Feed-back Taybes

Kent u de Taybes?

De Taybes werd door Derek Jennings ontwikkeld in het Scottish Crop Research Institute en in 1978 op de markt gebracht.

Ik heb hem leren kennen toen hij na zijn pensionering in Kent woonde. Ik had in 1992 een annonce gezien voor bramen die hij verkocht en ook voor Glen Coe, de paarse framboos die hij ook had gecreëerd. Toen we in 1995 met enkele Velt-fruitvrienden naar Engeland trokken, had hij tijd om ons te ontvangen. Hij had net een telefoontje gehad uit Buckinghamshire. In een tuin had zich een mutatie voorgedaan op de Taybes. De bessen hadden er niet onder geleden. “en zeggen dat ik talloze proeven deed om de Taybes stekelloos te krijgen. Het lukte met de stengels maar niet met de vruchten.”

Vorige week met het in orde brengen van mijn kleinfruitkooi viel mij het grote verschil op tussen de oorspronkelijke Medana Taybes en de mutatie Buckingham Taybes.

Op het eerste zicht zou je helemaal niet zeggen dat ze naaste familie zijn! De Buckingham (mutatie) staat al helemaal in blad, terwijl de oorspronkelijke er nog helemaal kaal bijstaat.

Zie de foto’s

De Taybes, een braamboos, kruising tussen braam en framboos, is behoorlijk productief met grote, zeer aromatische bessen. Naar mijn bevinding is ze wellicht de braamboos die het best tegen strenge wintervorst kan. In de voorbije, strenge winters waren er telkens een aantal takken bevroren, doch niet allemaal. Slechts eenmaal was 1 van de 2 helemaal bevroren, terwijl de andere er nog tamelijk goed uit kwam.

Nog een anekdote. Een heel aantal jaren terug gaf mijn vrouw Aleide een voordracht voor de wijngilde van St. Job. Een lid vertelde mij dat hij al een rijpe braam had. Ik vroeg of ze volledig zwart was, wat beaamd werd. In juni kan dit niet en ik mocht ter plekke komen kijken in Ekeren.

Een tuin met een microklimaat met een Taybes. Die groeide er horizontaal aan een lange, stevige draad van 1,2 m met rechthoekige mazen. Nog nooit had ik een Taybes gezien met zoveel vruchten.

Ik heb er uit geleerd mijn braambozen en bramen zo horizontaal mogelijk te leiden. Ik kom hierop nog terug in een van de volgende blogs.

FOTO'S

De foto's tonen 2 verschillende  Medana's  of gestekelde Taybessen. De Buckingham die een paar keer getoond wordt is steeds een en dezelfde plant. Die staat al helemaal in blad. Terwijl de oorspronkelijke, of Medana er nog helemaal kaal bijstaat.

1. Medana (gestekelde) Taybes

2. Idem

3. Idem

4. Idem

5. Links Buckingham (Stekelloos)

6. Buckingham  Let op de vele bladeren!

7. Medana rechts

8. Medana

9. Buckingham

Heksenbezem

Na vele jaren word ik nog eens geconfronteerd met wat men heksenbezem noemt.

Ik heb er Google bijgehaald en wordt niet veel wijzer. Men kent er enkel de heksenbezem in berkenbomen. Iedereen zal die al wel gezien hebben waarbij de plant in een enkele tak een groot aantal zijtakjes maakt, zodat met name in de herfst en winter een opvallende dichtere structuur in het silhouet van de boom te zien is. Deze afwijking wordt veroorzaakt door de schimmel Taphrina betulina (synoniem: Exoascus betulini). Men zou de ziekte bij oppervlakkige beschouwing voor een vogelnest kunnen houden. Aangetaste bomen kunnen van een tot soms tientallen aangedane takken hebben.

In de vorige VELT-uitgave ‘Ecologische Teelt van Kleinfruit’ staat bij frambozen: ‘Heksenbezem of dwergziekte herken je aan een bos korte takjes met misvormde bladeren en bladachtige bloemen aan je frambozen. De vegetatieve groei komt in de lente later op gang. De oorzaak van deze ziekte is een mycoplasma dat door twee soorten cicaden (Macropsis fuscula en Typhocyba species) verspreid wordt. De eitjes van deze cicaden overwinteren onder de schors. Zowel frambozen als bramen hebben er last van. Verwijder en verbrand de aangetaste planten.’

Mijn ervaring : ik heb dit slechts eenmaal opgemerkt bij mijn frambozen.     Bij de bramen is dit veel duidelijker. Enkele van mijn Thornless Evergreen, de stekelloze braam met het peterselieblad zijn er een twintig jaar terug aan kapot gegaan. Het toeval wil dat ik zag dat de 3 exemplaren in de composttuin van de Jean Pain-methode te Londerzeel aan hetzelfde euvel leden. Ik heb er Frederic Vanden Brande op attent gemaakt.

Na al die jaren zie ik nu drie aangetaste planten in mijn tuin; Een beginnende aantasting bij de jongste Kotata, een braamboos. Ik heb de aangetaste plek zo goed als het ging uitgeknipt. Misschien een (kleine) kans dat het lukt?

In de bramengalerij vertoonden ook twee planten hetzelfde euvel. De namen van deze stekel loze rassen zijn destijds met het verplanten omwille van de aanleg van de aardgasleiding verloren gegaan. Beide planten heb ik uitgegraven.

De foto’s van deze laatste planten zullen alles verduidelijken.

Cornus mas Kornellebes

Reeds zeer lang staat de Cornus mas, de kornellebes in bloei.

Gekrakeel van Kauwen

Daarstraks hoorde ik kort gekrakeel van kauwen en zag van ver er een wegvliegen. Was er ruzie in het nieuwe huishouden of toch een mogelijke indringer?

Enkele dagen geleden was een ganse familie met veel laweit doende rond de nestkast van Natuurpunt, die er al 20 jaar hangt en bedoeld is voor steenuilen. Kauwen blijken echter rapper.

Wellicht werd toen uitgemaakt welk koppeltje er mocht komen wonen.

Op een samenkomst van de werkgroepen van Natuurpunt voor de steenuil vernam ik dat er nu nestkasten bestaan waarin de kauwen geweerd worden.

Regelmatig hoor ik de steenuil in de omgeving roepen. Iemand van de werkgroep vertelde mij dat vorig jaar de jongen - niet ver in de omgeving- dood in het nest lagen.

Tjiftjaf

Daarnet de tjiftjaf gehoord. Het eerste trekvogeltje dat terugkomt. Of toch ongeveer. Gisteren hoorde ik de grijze kwik. Die is zeldzaam aan het worden. Tot 20 jaar terug woonde er hier steeds een koppeltje.

Heel makkelijk te herkennen aan zijn zang. Herhaaldelijk zingt hij zijn naam. Weer of geen weer, rond deze tijd komt hij terug.

Zijn nestje is moeilijk te vinden, tegen de grond in een ruigte. Wij noemden het ‘ovenmakertje’. Zijn kogelvormig nestje heeft opzij een invliegopening, net zoals het nest van de winterkoning.

Warm op 8-9-10 maart 2014

Volgens het KMI was het op deze dagen nog nooit zo warm sinds het begin van de metingen in 1833. Zondag 9/3 zag ik 21° (en het is een meter die eerder karig meet.)

Ik heb gewacht tot nu om zowel de rode - als de kruisbessen (in haagvorm) te snoeien. Vroeg in de winter snoeien leidt tot meer uitval door Eutypa.

2 maart Gent Designmuseum en Museum Dr Guislain

Met Art Fan

Op uitstap tijdens een zonnige dag maakt het toch plezanter. In het Designmuseum loopt de tentoonstelling ‘Segusto Vetri d’Arte’, werken van een Italiaans kunstglasblazers bedrijf tussen 1932 en 1963. Bij de foto’s zie je ook een kop van Henry Van de Velde en ook een wandmeubel. Vorig jaar bezochten we nog de Henry Van de Velde tentoonstelling in het Paleis voor Schone Kunsten te Brussel.

De Meze in Myconos, een Grieks restaurant in de Vlaanderenstraat smaakte overheerlijk

Vervolg Foto’s

Henry Van de Velde

Tenslotte nog enkele foto's in het zonnige Gent

Het stadhuis heeft wel een inmens dak

Het statige Belfort

St Jacob

Museum Dr Guislain

In het Museum Dr Guislain loopt de tijdelijke tentoonstelling ‘Soldaten en psychiaters 1914-2014’, die gaat over het oorlogsleed en hoe men er mee omging. Bv de shellshock. Maar ook de recente, psychische oorlogsellende komt aan bod. Kunstenaars als Achiel Van Sassenbrouck en Rik Wouters maakten de eerste wereldoorlog mee.

Verder krijg je een huiverige kijk in de vele zalen over de vroegere praktijken in een psychiatrische instelling.

Vervolg Foto’s Museum Dr Guislain

Geurende Kerspruim en Bijen.

Vandaag kwam Leen met haar gasten helpen in de tuin. De zon is van de partij.

Op een bepaald moment treft haar de honinggeur van een bloeiende kerspruim. Bij nader toezien is er druk bezoek van bijen. Tegen het weekend verwacht men 15°, nog een 3 -4° meer dan vandaag.

De boom had blijkbaar niets te lijden gehad van de lichte nachtvorst van de voorbije nacht. Ook volgende nacht wordt het een beetje koud.

De Kerspruim in volle Bloei

Op 1 maart staat de vroegste kerspruim in volle bloei. Dit wil zeggen dat reeds talrijke bloemblaadjes afvallen.

Andere myrobolanen staan nog iets minder ver en de laatste beginnen nog maar aan de bloei.

Sint-Truiden gelooft in ontwikkeling 'fruitteeltdrones'

(Metn dank aan Johan Staf voor het doorsturen)

Vijftien hectare van de voormalige militaire luchthaven van Brustem (Sint-Truiden) wordt een bedrijventerrein voor de fruitsector. Jonge ondernemingen kunnen er innovatieve toepassingen voor de fruitteelt ontwikkelen. Truiens burgemeester Veerle Heeren vindt drones binnen dat plaatje passen. De kleine onbemande helikoptertjes kunnen bijvoorbeeld worden ingezet voor het opsporen en bestrijden van plantenziektes.

"Het is onze ambitie om een drone-industrie gericht op landbouwtoepassingen en bij uitbreiding naar andere sectoren uit te bouwen in Sint-Truiden", zegt burgemeester Heeren in Het Belang van Limburg. "De Europese Unie maakt momenteel miljoenen euro's vrij voor bedrijven die zich specialiseren in de ontwikkeling en productie van drones".

In samenwerking met de Limburgse investeringsmaatschappij LRM, de Provinciale Ontwikkelingsmaatschappij POM en het Proefcentrum Fruitteelt wil Heeren van Sint-Truiden zo de 'Vlaamse Fruit- en Dronevalley' maken. Daarvoor kan geput worden uit de middelen van het strategisch actieplan (SALK) dat de werkgelegenheid in Limburg moet opkrikken.

Het Proefcentrum Fruitteelt onderzoekt al hoe ze via lichtsensoren die ze in drones inbouwen bacterievuur kunnen detecteren. Op Radio 2 bespreekt Geert Nijst van Skyeye, een in drones gespecialiseerd bedrijf, de mogelijke toepassingen in de fruitteelt. “Drones lenen zich voor inspectie van gewassen, kunnen met sensoren overbemesting of bacterievuur op peren in kaart brengen. Ze zijn zelfs geschikt voor het besproeien van gewassen.”

bron Het Belang van Limburg / Radio 2

21/02/2014

Op ecologische Manier komen tot nieuwe (appel)Rassen

Project in Duitsland

Bron: artikel in de Jahresheft 2013 van Pomologen-Verein e. V.

In dit project werken vier fruitbedrijven, een adviseur en een jonge vorser samen om ecologisch gekweekte, nieuwe appelrassen te ontwikkelen.

Hierbij spelen zowel de regionale teeltvereisten als de verzorging door vrouwelijke en mannelijke fruittelers een rol.

Aldus ontstaat een kweekprogramma op de bedrijven zelf.

Het doel is voor de teelt en de verkoop op ecologische bedrijven, op ecologische manier, eigen, vitale eetrassen te ontwikkelen, met een veelvoud aan genetische eigenschappen om de inzet van behandelingen te verminderen. Daarbij willen zij transparant zijn en zich inzetten voor het algemeen nut. Vandaar dat zij zich ook aangesloten hebben bij Sat:Gut e.V.                                                                                                                                                                                                                                          www.saat:gut.org.

Het project is ontstaan bij de werkgemeenschap voor ecologisch fruit Föko (Fördergemeinschaft ökologischer Obstbau). De werkgemeenschap werkt als netwerk en bijscholing rond het thema appelteelt.

www.foeko.de

Met Hans-Joachim Bannier als medeoprichter van de werkgemeenschap vormt zich daar een versmeltingspunt tussen de interesse van professionele telers en de pomologie.

Het kweken van nieuwe appelrassen wordt meer en meer labowerk met nieuwe technieken, o.a. gentechniek. De eerste proeven met genetisch veranderde appelen lopen al in Nederland. Onderzoekers van landelijke instituten ( bv. Dresden-Pillnitz voor Duitsland) werken samen, met EU gelden, aan vervroeging van de appelbloei door inkruisen van een gen van de berk.

Gentechnische ingrepen in het DNA en in de celkern (Cytoplasmafusie) zijn niet verenigbaar met de grondprincipes van de ecologische landbouw. Dergelijke producten worden niet toegelaten in de ecologische teelt.

De nieuwe rassen van de laatste tientallen jaar zijn terug te voeren tot 5 stamouders. Deze enge, genetische basis werkt zeer negatief op de vitaliteit van de huidige appelrassen. Massadragers en lang bewaarbare rassen als Jonagold (Jonagored) met als stamouders Golden Delicious en Jonathan behoren tot de gevoeligste rassen voor schurft.

Ook het geliefde ras Elstar stamt uit Golden Delicious en vergt veel verzorging.

We waarderen wel het opzoekingswerk van de laatste jaren waarbij resistente rassen werden ontwikkeld. Echter deze resistentie steunt meestal op één factor en wordt dikwijls doorbroken.

Wij willen andere wegen bewandelen, de schat aan pomologische kennis gebruiken en bewust de genetische veelvoud van oude, doch ook van moderne rassen benuttigen.

We zetten in op de brede resistentie van Seestermüher Zitronenapfel, Discovery en Edelborsdorfel.

Hoelang zal het duren om rassen te ontwikkelen met goede smaak, kleur en bewaarbaarheid?

Om een nieuw ras te kunnen lanceren rekent men op 20 jaar.

Onze werkwijze: de eerste kruisingen gebeurden in 2009. Zaailingen uit vrije bestuiving worden al gekweekt sinds 1997

We zijn met een startbasis van een 50 tig tal appelrassen begonnen.

Tijdens de eerste 3 jaren werden al vele kruisingen gemaakt, zogenaamde ‘toetsingen’ om te achterhalen welke combinaties een goed nageslacht vormen.

Bij de keuze van de ouders benutten we de ervaringen van de bedrijfsleiders.

Zo hebben wij te Hollingstedt, tussen Husum en Schleswig een andere inbreng dan aan de Beneden Rijn.

Er komen steeds pitten bij uit vrije bestuiving door de gekozen ouders om bij de nakomelingen de erfelijke eigenschapen te onderzoeken en te vergelijken.

Vroeg in het voorjaar worden de geplande kruisingen besproken op de bedrijven te Wesel, Bielefeld en Hollingstedt. In sommige gevallen dient men stuifmeel van andere standplaatsen te bestellen.

Er werd stuifmeel verzameld en ook ingevroren om dit in de volgende jaren, indien nodig, ter beschikking te hebben.

Takken met de te bevruchten bloemen, nog in knopstadium, werden in beschermhoezen ingepakt om vreemdbestuiving te voorkomen.

Dikwijls bestuift men een 100tal bloemen per kruising.

Mathias Ristel neemt dan zijn penseel en reist van zuid naar noord, van standplaats in volle bloei naar een volgende om de bestuiving uit te voeren.

Het penseel wordt in het stuifmeel geduwd en op de stampers van de moederbloemen gewreven.

Elke kruisingskombinatie krijgt een nummer, wordt opgetekend en krijgt een merkteken op de tak/boom.

Eens de bloeitijd voorbij worden de beschermhoezen weer weggenomen.

Als de nieuwe vrucht groot genoeg is wordt elke vrucht met een permanente inkt beschreven om deze bij pluk en bewaring te ordenen.

De bedrijven slaan die op in de koeling.

Tijdens de winter haalt men de pitten uit de appelen en voor een groot gedeelte worden deze in samenwerking met de universiteit Kassel-Witzenhausen in een kweekserre opgekweekt.

Een klein gedeelte van de pitten blijft in Hollingstedt om ze in de lente uit te zaaien op vrije percelen.

Mathias Ristel, voor zijn masters aan de universiteit, bekommert zich om de opgroei in de serre tot ze weer op de ‘Heimat’-hoeven terecht kunnen.

Hierbij kreeg hij ondersteuning van onze praktijkman Christoph Kümmerer.

Aldus kregen 1500 zaailingen hun plaats op de bedrijven.

De selectie, opnieuw onder het toezicht van Mathias Ristel, begint, in het eerste jaar, met het vaststellen van de schurftgevoeligheid.

Meeldauw behoort tot de kinderziekten en lost zich dikwijls op in het tweede jaar. Pas tijdens de volgende jaren is meeldauw een selectie criterium.

Naast schurft en meeldauw is ook kanker een selectie criterium dat tot eventuele uitschakeling leidt.

De zaailingen krijgen geen beschermingsmiddelen.

Dit is een uitdaging voor de bedrijven die ze op hun vruchtpercelen geïntegreerd hebben.

De kwetsbare zaailingen eisen bijzondere zorg: handmatig onkruid hakken, afweer voor muizen, hazen, konijnen en schapen.

Een schaduwwand die Hans-Joachim Bannier voor zijn planten opgetrokken heeft, bewijst dat de zaailingen in de schaduw beter groeien.

In 2014 rekenen we op de eerste vruchten.

Een deel van het project behelst de selectie onder de vruchtdragende appel –en perenbomen van de vrije bestuiving in 1997 op het bedrijf te Hollingstedt.

Voor de reeds dragende bomen zijn er verdere selectiecriteria als gevoeligheid voor regenvlekkenziekte, gloeosporium vruchtrot, vruchtgrootte en vanzelfsprekend de smaak, verder kleur en vastheid. De eerste bomen staan ter vermeerdering al op nummer op de Bioland boomkwekerij Daniel Cochems.

Volgend jaar worden ze op M9 en M25 op alle vier de standplaatsen op geplant.

Bij positieve ervaringen geven we ze door voor verdere tests op de officiële proefvelden.

De werkgemeenschap voor ecologische fruitteelt zit in een netwerk met Föko e.V. en anderen betreffende fruit. We zijn te Nürnberg aanwezig op Biofach, de wereldjaarbeurs voor biologische levensmiddelen; alsook op Bio Nord te Hannover. Verder geven we voordrachten over het project en de biologische plantenteelt.

Kerspruim of myrobolaan reeds in bloei

De kerspruim/ myrobolaan (Prunus cerasifera) is een van de ouders van de gewone pruimen (Prunus domestica). De andere ouder zou de sleepruim (Prunus spinosa) zijn. De vruchten van deze laatste zijn allemaal donkerblauw en rijpen pas heel laat, tegen de winter aan. Er is wel wat variëteit in grootte en vorm.

De kerspruimen vertonen veel meer verschillen. De kleuren variëren van geel over rood tot blauw. Er zijn zelfs bont gekleurde. Eveneens in smaak zijn er veel verschillen. Sommigen hebben zelfs een vrij goede smaak. De gele worden zeer dikwijls verward met de mirabellen, doch deze vormen een aparte soort (Prunus insititia), meestal als ondersoort van de Prunus domestica, waarmee ze zeer verwant zijn. De Reine Clauden behoren eveneens to de Prunus insititia.  Ze horen bij de cultuurvormen en bloeien in de normale pruimentijd.

In 2012 had ik helemaal geen vruchten. In 2013 waren die zeer gering. Soms zijn de bomen zwaar beladen. Kerspruimen zijn uitstekend voor confituur.

Het zijn de vroegst bloeiende pruimen. Geen wonder dat de bloesem meermaals bevriest. Maar ook hier zijn er vroeg en later bloeiende exemplaren, doch allemaal een heel stuk voor de gewone pruimen. De sleepruim bloeit korte tijd voor de gedomesticeerde pruimen.

Doch bloei half februari is toch uitzonderlijk vroeg. We beleven echter een uiterst zachte winter.

De ‘PLUKHOF’

Heerweg, Wiekevorst, Heist-op-de-Berg, een nieuwe, biologische zelfpluktuin

Snoeidemonstratie door Geert Latet, van het Proefcentrum Fruit (PCF) St. Truiden voor het Biobedrijfsnetwerk Kleinfruit (BBN).

Els Vloebergh, zaakvoerster ontving de groep. Jelle, de echtgenoot, die in het onderwijs staat, steekt een handje toe. Momenteel is 1 Ha van 1,9 Ha beplant.

Men teelt op ruggen. De grond is lichte zand-leem en was voordien weiland. Rondom rond is een houtwal aangeplant die voor meer beschutting en een grotere biodiversiteit moet zorgen. Er is net een paal met nestkast voor de torenvalk geplaatst.

Naast de parking staat een ruime plastiekserre.

Men beschikt over voldoende en goed water uit een boorput van 45m diep. In elke rij hangt een vloeidarm.

De eerste paar rijen zijn eetdruiven: de witte palatina en 3 blauwe rassen, waaronder Muscat Bleu en Nero.

Op de volgende rijen staan de herfstframbozen Polka (vroeg) en Heritage (laat). Over dit laatste ras was er wat discussie: te stekelig, te bossig en plukt moeilijk

Geert adviseert een luchtig gewas: 7-8 stengels de lopende meter. De geleverde plant laat men intact. Dit bevordert de hergroei en vorming van nieuwe stengels. Pas na een goede maand knipt men de oude stengels weg- deze leveren toch nog geen productie – en alle energie gaat naar de nieuwe stengels. Geert raadt aan de stengels pas in de winter af te knippen, zeker nog niet in oktober.

Frambozen verkiezen een eerder zure grond. Zeker geen champost gebruiken en ook geen rijke compost, wel compost van dennennaalden en –schors. De Ph verhoogt in de loop der jaren en het is heel moeilijk om die omlaag te krijgen.

De planten staan op een verhoogd bed dat zoveel mogelijk onkruidvrij dient te worden gehouden. Dus veel manueel werk: schoffelen en aanaarden. Wel opletten om de nieuwe scheutjes niet te verstikken bij het aanaarden.

Dan kwamen we bij de rode bessen Jonkheer van Tets. Dit ras heeft echter veel behoefte aan winterkou. Met de zeer zachte winter zal de nodige koudesom niet bereikt worden. Er valt veel rui en minder mooie trossen te verwachten. Voor zelfpluk is dit gelukkig minder een probleem.

Om deze reden is dit ras in de gangbare teelt afgeschreven ten voordele van Junifer.

Els heeft het voorlopig voor de gewone struikvorm, meer natuurlijk. In de professionele teelt kweekt men enkel nog in haagvorm. Door de luchtiger kweekvorm blijft het gewas minder lang nat en droogt beter op, wat schimmelvorming tegengaat. Meer licht zorgt voor grotere bessen.

Geert verwijdert ook een deel van de kleine takjes die te dicht opeen staan. Op de stam worden ook wat oogjes weggevreven. Anders krijgt men te veel een kluwen van kleine, elkaar beconcurrerende trosjes. Te stijl omhoog groeiende takken worden afgeknipt.

In de kering leveren minder takjes en ogen toch meer, mooier en beter fruit.

Men kan zowel met een- als tweetakkers werken die een aantal jaren kunnen blijven staan, 6 tot 15 jaar al naar gelang het ras. Per lopende meter houdt men 3 takken aan. Men ziet wel wanneer een tak afgeleefd geraakt met afstervend hout. Is dit de schimmelziekte Eutypa, dan ziet men bij het doorknippen van de stengel zowel dood als nog levend hout.

In verband met deze laatste ziekte wordt er aangeraden zo laat mogelijk te snoeien. Pas omstreeks maart, zodat de snoeiwonden vlug kunnen opdrogen. Vooral stekelbessen zouden hiervoor gevoelig zijn.

Als witte trosbes staat er Blanka. Verder als rode Rolan Tussen haakjes ook dit ras vergt de nodige winterkou. Rovada wordt algemeen gezien als het interessantste ras, dat dan ook het meest geteeld wordt.

Als zomerframbozen staan er Glen Ample en Tulameen. Het eerste ras viel hier ’t meest in de smaak. Bij anderen was dit andersom, vooral op zware gronden.

Bij zelfpluk kan er zich wel een probleem stellen als men de vruchten niet omhoog plukt maar opzij sleurt. Hierbij kunnen lichtere takken afbreken.

Hier heeft men long canes aangeplant; volgroeide planten die men een tijd in de frigo bewaard heeft.

Geert wijst nog op het belang van de afgedragen takken direct te verwijderen. De nieuwe takken krijgen alle energie en licht en ruimte.

Vlak onder het nieuwe oog zit nog een slapend oog dat aan lentevorst kan ontsnappen.

De stekelbessen zal men wel in haagvorm kweken. Bij elke plant staan 2 bamboestokken. Zaak is hier de concurrerende opschieters zo vlug mogelijk te verwijderen. Men dient de topscheut zeer regelmatig aan te binden. Het komt er op aan zo vlug mogelijk een volgroeide plant te bekomen. De toptak zeker niet inknippen. In plaats van stimulering remt dit de groei, terwijl dit bij appelen de groei precies stimuleert.

Bij zwarte bes is het belangrijk vanaf zo laag mogelijk eenjarige takken te kweken. Hieraan komen de vruchten. Niet meer dan een zestal takken per struik. De rassen hier zijn Triton en Titania. Het toeval wilde dat in een afgeknipte tak reeds een larve van de bessenglasvlinder stak. Al een heel eind merg was weggevreten.

Verder zijn er nog Jostabessen, een heel dankbare bes voor de zelfpluk, vruchtbaar, lekker en de vruchten hangen zeer lang aan de struik. Met snoeien dient men nog te wachten tot men ziet of een nieuwe tak vruchten zet of niet. Pas dan de vegetatieve tak afknippen. Aldus tempert men toch enigszins de groei.

Er staan ook nog bramen: Loch Ness en Chester Thornless.

Workshop Biobieren

met Sarah Van den Bogaert van ‘Iedereen Mondiaal‘

We proefden Saison Dupont: dateert al van 1844. Ik ken dit biertje reeds van halverwege de 70 jaren.

Sinds 1990 (hiermee waren ze, als ik mij niet vergis, de eerste biologische brouwers.) brouwen ze volgens de biologische normen, dit wil zeggen:

• exclusief gebruik van grondstoffen met biologisch certificaat.  Elke commerciële transactie wordt begeleid door een officieel certificaat dat het opvolgen van het verloop van de ingrediënten, van bij de productie tot de verwerking, controleerbaar maakt.
• verwerking van de grondstoffen zonder chemische toevoeging, niet tijdens de bewaring, niet tijdens de verwerking, van de producten die onder biologisch label vallen.
• Een bier van 6,5% vol.

Maya van Jessenhofke, Kuringen Hasselt, 6%. Voor het brouwen gebruikt men het restwater van de seitan fabricage van Maya in Hasselt. Ook een lekker biertje.

Als nr 3 de bekende Gageleer van Natuurpunt. 7,5 % vol. Als smaakmaker gebruikt men gagel uit het oud-Turnhoutse reservaat de Liereman. Dit bier wordt gebrouwen door de Proefbrouwerij te Lochristi. Uiteindelijk droeg dit bier de meeste voorkeurstemmen weg.

Als laatste proefden we het boekweitbier van Leireken 6 % vol. Dit bier werd volgens Sarah gebrouwen in Brouwerij Strubbe te Ichtegem, mijn geboortegemeente, 7 de generatie brouwers. Op het flesje stond evenwel een ander adres: Oedelem.   (Op 28/05/2006 schreef ik over Strubbe al een blog. Vul linksboven bij zoeken in : brouwerij Strubbe).

Goed en wel beschouwd droeg dit boekweitbier mijn voorkeur weg.

 FOTO’S

In afwachting

Idem

Saison Dupont

Maya

Gageleer

Leireken

Werner en Laetitia

Tom geniet er van

Sarah kijkt toe

Bodemkundige Dienst van België te Heverlee

Het Biobedrijfsnetwerk Kleinfruit (BBN) op studiebezoek.

Stan Deckers verantwoordelijke van de afdeling Acties Land - en Tuinbouw ontving de groep en toonde het labo. De Bodemkundige Dienst van België (BDB) ontstond in 1946 als spin off van de Universiteit van Leuven en zijn Bodemkundig Instituut (1935).

Bodemstalen worden met een aangepaste boor genomen

-     6 cm voor weidegrond

-     Tot 23cm voor teeltgrond

-     Men kan ook de ondergrond ontleden : boor 0-30 cm, 30-60 cm en 60-90cm

Het staal wordt eerst gedroogd; dan fijn gemaakt; vervolgens in een flacon met ontledingsstoffen gedaan en 4 u geschud. De NPK bepaling en de PH KCL gebeuren via automatisch werkende toestellen.

Met gaschromatografie bepaalt men de fijne stoffen in grond en waterstalen. Bv pesticiden, PCB’s, antibiotica, resten van geneesmiddelen enz.

FOTO’S

1.Bodemkundige Dienst, Stan Deckers

2.Mogelijke diensten

3. In het labo

4. Droogkast waarin de stalen eerst gedroogd worden

5. Fijn maken van de grond

6. Gestandaarde ontledingsflesjes. Deze worden klaar gemaakt voor de NPK bepaling in een automatisch werkend toestel.

7. De PH KCL wordt op zijn buurt automatisch bepaald in een klein flesje

8. Ontledingstoestel

9.Soms zaait men tuinkers op een verdachte grond. Zijn er bv pesticiden dan mislukt het zaaien.

Deel twee: gezamenlijke bespreking en overleg rond het ingediende project

10. CCBT Project   CCBT staat voor ‘Coördinatiecentrum praktijkgericht onderzoek en voorlichting voor de Biologische Teelt’

11. Partners CVBB vzw ‘Coördinatiecentrum Voorlichting en Begeleiding duurzame Bemesting’: vzw opgericht als begeleiding bij MAP 4

12. Doel

13. Inhoudelijke omschrijving

14. Bemestingsadviezen

15. Bemestingsbehoeften

16. Actieplan

17. Bodembiologie

18. Er volgden nog vele vragen…

Naschrift : Ik kijk met bewondering hoe de Bioteelt in Vlaanderen geëvolueerd is. Even terug schreef ik over het ontstaan van VELT.                                                             Het ontstaan van ‘Vrienden van de Biologische Land – en Tuinbouw vzw’ te Beveren-Roeselare in 1971 stond in het teken van de Bioteelt. Ik moet nog enkele zaken terugvinden. Dan schrijf ik er zeker over.