Opgetekend ...

Het Nederlands beschikt over 26 letters om legio woorden in elkaar te knutselen. Deze bescheiden hoeveelheid slaagt er niettemin in om een schier eindeloze reeks woorden te boetseren. Steeds opnieuw komen daar nieuwe woorden bij. Raken ze ingeburgerd dan krijgen ze hun vaste plaats in het lexicon.

Recent kregen we nog zo een mooi woord in de schoot geworpen; infobesitas. Het komt er op neer dat we met zijn allen op elk moment op de hoogte willen zijn van alle mogelijke info. We willen onze e-mails beheersen, op de hoogte zijn van al het laatste nieuws. We schrokken de informatie gulzig naar binnen. En onze hersenspons zwelt maar aan en wordt dikker en dikker. Obees worden we. En waar dat toe kan leiden, daar zijn voldoende gezondheidsbulletions over.

Wie zich geen illusies meer kan maken, die leeft niet meer.

(Uit De waarnemer van Wim Kayzer)

Als een land in iets gelooft, dan valt het nog moeilijk te stuiten. De emotionele hoop verdringt dan moeiteloos de rationaliteit. Verliezen van Duitsland kon niet, gelijk spelen evenmin. We zouden winnen. Stilaan raakten de meesten overtuigd, tegen beter weten in. Geloof verzet immers bergen, althans tot aan het moment dat de berg dient beklommen te worden. Er wordt een waan gecreëerd. Wie dissonant klinkt, wordt met de rug bekeken. De pronostieken zijn unaniem.

En dan het moment van de waarheid. Koel afgemaakt, roemloos naar de vergetelheid gespeeld. De roes is ten einde.

Geloof als opium voor het volk, ook daar.      

Als je naar een kunstwerk kijkt, zijn er twee mogelijkhe­den. Ofwel stoot het je af omdat de kunstenaar afwijkt van de beelden die jou vertrouwd zijn, ofwel ben je voldoende ruim van geest en vind je het juist interessant dat die kunstenaar op een andere manier tegen iets aankijkt dan jij. Dan heb je communicatie en verrijking. Je moet de samenleving af en toe eens shockeren, want anders verstart ze. Dat is kunst. Dat zou ook de politiek moeten zijn. Wie zegt dat zijn ideeën en zijn gewoonten alleen zaligmakend zijn, wordt een zuil van zout.

(Steven De Batselier)

Onderzoek wijst uit dat …

8 op de 10 Vlamingen gelukkig zijn …

6 op de 10 Vlamingen medicatie nemen …

4 op de 10 Vlamingen slaapstoornissen hebben …

7 op de 10 Vlamingen ontevreden zijn met hun huidige job …

3 op de 10 Vlamingen geldzorgen heeft …

10 op de 10 Vlamingen fantaseren er op los als ze bevraagd worden voor een enquête.

 

Gisteren was ik in de assisenzaal olé ola

Geen interviews met de advocaten olé ola

Stoute VRT-journalisten door meester in hoek gezet olé ola

Jurylid in korte broek olé ola

Jurylid die aan het slapen is olé ola

Onderzoekers die elkaar het licht niet gunnen olé ola

Verdachte speelt de baas olé ola

Braken lucht op élo alo

Het ging vooruit, het ging ontzettend goed vooruit.

Geldverslindende rechtszaken waarvan bij voorbaat de uitspraak vaststaat. Waarom nog? Waartoe nog? Wat is de zin en het nut ervan? Meeheulen met zij die beweren dat een onmiddellijke uitvoering van de doodstraf de enige weg is, lijkt zo verleidelijk.

En toch, het siert een rechtstaat dat verdediging kan, dat kans op loutering mogelijk gemaakt wordt, dat recht geschiede.

Laat ons die beschaving koesteren.

Hij wendde zijn blik af en keek de kamer rond, zoals mensen doen op feestjes als ze half naar jou luisteren en half rondkijken of er niet een interessanter iemand is om mee te praten.

(uit Bezeten van mij – Nicci French)

Waar was u toen de hongersnood toesloeg her en der in Afrika?

Op vakantie geweest en een periode in een lagere versnelling geleefd. Voor het eerst dit jaar kunnen genieten van een echte zon. Een scheut cultuur en culinaire genoegens er bovenop, wat wens je nog meer?

Ook eens te meer geconfronteerd met het relatieve van het leven. Dan leef je tijdelijk in een ander land en wordt je geconfronteerd met  wat België daar te betekenen heeft: bijzonder weinig en heel wat minder dan wat we er zelf over denken. Sommigen weten het nog ongeveer liggen maar stippen weinig ankerpunten aan. In de pers is het zoeken met de loep. Geen voetbaluitslagen uit ons land, wel uit Oekraïne, Denemarken, Zweden, Roemenië … Voor het overige enkele lijnen over Philippe Gilbert en uitgerekend 7 lijnen op pagina 28 over het drama in Pukkelpop… Life goes ons.

Ik denk dat het beter is stof op je meubels te hebben dan stof in je hoofd. Ik heb zo een medelijden met al die middel­matige mensen. Niet zwart, niet wit, niet grijs, niks. Als je middel­matig bent kan je noch genieten, noch lijden. Het is zo een vorm van goedkope veiligheid.

(Lydia Chagoll)

Radio maken is een kunst. De tijd dat plaatjes draaien en fraaie bindteksten fabriceren tegelijk de minimale en maximale eis was is lang voorbij. Radio moet dan ook opboksen tegen andere mediavormen en de kwantitatieve en kwalitatieve concurrentie is niet te onderschatten.  Paradoxaal genoeg worstelen de meeste programmamakers met hetzelfde item: tijd gunnen aan anderen. “De ochtend” is best een te pruimen programma maar eens de grote wijzer zijn meest hoogstaande vertikale stand nadert is het alle hens aan dek en wordt de geïnterviewde gehaast uitgewuifd.

Geef ons dan maar de zomerprogrammatie. Starten met “Sonar” en doorgaan met “Touché”. Meer moet dat niet zijn. Het laatste programma toont aan dat heel wat mensen boeiend zijn om naar te luisteren als je hen maar de tijd en de ruimte gunt. Als de journalist dan nog de kwaliteit in huis heeft om op het juiste moment de goede vraag te stellen dan hoop je dat de radiozomer nooit voorbij zal gaan.

De menselijke geest kampt met een fundamenteel intellectu­eel tekort: hij ziet de waarde van iets pas in, als hij het moet ontberen. Het gemis spreekt tot hem in een taal die hij be­grijpt, terwijl hetgeen hij bezit Chinees voor hem is.

(uit Aanslag op de goede smaak - Amélie Nothomb)

Wie niet weet wat er in Noorwegen gebeurd is, moet wel potdoof of stekeblind zijn. Laat ons voor alle duidelijkheid stellen dat het hier gaat om het meest afschuwelijke waartoe iemand in staat is.

Maar de nasleep smaakt al even ranzig. De media putten zich uit in overgedetailleerd feitenverslag en schijnprofessionele analyse. Je kan geen psycholoog, socioloog of ander loog  vinden die nog niet zijn  doorwrochten  mening heeft gegeven. Elke gedrukte letter, elk uitgesproken woord draagt bij tot de duistere bevrediging van de motieven van de dader. Meer kan hij niet wensen.

In één beweging maait men ook de merites van de Noorse staat weg.

Hier paste meer kiese sereniteit: aanmoedigingen om als geteisterde bevolking door te gaan op de ingeslagen weg.

Want weinigen weten echt hoe het in de Scandinavische landen aan toe gaat. Onze blik is te weinig noordwaarts gericht maar daar valt veel te leren.

Iets meer steunen en zwijgen is een goede start om er de draad weer op te nemen.

Eenzelfde gebeurtenis wordt verteld onder diverse gemoeds­stem­mingen. Dit is een origineel uitgangspunt en het bewijst overduidelijk dat dé realiteit in wezen maar bijkomstig is. De realiteit is de door het "ik" ervaren realiteit.

(uit Dora - Toon Tellegen)

Rationeel beseffen dat geen van hen zuiver op de graat is. Elk jaar weer opnieuw foeteren op de zwaarte van het parcours, de lengte van de ritten, het té warme weer, het té koude weer; Ernstig kritisch proberen over te komen als hardwerkende journalist. Het verloop van de wedstrijd tot in den treure analyseren en heranalyseren. Kranten opgevuld zien door nietszeggende columns. Talloze voorspellingen lezen waarvan er toch één juist blijkt te zijn. Specialisten en kenners van het vak geven hun doorwrochte visie op de koersfeiten.

Maar met zijn allen zich vergapen aan het spektakel. Brood en spelen verdoven schijnbaar.