Naar de inhoud

(Klein)fruitliefhebber

Voor de fruitliefhebber

Archief

EEN VERRASSING UIT DE KELDER

Nu heb ik mijn eigen krenten! Uit de kelder heb ik een viertal flessen gehaald, waarin ik in oktober vorig jaar ranken met druiventrossen had gestoken. Het idee had ik van een bezoek in Frankrijk met de Nationale Boomgaardenstichting. In een kasteeltuin had men een bewaarplaats om druiven langer te bewaren in een donkere, frisse ruimte. Men knipte de tros met een een stuk houtige tak. De fles of kruik werd gevuld met water en de afgeknipte rank met de tros(sen) werd erin gestoken. Zo kon men met nieuwjaar nog verse druiven eten. Maar half december waren wij op bezoek naar onze dochter Leen in Kameroen. Sommigen kennen haar misschien van het TV programma van Annick Ruys ‘Grenzeloze Liefde’. Voor mij was het de eerste maal dat ik naar Kameroen ging, voor Aleide al de vierde keer. Leen woont met Aminou en de vier kinderen Keda, Kael, Nico en Isis in Douala, de tropische haven- en grootste stad van Kameroen. Aminou, haar man komt van 1000 km verder uit het droge Noorden, met een Sahelklimaat. Hij kreeg destijds de kans om in China voor ingenieur te studeren. Leen was toen verbonden als prof Engels aan de medische universiteit van de Nanging, waar de dokters voor de Chinese spoorwegen worden gevormd. De eerste maal naar Kameroen ging Aleide alleen. Ze ging kennis maken met de familie in Going, het Saheldorp. Regelmatig komt het voor dat, als er minder regen valt, er dat jaar te weinig graan geoogst wordt en dat er er dan een paar maand te weinig eten is. Onze gemeente Zoersel ondersteunt , via de Derde Wereldraad, projecten voor ontwikkelingssamenwerking. Aleide heeft CoZoeGo gestart: Coöperatie Zoersel-Going. In dat verband houden we op 9 juli aanstaande reeds onze vierde Afrikaans Tuinfeest. Met Nieuwjaar waren wij op reis in het prachtige Noorden met de jeep van nonkel Sadjo en de druiven stonden hier in de kelder. Intussen had ik wel gezien dat de druiven verdroogd waren. Vorige week haalde ik ze eindelijk boven en , o wonder: elke tak had een scheut gevormd van 3- 5cm! Worteltjes zie ik niet aan de takken. De druiven zijn lekkere krenten geworden. Het is het Amerikaanse, hybride ras Steuben, dat ik kreeg van Wouter Tigges, destijds verbonden aan de universiteit van Wageningen. Zijn coördinaten kloppen niet meer. Je weet maar nooit: moest iemand mij terug op zijn spoor kunnen brengen (email)? Steuben is een blauwe druif, met kleine pitjes, heel gezond groeiend en met een stevige pel. Die maakt dat wespen en andere belagers er veel minder vat op hebben dan bv op Reliance, een resistente, nog vroegere, roze, pitloze , zeer zoete druif, maar met wat ‘foxy’ smaak, bij doorrijpheid. Ik heb de uitgelopen stekken geplant. Normaal verwacht ik dat ze zullen verdrogen, maar je weet maar nooit. Wait and see.
Hoe vind je dit bericht? 3 stemmen
Geschreven door Daantje om 23:11 Reageer op dit bericht

SUGAR SNAB

Vandaag zaaide ik mijn laatste erwten: de Amerikaanse, zoete peulerwt, SUGAR SNAB, een gewas dat makkelijk 2 m haalt , net als de Mechelse Krombek. Bij vroeg zaaien en slecht weer in maart kan de zaaiing mislukken. De warmtebehoefte is groter. In tegenstelling met andere peulerwten vormt zich een dikke , vlezige peul, met grote suikerzoete erwten. De peul wordt in haar geheel bereid. Zelfs iets overrijp blijven ze nog smakelijk. Er is wel een nadeel: op de naden vormt zich een vlies of draad, zoals bij ouderwetse princessenbonen. Die moet je verwijderen voor het klaarmaken. Enkele kennissen bestellen het zaaigoed via mij uit de ‘Organic Catalogue ‘ van Chase Organics en de Henri Doubleday Research Association (De Engelse VELT).
Hoe vind je dit bericht? 3 stemmen
Geschreven door Daantje om 00:53 Reageer op dit bericht

Late bloei TOP

Als aan de bloeiwijze ligt heeft Top zijn naam niet gestolen. Deze pruim gaat bij mij haar tweede groeijaar in. De toptakken zijn evenveel bloeiende kaarsbloemen; zo dik staan de bloemen er rond om rond. Het is mijn laatst bloeiende pruim.
Hoe vind je dit bericht?
Geschreven door Daantje om 00:49 Reageer op dit bericht

BLOEITIJDSTIP

Een paar jaar terug had ik een rode bes overgeplant naar mijn fruitkooi. Ik vroeg me af welk ras? Ik had nog nooit op het bloeitijdstip gelet. Toen de anderen begonnen uit te lopen was er nog geen leven in MULKA (mijn favoriet) en in deze struik. Tenslotte bleek hij de laatste bloeier en ik had er nog een tweede staan: ROLAN.
Hoe vind je dit bericht? 7 stemmen
Geschreven door Daantje om 00:48 Reageer op dit bericht

OVER PRUIMEN EN HONINGZWAM

Op een gedeelte van de in ’62 gekochte boerderij had ik populieren geplant, die na een kleine 30 jaar afgezaagd werden voor de skeletbouw van het lemen huis van mij zoon Peter. Op de vrijgekomen ruimte plantte ik zelf opgekweekte fruitbomen, vooral pruimen, geënt op wat ik noem "Kempische Pruim". (*) In '91 of ‘92 liepen 2 van de het vorig jaar verplante boompjes niet meer uit, en in de loop van de zomer zag ik bij enkele andere het langzaam vergelen en het noodrijp worden van de vruchten! Het volgende voorjaar bleken die ook afgestorven. Wat was de oorzaak? Had het te maken met de afstervende wortels van de populieren? Niemand kon mij een antwoord geven. Als gevolg van de familiale festiviteiten rond de 60 jaar van Aleide kwamen we in het Waalse boekendorp Redu. 'k Vond er een Frans boek over fruit. En in het hoofdstuk over Prunes (pruimen) las ik over l'agaric miellé (HONINGZWAM), met beschrijving van het mycelium, het ondergrondse lichaam van de paddestoel. De paddestoel die men ziet is feitelijk enkel de "vrucht". Men beschreef een zwart, schoenveterachtig netwerk in de grond. Ik had deze "wortels" reeds meermalen opgemerkt in verstervend hout en in schors en mij afgevraagd hoe deze "wortels” er in kwamen, behoorlijk ver verwijderd van bomen. Want regelmatig zie je ook hoe wortels van bomen composthopen weten te vinden en er zich als 't ware in omhooggroeien. Aldus stelde ik vast hoe een wortel van een Reine Claude d'Ouillins zich in een nog relatief jonge hoop van gemalen dennenschors inwerkte en zich terzelfdertijd een krachtige nieuwe tak aan die kant ontwikkelde. Maar wat was er nu aan de hand? Na het verplanten van de bomen had ik elk boompje een mooie boomspiegel gegeven van gemalen populierenschors om zoveel mogelijk grasbegroeiing weg te houden en tevens een betere vochtvoorziening te verzekeren door verdamping te verhinderen. AIle boompjes groeiden het eerste jaar voorspoedig. Zoals reeds gemeld, liepen in het volgende voorjaar er al twee niet meer uit. In de loop van die zomer zag ik stilaan nog enkele exemplaren afsterven. Na lectuur over de l'agaric miellé, wat in het Nederlands honingzwam betekent, wetenschappelijke naam Armillaria mellea, heb ik de dode pruimenbomen zorgvuldig opgegraven. Onder de haast verteerde bedekkingsschors zag ik het schoenveternetwerk van de honingzwam en kon ik de vertakkingen naar het wortelstel van de boom volgen. Naast verschillende pruimen, is ook een perzik bezweken. Jonge appelbomen leken er geen hinder van te ondervinden. Om het lot te tarten heb ik er nieuwe pruimen geplant, maar op onderstam St Julien A. Geen enkele boom is nog afgestorven. Achteraf heb ik mij gerealiseerd dat de afstervende wortels van de afgezaagde populieren ‘Gefundenes Fressen’ waren voor de honingzwam. De meeste stobben geven nog wat opslag. Er is nog iets leven in sommige wortels. Het ideale leefklimaat voor de honingzwam, een zwakteparasiet. Een VELTlid vertelde mij dat hij jonge honingzwammen plukte aan de voet van een oude kerselaar. Een paar jaar nadien was de boom afgestorven. De honingzwam had bij mij dubbel voedsel met de afstervende populierenwortels en met de pas gemalen en nog niet gecomposteerde schors van populier. Het afsterven van enkele bomen op Kempische pruim en Kempische pruim zelf is nog een drietal jaar blijven doorgaan. Deze bomen stonden al op 10 tot 20 m van de eerste slachtoffers en aan de rand van de moestuin. Het myceleum was verder gegroeid. Toen ik in een voorjaar toen mijn schorseneren oogste, zag ik het fijne netwerk van roodachtige draadworteltjes rond de schorseneren. Dit zijn de groeipunten van het myceleum dat al zo ver gevorderd was. Steenfruit blijkt dus bijzonder gevoelig voor de honingzwam! De ene onderstam is duidelijk vatbaarder dan de andere. Zit hier ook een (gedeeltelijke?) verklaring voor het afsterven van de pruimebomen van Herman Vandepoele ? (Zie mijn gastenboek). (*) Kempische pruim Ik herinner mij nog de rijke oogst tijdens dat eerste jaar (1962) in Halle. Al dadelijk had ik worteluitlopers uitgeplant, die na een vijftal jaar dezelfde vruchten droegen. Dit is een vrij vlugge vruchtbaarheid voor een pruim. Het gaat dus om een ‘wortelechte’ pruim, die je niet moet enten. Wel. heb ik er, met behoorlijk succes, nogal wat andere rassen op geënt. De groei is middelmatig tot eerder zwak en opgericht, met een tamelijk smalle kruin. Door snoeien kan je de boom lager houden en een iets bredere kroon vormen. De vruchten van de Kempische pruim zijn blauw, met nog een schijntje rood, bij rijpheid, die normaal eind augustus valt; in een vroeg jaar vanaf midden augustus, in een laat jaar pas in september.Van vorm zijn ze rond-ovaal en de grootte is gemiddeld. De smaak is vrij goed, zeker beter dan deze van verschillende commerciêle rassen. Aanklevende steen. Ze is uitstekend geschikt om in zijn geheel op te leggen in bokalen (pasteuriseermethode). Ze is zelffertiel: dit wil zeggen dat je geen ander ras als bestuiver nodig hebt. Aan tientallen VELTleden heb ik exemplaren uitgedeeld. Af en toe ontmoet ik nog mensen die heel tevreden zijn over deze vruchten. Wat mijn bomen betreft stel ik mij de laatste jaren vragen. De vruchtbaarheid is duidelijk minder en nogal wat fijne takjes sterven af, ook bij jongere exemplaren. Ook stel ik aan de takken kankerachtige verdikkingen vast. Is dit bacteriekanker of nog iets anders? Sharka?
Hoe vind je dit bericht? 6 stemmen
Geschreven door Daantje om 09:49 Reageer op dit bericht

NACHTVORSTSCHADE ?

Gisterenmorgen en deze morgen was de voorruit van de buitenstaande wagen bevroren en ook het afdekzeil van de trampoline zat onder een laag ijs. In de weiden lag het wit van de rijp. Anderzijds zie ik op www.weerstation.be , gelegen in het meer verstedelijkte Sint Antonius-Zoersel (Ik weet nog niet precies waar) dat de minimum temperatuur 1,3°C was om 5.52 en de hoogste tempratuur 17,6 °C om 16.02. De zonnestraling was 743 w/ M² om 13.22. Op ons dak liggen 3 zonnepanelen, vorig jaar geinstalleerd door ESCO uit Lille. Om 15 u bedroeg de temperatuur in de panelen 83°C en in de boiler 71°C. Ik heb nog geen zichtbare schade kunnen vaststellen aan de pruimenbloesems. Anders zie je zeer vlug dat de stempel geraakt is. Ik heb her vliesdoek van de aardbeien (ZIE MIJN ALLEREERSTE BLOG) afgerold. Alhoewel dubbel agfgedekt, zijn toch enkele bloemen geraakt (1 % van het geheel?)Er was dus flinke vordt aan de grond. Hoeveel °? Vanavond heb ik de aardbeien veiligheidshalve weer toegedekt.
Hoe vind je dit bericht? 3 stemmen
Geschreven door Daantje om 20:24 Reageer op dit bericht

De RUPSJES van de BESSENBLADWESP zijn er weer

Wellicht heb je al ooit praktisch totaal kaalgewreten stekelbesstruiken gezien? Dit is het werk van de rupsjes van de bessebladwesp (Pteronida ribesii of Nematus ribesii). Nogal onderaan in de struik zag ik vanmorgen een paar blaadjes, waarvan enkel de nerven overbleven. Op 3 verschillende plaatsen, op planten die iets meer beschut staan, konstateer ik het begin van de wraatschade, op een Martlett (een nieuw ras), op de Black Velvet (kruising tussen een stekelbes en Worchester, waarvan hij heel veel weg heeft) en op Worchester zelf. In totaal 4 haardjes van aantasting. Een tiental nog piepkleine rupsjes van een halve millimeter zitten rond 2- 3 bladeren te wreten dat het voor hen een hartelust is. Een enkele stouterik is al enkele bladeren verder gekropen. Mijn bestrijding gebeurt manu militare, met oorlogshand. Ik licht de tak iets op. Tegen de lichtere onderzijde van het blad zie je ze beter zitten. Eventjes zacht knijpen met duim en wijsvinger. Als je dit niet doet ontstaan algauw kaalgewreten takken, want de rupsjes groeien verbazend snel en wreten steeds meer en meer. Na een tiental(?) dagen zijn ze volwassen gegeten en 1, 5 cm . Ze verpoppen in de grond en er komen nog een paar generaties nakomelingen. Beter het onheil in de kiem smoren.
Hoe vind je dit bericht? 6 stemmen
Geschreven door Daantje om 11:08 Reageer op dit bericht

Konijnenschade

Vanmiddag kwam Guido hier met de afgebroken scheuten van Triple Crown. Dit is een van de laatste, stekelloze - Bramen hebben immers geen doornen, maar stekels - Amerikaanse bramen. De opvallend grote en lekkere vruchten rijpen al begin augustus.Enkele jaren terug bracht ik het ras mee uit Engeland, waar het pas ingevoerd was. Een konijn had de nieuwe scheuten losgekrapt. Toch ben ik er tamelijk gerust in. De plant die hij van mij kreeg had een sterke wortelklomp en moet zeker in staat zijn nieuwe scheuten te vormen.Wait en see.
Hoe vind je dit bericht? 1 stem
Geschreven door Daantje om 19:49 Reageer op dit bericht

TAKMONILIA

Ik heb Gerema nu 2 jaar staan. Het is een nieuw Duits kriekenras (zure kers), dat ontwikkeld werd met resistentie tegen de (tak)monilia, die veroorzaakt wordt door 2 schimmels (paddestoelen) Monilia fructigena, pitvruchtenmonilia en Monilia laxa, steenvruchtenmonilia. De naamgeving pitvruchtenmonilia – pitvruchten zijn appels en peren, vruchten met een pit - en steenvruchtmonilia – zoals pruimen en perziken, vruchten met een steen - zou echter weinig zin hebben, omdat beiden dezelfde ziekteverschijnselen veroorzaken. Vorig jaar had ik al een verdachte tak weggenomen op de Gerema en nu weer zie ik een verdorrende bloesemtop. Die heb ik een stuk in het nog gezonde hout weggeknipt. Gerema lijkt eerder een late bloeier, want de eerste bloemen beginnen pas open te komen. Mijn boom staat in de luwte van de oostgevel. Iets verder staat een boeket van kerspruimen, Prunus cerasifera, met een vijftal stammen - Het busseltje jonge boompjes is bijven staan en ze zijn 7 m uitgrgegroeid - , die evenzoveel variëteiten betekenen (met blauwe, rode, zelfs gele vruchten, met een andere smaak, gaande van matig tot tamelijk goed). Deze soort pruimen bloeit zeer vroeg, al van in begin maart. De laatste jaren waren er steeds veel vruchten en dit is nu ook het geval Maar ook gevormde vruchten bevriezen bij serieuze nachtvorst. Op deze kerspruimen zie ik enkele door monilia aangetaste takjes. Een echt moniliajaar schijnt het (nog?) niet te zijn, want bv op de Jubeleum, een nieuwe, grote, zeer lekkere pruim, die ook wel aangetast wordt, is nog niets te van monilia te bespeuren. Ik durf al een serieus vraagteken plaatsen achter de resistentie van Gerema.
Hoe vind je dit bericht? 4 stemmen
Geschreven door Daantje om 09:11 Reageer op dit bericht

Meer van (Klein)fruitliefhebber

↑ Terug naar de berichten