Woensdag 21 februari 2007
Dag blogvrienden, Nadat jullie hierboven toch wel een aantal aangrijpende cursiefjes hebben doorgeworsteld wil ik vermijden dat jullie gaan …
Dag blogvrienden,
Nadat jullie hierboven toch wel een aantal aangrijpende cursiefjes hebben doorgeworsteld wil ik vermijden dat jullie gaan denken dat ik een zielepoot ben. Niet is minder waar. Ik heb nog altijd mijn gevoel voor humor bewaard, zelfs tijdens die zware periode in mijn leven.
Ingevolge al de miserie van toen was ik op een bepaald ogenblik verplicht om een bezoek te brengen aan de afdeling Cardiologie. Dit keer voor mijzelf. Ik ga jullie dat verslag ook niet besparen, het is allemaal wel goed afgelopen hoor.
Hier volgt dan mijn schrijven over deze voormiddag:
Ik ben terug thuis van Gasthuisberg en het is allemaal meegevallen. Ik zal dat hier ne keer uit de doeken doen se.
Deze morgen om 8.30uur naar Gasthuisberg gebeld om te vragen vanaf wanneer dat de consultatie begon:
- Ja madammeke, dat begint om 13uur tot 16 uur.
Ik tegen mijne man gezegd, ge moet niet mee gaan zenne, want wat kunde daar nu zitten doen? ge gaat daar toch maar moeten wachten, bovendien wie gaat dan voor onze hond zorgen, enz. Allez, kortom, ik ging alleen gaan, na veel aandringen.
Ik was goed op tijd vertrokken, kwestie van niet te lang te moeten wachten. Ik was dus daar om 11.30 uur. Ik mij eerst laten inschrijven, dat gaat daar zoals bij den beenhouwer he, ge moet daar zo een nummerke trekken en dan is het binnen een uur aan uwen toer. Maar deze keer viel dat mee. Na een kwartier was ik gesteld. Alles stond te boek. Ik was daar nog eens in de jaren 80 geweest en toen hadden ze alles goed genoteerd, en dat was nog altijd hetzelfde gebleven, dus dat was rap opgelost.
Dan op pad naar de Consultatie Cardiologie, ik had een planneke meegekregen en als goede kaartlezer had ik dat direct gevonden. Ik kom daar binnen, ik was den eerste. Daar zit zo een juffrouw achter een pc-ke, en dat stond haar precies niet aan wat ze daar op dat schermke zag. Ah zo vies dat die keek zeg.
-We beginnen hier maar in te schrijven om 12.30 uur zenne madame.
- Bedankt juffrouw, dan kom ik over een uurke nog eens terug he.
Ik naar de cafetaria beneden, mij zo wat van die slappe koffie besteld en nog uitgedronken ook en ik tegen 12.30 uur terug naar de juffrouw.
Ik doe daar die deur open zeg, dat ziet daar zwart van het volk. Jamaar, ah zo gaat dat niet he zeg. Mij wandelen sturen en dan die ander achter mijne rug voorlopen. Maar bleek dat ze nog niemand had ingeschreven, het was nog 6 minuten voor één uur. Ge kunt u voorstellen als het 1 uur was, wat een getrek en geduw dat dat daar was hé zeg. Ah jongens toch, en al die gepensioneerden he, die zijn allemaal zo gehaast he. Precies of die hebben thuis allemaal nog kinderen die liggen te bleiten zeg.
Ik mij dan ook maar aangemeld, nadat er daar al een paar met mekaar bijna op de vuist waren gegaan! Pfffffff ........gelukkig had ik een spannend boek meegenomen. Desnoods kon ik met dienen boek nog op den enen of den anderen zijne kop kloppen he zeg.
Ik ben dan uiteindelijk ontvangen door zo een jonge dokteres, echt een lief meiske. Die heeft mij daar zo wat proeven laten doen, telkens met van die zuignappen op mijnen body, fietsen en blazen en nog zo wat van die toerkes en dan heeft ze daar het opperhoofd van dienen dienst bijgeroepen, die heeft mij dan al die toerkes nog eens over laten doen. Resultaat van mijnen dag is dat ik: mij gelukkig mag prijzen dat het niet erger is! dat ik 20 kg ga moeten vermageren en dat ik niet meer mag roken! Mijne cholesterol moet verlagen en mijne bloeddruk moet ook op een bepaald niveau gehouden worden. Dus ik ben weer gerust gesteld en eigenlijk voel ik mij nu wel een beetje opgelaten dat het niet erger is.
Groeten van
Anaïs
Donderdag 22 februari 2007
In april 2005, toen wij toch al een viertal maanden thuis waren, lag Rogier nog in een ziekenhuisbed in de living. Maar we gingen er elke da…
In april 2005, toen wij toch al een viertal maanden thuis waren, lag Rogier nog in een ziekenhuisbed in de living. Maar we gingen er elke dag op vooruit. In die periode schreef ik dit bericht.
Je gaat het niet geloven!
Sinds vorige zondag, het was mijn verjaardag, kan het hier echt niet meer stuk.
Toen ik vorige zondag naar beneden kwam, verwelkomde Rogier mij met een liedje van Happy Birthday. Zijn excuus was: " Ja, sorry maar ik kon geen cadeautje kopen, ik zing dan maar........". Voor mij was dat het mooiste cadeau dat hij kon bedenken, dat heb ik hem dan ook meteen gezegd. Het was nauwelijks halfzeven in de morgen en ik ben dan maar meteen naast hem gaan liggen in zijn éénpersoonsbedje. Leuk, lekker dicht tegen mekaar............. Zijn arm rond mijn schouder, zijn hand op mijn borst, kortom het was genieten geblazen. Naast mekaar liggen, elkaars ademhaling voelen, de afgelopen maanden overlopen, vooruitkijken en je zorgen delen, er niet meer alleen voorstaan. Al je zorgen bespreken, maar ook je kleine vreugden. Wat kan het leven toch mooi zijn.
Dan gisteren, dé grote dag, we gingen samen trachten van zijn bed in de rolstoel te raken. Waar wij in de afgelopen weken hadden geoefend, samen met Mon en met Jan (de verpleger en kinesist) gingen we het nu samen doen, onder ons tweetjes. Na het ontbijt was ik met onze King op stap geweest. Toen ik thuis kwam, direct aan de afwas geschoten en dan om tien uur was het zover. Ik heb Rogier van zijn bed op de rolstoel gezet (alleen), dan met de rolstoel tot aan de traplift. Weer van de rolstoel op de traplift. Dan met de lift naar boven. Boven aangekomen, terug van de traplift op de rolstoel. Boven rondgereden met de rolstoel. Alles eens geïnspecteerd en uiteindelijk aan zijn bureau beland. De post die daar gedurende al die maanden door mij zorgvuldig werd bijgehouden heeft hij dan eens doorgenomen. Tegen twaalven terug met de rolstoel tot aan de lift. Weer van de rolstoel op de lift geraakt. Beneden van de lift terug op de rolstoel. Dan samen aan tafel gegeten. Rogier in de rolstoel en daarna was het tijd voor de siësta. Dus terug van de rolstoel in bed. Wel die laatste beweging ging een beetje de mist in. We belanden beiden weer in zijn bed. Maar vandaag ging het alweer een stuk beter. Vandaag hebben we er nog een stukje aangebreid. Rond zessen, weer terug vanuit zijn bed op de rolstoel en weer samen aan tafel gegeten.
Ik geef jullie op een briefje, het was genieten............... Mijn knieën zien zo blauw als een schalie, maar het was de moeite waard. Rogier ligt te glunderen en ik loop op een roze wolk. Nog een paar weken en ik kan deelnemen aan de olympische spelen "Gewichtheffen". Ik mag hem niet zo goed eten niet meer geven, ik ga hem niet meer kunnen opheffen. Gekheid, natuurlijk............... Wie had het voor een paar maanden durven denken. We krijgen ons leven terug. Toen ik hem vanmorgen op de badkamer aan de lavabo zag zitten in zijn rolstoel en zijn baard zag scheren............. Dat was voor mij zo een gelukkig moment.
Intussen is mijn oom, de man is 85, overal in ons huis en de tuin hellingen aan het maken. Rogier gaat kunnen rondrijden over ons ganse terrein, wees daar maar gerust in. Wat kan het leven toch mooi zijn. Men moet het alleen zelf maken. Niet bij de pakken gaan zitten. Niet opgeven...........
Voor al diegenen die het momenteel een beetje moeilijk hebben zou ik de raad willen geven, doorgaan.....................
Groetjes,
Anaïs
Donderdag 22 februari 2007
De volgende tekst sluit aan bij de vorige en is er eigenlijk een uitloper van, dus meer uitleg hoef ik er niet bij te geven. Op roze wolkjes…
De volgende tekst sluit aan bij de vorige en is er eigenlijk een uitloper van, dus meer uitleg hoef ik er niet bij te geven.
Op roze wolkjes.
Sinds vanmorgen loop ik rond als een verliefde tiener die voor het eerst met zijn liefje naar bed gaat. Inderdaad, vermits Rogier nu deze week al elke dag met mij naar boven is geweest, om aan zijn bureau te werken, enz. , nu weten we dat ik het alleen aankan om hem van zijn bed op de rolstoel te helpen, van de rolstoel op de lift en van de lift terug op de rolstoel.
Hij heeft er nu het volste vertrouwen in dat ik het aankan. Dus zoals jullie mij kennen, ik ga dan weer een stapje verder.
- Schat, vermits je nu toch weet dat ik je kan opheffen, waarom zouden we dan niet samen in ons bed gaan slapen? Hier beneden in dat ziekenhuisbedje, dat is voor jou toch ook niet prettig?
- Mmmmmmm, dat slaapt hier niet zo slecht. Alhoewel, vannacht heb ik eigenlijk wel een ganse tijd wakker gelegen.
- Weet je nog? Jij zei mij altijd dat ik een "stoof" in bed ben? Vermits jij nogal eens koud hebt, dat zou toch goed zijn.<!
BR>- Mmmmmmm, misschien wel. We zien wel.
Dus vanmiddag heb ik hem de belofte afgepringeld om vanavond mee naar boven te gaan slapen in ons bed. Ik loop op roze wolkjes............ Vanmiddag ben ik met Mon het bed een tiental cm gaan verzetten, de kaptafel ook, dan kan Rogier met de rolstoel makkelijker aan bed raken. Vermits ons bed wel wat lager is dan het ziekenhuis bed, heb ik geoefend met Mon om hem op te heffen om vanuit ons bed in de rolstoel te raken. Mon is nog een stukje zwaarder dan Rogier, en ook hem kon ik opheffen.......... dus het zal wel lukken zeker? Mon heeft met een knipoogje aan Rogier gevraagd om hem morgen alle pittige details te vertellen. Hij vond ook dat ik alvast maar moest een fles champagne klaarzetten.
Dus beste lezertjes, morgen.................. ha ha just niks, ik vertel het jullie lekker niet, je gaat het zelf moeten invullen.
Groetjes van een dame die vervuld is van ondeugende gedachten.
Anaïs
Gegroet, Mensen hebben de mond vol over sex voor het huwelijk. Allemaal goed en wel, maar na het huwelijk wat betekent het dan. Waar ik jull…
Gegroet,
Mensen hebben de mond vol over sex voor het huwelijk. Allemaal goed en wel, maar na het huwelijk wat betekent het dan.
Waar ik jullie in de voorgaande collum op jullie honger liet zitten, ga ik er hier mijn visie over geven. Ook dat moet kunnen toch......
Sex, na het huwelijk.
Het kan zo mooi zijn! Is dit nog wel sex? Is het niet eerder liefde?
Voor het huwelijk kan het spannend zijn, opwindend, vurig.................. Na het huwelijk wordt het zalig. Je kent mekaar beter, je voelt je meer op je gemak. Je voelt je thuis met je partner. Je weet wat hij graag heeft, hij weet wat jij graag hebt. Alles mag, niets moet. Je hebt samen geheimpjes die hij alleen weet. Hij kent je beter dan wie ook. Is er nog iets zaliger??? Je weet dat hij je mooi vind, met alle kleine foutjes die er toch wel zijn. Hij vertelt het je ook. Voor hem ben je diegene waar hij steeds van gedroomd heeft.
Hij vertelt je op zijn beurt zijn geheimpjes. Hij vertelt je zijn gevoelens, waar hij anders tegenover anderen zo zuinig op is. Hij, de ongenaakbare, wordt voor jou een gevoelige man. Ook hij heeft wel eens zijn twijfels. Iets wat hem dwars zit en waar hij alleen tegenover jou kan over praten. Is dit sex? Neen, maar je leert het wel ontdekken op het ogenblik dat je samen ligt, voor of na sex.
Hier stel ik mij dus de vraag, eindigt dit als je fysiek niet meer zo intact bent? Eindigt dit als je fysische prestaties niet meer zo volmaakt zijn? Neen, dat gaat door. Vrijen kan je op elke manier. Je kan vrijen enkel met je ogen. Je kan hem strelen met je ogen. Je kan insinuaties maken met woorden. Je kan mekaar opwinden door toespelingen te maken op fantasietjes die je samen deelt, op herinneringen die je samen hebt.
Ik kan enkel spreken uit eigen ervaring. Maar ik voel mij er goed bij en ik wens het jullie allemaal toe.
Anaïs
Een thema waar vaak neerbuigend over gesproken wordt. Hieronder mijn visie hierop:
Internetliefde (30/8/04)
Mochten ze mij dat voor een pa…
Een thema waar vaak neerbuigend over gesproken wordt. Hieronder mijn visie hierop:
Internetliefde (30/8/04)
Mochten ze mij dat voor een paar jaar gevraagd hebben of internetliefde bestond, ik zou gelachen hebben. Voor mij was het internet iets voor jonge snotterkes die ook wel eens op avontuur wilden gaan, zich groter of ouder voordeden dan ze waren, Bovendien werden er zo van die indianenverhalen verteld over het internet.
Het internet dat was in mijn ogen een poel van verderf. Daar kwam je pedofielen tegen! sexmaniaken! kinderverkrachters! en nog van dat ander tuig. Daar bleef je als fatsoenlijke mens beter weg. Zo zie je maar, iets wat je niet kent, daar maak je jezelf de meest waanzinnige voorstellingen van.
Nu ik intussen een beetje tot de jaren van verstand ben gekomen, weet ik beter. Ik denk dat internetliefde zeker bestaat. Alleen vrees ik dat het in sommige gevallen beter bij internetliefde blijft. Iemand kan vreselijk ontgoocheld worden denk ik als hij zijn internetliefde in levende lijve voor zich heeft. Is dat die man of vrouw die zo medelevend kan zijn? is dat het luisterende oor dat ik steeds ontmoette op het internet? Is dat die persoon die steeds zo van die romantische toespelingen kon maken? Veel koude douches zijn soms het gevolg denk ik van internetliefdes die doorgetrokken worden naar de reële wereld.
Het internet is een beetje als vrijen in onze jeugd. Je ziet mekaar steeds als je op je "zondags" bent. Maar spijtig genoeg zijn er nog zes andere dagen in de week. Uiteraard is het zo dat er op alle regels uitzonderingen zijn. Er zijn zeker mensen die mekaar vinden ook buiten dat schermpje. En de kansen op slagen van een relatie, die zijn even groot binnen een relatie die is gegroeid uit internetliefde dan een normale kennismaking, maar ze liggen ook niet hoger.
Er wordt soms via het internet nogal een loopje genomen met de realiteit denk ik. Het is zo makkelijk je te verschuilen achter een nicknaam. Je beter voor te doen dan je bent. Maar in de werkelijkheid kan je dat dan niet volhouden en tuimel je naar beneden. Eerlijkheid is de basis denk ik van een relatie tussen twee personen, en dat maakt niet uit of dat via het internet loopt of via de werkelijke wereld.
Tot zover mijn visie op dit thema.
Groeten,
Anaïs
LIEFDE Over dit onderwerp zijn er volgens mijn mening bibliotheken volgeschreven, platen vol gezongen, dagen over gepraat, enz. Hoeveel soor…
LIEFDE
Over dit onderwerp zijn er volgens mijn mening bibliotheken volgeschreven, platen vol gezongen, dagen over gepraat, enz.
Hoeveel soorten liefde zijn er niet:
Moederliefde – Kinderliefde – Liefde tussen twee mensen, man en vrouw, man en man, vrouw en vrouw – Dierenliefde – Vaderlandsliefde – Naastenliefde – Ouderliefde
Over elk van deze liefdes weten we allemaal wel wat. Maar wat is nu echte liefde?
Op het ogenblik dat we ze tegenkomen weten we het. Liefde kan zo overheersend zijn dat al de rest er bij in het niet valt. We kunnen zo gelukkig zijn dat het pijn doet. Echt waar! Dat is althans mijn mening.
Toen ik mijn man ontmoette in 1972 wist ik het meteen. Hem zag ik graag. Hij boeide mij. Ik w! ou hem nooit meer missen. Voor hem had ik gevoelens die ik nog nooit voor iemand anders voelde alhoewel ik reeds een huwelijk achter de rug had. Hij vervolledigde mij. Op dat ogenblik besefte ik dat ik eigenlijk tot dan toe nog niet geleefd had. Eigenlijk is het gevoel dat je dan voelt zo intens dat je het eigenlijk niet onder woorden kan brengen. Bij alles wat je doet of denkt blijft dat gevoel sluimerend op de achtergrond.
Na zovele jaren ben ik blij te kunnen zeggen dat het gevoel blijft. Zo mogelijk groeit het nog. Het wordt wel rustiger. Het is een vaste waarde in je leven geworden. Het mooiste dat er bestaat is uit de grond van je hart tegen je partner kunnen zeggen: “Schat, ik zie je nog altijd zo graag!” en dan zijn antwoord, hij die eigenlijk niet zo makkelijk over zijn gevoelens praat, hij antwoordt je dan: “Ook ik zie je nog even graag. Je bent een fantastische vrouw!”.
Voor diegenen die zich de vraag stellen: Ware liefde bestaat dat? Kan ik volmo! ndig ja op antwoorden. Toch begrijp ik diegenen die er aan twijfelen. Ook ik heb die periode meegemaakt. Ik kan enkel zeggen, niet beginnen twijfelen, wellicht komt ook voor jullie het ogenblik waarop de bliksem inslaat. In ieder geval ik wens het iedereen toe!
Groetjes van
Anaïs
Hieronder een bericht dat ik schreef naar aanleiding van een ervaring die ik had met een grote Bank. Beste allemaal, Eergisteren kreeg ik te…
Hieronder een bericht dat ik schreef naar aanleiding van een ervaring die ik had met een grote Bank.
Beste allemaal,
Eergisteren kreeg ik telefoon van mijn moeder. Zij had een telefoontje gekregen van haar bank, of ze eens wou langskomen op de bank, ze hadden wat met haar te bespreken.
Mijn moeder die niet alleen een chauffeurke zoekt om naar de bank gevoerd te worden, maar mij daar ook wel graag bij heeft om haar achteraf eens duidelijk en op ons gemakske uit te leggen wat ze haar proberen aan te smeren, vroeg mij dus of ik mee wou gaan. Ja, en wat doe je dan, dan ga je toch mee?
Een vriendelijk juffrouwke ontvangt ons en kijkt al met een soort argwaan naar mij, vermits ik niet was aangekondigd. Ze had waarschijnlijk liever met mijn moeder alleen gesproken.
- Dag mevrouw, jij hebt een kasbon die vervalt op 19 september en heeft U er al over nagedacht hoe je dat geld gaat herbeleggen?
Hoe weet dat meiske dat mijn moeder zo een kasbon heeft? Dat was nog een document aan toonder, naamloos, niet geregistreerd met van die goede ouderwetse couponskes die je kon afknippen. Ik voelde Big Brother op de achtergrond meekijken.
- Wat stel je voor, juffrouw?
Trekt dat mens daar al haar registers open. Ze ging mijn moeder een verzekering verkopen. Ja want dan moest haar dochter, ik dus, geen successie betalen als er met haar iets ging gebeuren. Ze moest dan wel minstens nog drie jaar blijven leven, maar ja, als je 83 jaar oud bent is dat toch geen probleem. Als ik haar dan vraag wat er voor mijn moeder nog aan vast zit dan blijkt dat ze na 8 jaar bij leven wel in aanmerking komt voor uitkering van haar eigen centen, dan nog eens verhoogd met de gekapitaliseerde rente gedurende die 8 jaar, tegen een gewaarborgde basisrente van 2,5 procent. De winstdeelname die ging er dan nog bijkomen maar ja daar kon ze nog geen uitspraak over doen, dat was de toekomst nietwaar. Op mijn voorzichtige vraag hoeveel dat over het afgelopen jaar was, dan kwam er een cijfer van 1,5 procent over de brug. Maar de tijden gingen beteren en dat zou dit jaar zeker beter worden. Ze had zeker hare glazen bol deze morgen bekeken. De verzekering ging mij hebben als verzekeringsnemer en mijn moeder als verzekerde. Dus als mijn moeder in de loop van het kontrakt eens moest overwegen om een deel van het kapitaal op te nemen dan moest ze eigenlijk hopen dat ik dat ging toestaan, want als verzekeringsnemer had ik wel zogezegd de premie betaald en kon ik dan ook beslissen of er diende gewijzigd te worden of niet. Stel dat ik eens in een kwade bui was, wat moest ze dan doen?
Op mijn vraag aan die juffrouw of het niet beter was dat mijn moeder haar geld maar ineens aan mij zou geven inplaats van daar zo een omweg voor te maken, vertelde ze mij doodleuk dat ik daar toch eigenlijk niets mee zou kunnen doen, want met dat cashgeld kon ik toch niets beginnen. Geen enkele bank zou dat aanvaarden. Ik heb haar gevraagd of ze er zoveel liggen had, want dat ik haar daar zeker kon van af helpen. Mijne beenhouder of bakker heeft mij nog n! ooit gevraagd van waar ik met mijn geld kom. Ik ga nog iets verder, zouden ze bij voorbeeld,, bij de meubelwinkel, niet aanvaarden dat ik mijne salon cash betaal?
Enfin, om een lang verhaal kort te maken, ik was eigenlijk razend kwaad. Niet alle kinderen hebben de beste bedoelingen met hun ouders en die worden dus lekker aangemoedigd door de banken die die oudere mensen eigenlijk met hun ogen open, en met de beste bedoelingen, in hun eigen ongeluk doen lopen. Straks moeten die mensen hun hand ophouden om zoonlief of dochterlief te overtuigen om een deel van hun eigen centen te mogen opnemen.
Jullie zullen dus wel begrijpen dat ik met ons moeder nog eens duchtig ga nadenken wat we met dat geld gaan doen. Ik heb mijn moeder voorgesteld om alvast maar te beginnen breien aan een zwarte kous, dat brengt niks op, maar tegenwoordig brengt je geld op de bank ook niks meer op, dus ik zie het verschil niet. Integendeel dat kost dan tenminste nog geen geld, wat je van de banken niet kan zeggen.
Zag ik vanavond het nieuws en hoor ik daar dat Test Aankoop klacht indient tegen misleidende reclame door de banken. En ja hoor, de fameuze bank van mijn moeder zat er tussen. Waar is de tijd van de goede ouderwetse Spaarkas..................... een mens zou zowaar heimwee beginnen krijgen naar het Spaarboekje dat we als kind reeds wisten te waarderen en waar de bankier iedere maand januari zo lekker van die zegeltjes inkleefde die je dan weer wat rijker hadden gemaakt zonder dat je daar iets voor hoefde te doen.
En nu ga ik mij installeren om naar De Kinderen van Dewindt te kijken, want jullie weten het, dat is mijne feuilleton.
Groetjes van
Anaïs
Waarom kiezen oudere mannen voor een jongere vrouw? Inderdaad, mijn man en ik verschillen 21 jaar, dus ik ben eigenlijk goed geplaatst om ee…
Waarom kiezen oudere mannen voor een jongere vrouw?
Inderdaad, mijn man en ik verschillen 21 jaar, dus ik ben eigenlijk goed geplaatst om een antwoord te geven op de hierboven vermelde vraag.
Toen mijn man en ik elkaar tegenkwamen was ik gescheiden. Ik had dus ervaring met een man die een jaar jonger was dan ikzelf. Ik kon niet zeggen dat het een sukses was geworden. Wij waren uit elkaar gegroeid. Ik was dus ook wijzer geworden. Dus ik kom een man tegen, veel ouder dan ik. Van mijnentwege was er eigenlijk van in den beginne een aantrekking die uitstraalde van die man. Maar nee, ik was wijzer geworden. Ik ging mij niet wagen in een avontuur waarvan de uitslag onzeker was. Ik was niet gek. Anais, meisje, denk eens goed na! Heb je nog geen problemen genoeg gehad? Jawel, ik ging mij niet laten vangen. Dus ik negeerde mijn ge voelens. Wat dacht die gozer wel? Mij lekker wat verleiden en dan daarna, eenmaal de trofee verworven, belande ik terug bij af. Dat zou mij niet gebeuren. Ik was tenslotte toch wijzer geworden. Ik was tot de jaren van verstand gekomen zoals dat wordt uitgedrukt. Dus mij niet gezien.
Maar dan, zo eens een afspraakje om samen wat te gaan eten. Ja daar zat toch geen kwaad in? Of toch? Maar neen, ik zou wel met mijn twee voeten op de grond blijven. Onze wijze verstandige Anais. Maar tijdens dat etentje werd er gepraat, en dat ging wonderwel goed. Wij dachten gevoelig hetzelfde over een aantal onderwerpen. Wij konden zeer goed samen praten. Er volgden meerdere etentjes. Ik leerde met hem samen de beste restaurants van Brussel en omstreken kennen. Van koetjes en kalfjes tijdens het praten, kwamen er serieuzere onderwerpen aan de orde. Wat dacht jij over opvoeding van kinderen? Wat dacht jij van relatie problemen? Hoe zag ik de man-vrouw relatie? Waar wil jij met je leven naartoe?
Tijdens onze uitstapjes werden wij telkens bekeken. Wij kwamen ergens binnen en je zag de mensen denken. Och god, nog zo een oude bok met een groen blaadje. Dat zal zeker niet voor die man zijn schone ogen zijn. Wat een berekenend wijfje is dat? Is die man niet slimmer? Ook zijn vrienden waarschuwden hem. Ze gaven hem wel wat waarschuwingen mee. “Gij denkt toch niet dat het gaat blijven duren zeker?” . “Mooi meegenomen, ik zou ook wel zo een lekker brokje lusten.”. De rest van de opmerkingen wil ik hier niet allemaal herhalen, maar jullie zullen ze wel kunnen invullen. Maar ik voelde mij goed bij die man. En zoals hij mij later vertelde: “ De man denkt dat hij een vrouw kiest, maar de vrouw doet zichzelf kiezen!”. Ook ik maakte geen uitzondering op die regel. Onze afspraakjes werden intiemer.
Ineens schiet mij hier een mop te binnen die eigenlijk heel goed past in dit onderwerp:
Als een diplomaat zegt: Ja------ dan bedoelt hij Misschien
Als een diplomaat zegt: Misschien ------------ bedoelt hij Neen
Als een diplomaat zegt: Neen ------------ dan is het geen diplomaat.
Als een dame zegt: Neen ------------ bedoelt zij Misschien
Als een dame zegt: Misschien ----------- bedoelt zij Ja
Als een dame zegt: Ja --------------- is het geen dame.
Dus op een bepaald ogenblik zei ik : “Misschien!”.
Wij zijn nu inmiddels al vijftien jaar samen en kennen mekaar al meer dan twintig jaar en nog steeds hebben wij een perfekte relatie. Dus als ik moet antwoorden op de vraag: “ Waarom kiest een oudere man voor een jongere vrouw?”, uit liefde denk ik. Trouwens ik denk dat het met leeftijd niks van doen heeft. Het heeft eigenlijk met liefde te maken. Indien dat er niet is, gaat het niet tussen leeftijdsgenoten en niet tussen oudere man en jongere vrouw en tussen oudere vrouw en jongere man.
Met nog vele groetjes,
Anais
Toen mijn vader in maart 1999 overleed, bleef mijn moeder na een aantal jaren van zorgen voor een man met longkanker alleen achter. Vermits …
Toen mijn vader in maart 1999 overleed, bleef mijn moeder na een aantal jaren van zorgen voor een man met longkanker alleen achter. Vermits mijn man en ik de gewoonte hebben om telkens met periodes van zeven a acht weken in Spanje te verblijven, wist ik eigenlijk niet of ik dat nu ook wel zou doen. Kon ik mijn moeder zo maar achterlaten en blijgezind naar Spanje vertrekk en. Ik vond dat het niet kon. Maar zij vertelde mij…. Waarom zou je niet gaan? Je kan hier toch niks zitten doen. Ik trek mijne plan wel. Maar ik wou niet. Dus er werd afgesproken dat zij in de maand juni bij ons in Spanje op bezoek zou komen.
Alhoewel mijn vader altijd tegen dat verblijf in Spanje was geweest: “ Wat is er daar zoveel beter dan hier? Groeien de patatten daar met hun wortels omhoog misschien? Pffffffff als het hier 30° graden is vind ik het veel te warm. “ waren een aantal van zijn opmerkingen. Maar ik wist dat mijn moeder wel eens graag zou komen kijken in Spanje. Dus ik stelde haar dat voor. Ja maar, zij had nog nooit een vliegtuig genomen. Ze ging dat in hare oude dag ook niet meer doen. Vermits ik geen broers of zussen heb, is mijn nicht eigenlijk zo goed als mijn zus. Haar moeder en mijn moeder zijn zussen. Mijn nicht ging wel zorgen dat mijn moeder in Spanje kwam. Per slot van rekening werd het zo geregeld dat niet alleen mijn nicht en mijn mo eder kwamen, maar ook de twee zussen van mijn moeder, dus mijn nicht haar moeder en nog een tante van ons. Mijn nicht dus op stap met de drie Gratiën. Drie dames in de leeftijd van 76 tot 8O jaar toen. Zij was dan de chauffeur van de gehuurde auto, de gids in de luchthaven en de hulp van de stewardess op het vliegtuig. Ge kunt U dat voorstellen.
Toen zij hier toekwamen waren ze alle drie zeer opgetogen en ik genoot van mijn moeder haar gezicht te zien stralen. Mijn moeder die steeds hard gewerkt had en eigenlijk nooit eens op vakantie was geweest genoot met volle teugen en wou koste wat het kost in het zwembad gaan alhoewel zij niet kon zwemmen en geen badpak had. Dus hare combiné geruild voor een badpak van mij, haar zussen ook nog een badpak aangemeten van mij, en ik dan maar in mijn blootje in het zwembad. De dames konden niet zwemmen en wij wisten dat er in de film van De Witte van Zichem, gezwommen werd met varkensblazen, maar wij hadden hier geen varkensblaze n. Wat hebben wij dan gedaan? Wij hadden hier wat lege jerrycans staan van water dat wij destijds moesten gaan aanhalen vermits er hier geen drinkbaar water uit de kraan kwam, dus de drie dames met elk zo een lege jerrycan onder hun oksels het zwembad in. ’s Avonds werd er aperitiefje gedronken terwijl mijn nicht en ik achter het fornuis stonden. Mijn man vulde rijkelijk de glazen, weliswaar onder beleefd protest van de dames, maar ze dronken het toch op. Het smaakte zelfs goed, alhoewel wijn……………. Dat had hen eigenlijk nooit niet zoveel gezegd. Ja het had hun dan wel eens wat moeten zeggen. Na het eten en nog een kaartje leggen achteraf vielen de dames doodmoe maar blijgezind in bed. Zo is dat tien dagen doorgegaan.
De verhalen die ik toen gehoord heb van mijn moeder en van haar zussen, zullen mij altijd bijblijven. Ik heb zelfs in die periode vernomen waar ik geconfectioneerd ben. Ook mijn nicht vernam waar zij geconcipieerd werd. Mijn moeder werd terug jong. Ik heb vaak gedacht aan dat liedje over meisjes van dertien!!!!!!!!!!!! Giechelmeiden waren het. In die periode werd mijn moeder van “Mijn moeder” -------------- “Mijn vriendin”. En dat is nog steeds zo.
Toen wij dan terug thuis waren zag ik mijn moeder veranderen. Ze fleurde op. Ze ging wekelijks naar de kapper. Er werd een kleurtje op haar kapsel gezet, bescheiden weliswaar, maar het stond haar goed. Iedereen noemde haar vroeger Stien, maar eigenlijk is haar naam Christine, als jong meisje was ze Christine, en ze begon er op te staan om terug die naam te dragen. Mijn moeder werd terug Christine.
Tijdens de ziekte van mijn vader kreeg hij altijd bezoek van een vriend van hem, die weduwenaar was. Tijdens de begrafenis van mijn vader had ik die man gevraagd om zijn bezoeken te blijven voortzetten. Het was niet omdat mijn vader overleden was dat hij mijn moeder nu niet meer mocht bezoeken. Hij protesteerde met de opmerking dat de mensen daar zeker over zoude n gaan roddelen. Ik stelde hem gerust met de opmerking dat als ik als dochter er niet overviel, de andere mensen er geen zaken mee hadden. Dus hij hield woord en bezocht wekelijks mijn moeder met verse groenten uit zijn tuin, en vooral met rozen die hij zelf kweekte. Mijn moeder bloeide open als een roos.
Op een bepaald ogenblik kwam Jef, de fameuze vriend, bij mij thuis op bezoek, alleen. Hij kwam eens praten met mij. Ja Jef, was eigenlijk een beetje verliefd geworden op mijn moeder. Alsof ik dat nog niet gezien had. Maar als ik daar bezwaar tegen had, zou hij onmiddellijk stoppen met zijn bezoeken. Ik had nooit gedacht dat ik nog ooit eens een aanzoek zou krijgen van een man die mij de toestemming kwam vragen om mijn moeder graag te zien. En de liefde, of is het genegenheid, was wederzijds. Toen Jef na een zware operatie uit het ziekenhuis kwam was het normaal dat hij bij mijn moeder ging wonen zodat zij hem kon vertroetelen totdat hij weer aangesterkt was. En geloof me maar dat hij daar nogal wat pappekes en bouilonnekes heeft moeten naar binnen werken.
Jef woont nu reeds vier jaar samen met mijn moeder en ik en ook Jef zijn kinderen vinden dat een hele goede oplossing. Tot slot van ons verhaal kan ik vertellen dat wij er allemaal beter zijn van geworden.
Was dit nu een verhaal over relaties? Ik weet het niet en ik lig er ook niet wakker van.
Aan iedereen die alleen is wil ik dus zeggen, goede moed iedereen, mijn moeder was 76 toen zij weduwe werd en Jef was 78, zij wonen nu al vier jaar samen en ik hoop van harte dat ze mogen honderd worden.
Groeten,
Anais
Bang om te sterven? Het is zo makkelijk te zeggen dat de dood onvermijdelijk bij het leven hoort. Dat is ook zo. Maar kan men er dan niet ev…
Bang om te sterven?
Het is zo makkelijk te zeggen dat de dood onvermijdelijk bij het leven hoort. Dat is ook zo. Maar kan men er dan niet evengoed bang voor zijn? Is het omdat het voor iedereen weggelegd is dat men er dan niet meer bang van is?
Indien we het afgelopen jaar (of is het al langer) allemaal in New Orleans hadden gewoond, dan was voor ons allemaal hetzelfde droevige lot van water en orkaan weggelegd. Maar zouden we er daarom niet bang voor geweest zijn?
Het onderwerp sterven wegwuiven met deze algemeenheid denk ik dat een beetje te simplistisch is. De manier waarop we zullen sterven, dat is een bijkomende reden om bang voor te zijn. Gaat het plots gebeuren? of wacht ons nog een lange en vermoeiende lijdensweg? De eerste manier is waarschijnlijk de comfortabelste voor de persoon in kwestie, maar dient men er daarom niet bang voor te zijn. Alleen al de onzekerheid die ons wacht kan reeds een reden zijn om bang te zijn.
Voor mijzelf sprekende kan ik enkel zeggen dat ik wel degelijk bang ben om te sterven. Ikzelf vind het leven zo mooi, zo vol, dat ik er niet zo snel afscheid wil van nemen. Ik ben bang iets te verliezen wat zozeer de moeite waard is.
Groeten van
Anaïs
Gene pech voor mij.