Archief

Je kunt niet echt zeggen dat het goed gaat met Open VLD. De voorzitter moet noodgedwongen minister worden omdat zijn 'vriend' Van Quickenborne (op een bedenkelijke manier) burgemeester van Kortrijk wordt en wellicht dik tevreden is dat hij op die manier de pensioenenpoespas kan laten voor wat die is.
In Antwerpen heeft Annemie Turtelboom er ook niets van gebakken. Een schepen die door vriend en vijand als degelijk werd beschouwd eruit gewerkt en de Antwerpse topflik binnengehaald. Het heeft niks opgeleverd. Of beter: het heeft ongetwijfeld bijgedragen aan het barslechte resultaat.
De partijtop die Turtelboom naar Antwerpen stuurde heeft inmiddels grootmoedig beslist om de minister van Justitie het verlies in de Antwerpse gemeenteraadsverkiezingen niet aan  te rekenen. Ontroerend. Dus komt Turtelboom vandaag vertellen dat ze niets moet hebben van het spelletje stratego van de Antwerpse Stadslijst van Patrick Janssens. Niet erg bescheiden van iemand die een uiterst pover resultaat heeft behaald om anderen de les te spellen, maar goed, bescheidenheid levert in de politiek doorgaans ook niet veel op. Het gaat tenslotte om macht. En verloren of niet, het leven gaat verder. De minister beweert ook dat de Scheldestad centrumrechts heeft gestemd. Maar is dat wel zo? De winnaar is inderdaad rechts, om niet te zeggen zeer rechts. Maar dan, de nummer twee: is die niet eerder centrumlinks?

Topographie des Terrors. Niederkirchnerstrasse. Openluchtmuseum.

* 'Vrijheid: liberalisme in tijden van cholera'. Dat is de titel van een nieuw boek van Karel De Gucht, nog altijd een van de zwaargewichten van de liberalen. De Gucht kan scherpe analyses maken en ze klaar en duidelijk verwoorden. Het boek van De Gucht zal ongetwijfeld een veel groter gewicht hebben dan het dieetboek van Huybrechts over de leider van de Vlaams-nationalisten. De Standaard wijdt vandaag twee kolommetjes en een minifoto aan de voorstelling van 'Vrijheid: liberalisme in tijden van cholera'. Ondertekend: (mju). Hoeveel kolommen vulde De Standaard over het dieetboek?

* Dezelfde krant citeert vandaag haar ex-journalist Derk Jan Eppink: Het wordt binnenkort tijd voor een culinaire stop in 't Schoon Verdiep. Tja, je moet een Hollander zijn om dit soort zaken te bedenken. Leve het broodje kaas en de (karne)melk!

* Je kunt niet zeggen dat de leider van de Vlaams-nationalisten haast maakt met het uitwerken van een nieuw bestuursakkoord voor Antwerpen. Vier dagen na de verkiezingen zal hij al eens met alle Antwerpse partijen gesproken hebben. Je zou nochtans mogen verwachten dat hij de koe bij de horens vat. Hij? Eigenlijk moeten we hem nu informateur noemen. Hij heeft bedacht dat hij nu zo genoemd moet worden en de media nemen dat gretig over. De informateur ziet vandaag nog de vertegenwoordigers van de Stadslijst en ontmoet ook nog de Britse premier. Vreemd genoeg hoor je nergens een onvertogen woord over de slakkengang van de informateur. Ach, mochten de onderhandelingen in Antwerpen lang aanslepen, dan kan BDW toch nog altijd verwijzen naar zijn vriend Elio Di Rupo: hoelang heeft die niet onderhandeld om een federale regering op de been te brengen?

BDW, de leider van de Vlaams-nationalisten, heeft al één voorbereidend gesprek gehad met het oog op de vorming van een coalitie in Antwerpen, gisterenavond met Annemie Turtelboom, de liberale die zoals te verwachten was een bijzonder slecht resultaat behaalde in de verkiezingen. (Zou hij haar en passant bedankt hebben voor het uit haar partij bonjouren van Bungeneers? Of haar gecondoleerd met het feit dat ze toch niet de volgende burgemeester zal worden - een ambitie die ze wel had, als de kiezer het wou?) Begin volgende week wil BDW dan beginnen met de eigenlijke gesprekken die naar een bestuursakkoord moeten leiden. Een hoog tempo kun je dat vooralsnog niet noemen en te verwachten valt dat er nog heel wat water door de Schelde zal stromen vooraleer er een nieuw stadsbestuur aan de slag kan gaan. De nieuwe burgemeester wil ook nog partijleider blijven en derhalve oppositie voeren tegen de federale regering. Het behoeft geen betoog dat zoveel verschillende functies tegelijkertijd willen uitoefenen een onmogelijke opgave is. Niet alleen qua tijd is het niet haalbaar, maar inhoudelijk zijn die functies ook onverzoenbaar. Je kunt bij wijze van spreken niet op hetzelfde moment op de linker- en op de rechteroever van de Schelde staan. 't Stad is na de keuze voor De Wever nog lang niet aan het eind van zijn Latijn! Het eerste wat de Vlaams-nationalistische leider nu moet tonen is dat hij compromissen kan sluiten en akkoorden maken.
En van akkoorden gesproken. Vorige week pakte Knack wat verrassend uit met een interview met Yves Leterme, de man van Ieper en de vader van het kartel van CD&V en N-VA. Of hij vandaag nog zo'n kartel zou tot stand brengen, was een vraag. Ik zou zeker opnieuw voor dat kartel kiezen, alsdus de ex-premier. Maar: N-VA had de capacateit moeten kunnen tonen om akkoorden te maken. Tja, zo kunnen we nog wel een tijdje doorgaan. Leterme is blijkbaar nog niet zo ver dat hij kan toegeven dat het kartel zijn partij klein en de N-VA groot heeft gemaakt juist omdat de Vlaams-nationalisten geen akkoorden wilden maken. Leterme heeft met het kartel het overwicht van paars gebroken maar meteen ook zijn partij in de vernieling gereden.

The day after. N-VA en haar leider hebben het succes behaald waar ze al maanden aan werkten: de partij op het lokale niveau verankeren. Ze hadden daarbij de steun van een groot deel van de Vlaamse media: De Standaard, Knack, de VRT... Die deden er alles aan om de N-VA en haar leider in de belangstelling te schrijven en zijn discours over het nationale belang van deze gemeenteraadsverkiezingen ingang te doen vinden. De andere partijen bleven al te tam aan de zijlijn toekijken.
Amper is BDW de nieuwe burgemeester van Antwerpen of hij voelt zich ook al geroepen om zich zo ongeveer als de kanselier van de Bundesrepublik Belgien te presenteren. Het illustreert wel waar de man voor staat: voor de ondergang van dit land, niet meer en niet minder.
Maar vanaf vandaag moet de leider van de Vlaams-nationalisten gaan bewijzen dat hij tot meer in staat is dan aan de kant cynisch te staan roepen hoe slecht anderen het allemaal doen. Vanaf vandaag moet hij laten zien hoe bekwaam hij is om een stad fatsoenlijk te besturen. Eindelijk kan hij niet anders meer dan echt zijn nek uitsteken. Zeer benieuwd wat de leider ervan zal maken.
Er valt niet naast te kijken dat de partij van BDW voor een groot gedeelte uit voormalige kiezers van het Vlaams Belang bestaat, die partij waarmee ook BDW beweert niet te willen samenwerken. Maar om die kiezers te behouden zal hij wel aan hun eisen moeten voldoen.

Fietstaxi's.

De recent overleden Ivo Michiels emancipeerde zich in zijn puberteitsjaren via het Vlaams-nationalisme. Beter geformuleerd is misschien: hij zag de kans om zich te emanciperen via het Vlaams-nationalisme. Later distantieerde hij zich daarvan zonder die fase in zijn leven te verdonkeremanen.
In het boek 'Meer dan ik mij herinner' (gesprekken met Sigrid Bousset) zegt hij: Emancipatie via nationalisme zou ik vandaag niet meer verdedigen, geen haar op mijn hoofd zou eraan denken, maar toen wel.
En verder: Wanneer ik nu films terugzie over optochten in de jaren dertig en veertig, dan zie ik een esthetiek die ook aanwezig was in de Vlaamse Beweging. Alle nationalismen lijken op elkaar. Ook vandaag nog.

Uitspraken ter overweging voor iedereen die meent dat Vlaanderen zondag en later alle heil te verwachten heeft van de nationalisten van de N-VA.

De Antwerpse havenschepen Marc Van Peel is een van de zeldzame politici die nog een zeker 'sérieux' uitstralen. Anderen zullen dit vertalen als: de man oogt saai. Hoe dan ook, juist hij geeft deze periode van overloos gezeur over de N-VA en haar leider een ludieke tint. De twee eenvoudige filmpjes die op het internet circuleren - in het ene filmpje duwt Van Peel een eindeloos emmerende Nederlander de Schelde in, in het andere houdt hij de deur van het stadhuis dicht voor de neus van de man die zich aandient als de nieuwe burgemeester - zijn goed bedacht. En ze zullen wellicht ook enig effect sorteren. De ludieke duwkracht van een saaie schepen, of de kracht van pretentieloze humor.

Soms hoort of ziet een mens iets waarvan hij opkijkt. In dit geval was het horen. Kort na de dood van Ivo Michiels hoorde ik in een nieuwsuitzending op de VRT-radio uitgebreid citeren uit een mededeling over de schrijver die verspreid was door (het kabinet van) Joke Schauvliege - u weet wel, de Vlaamse minister van Cultuur. Het was al een tijd geleden dat ik haar nog had horen vernoemen, maar dat zal wel aan mij liggen. In elk geval was ik zeer verbaasd dat mevrouw Schauvliege al zo snel na de dood van de bijzondere en spraakmakende schrijver (citaat) met een mededeling kwam. Niet dat die mededeling veel meer is dan het bijeenharken van een aantal clichés, maar een mens moet niet te kritisch zijn, zeker niet voor een Vlaamse minister van Cultuur. Uitermate verhelderend vond ik deze passage: De auteur was ook niet bang om in zijn werk een groot stuk van zichzelf vrij te geven. Dat maakte dat zijn boeken soms op de ziel blijven plakken. Een groot stuk van zichzelf vrijgeven? Bedoelt ze bloot geven? Maar doet niet iedere auteur dat? En dat Michiels' boeken op de ziel blijven plakken? Goh, ik heb wel een idee wat mevrouw de minister zou kunnen bedoelen, maar ik vind het toch een wat rare uitdrukking, zeker in verband met de boeken van Ivo Michiels. Ik heb nog nooit iemand ontmoet die me zei dat een bepaald boek van Michiels op zijn ziel was blijven plakken, maar ook dat kan aan mij liggen. Wel is het zo dat het ministeriële proza een beetje op mijn maag blijft liggen.

Ivo Michiels is gisteren gestorven in Le Barroux, 89 jaar oud. De Standaard wijdt vandaag zo ongeveer een pagina aan hem, een stuk van Filip Rogiers, aangevuld met een knappe foto van de hand van Michiel Hendryckx. Vroeger zou de krant haar kolommen opengesteld hebben voor een doorwrocht essay van een of andere ‘kenner’ van het oeuvre van de auteur. Die tijd is dus jammerlijk genoeg voorbij. Een schrijver van het niveau van Ivo Michiels verdient beter dan het obligate in memoriam van Jan Rogiers.

Zelf zag en hoorde ik Michiels voor het laatst vorig jaar in boekhandel De Slegte in Antwerpen bij de voorstelling van onder andere het boek ‘Meer dan ik mij herinner’, gesprekken met Michiels, gevoerd en opgetekend door Sigrid Bousset. De leeftijd en de fysieke toestand van de auteur liet toen niet toe dat hij lijfelijk aanwezig zou zijn maar via skype kon hij toch aan het gebeuren deelnemen, vanachter zijn bureau in zijn huis in de Provence. Een goedlachse, nog alerte toch wat breekbare oude man die met pretoogjes aan de hele vertoning participeerde.

En die foto van Hendryckx. Een grijze Ivo Michiels staat breed lachend, leunend op een wandelstok, in een halflange jas en met das op de straatstenen voor een muur met een gesloten luik en tegen die wit-grijze muur een verweerde, kronkelige stam van… - ja, van wat? van een druivelaar? Ik ben geneigd in die kronkelige stam en takken en dat gesloten luik een symbool van het oeuvre van Michiels te zien.