Archief

Overnachten-Onderdak.

Op 9 juni 1996 is 't zover: ik ben weeral eens weg; begonnen aan 7317 km door Canada, tussen Vancouver en Halifax, of van de Stille naar de Grote Oceaan. Vandaag, op de tweede dag in Amerika, vertrek ik met de boot van Vancouver Island naar Tsawassen ( British Columbia) op het vasteland. Terwijl ik mijn wegenkaart wat nauwkeuriger bekijk krijg ik 't gezelschap van een andere fietser. Dave Johnson woont niet zo ver af, namelijk in Vancouver stad en zijn auto staat in de haven. Hij zegt dat hij me onderweg zal oppikken. Na ongeveer 15 km, wanneer ik hem allang ben vergeten, staat hij bezijden de weg te zwaaien en te wenken. "Of ik de stad niet wil bezoeken," -nee, een grote omweg is me wat veel.

Maar hij laadt mijn fiets en bagage in zijn oude Amerikaanse slee en rijdt me heel de stad rond, neemt me mee naar zijn appartement; ik kan er blijven slapen. Met de fiets rijden we nog eens langs de mooiste plekjes van Vancouver. Nu is hij in zijn keuken bezig. Ik heb ondertussen, terwijl hij boodschappen deed, een bad genomen. Op tafel staat al bruin brood, kaas,... . Dat wordt lekker.

De radio speelt klassieke muziek. T.V. heeft hij niet. Hij is burgerlijk ingenieur; de auto is van zijn vader die verderop woont, want hij gaat te voet naar zijn werk

Dave heeft een gezellige woonst. Modern appartement, 3de verdieping. Eén slaapkamer.Een schommelstoel staat naast het raam,met zicht op de haven. Daarnaast een fruitkist die als tafeltje dienst doet. Allemaal oude spulletjes in een modern gebouw.

Hij vraagt me zojuist of er iets is dat ik niet mag eten. 't Eten is bijna klaar. Dave houdt van vroeg slapengaan. Dus om 22 u was alles stil en om 6 uur waren we terug op. Omelet met stukjes patat en veel uien. Bruin brood ( van meer dan een week oud, maar nog zeer lekker.)

Om 8 uur starten we.  Hij zet me op de goede weg en we nemen afscheid!

Weeral vraag ik me daarna af of ikzelf ook zo gastvrij zou zijn.

Nevada city en Virginia city zijn twee spooksteden  uit de tijden van de gold rush in de tweede helft van de 19de eeuw. 't Was de tijd van goudzoekers, cowboys en veedieven. Virginia city telt nu nog ongeveer 1500 inwoners, die vooral leven van de miljoenen toeristen die de stadjes jaarlijks bezoeken. Voor enkele dollars kan je er nu nog goud zoeken, je laten fotograferen in western styl of de vele souvenirwinkeltjes bezoeken die de stad telt.

Toen ik er op 1/8/1992 binnenfietste was ik natuurlijk niet de eerste: De gebroeders Cartwright uit het Bonanza (betekent goudmijn) feuilleton deden, op verzoek van hun vader, regelmatig uitstapjes "naar de stad" en Samuel Clemens werkte er in 1863 en gebruikte er voor het eerst de schuilnaam Mark Twain waaronder hij later wereldberoemd werd.

Miami.
Eindelijk, na 57 dagen fietsen, zal ik vandaag, woensdag 16 juni 2004, Miami binnenfietsen, het einddoel van mijn reis. Vanaf South Bay heb ik een 41-mijlen lange weg waarin slechts twee bochten voorkomen, en waarop geen eten of drinken te vinden is. 's Morgens rechtstaande eten, daarna de ganse tijd door het suikerriet, dat geweldig stinkt als het geoogst is.
Maar ik fiets recht de luchthaven binnen en kan een vlucht boeken voor volgende dag. Spijtig wel, zo kan ik de stad niet zien, maar anders moet ik wel te veel dagen wachten op een plaatsje in het vliegtuig en na twee maanden verlang ik wel naar huis.
Daarna ga ik op zoek naar een hotel en heb al vlug wat gevonden: Een kamer voor drie uur of voor een ganse nacht, vraagt een van de schaarsgeklede gibberende matrones achter het desk. Het rendez-vous hotel heeft kamers waar je je auto netjes kunt parkeren zonder opvallen en wanneer ik de deur openmaak valt mijn oog onmiddellijk op het meest schunnige tv-programma dat ik ooit gezien heb.Maar ik slaap er lekker en word door niets of niemand gestoord.

Lourdes.

Mijn eerste Lourdesreis(1954), zal ik niet gemakkelijk vergeten.Toen we na een goeie week Lourdes bereikten maakten we daar natuurlijk enkele uitstappen in de bergen. Aan een bergriviertje gingen mijn goeie vriend Jules en ik enkele minuutjes in het gras liggen, maar ik viel in slaap. 's Avonds en 's nachts kreunde ik van de pijn. Ik sukkelde toch nog op mijn fiets en met veel moeite geraakten we 's anderendaags tot in Auterives (nabij St. Gaudens). De boerin, waaraan we vroegen om, zoals naar gewoonte, in de schuur te slapen, moet wel gemerkt hebben hoe erg ik eraan toe was, want we mochten in een echt bed op voorwaarde dat we geen "boches" waren.'s Anderendaags fietste ik met moeite tot in het dorp,in een hotelletje. De geneesheer werd verwittigd en kwam zelfs tot twee maal per dag . Longvliesontsteking was het resultaat! Drie dagen later werd ik de trein opgezet en vanuit Toulouse geraakte ik in Antwerpen, waar ik afgehaald werd door mijn broer.Thuis recht't bed in, en door de goede zorgen van mijn moeder kon ik na ongeveer drie maanden terug naar school.

Klimmen.

   Alles uit uw lijf pompen. 't Zweet loopt in uw ogen." Ambetante", vervelende vliegen Het kleinste versnellinkje en het langzaamste trapje.Brommende auto's blazen uitlaatgassen, natuurlijk in uw richting. Dat is de Chief Joseph Pass die ik vandaag,30 juli 1992, op en over moet. 7264 ft, dat is dus een hoogte van 7264 x 0,3 =2179 meter. Maar de aanloop is moeilijker dan de pass zelve, misschien door de drukkende warmte. Het is prachtig, mooi weer vandaag, eigenlijk te warm om door te "boren".
   Van 's morgensvroeg al werd de brede vallei steeds smaller. Eerst de Bitterroot river en dan de "creck-en", voor de rest alleen naaldbomen en nog eens naaldbomen , en de weg natuurlijk. Op de top heb ik de waterscheidingslijn of Continental Divide. Na de pas wordt er maar weinig gedaald, gelukkig maar, want er komen nog serieuze pieken.

Een superlange verjaardag.
   In 1996 had ik mijn langste verjaardag ooit. Ik fietste de avond voordien Winnepeg  (Ca) binnen. Het was zondagavond en de stad lag er verlaten bij. Ik besloot mezelf op een pizza te trakteren, bij gebrek aan beters. In 't restaurant zaten nog twee mensen; man en vrouw. ze hadden mij per fiets zien aankomen en ik hoorde ze schatten hoe oud ik wel zou zijn. "Toevallig verjaar ik morgen", zei ik. Zo kreeg ik meteen mijn eten en drinken van die vriendelijke mensen aangeboden. Zoals zo dikwijls met pizza's had ik veel te veel gekregen en de serveerdster bood me vriendelijk aan om de overschotjes in te pakken, " voor thuis voor de hond". Er is  serieus wat afgelachen toen ik vertelde dat ik nog minstens een maand onderweg was. En die langste verjaardag? 's Anderendaags: ik fietste een andere uurgordel in en zo had die dag 25 uur. Tot in Falcon Lake had ik een escorte van insekten: vervelende,"ambetante" beesten.

     Israel.
Vandaag is 't eindelijk zover. Ik heb gekampeerd in de omgeving van de Dode zee en natuurlijk eens geprobeerd of ik er inderdaad netjes zou blijven drijven. En vanmorgen dus ongeveer 15 km terug richting hoofdweg en de King Huissein Bridge. Zeer strenge controles. En hier is geen particulier vervoer toegelaten. Er is ook wel een grensovergang in Eilat, maar dat is 300 km verder. Ik in de bus, mijn fiets er bovenop en zo geraak ik aan de grenspost met Israel. Daar opnieuw strenge controle: een te ijverige beambte wil zelfs mijn fietskader doorzagen om te controleren of er geen verboden spullen insteken. Gelukkig zijn er nog normaaldenkende mensen die dat verhinderen. Jeruzalem binnenrijden wordt wel een kostelijke grap. Ikzelf en mijn fiets in een minibusje nemen de plaats van vier personen in en betalen ernaar.
Zo heb ik na meer dan 50 dagen en door Belgie, Nederland, Duitsland, Oostenrijk, Slowakije, Hongarije, Roemenie, Bulgarije, Turkije, Syrie, Jordanie, op 21 augustus 1998 Israel bereikt.