Archief

7 september 2018

Gisteravond namen we onze intrek in de kamer van het hotel, Geert en ik, denkend dat we van de mannen verlost waren (grapje).  De manshoge vensters opengeslagen en wat zagen we : 2 lachende mannengezichten die over het tussenmuurtje naar ons stonden te wijzen en te grijnzen. Geen erg, de zon scheen (eventjes), we keuvelden wat over het muurtje met onze buren en onze bovenbuur, deden een klein tukje en gingen voor een avondvullende maaltijd in het hotel. 

Omdat het avondmaal zo vullend was hebben we niet te best geslapen. Geen nood, een beetje gingko bilopa uit de groene sporttas van Michel en onze etalagebenen zijn alweer flink in orde. Die gingko biloba is zogezegd niet van hem, maar moeten we dat wel geloven?  Het is in elk geval voor zowat alles goed, ik bespaar u een opsomming van de kwalen die je ermee kunt genezen en wat je er allemaal mee kunt opkrikken.

Michel gaat vandaag de bezemwagen bemannen, het wordt een korte rit van 54 km en hij spaart zich voor het hooggebergte. Hij struint wat op de plaatselijke markt, recupereert onze koelelementen die nog in de diepvriezer van het hotel liggen en maakt zich klaar voor de rit naar Hoquy voor de middagpauze.

Maar, wij drieën zijn nog geen 5 km weg of Geert valt plat. Geen nood, beide mannen hebben een reservebandje bij, nagelnieuw. Johan is een handige fietsenontmantelaar en in een mum van tijd ligt daar een mooi nieuw binnenbandje op dat voorwiel. Nu nog oppompen en klaar is kees. We glunderen als kleine kinderen terwijl Johan wild tekeer gaat met het minuscule pompje.  Aflossing van de wacht, Geert pompt verder.  Zulke kleine pompjes geven niet veel lucht, zo blijkt, de band blijft plat. Ja maar, hebben ze wel goed gevoeld aan de binnenkant van de buitenband of er geen doorn of nagel of scherp ding in zit ? How zeg, inderdaad, er zit een scherp ijzeren pinnetje dwars door de buitenband, wie heeft dat er in gestoken.  Maar in de nieuwe binnenband zit ook een gat. Misschien, maar dat opper ik beter niet, was die binnenband toch zo nieuw niet ? Niet getreurd, we hebben nog een binnenband, zeker ook nagelnieuw en bovendien zeker nagelvrij. Handig dat binnenbandje er in en pompen maar. De band blijft armzalig plat. Misschien ligt het aan het rampzalig pompje, dus begint Johan die band met zijn mond op te blazen, wat natuurlijk niet lukt.  Terug de binnenband eruit en zo proberen opblazen. Een kanjer van een gat in de band !! Een nieuwe band en een gat er in ?  Die fietsenmakers, dieven en bedriegers zijn het!

Ondertussen probeer ik Michel te verwittigen dat we nog niet ver gevorderd zijn en niet verder gaan geraken.  Hij komt er zo aan, meldt hij. We wachten, maar Michel komt niet.  We wachten nog wat, Michel komt niet. We krijgen bericht van Michel, hij zat op een andere baan en heeft ons gemist, maar hij komt ons zeker tegemoet. We wachten.  Michel komt niet.  De twee mannen bedenken plots dat ze zelfredzaam moeten zijn en dat een band die kapot is misschien wel kan geplakt worden. Ha, ze schieten in actie, gat gezocht, band geplakt, wiel er in en ja hoor, het is gelukt ! De fiets is gerepareerd.  Michel, die komt niet. We fietsen dan maar verder, we komen hem wellicht dadelijk tegen.  Michel komt niet. Michel staat in een dorpje, waar wij passeren, te wachten met zijn fototoestel om actiefoto's te kunnen nemen. Prachtig is dat.  Alleen is het spijtig dat hij op een verkeerde baan staat te wachten en dat wij wel door dat dorpje passeren, maar niet op die baan. Blind gekruist dus, wij en hij.

Gelukkig leven we in het tijdperk van smartphone en vinden we elkaar terug. De lunch is lekker, de markt van St Palais heeft een mooi suikerbrood/brioche opgeleverd én 4 jezuïeten, dat zijn bladerdeegkoeken met vulling, het smaakt ons want we hebben al wat klimwerk achter de rug. En ook nog voor de boeg, dat is voor de namiddag en in totaal verslaan we zo'n 500 klimmeters vandaag. Een mooie voorbereiding voor morgen, dan worden het er meer dan 1100 met de Aubisque en de Soulor.  Dat klinkt in onze oren, de reuzen van de Tour. We hopen dat het lukt !

Toch nog even vermelden, we gingen op restaurant vanavond, een aanrader van de gastvrouw en kregen alweer een viergangenmenu voor 16 euro per persoon. Volks, vlugge bediening en goedkoop.  En voor onze mannen een extra attractie : le maître had een enorme huidhonger naar mannelijke nek- en armspieren. En wie zat er in zijn tactiel vizier ?  Jehanne en Michou ! Daar hebben ze deugd van gehad.  En hij nog het meest van al. De Tom Lanoye van Oloron, een man om nooit te vergeten. 

6 september

Wij vielen als een blok beton in slaap en hetzelfde gebeurde met de mannen in de kamer naast de onze, zij het dat Michel de nachtelijke gewoonte heeft om regelmatig in en rond de kamer te wandelen en Johan om vijf uur drie thuislozen bespeurde onder een afdak in het steegje naast het hotel.  Hij zwaaide er eens naar maar kreeg geen respons. Bedenkend dat het goed geregend heeft vannacht doet het ons besluiten dat we het nog zo slecht niet hebben. De stationsbuurt huisvest (nou ja) nogal wat sjofele types, we zien ze voorbij strompelen aan het hotel.

Het ontbijt is een aangename verrassing : er is veel en het is gevarieerd : verse fruitsla, lekkere koffie, brood, koeken, kaas, ham, salami, yoghurt, confituur, honing...  We nemen onze tijd om stevig te ontbijten.  Volgens Johan moesten we al weg zijn, vroeg vertrekken en vroeg aankomen, zo moet het volgens hem. Kadaverdiscipline van zijn Waai-jaren wellicht. Maar als we hem bezig zien tijdens dat eerste ontbijt slaat hij er toch ook met zijn klak naar : hij schept zichzelf fruitsla in, maar vergeet zijn potje en vindt het dan niet meer.  Overal gezocht, bij de buren geloerd, potje weg.  Hij bedient zich aan de koffieautomaat met een kopje dat na enkele seconden al overloopt, al die goeie koffie druipt langs alle kanten naar beneden. Het zal beteren als hij op zijn fiets kan springen.  Geert geeft zichzelf op als bezemwagenbestuurder, Michel vraagt hem om piment d' Espelette te kopen, een pepertje dat enkel in deze streek gekweekt wordt.  Michel is gek op kruiden.

We starten gezwind op een piste cyclable, enkel voor fietsers en voetgangers en dat gedurende de eerste tien kilometers.  Het gaat goed vooruit, de weg is vlak, we fietsen naast de Nive, een gezapige brede rivier en algauw zien we de pepertjes in levende lijve bengelen in rood en groen op de akkers. Een mooi glanzend dik peentje. Het moet op de foto en we nemen er een stuk of drie mee, als aandenken.

Van de piste cyclable moeten we de route vinden en de drukke wegen proberen vermijden, maar we raken wat verloren, slaan verkeerd af en hobbelen over keien en keitjes, putten en modder tot we ons klem rijden en geen kant meer op kunnen.  Terug dan maar, Michel stapt al te voet om zijn fiets niet te veel pijn te doen. Waarom heeft die route toch geen bordjes, verzucht hij.  Geen nood, we zoeken wat en ja hoor, wie zoekt die vindt. Geert heeft gezegd dat de bergen pas morgen beginnen.  Dat heeft hij verkeerd gezien : het is hier nergens plat en af en toe zit er een nijdige helling tussen. Maar de baan is goed en rustig.  Het is hier frans Baskenland, de Baskische namen zijn vreemd gespeld, ze zijn erg gul geweest met de laatste letters van het alfabet, de x en de y zijn wel in elke naam te vinden.

De kippen van het Baskenland hebben allen een kale nek.  Een dik pluimendek rond de romp, maar de nek heeft geen enkele veer. Ik heb er geen idee van hoe dat komt.  Volgens Johan zijn die kippen op pensioen, komen ze uit legbatterijen en mogen ze nu een verdiende oude dag doorbrengen in het Baskenland.  Vriendelijke mensen, die Basken. De koeien hebben dezelfde kleur als de gepensioneerde kippen, egaal lichtbruin.  Mooie koeien, ik denk niet dat zij ook al gepensioneerd zijn.

En plots is daar la maison du piment d'Espelette, daar moeten we zijn, visite et vente des piments.  Het kan Johan niet bekoren (' vandaag kopen en binnen drie jaar staat het nog in de kast', zegt hij), maar Michel is gecharmeerd en vraagt de peperdame de kleren van het lijf (in Johans jargon : 'hij vrijt de française op'). Vele uren later komt hij buiten met een tas vol pepers in alle varianten : koekjes met peper, olijfolie met peper, pâte van de peper, gesnipperde peper.  Een gepeperde rekening, denken we zo.  Maar iedereen tevreden, we moeten vaart maken nu, Geert wacht ons op in Louhossoa, aan de kerk.  We hebben afgesproken op de middag, maar ondertussen is het al half een en we moeten nog tien kilometer fietsen. Die tien vallen nogal mee, veel bergaf en herleid tot de helft, we arriveren op een schappelijk uur, Geert komt vanuit het kerkhof gekropen, hij heeft zich daar te zonnen en te lezen gelegd.

Er is nog 34 km te gaan, we hebben er een kleine 40 opzitten. Er zijn nogal wat kandidaten om nu met de auto verder te gaan en het fietsen aan de anderen over te laten.  Dat lijkt raar voor mannen die het fietsen als hun hobby zien, maar het zijn die dikke grijze wolken die alsmaar meer dreigen, én, het zijn hier geen bergen, dus is er geen plaats voor heroïek. Haha, niks van , Geert laat zich niet inpakken, hij rijdt verder met de auto en wij weer de fiets op.

Geen bergen, dat is juist, maar het klimt soms toch stevig.  Ik heb geen klagen over het ego van de mannen, als het al groot is dan kunnen ze het goed verstoppen, want met mijn elektrische fiets laten ze mij goedhartig (en omdat ze niet rapper kunnen) voorop rijden en klagen niet of worden niet ironisch over 'mijn brommerke'. Ik vind het zalig rijden, heuvelachtig, prachtige groene flanken, mooie dorpjes uniform in wit en bruin.

Hebben we de hele dag geluk gehad, dan worden we op het einde van onze rit toch nog verrast door een gulle regenbui. Regenvestjes aan ('ademend regenvestje', zegt Michel, 'hoe komt het dan dat ik ook nog moet ademen ?' en 'natter onder het vestje dan boven het vestje', zegt Johan, tja hij stampt ook zo geweldig hard op zijn trappers.)

Iets na drie uur komen we aan in Saint-Palais.  We logeren in Hotel de la Paix, krijgen een abri voor onze fietsen én Geert heeft net alle bagage naar boven gebracht.  Als dat geen meevaller is.

5 september

We hebben vele uren in de auto doorgebracht, om zeven uur vanmorgen vertrokken en rond negen uur aangekomen aan ons hotel, waar we een familiekamer huren, pal tegen het station van Bayonne.  Nette kamers, wij doodmoe.  Toch nog genoeg energie gehad om te gaan eten in restaurant saint Qluque, waar Geert en Michel vielen voor een schorpioenvis (koraalduivel) en Johan en ik voor een pasta gingen. Met een glaasje wijn doorgespoeld en nu vlug ons bedje in.

Morgen wordt een regenachtige dag. Maar we zijn er aan begonnen en we moeten er door.  Eindbestemming morgen is Saint-Palais, zonder omwegen 73 km van Bayonne.  Licht heuvelend, een mooie aanloop naar het echte werk.  Vandaar dat de mannen zoooo galant hun fietsdag allemaal willen afstaan aan mij, want zij gaan voor de echte bergen, de pyreneeënmonsters, maar die liggen nog een fietsdag of twee van hier verwijderd.

Morgen meer blog, nu eerst slapen.

Dinsdagavond 4 september 2018.

Morgen, in de prille vroegte, komen Michel en Johan hier ontbijten. Gezamenlijk ontbijten, lunchpakket maken en wegwezen.

Ons doel is Bayonne, dat als een Siamese tweeling vasthangt aan Biarritz, helemaal in het onderste zuidwestelijk hoekje van Frankrijk, aan de Atlantische Oceaan. Daar is het vertrekpunt van de basken-katharenroute én ook van de transpyreneeënroute.  Michel, die ik tot reisleider bombardeerde, maar die die titel vlug van zijn rug schudde,  heeft zorgvuldig van de twee routes één gemaakt, het wordt een combinatie van de twee. Enerzijds willen we vooral rustig rijden via de kleinere wegen van de katharenroute, anderzijds willen de mannen zich meten met de reuzen van de Pyreneeën : de Tourmalet als absoluut hoogtepunt, maar ook de Aubisque, de Aspin, de Peyresourde en de Porte d'Aspet  staan op hun verlanglijstje. Niet dat het allemaal moet, niets moet.  Maar als het niet lukt, als ze moeten plooien voor het hooggebergte, ja, dan gaan ze daar heel even niet goed van zijn, en er dan eens lekker mee lachen.  Geelgroen weliswaar.

We prijzen ons gelukkig dat we morgen voormiddag de drukte van Parijs kunnen vermijden, de périphérique daar is quasi nooit zonder 'bouchons', tenzij je het zo kunt mikken dat je er 's nachts langs rijdt. Maar daar word je ook moe van, want 's nachts wil je liefst slapen.  Toch ? We hebben vier chauffeurs, een luxe, want dat betekent dat we alle vier nog geen driehonder kilometer hoeven te rijden. De route loopt langs Rouen, Le Mans, Tours, Bordeaux.

De koersfiets van Geert is al ín de auto gepropt, hij staat rechtop tussen de twee passagierszetels, het voorwiel is er wel uit, maar toch torent hij trots rechtop. Best mogelijk dat de passagiers een stuk 'guidon' in hun ribben zullen voelen prikken. Maar ja, er moeten vier fietsen mee en het fietsenrek kan er maar drie torsen.  Het aantal tanden in de tandwielen zijn meermaals druk besproken geweest, geteld en gekeurd... Een achtentwintig achteraan en een vierendertig vooraan, dat is beter dan andersom denk ik, maar waarom dat zo is, vraag het me niet. De remmen zijn (hopelijk voldoende) bijgetrokken, de kettingen gesmeerd. De energierepen zijn geteld, de mysterieuze poedertjes van Michel klaar om fluodrankjes te worden.  In geen geval gaat Johan zich zo'n drankje nog laten aansmeren, het heeft hem vorig jaar bijna zijn start gekost.  Zo denkt hij er zelf over.  De mannen waren toen amper vertrokken en Johan voelde zich al zo misselijk dat hij languit op de grond moest gaan liggen. En de twee anderen dachten : 'wat hebben wij hier meegebracht, tien kilometers gereden en hij kan al niet meer'. Wat later gelukkig weer rechtgezet werd, toen Johan op zuiver water de heuvels versloeg.

Zo, bedtijd algauw, morgen is het vroeg dag.

Nog één dag hebben we te gaan in de zonovergoten Languedoc. Klinkt als wijn in de oren en dat zet aan tot actie.  Wijnproeverij dus.  We denken een goede cave gezien te hebben in Maury, mensen komen en gaan, grote dozen in de armen, lege portemonnee in de binnenzak.  Als zoveel mensen daar binnen gaan, dan kan dat toch niet slecht zijn? Geert krijgen we daar niet binnen, het zegt hem niets.  Johan handelt als altijd, vlug, zonder aarzelen.  En Michel denkt om alles eens te proeven.  Nou ja, alles.  Het valt hem lelijk tegen.  Hij begint met een dessert/aperowijntje, rosé de Rivesaltes en daarna mag hij lievemoederen zoveel hij wil, hij krijgt niets meer.  Après le vin dessert tout a un gout affreux.  Hoho, dat zit niet mee. Van de weeromstuit koopt hij nog 12 flessen, los uit de pols, hetgeen Geert een diepe frons bezorgt : hoe krijgen we dat allemaal in de auto morgen ?

We wachten op de bus naar Perpignan. Johan heeft terug de gekkomodus aangenomen, het is heerlijk warm in de zon en hij heeft zich op een muurtje gezet, zijn klak over zijn ogen getrokken.  Hij hult zich in een zenrustig stilzwijgen. Of zou hij heimwee hebben ? We staan vlak voor een school, de school is uit, kindjes lopen joelend en gillend, wenend, huppelend in en uit de school, knuffelen de oversteekjuf. Wat te denken van die rare meneer met zijn pet, ogen verscholen onder de pet, muisstil ?  Heeft hij snoepjes in zijn zakken ? Moet hij gesignaleerd worden ? Het is enkel onze eigen foute fantasie die ons parten speelt.  Busje komt er gelukkig aan, we zouden het te gortig maken, de mannen vallen in slaap achter het warme glas.

Perpignan valt hen wat tegen. Wellicht is er te weinig tijd om de mooie plekjes te vinden, we lopen rond in het drukke centrum vol 'all over the world' winkels, vinden de prijzen in de cafeetjes veel te hoog (Affligem moet natuurlijk van ver komen), het personeel niet al te vriendelijk, drukte alom en komen tot de slotsom : we doen niets en toch zijn we moe. Vanavond eten we tapas in ons vertrouwd restaurantje in Ansignan, we komen er als vanouds de plaatselijke belg tegen die zijn pintje komt drinken en een bakje frieten komt eten. Voor hem wordt het hier overwinteren, wij zoeken morgen onze heimat terug op.  En hoe zit dat nu met dat zwart gat ?

De mannen hebben mij gebombardeerd tot sportdirecteur (een die eigenlijk niets te zeggen heeft, maar de vrouw is zo wel gesust, denken ze bij zichzelf) en de sportdirecteur mag kiezen wat we gaan doen vandaag.  De sportdirecteur kiest : fietsen!!

Een mooie trip van 65 kilometer (en geen kilometer meer, want vandaag rijden we niet verloren, ik ben er bij en ik ken de weg, bij de mannen en zeker deze mannen ben je daar nooit zeker van), langs de ijzingwekkende kloven van de Galamus, de geheimzinnige Bucharach, de col de St. Louis, 706 m, de prachtig steile afdaling naar Caudiés de Fenouillèdes en dan richting Fenouillet, le Vivier en terug naar huis. Niet zo'n onschuldig parcours, er zitten geen grote cols bij, maar ze zijn wel met zijn vijven, die hellingen en dat maakt het knap lastig. De blauwe brigade (die koerstruitjes zijn ondertussen fris gewassen) kan zich toch terug opladen en fietst me flink achterna.  Ik hoor geen protesten, het is echt fietsweer, we picknicken in het hippiedorpje Bucharach, waar we wel een oude vrouw en haar zoon zien, maar geen enkele hippie, willen er nog eentje drinken in het plaatselijk cafeetje van de -echt de waarheid- plaatselijke hippie, maar café dicht, geen drank dus en al doen we ons best om in alle volgende dorpjes een cafeetje te vinden, het is spijtig, maar er is er geen.  Wat kunnen we dan meer doen dan onze drinkbussen leeg drinken ? En proberen aan te pikken bij die dekselse elektrische fietsdirekteur ? Een energiereep eten ? Binnensmonds vloeken omdat de sportdirekteur zegt dat het nu nog even licht gaat stijgen, en die even en dat licht ver beneden de waarheid liggen ? Mekaar bijna omver rijden omdat de sportdirekteur luid roept dat we links moeten inslaan en zelf rechtdoor rijdt met schelle lach omdat ze ons de verkeerde weg instuurt en wij dat als schapen ook doen ? Het leven kan mooi zijn, maar soms ook wel hard. 

We maken ons op om het havenstadje Collioure te bezoeken. De ochtend belooft zon en zeebries, we willen het graag geloven. Collioure is toeristisch, maar deze tijd van het jaar is het best te doen om hier rond te lopen, het toont zich op zijn mooist met zijn winkeltjes en restaurantjes, de bougainvilla's die nog in bloei staan, zij het minder uitbundig dan in hartje zomer, de vele trapjes en steegjes en impasses. En dan de zee zelf, diepblauw rimpelend, zachtjes murmelend en kissebissend over de keien spoelend, goed gehumeurd. En de prachtige pier, de vuurtoren, het fort, de bootjes, het visgespartel en de hond zwemmend om zijn bal, het kind met de beentjes breed in het water, spatterdespat, dolle pret...Over de dijk stapt een bejaard koppel, ook wijdbeens, moeizaam en met een stok.  Onze toekomst, hoor ik iemand brommen.

Ik vraag me af hoe het zou zijn als er plots een paar honderd bootvluchtelingen zouden aanspoelen. En als dat schering en inslag zou zijn hier.  Waarschijnlijk zou het welvarende kunstenaarsdorpje een heel ander uitzicht krijgen.  Zelfs in de zon zou alles donkerder en schrijnender lijken.  Met zicht op de wijde zee en toch uitzichtlozer. Ik zou onmiddellijk de aanvechting krijgen om een dozijn vluchtelingen mee huiswaarts te nemen, vooral de kinderen dan.  Mijn verstand en mijn man zouden zeggen : neen. Johan zou eigenhandig een paar van de drenkelingen uit het water trekken en heffen, beginnen organiseren, tenten bouwen... En Michel ? Drenkelingen redden, dat zou verkeerd aflopen, want hij kan niet zwemmen, de drenkelingen zouden hem moeten redden. Hij zou er bedachtzaam op staan kijken, helpen waar het nodig is.... Maar, om zelf niet te verdrinken in de aandrang hier en nu de wereld te redden, zouden we ook afstand nemen.  Zo denk ik. Ondanks alle ellende.

Johan koopt een hoed, hij is -voorlopig- wit, van stro en met een zwart lint rond. Hij dient om in de tuin te werken, maar met die hoed ziet hij er eerder een belastingontwijkende yaghteigenaar uit. Wij zetten hem ook eens op, zo'n zuiderse hoed.

Michel koopt een T-shirt voor zijn kleinkindjes en hoe kan het ook anders, er moet een fiets op staan.  Opa, dat is een fiets.

We beklimmen een stuk van de berg naar het kasteel van Collioure, tot aan de molen, zijn gelukkig dat we niet helemaal tot boven moeten, want het is warm, het fietsen hangt nog in de benen en in het hoofd. Al zal de alcohol van 's middags daar ook wel een rol in spelen. Op onze tafel een karaf witte tafelwijn.  Op de tafel naast de onze een karaf rosé wijn en geen tafelgangers meer.  Hoe zou dat smaken, zo'n rosé wijn ? Kunnen we daar een klein scheutje van in ons glas gieten ? Kelner heeft het druk, die ziet dat niet. Ho, kom, we gieten die karaf leeg, opgeruimd staat netjes, geen haan die er naar kraait. Collioure kan er om lachen, een vrolijke man geeft geld uit : een ijsje, een ansjovisje, een kaartje, een flesje van dit en van dat, een blikje tapenade...

En 's avonds verdiepen we ons in het kaartspel, we wiezen (whisten) ons arm en rijk (kaartgeld moet betaald worden), verslikken ons in miseries en abondances, pastroel en de ware troel(ala).  Weet U al wie er won ? Juist, ja.

Wat is het heerlijk wakker worden in het rustig dorpje aan de voet van de Pyreneeën.  Als er al lawaai is, dan is het van de kerkklok die om het kwartier van zich laat horen en van de spelende kinderen in het dorpsschooltje. Een zacht gemompel aan de andere kant van de deur van onze slaapkamer maakt er ons attent op dat Michel en Johan aan de ontbijttafel zitten en op ons wachten.  Waarschijnlijk al een hele tijd uit de veren, die twee.

Vandaag hoeft er niets, tenzij winkelen, de voorraad eten is uitgeput. Ik voel er niks voor om weer eens boodschappen te doen, de mannen des te meer.  Eindelijk kunnen ze zelf kiezen wat ze willen.  Ik heb er alle vertrouwen in.

De zon laat zich niet zien, maar de temperatuur is aangenaam en we kunnen op het dakterras zitten. Vandaag is uitgeroepen tot rustdag. Toch maken we een kleine wandeling naar de aquaduct en de Desix rivier.  En, wat had je gedacht ?  We vinden alweer de weg niet. De gps van Michels smartphone moet er aan te pas komen.  Zou het de leeftijd zijn ?  Of zijn we een bende schlemielen bij elkaar ? Het klein stukje bergopwaarts dat we stappen speelt Michel erg parten, hij wist niet dat wandelen hem zo zwaar zou vallen. Hij moet warempel een tukje doen. Ons lijkt dat een bijzonder goed idee.  Johan snuffelt wat rond in het dorp.

En 's avonds spelen we blokken.  Ik weet niet meer op welke plaats de mannen eindigden, maar ik weet nog wel wie er won.  U nu ook dus. Al vond Geert dat hij eigenlijk gewonnen had want Wannes Raps en zijn......'maten', dat viel hem een tel te laat in, de gong was reeds gegaan, kans verkeken.  Het kostte hem 150 punten. Halleluiah, het geluk is voor de vrouwen.

Nadia, Geert noemt haar Sidonie omdat ze haar voeten in loopschoenen heeft gestoken en sidoniegewijs loopt, heeft gevoel voor humor. Ze heeft ontbijtkopjes gezet, in elke kop kan toch wel een halve liter koffie, goed voor reuzen, zulke koppen. Michel raadt ons aan eens te proeven van de kaas, die is heel romig en lekker!!! Ja, lekker wel, maar het is gewoon de boter die op tafel staat. Kaas is er ook en yoghurt en bananen.... allemaal voor ons. Zij huppelt enkel wat over en weer.

Het weer is opgeklaard, de koersbrigade zit onmiddellijk op de goede weg. Ze moeten 1 col over in de voormiddag, de col de l'extreme. Zo extreem is die niet, 251m. Geen enkel probleem voor de getrainde benen, ze vliegen er over. In Tuchan lunchen we nog eens uitgebreid en dan rijd ik full speed naar Ansignan, waar ik de eindmeet ga uitzetten. De bagage uitladen is al een hele karwei, ik puf en zucht meer dan de drie mannen tesamen.

Er wordt gesprint, Johan heeft zijn grote versnelling in aanslag en spurt de twee kleine vitessemannen voorbij. Hij is de eindwinnaar, krijgt de medaille van de doorzetter keikop. Michel krijgt een elastiek rond zijn nek, medaille van de souplesse en Geert wordt omwonden met een touw, de allround renner. Ze hebben het doel bereikt, zijn trots en gelukkig. Maar wat gaan ze morgen nog doen? Het zwart gat lonkt om de hoek. Hoe gaan ze dat aanpakken? Dat vertel ik morgen weer.

Het zwembad is Johan niet genadig, gisteren sloot het net toen de fietsers eindelijk arriveerden (Johan stond al gereed om een duik te nemen, maar werd terug gefloten), vanmorgen opent het maar om 10 u en dan moeten ze al vertrokken zijn, willen ze een geschikt avonduur halen. Er staan 80 km op het fietsprogramma, ik ben benieuwd of ze de foutenlast kunnen beperken tot tien.procent. Het begint alweer hilarisch, in Vias raken ze niet de weg, maar elkaar kwijt. Geert verliest zijn maten uit het oog op de drukke markt, ik geef de boodschap door (die mannen hebben elkaars telefoonnummer niet). Michel heeft impermeable sloefjes over zijn schoenen getrokken, de meteo belooft vandaag niet veel goeds. Bij de lunch aan het Canal du Midi zullen die waterdichte sloefjes vol gedroogd gras (en hondestront?)komen zitten , hetgeen hem een potsierlijk zicht bezorgt, maar dat weet hij nu nog niet. Nu is hij zeer trots op die vernuftige sloefjes. De weg naast het kanaal is niet te best, smal, hobbelig, het gaat niet goed vooruit.

Maar we komen mekaar alweer tegen op het juiste moment, tijd om te eten. Rechtstaand, in buffetvorm, het eten uitgestald op een grote steen, met een beetje fantasie is dit een walking dinner, ware het niet dat het begint te miezeren. We houden nog even vol, is het nat?, bwa neen, het is niet nat, ik voel geen nat. Maar de regen zet door, inpakken die handel en voorwaarts. Ze maken zich uit de voeten, 20 meter op de fiets en hop, daar staan ze al te schuilen. Dat lijkt de processie van Echternach, daar langs het Canal de l'apres-midi! En dan staat de Corbieres nog te wachten, met zijn nijdige ruggen en kromme heuvels. Het wordt een lastige klus, de pret is nu ver te zoeken. Volgens de ene is de kortste weg langs links, de ander denkt net het tegenovergestelde. Nummer drie moet de knoop doorhakken zeker? Als het maar vooruit gaat, met een enkele gedachte in het hoofd : straks een.hete douche en droge kleren. En hoera, het is klokslag 17 uur als de drie verzopen kuikens aankomen. Allemaal rap het bad in, Nadia, de gastvrouw zal hun rug wel schrobben. Ik heb een kilo gehakt gekocht, klaar om spaghettisaus te maken in la cuisine commune, maar die cuisine is er niet en Nadia heeft gasten vanavond, haar keuken is niet zo beschikbaar. Daar zitten we dan met onze kilo gehakt. De frigo in, de saus maken zal voor morgen zijn. We gaan eten in een pizzarestaurant, het smaakt ons, zeker de eclair op zijn profiterolles met caramel beurre salee. Wat een lekkernij.