Zaterdag 11 maart 2006
De volière
Het week end is achter de rug.
Verleden week met al dat opnetten is er weinig tijd besteed aan de duiven zelf.
Dus zaterdag en zondag moesten er duiventillen gekuisd worden en dan het liefst met water.
En als je dan toch bezig bent dan maak je ineens een evaluatie van de koppels, hoe evolueren hun jongen, zijn de koppels genoeg bezig met de jongen, worden ze voldoende gevoed....
En in het achterhoofd altijd maar die vrees voor ruiming.
Want ja, in België staan er in tegenstelling tot Nederland geen beschermde rassen op een lijstje.
De tegenstelling is toch zo groot in België: aan de ene kant wilt men een bescherming doen van het erfgoed door het grootste moeras in Vlaams Brabant terug in originele staat te brengen zoals het vroeger was. En kan ik de dupe worden van dit verhaal, want zo ver is Het Vinne in Zoutleeuw niet van mij af, en als daar een eend sterft....
En aan de andere kant zal men zonder pardon dit erfgoed dat ik al zoveel jaren bescherm gewoon van de kaart vegen.
Om ziek van te worden.
En toch gaat het leven door en ontdek soms humoristische kanten aan het hele opnetten.
Ik heb gisteren geconstateerd dat we in een enorme volière leven, van zo vlug als we uit de veranda buiten komen zitten we onder de netten, ik ruim op, ik kuis de duiventillen allemaal in de volière, Elvis weet ondertussen hoe hij het nieuwe poortje kan opendoen, de ko\'s staan in afwisseling op wacht aan het andere poortje richting bloementuin...
Slimme beesten....
de grote volière.
Verleden week met al dat opnetten is er weinig tijd besteed aan de duiven zelf.
Dus zaterdag en zondag moesten er duiventillen gekuisd worden en dan het liefst met water.
En als je dan toch bezig bent dan maak je ineens een evaluatie van de koppels, hoe evolueren hun jongen, zijn de koppels genoeg bezig met de jongen, worden ze voldoende gevoed....
En in het achterhoofd altijd maar die vrees voor ruiming.
Want ja, in België staan er in tegenstelling tot Nederland geen beschermde rassen op een lijstje.
De tegenstelling is toch zo groot in België: aan de ene kant wilt men een bescherming doen van het erfgoed door het grootste moeras in Vlaams Brabant terug in originele staat te brengen zoals het vroeger was. En kan ik de dupe worden van dit verhaal, want zo ver is Het Vinne in Zoutleeuw niet van mij af, en als daar een eend sterft....
En aan de andere kant zal men zonder pardon dit erfgoed dat ik al zoveel jaren bescherm gewoon van de kaart vegen.
Om ziek van te worden.
En toch gaat het leven door en ontdek soms humoristische kanten aan het hele opnetten.
Ik heb gisteren geconstateerd dat we in een enorme volière leven, van zo vlug als we uit de veranda buiten komen zitten we onder de netten, ik ruim op, ik kuis de duiventillen allemaal in de volière, Elvis weet ondertussen hoe hij het nieuwe poortje kan opendoen, de ko\'s staan in afwisseling op wacht aan het andere poortje richting bloementuin...
Slimme beesten....
de grote volière.
Van bovenaf getrokken