jaren 50 in Berlijn voor een aantal optredens arriveerde werd ze uitgescholden en de zalen bleven leeg. De Duitsers bleven haar als een verraadster zien. Ze trad echter wel op en toen Willy Brandt haar een staande ovatie bracht kreeg ze de zalen uiteindelijk toch vol. Door dit voorval besloot Marlene om nooit meer in Duitsland terug te keren.

De laatste jaren trok ze zich uit de openbaarheid en leefde ze als een kluizenaar in een appartement in Parijs. Marlene wilde het imago van de onsterfelijke beeldschone vrouw in stand houden en liet zich niet meer in het openbaar zien. Af en toe verschenen er foto’s in de krant van een vrouw met een hoofddoekje om met een zonnebril op. Interviews gaf ze niet meer.

Hoor Marlene Dietrich nog eens zingen: KLIK HIER!

La Dietrich was niet zomaar een filmster. Ze was een symbool voor velen. Marlene was de eerste vrouw die in mannenkleren in een film te zien was waardoor ze niet alleen door mannen maar ook door vrouwen werd vereerd. Maar niet alleen haar uiterlijke verschijning, ook haar seksuele uitstapjes (Marlene hield zowel van mannen als vrouwen) zorgde voor bewondering en minachting. Ze kwam er openlijk voor uit biseksueel te zijn. "Ein bischen bi schadet nie" is een beroemde uitspraak van haar.

Op 9 mei 1992 stierf Marlene Dietrich. Ze ligt begraven naast haar moeder op een klein kerkhofje in Schöneberg, nabij Berlijn. Op haar grafsteen staat simpel: “Marlene”.



Trivia

Een parodie op Marlene Dietrich is te zien in de Mel Brooks film “Blazing Saddles” waarin Madeline Kahn te zien is als Lili von Schtupp, The Teutonic Titwillow en het lied “I’m tired” zingt..

Marlene Dietrich was in 1961 in Nederland voor een optreden tijdens het Grand Gala du Disque. Presentator Godfried Bomans was duidelijk gecharmeerd van La Dietrich. Toen Bomans de wereldster moest aankondigen verzuchtte hij: "Had mijn vrouw maar een zo'n been."

Het lied “Sag mir wo die Blumen sind” stond wekenlang in de Nederlandse top 10.

Marlene was slechts 1.68 m. Haar bijnaam was “Lili Marleen”.

Er moest altijd een spiegel op de filmset aanwezig zijn zodat Dietrich haar make-up en haar kon controleren.

Haar make-up man zei eens: “Marlene kustte zo hard, dat er telkens na elke kus nieuwe lipstick aangebracht moest worden”.

Tijdens haar laatste openbare optreden in Sydney 1975 viel Marlene en brak haar been.

Haar favoriete maaltijd bestond uit hotdogs en champagne.
 
Filglorie.nl

Katharine Hepburn

Ze was een unieke persoonlijkheid op het witte doek. Haar carrière omspant ruim 70 jaar en was te zien in meer dan 50 kwaliteitsfilms, variërend van screwball comedy, romantische films tot hoogstaand drama. Ze heeft een record aantal Oscar nominaties op haar naam staan (12) en mocht er 4 op haar schoorsteenmantel zetten. Samen met sterren als Cary Grant, Spencer Tracy en onder de regie van George Cukor was ze in vele memorabele films te zien. Hepburn was ook de eerste filmster die, ondanks gebonden te zijn aan het studio systeem, zelf de controle over haar filmcarrière had. Natuurlijk kende Katharine Hepburn’s carrière ups and downs, maar Hollywood heeft deze “grande dame van het witte doek” nooit afgeschreven.

Katharine Houghton Hepburn werd geboren op 12 mei 1907 in Hartford, Connecticut. Haar vader was arts en haar moeder een vrouw die streed voor vrouwenrechten en dan met name voor het vrouwenkiesrecht. Geen wonder dat de jonge Katharine Hepburn al vroeg leerde om voor haar eigen mening uit te komen. Dat ondervond Hollywood ook en bestempelde haar als arrogant en excentriek. Ze weigerde make-up te dragen, met de pers mee te werken of iets anders dan een broek te dragen. Haar gedrag heeft ze nooit veranderd en is altijd zichzelf gebleven.

Haar filmdebuut maakte ze in George Cukor’s “A Bill of Divorcement” uit 1932. Deze rolprent maakte dat ze niet alleen goede kritieken kreeg maar dat ook Hollywood opmerkzaam op haar werd. Katharine Hepburn kwam onder contract te staan bij R.K.O pictures en werd al snel één van de duurst betaalde sterren. In 1933 mocht ze voor haar derde film, “Morning Glory”, haar eerste Oscar als Beste Actrice voor haar rol als Eva Lovelace in ontvangst nemen. In dit filmdrama speelde ze samen met een andere grote Hollywood ster Douglas Fairbanks jr.
Nadat ze haar dramatische talenten had getoond in een serie melodrama’s voor R.K.O. stortte Hepburn zich op romantische komedies, beginnende met de George Stevens film “Alice Adams” uit 1935. In deze komedie speelt ze een muurbloempje uit een arme familie die hogere sociale en romantische aspiraties heeft. Haar tegenspeler in deze film was Fred MacMurray.

Met Cary Grant in "Bringing up Baby".

In datzelfde jaar werd Katharine Hepburn voor het eerst gekoppeld aan de jonge Cary Grant. Het zou een samenwerking worden die leidde tot vele beroemde screwball comedy’s. Komedies die de tand des tijds goed hebben doorstaan en nog steeds een genot zijn om naar te kijken. Eén van de bekendste is wel “Bringing up Baby” uit 1938 waarin Hepburn en Grant op zoek zijn naar een luipaard (genaamd Baby) die van musicalliedjes houdt en een hond die er met een dinosaurus bot vandoor is gegaan.
Ondanks haar grote filmsuccessen ontstond er in 1938 een controverse tussen Katherine Hepburn, Mae West, Marlene Dietrich, Fred Astaire en een aantal onafhankelijke bioscoopexploitanten die hun het predikaat “Box office poison” (kassa vergif) gaven. Hepburn kocht het contract van R.K.O. af en keerde Hollywood de rug toe en besloot om in New York op Broadway toneel te gaan spelen.

In 1940 keerde ze terug naar Hollywood om voor M.G.M. de film “The Philadelphia Story” te maken. Deze film van George Cukor was de verfilming van het gelijknamige toneelstuk van Philip Barry waarmee Katharine Hepburn op Broadway grote successen had geoogst. Naast Katharine Hepburn waren ook Cary Grant en James Stewart in deze romantische komedie te zien. De film kreeg destijds 6 Oscarnominaties waarvan er 2 verzilverd werden (Beste acteur James Stewart en Beste Draaiboek). De Oscar voor Beste Actrice ging aan Katharine Hepburn voorbij. In 1942 speelde Hepburn voor het eerst samen met Spencer Tracy in de film “Woman of the Year”. Het bleek een gouden greep te zijn. Het publiek hield van het koppel Hepburn/Spencer, reden voor de filmmaatschappij om nog 8 films met hun te maken. De meest memorabele is wel “Adam’s Rib” uit 1948.

Met Spencer Tracy.

Na de screwball komedies uit de jaren veertig maakte Katharine Hepburn in 1951 de overstap naar serieuze sterke vrouwenrollen. In de film “The African Queen” uit 1951 speelt ze de rol van de deugdzame Rose Sayer naast een constant beschonken Humphrey Bogart op het schip de African Queen. De rol leverde haar een 5e Oscarnominatie op. Haar tweede Oscar won ze in 1967 met de maatschapijkritische film “Guess Who’s Coming to Dinner” met Spencer Tracy (de laatste film die ze met hem maakte) en Sidney Poitier. Opnieuw speelt ze een sterke vrouwenrol als moeder die vader (Tracy) moet overhalen om haar blanke dochter met een zwarte man te laten trouwen. Destijds een gewaagd onderwerp. Haar derde Oscar kreeg ze voor de rol in “The Lion in Winter” uit 1968.

Met Humphrey Bogart in "The African Queen".

Gedurende de jaren zeventig en tachtig maakte ze nog maar weinig films en was ze af en toe in een televisiefilm te zien. Hoogtepunten uit deze jaren zijn: “Rooster Cogburn” uit 1975 met John Wayne en “On Golden Pond” met Henry en Jane Fonda. Deze laatste film leverde haar de vierde Oscar op. Haar allerlaatste filmrol was in 1994 te zien in de film “Love Affair”. Vanwege haar hoge leeftijd en haar verslechterende gezondheidstoestand trok ze zich uit Hollywood terug en bleef in haar huis in Connecticut wonen en wijdde ze zich aan haar schildershobby.

Katharine Hepburn overleed op 29 juni 2003.

Trivia:

Door het American Film Institute uitgeroepen als de Grootste Vrouwelijke Film Legende.

Ze weigerde anders dan een broek te dragen (wat in die tijd erg ongewoon was voor vrouwen).

Ze had de bijnaam First Lady of American Cinema.

Ze stond erom bekend per dag acht ijskoude douches te nemen en even zo vaak haar tanden te poetsen.

Bijnamen: Kate, the great Kate.

Katharine Hepburn was 1.71 m. groot.

Is getrouwd geweest met Ludlow Ogden Smith (1928 – 1934).

Ze heeft “Guess Who’s Coming to Diner” nooit gezien omdat het Spencer Tracy’s (met wie ze een geheime relatie had) laatste film was.

De begrafenis van Spencer Tracy heeft zij uit respect voor zijn familie niet bijgewoond.

Toen de dood van Katharine Hepburn bekend gemaakt werd hebben vele beroemdheden blijk gegeven van medeleven, zoals George Bush en Elizabeth Taylor.

Bronnen:
IMDB.com
Reel Classics
Wikipedia
Katharine Hepburn webring

Filmglorie.nl