Naar de inhoud

(Klein)fruitliefhebber

Voor de fruitliefhebber

Archief

GENERATIEBOOM: het vervolg is voor volgend jaar.

De entingen die tot leven waren gekomen hebben wellicht een nekslag gehad van de laatste vorst. Ze waren nog niet sterk genoeg om het uitdrogend effect van de laatste vorst te doorstaan. Volgend jaar proberen we het opnieuw. Ze stonden ook het meest open en bloot. Op meer beschutte plaatsen doen de entingen het wel.
Hoe vind je dit bericht?
Geschreven door Daantje om 21:11 Reageer op dit bericht

Nu we het toch over rupsjes hebben

Ik zag enkele spinselnesten op het uiteinde van appeltakken, met enkele gestippelde zwarte rupsjes. Dit zouden de rupsjes van de appelstippenmot (Yponomeuta malinellus Zeller) zijn. Vanaf juli zou je de witte motten met aan weerszijden 2 lijnen stippels kunnen waarnemen. Bij motten of nachtvlinders zijn de sprieten opvallend veel langer dan bij de vlinders.
Hoe vind je dit bericht? 3 stemmen
Geschreven door Daantje om 14:29 1 reactie Reageer op dit bericht

Een goed jaar voor de Bessenbladwespen

Telkens als ik bij de stekelbessen en de rode bessen kom, heb ik werk. Rupsen en rupjes van alle leeftijden. Wie zijn handen niet vuil wil maken legt een (bruin) papier onder de struik. Iets oudere rupsen laten zich gemakkelijk vallen wanneer je schudt. Of verkies je een kaal gevreten struik? Dan moet je niet ingrijpen.
Hoe vind je dit bericht? 6 stemmen
Geschreven door Daantje om 14:04 Reageer op dit bericht

HET NESTKASTJE VAN CHRISTOPHE

Zo’n maand terug heb ik Marleen Beckers geholpen om haar kelder te ontruimen. Ze woont met haar 2 zonen: Christophe en Alexander op Stuivenberg in wat een van de laatste boerderijen in Antwerpen was. Onbruikbare spullen voerde ik naar het containerpark. Hout kon ik recycleren; inbegrepen het proefwerk nestkastje van Christophe. Thuisgekomen heb ik het kastje opgehangen aan de Reinette d’Hernaut. Ik heb de boom van boomkweker Adams van Ruisbroek bij Brussel. Zijn vader ontving het ras van zijn medewerker Hernaut, die de zaailing halverwege de jaren dertig vond op het stort van Anderlecht. Het is een grote, donkergroene vrucht met rode blos, een echt lekkere winterappel. In de streek, het Pajottenland, noemt men hem dubbele Speeckaert. Een tiental jaar bleef de boom bij mij zeer gezond, sinds dan is er nogal wat kankeraantasting. Een nestkastje hangt men normaal op in de winter, zodat de nestzoekende vogels ruim de tijd hebben om de woning in hun trouwplannen op te nemen. Toevallig zag ik er een koolmees uitkomen en vond een nest met 5 eitjes. Bij mij hangen er nogal wat nestkastjes , met als bewoners kool – en pimpelmezen. Tot 3 jaar terug waren er ook altijd ringmussen, een iets kleinere mus , waarbij mannetje en wijfje dezelfde bruine vederdos hebben. Opvallend is het bruine kopje met witte wangplek. Bij de huismus verschillen mannetje en wijfje zeer duidelijk. Dit laatste is veel egaler grijs-bruin. Het mannetje is opvallender getekend, met een grijze kruin. Waarom is de ringmus verdwenen? Hoe nuttig zijn mezen? In de mailgroep tuin op het Seniorennet plaatste Tuinvlinder een interessante observatie met conclusie. Ik heb zijn instemming om die over te nemen. Hij heeft een eigen website: www.tuinvlinder.nl Toen ik vanmorgen om half zes ontwaakte hoorde ik het hoge gepiep van de jonge koolmezen alweer. Draaide de lamalellen een stukje open en ik kon pa en ma bezig zien. Ik telde hun frequentie waarmee ze kwamen aanvliegen met een rups in de snavel. Elke minuut, bijna precies getimed, kwam er een nieuwe hap aangevlogen. Zodoende kwam ik tot de volgende berekening: 1x per minuut = 60x per uur; zeg dat ze 15 uren per dag voeren dan komt dat neer op 15 x 60 = 900 maal per etmaal. Dat zijn 900 rupsen of spinnen ed. naast wat ze nog zelf moeten eten om dit te kunnen doen. Stel dat ze om een rups te moeten vangen 100 meter moeten vliegen dan leggen pa en ma per dag een afstand af van 90 km!!!!!!!! dat is 45 km per vogeltje......... per etmaal!!!!!!!!!!! en ik vermoed dat dit alles aan de lage kant is, want ik denk dat er veel langer gevoerd wordt, wel 17 uur en dat de vliegafstand ook wel eens meer zou kunnen zijn dan 100 meter. Ja je moet wel wat voor je kinderen over hebben!
Hoe vind je dit bericht? 10 stemmen
Geschreven door Daantje om 23:11 Reageer op dit bericht

SUIKERMAÏS en een STUKJE FAMILIEGESCHIEDENIS

Een van mijn favorieten is suikermaïs. Ik heb de indruk dat dit gewas bij ons nog niet zo populair is. In de VS is dit een zeer populair gewas. Mijn vader Jules, geboren in hetzelfde jaar als Hitler, 1889, en allebei korporaal, wel in een verschillend leger, had altijd gedroomd om uit te wijken naar VS. Zijn jongere broer Kamiel had het wel gedaan in 1913. Hun vader Felix, mijn grootvader dus, de dorpssmid, was al overleden aan een pleuritis (longontsteking) toen mijn vader, als oudste van 4, pas negen jaar was. Het zou kunnen dat mijn eerste herinneringen terug gaan naar mijn grootmoeder , Rosalie Vermeersch. Ik zie mij nog gaan aan haar hand aan de kant van de weg, aan de rechterkant van ons hekken (toegangspoort). In mijn geheugen zit er ook nog een flard van haar overlijden. Ik was toen 2,5 jaar. Als oudste kon mij vader niet weg. Zorg voor moeder en zusters. Daar kwam nog bij dat hij tot de laatste lichting behoorde die moest loten om al of niet soldaat te worden en hij trok een hoog nummer. Hij vertelde dagenlang over zijn belevenissen tijdens de eerste wereldoorlog. Maar toen hij , na krijgsgevangenschap bij de doorbraak in 1918, als laatste in februari 1919, na honger te hebben geleden in Göttingen in Duitsland, terug thuis kwam, mocht hij van zijn moeder geen kwaad vertellen over de Duitsers. “Zwijgt, het zijn ook iemands kinders”. Thuis –nog geen 14 km van Diksmuide-, lagen 4 jaar lang, getrouwde Duitse boeren ingekwartierd, die met paard en wagen de invoerders waren naar het front. Zij deden het boerenwerk voor mijn grootmoeder: ploegen en zaaien en oogsten. Mijn vader kreeg zelfs twee brieven van zijn moeder. De Duitser stuuurde de brief van mijn grootmoeder naar zijn vrouw in Duitsland, die de brief naar de broer van mijn vader, Kamiel Willaeys, groetenkweker in Detroit zond – De West-Vlamingen trokken massaal naar die contreien. Ze hadden er hun eigen krant: Gazette van Detroit. Ik weet niet of die nu nog bestaat, maar in 1979 was dit nog wel het geval.- die de brief terug stuurde naar Diksmuide! In 1917 werden de VS bij de oorlog betrokken en kon dit niet meer. Net voor mijn vader 90 werd, heb ik het gearrangeerd dat wij: mijn moeder en vader, mijn broer Raphael, Aleide en ik naar mijn tante in Detroit gingen. Mijn nonkel was al een tijd overleden. Mijn nicht Evelyne en haar man Achille waren toen nog groentenkwekers. Hun bedrijf , 8 Ha lag naast de drukke 20 mile road, 6 baans vak, dus op 32 km van het centrum. De stad begon zich toen tot daar uit te strekken. Even verder lag de Mall, een viertal zeer grote warenhuizen en aanpalende winkels met een gigantisch parkeerterrein. En jawel, mijn oom had al gezien dat er 1 bus reed waarmee je naar het centrum kon. We hebben er gebruik van gemaakt. Toen mijn nonkel er aankwam werd de kerk van de Vlamingen gebouwd op de 9 de mile road. Een Vlaamse scheutist was er in ‘79 pastoor. Die plaats lag dan al in volle stad, ingepalmd door de zwarten en daar kwam mijn familie niet meer. Trouwens dat was een heel eind weg. Ze hadden het niet voor zwarten en waren zeer republikeins gezind. Hun specialiteit was busselajuin van Hollands zaad. Ze hadden voortdurend een zestal studentinnen in dienst om de ajuinen te plukken. De ajuinen werden daarna gewassen en gebusseld en in kisten verpakt. “ Andjoens pelen” in het Belgisch, waarmee zij het West-Vlaams bedoelden. Mijn nicht sprak nog vlot ‘Belgisch’, alhoewel haar moeder al in de VS geboren was. Mijn tante las de Gazette van Detroit. Mijn aangetrouwde kozijn , geboren in Pas de Calais, uit gevluchte West-Vlamingen was daar al niet meer toe in staat. Twee maal per week bracht mijn nicht de groenten, met de vrachtwagen in het holst van de nacht naar de groothandelsvroegmarkt in Detroit, die om 4 u ’s ochtends begon. Ik ben een drietal keren meegereden. Een zwarte boy bracht de verkochte waren naar de wagen van de koper. De groenten waren verpakt in houten kisten, die voortdurend werden gerecycleerd. Trouwens bier werd toen daar al gedronken uit blikjes met statiegeld. Wel, een van hun wensen was ons te laten genieten van de nieuwe suikermaïs. Ik herinner mij nog dat , toen Mieke, 8 september 1965, hier thuis geboren werd, de suikermaïs Golden Bantam volop rijp was. Aleide kon ervan genieten. Er was overvloedig melk voor de jongste spruit. Dit jaar heb ik alleen rassen uit de Organic Catalogue van de Henry Doubleday Research Association ( de Engelse Velt) en Chase Organics (Bio wordt in het Engels vertaald als organic) gezaaid. Welke rassen? Sweet Nugget F1 , een superzoet ras, rijp begin september. Groeit goed in een koeler klimaat. Kelvedon Glory F1 is wellicht het vroegste ras. Ik ben er al jaren tevreden over. Golden Jubelee, biologisch zaad, is een iets later ras met 22 cm lange kolven. Northern Extra Sweet F1 is zoals de naam zegt een superzoet ras. Men raad aan om superzoete rassen minstens op 8 m van andere rassen te zaaien, omdat bij kruisbestuiving het superzoete verloren gaat. (Ik ben dit dit jaar vergeten. Dat gebeurt als je ouder wordt!) En Swift F1, een recent ‘tender sweet’ type, is vroeg rijpend. Ik kijk al uit naar eind augustus, begin september om de heerlijke, zoete, gestoomde korrels te genieten, ingesmeerd met wat boter en een tikkeltje gezout, en deze door te spoelen met een sprankelende, frisse ( schuim)wijn. Op een andere plaats zaaide ik strawberry popcorn, biozaad van het Franse biobedrijf St. Marthe. Men raadt aan de rode kolfjes de nodige tijd op een koele plaats te laten drogen. Dan 2 dagen in de vriezer te leggen en dan verder te bewaren in een luchtdichte container. ‘Microwave whole crop until popping stops’. (Leg ze in de microgolf tot ze geploft zijn). Daar we geen microgolfoven hebben hoop ik dat het klassieke popcorn maken ook nog zal lukken. Popcorn , nog zo'n populair gerecht in Amerika. Leen, onze oudste dochter was AFS studente op een farm in de cowboystad Abilene in Kansas. Toen we haar pleegouders hier op bezoek hadden, was het hun uitdrukkelijke wens om op zondagavond popcorn te bereiden. Dat was hun traditie.
Hoe vind je dit bericht? 7 stemmen
Geschreven door Daantje om 01:27 1 reactie Reageer op dit bericht

Grauwe Vliegenvanger

Toen we gisteren thuis kwamen fladderde een grauwe vliegenvanger binnen tegen het raam. Mezen en roodbortjes komen regelmatig binnen piepen maar een vliegenvanger? De verluchtingsklep boven het raam van de bibliotheek-computerkamer stond open en je weet op de richel heeft de roodborst zijn nest gebouwd. Vroeger was dat meermaals de plaats van de grauwe vliegenvanger. Hij was nog eens komen kijken en had zich te ver gewaagd. Zijn nestje is hij voor 't eerst aan het bouwen in een half open nestkastje dat al enkele jaren tegen de zuidmuur van de schuur hangt. In Ichtegem woonde hij in een pruimelaar op de stam waar de gesteltakken vertakken of in een 1 liter blik dat ik op een liggende tak had gebonden .
Hoe vind je dit bericht? 3 stemmen
Geschreven door Daantje om 11:14 Reageer op dit bericht

ONDERGEWAARDEERD VAKMANSCHAP

Ter gelegenheid van de pensionering van dorpsgenoot Luc zag ik de collega’s van de vroegere PMS terug. Dertig jaar terug was ‘Small is beautiful’. De dag van vandaag is het ‘big, bigger en biggest’. In het Engels klinkt dat nog serieuzer! Nu heet het CLB (Centra voor Leerlingen Begeleiding), een mooie naam en big. Ik heb altijd bewondering gehad voor het vakmanschap, maar als ik hoor dat het aantal leerlingen in deze onderwijstak nog slechts één tiende bedraagt van het aantal van 30 jaar terug, althans in het ruime centrum van Antwerpen, dan begrijp ik dat er meer misnoegde mensen dan vroeger rondlopen. Technische interesse en vakmanschap wordt reeds lang ondergewaardeerd. Deze talenten blijven onder de korenmaat.
Hoe vind je dit bericht? 1 stem
Geschreven door Daantje om 10:56 Reageer op dit bericht

SNOEPJES UIT DE TUIN

Gisterenavond kwam Jasmien naar mij. “Wil je een snoepje?” Ze had een kommetje bij met de langwerpige, groene zaden van de Roomse kervel (Myrrhis odorata Scop) . Die hebben een heerlijke anijssmaak. Het zijn de eerste zaden. De roomse kervel is nog volop aan ’t bloeien. In jong stadium zijn de zaden het lekkerst, geleidelijk worden ze taaier, maar je kan ze nog kauwen en de pulp uitspuwen.
Hoe vind je dit bericht? 1 stem
Geschreven door Daantje om 11:41 Reageer op dit bericht

JACOBS

Gisteren kwamen Andre en Chris Jacobs van Pulderbos. Ze kwamen Kombucha halen. In ruil hadden ze tomatenplantjes bij van zaad meegebracht uit de Provence. Op een biobeurs te Arles hadden ze de zaden van de Associaton Kokopelli leren kennen. www.kokopelli-seeds.com Voor mij nog onbekend. Ook in Seizoenen, het lijfblad van VELT had ik er nooit over gehoord. Ze zijn nochtans de opvolger van Terre de Semences, biozaden die vroeger via VELT verdeeld werden, tot een besluit van de Franse minister van landbouw de normen voor zaden zo sterk verstrengde dat de zaak falliet ging. De zonen Jacobs zijn fervente natuurliefhebbers en - kenners. Zoon Maarten heeft een formidabele website: www.maartenjacobs.be
Hoe vind je dit bericht? 1 stem
Geschreven door Daantje om 08:43 Reageer op dit bericht

GERITSEL

Terwijl ik hier vanmorgen aan de computer zit , hoor ik geritsel boven de linkerkant van het raam, dat omringd is met klimopbegroeiing. Een roodborst vliegt op de gtond en verzamelt stukjes van de paardenkastanje bladeren op de kasseien voor het raam. Onverdroten gaat het werk door. Aan de rechterkant staat een vlinderstruik en die wordt dikwijls benut voor het aan - en wegvliegen. Het is het wijfje dat praktisch al het werk doet. Ik heb meneer maar een keer zien komen kijken of ze het werk wel goed doet.
Hoe vind je dit bericht? 2 stemmen
Geschreven door Daantje om 08:18 Reageer op dit bericht

Meer van (Klein)fruitliefhebber

↑ Terug naar de berichten