Berichten van 5 november 2012 tot 11 november 2012

Kastanjemineermot (Cameraria ohridella)

Tekst en foto van Dirk Van Tulder

Dit kleine motje (een zestal millimeter)waart sinds een goed decennium rond in onze streken. Het zijn de larven die verantwoordelijk zijn voor de spectaculair vroege bruinverkleuring van de bladeren. Aantasting betreft praktisch steeds de paardenkastanje maar bij hoge voedselconcurrentie kan sporadisch ook vraat optreden in naburige esdoorns. De bruinverkleuring van de bladeren is het gevolg van het “weggrazen “ door de larven van het bladmoes tussen de buitenste bladlagen.

De vlindertjes planten zich vanaf eind april voort en realiseren tot 3 generaties per jaar. De laatste generatie overwintert als pop, onder de vorm van een ingesponnen cocon, in het blad.

De bestrijding van de kastanjemineermot is tweeërlei. Enerzijds ruimt men in de herfst het afgevallen blad zo snel mogelijk op en verbrandt het of voert het af voor professionele compostering. In de paartijd zal men de mannetjes trachten te controleren met feromoonvallen. De moeilijk vliegende vrouwtjes die zich over de stam naar boomkroon verplaatsen gaat men wegvangen d.m.v. lijmbanden.

Zeer interessante bijkomende informatie en schitterende foto’s vindt men hier

http://www.bladmineerders.nl/minersf/lepidopteramin/cameraria/ohridella/ohridella.htm

De foto van het minuscuul klein vlindertje is door Dirk zelf genomen op 29/04/2012 op lijsterbes op 15 m afstand van een jong kastanjeboompje.

De andere foto’s tonen de bladeren en boom van mijn 45 jarige Paardenkastanje op 7 nov. jongstleden.

Er is een foto bij met gaatjes in het blad. Het zou kunnen dat daar het wormpje uitgepikt is door een pimpelmees.

Ik schreef er een blog over op 24/06/2007

Tik bij zoeken linksboven in: Pimpelmees.

Appeloogst 2012

Nog nooit zo’n slechte appeloogst gehad. Van de peren geen enkele vrucht moeten oogsten. Eveneens geen pruimen.

Van de appelen gaven slechts 2 rassen een behoorlijke oogst. De ijzerappel of Marie-Joseph D’Othée en de Ontario. De laatste staat op Bittenfelder, een sterkgroeiende onderstam voor hoogstam. De dracht is zelfs zeer goed: meer dan 200 kg. Vorig jaar –jaar met een grote vruchtdracht- zat dit ras in zijn beurtjaar.

De laatste vruchten heb ik geplukt op 1 nov. De eerste vanaf een maand vroeger en verder bij gelegenheid. Tussendoor was er vrij veel val.

De ijzerappel moet zeer laat geplukt worden. Op 1 november was er nog zo goed als geen val.

Beide rassen bewaren gemakkelijk tot maart; de Ijzerappel nog later. In het Frans geeft men ook de naam “Pomme de deux ans”.

Ontario. Groene appel, met soms iets blos. De vrucht wordt al vlug geel, maar wordt niet melig. Al een oud Canadees ras (1820). Met de bewaring verzacht het zuurgehalte. Hoog vitamine C gehalte (21 mg/100 g) Ook goede sap - en moesappel. Bloei dag 12.

Marie-Joseph D’Othée ontstond rond 1870 in het dorp Othée in de provincie Luik. Meer een keukenappel, maar ik vind de smaak goed na Nieuwjaar. Wij gebruiken de vrucht ook graag als droogappel. De bloei is laat: dag 23. De bloemen kunnen tegen wat vorst. Alhoewel een triploïde appel is het een regelmatige drager. Iets rood gestreept op donkergroene achtergrond. 

Beide vind ik zeer goede winterappelen. 

Foto’s

Ontario

Idem

Idem

Idem

Ijzerappel

Idem

Idem

Vergelijk:  links Ijzerappel, rechts  Ontario

Idem