Archief

11. Dag 9 Pajay > La Bégude-de-Mazenc

 

Dinsdag 26 juni 2007

Afstand:        126km      Totale km:           901km      

Regen met soms zware onweersbuien 20C

Na 19h00 mooi zonnig en warm

 

We staan wat vroeger op, want vandaag willen we opnieuw wat meer kilometers maken. Onze gastvrouw zou de ontbijttafel gedekt hebben tegen 7h30.

Ze houdt woord. We krijgen in vergelijking met gisterenavond slechts een karig “petit déjeuner”. Ik moet op zoek naar iets meer. En ja hoor, in de keuken is toch van alles te vinden.

De keukenhulp is gedienstig en we kunnen met een goed gevulde buik vertrekken.

 

 

Na ons ontbijt wil ik toch nog vlug onze volgende overnachting, zo’n 120 km verder, reserveren. Het lukt wonderwel, na één telefoontje met de gsm, zijn er 2 kamers mét avondmaal besteld in een chambre d’hôtes te La Bégude-de-Mazenc. We worden wel om 18h00 verwacht, zoniet moet ik zeker verwittigen want “Madam” maakt tegen dat uur eten klaar voor de gasten.

 

Als we onze stalen paarden laden is het miezerig. Het is vertrekken met de capes aan. Het is wat vlak en vals plat tot aan het eerste dorp, Marcilloles, maar daar beginnen we aan een lange beklimming van 8km door een groot bos. Het is een militair oefenterrein met schietbanen. Er staan overal barrières, maar die zijn gelukkig allemaal open.

Heel vlug zijn we op een hoogte van 500m met een prachtig uitzicht.

Daarna is het geleidelijk dalen. Voorbij le Grand-Serre moeten we weer omhoog en over een bergrug tot Hauterives.

Hier zouden we moeten stoppen maar we vliegen in dalende lijn voorbij. We vorderen nu juist zogoed en we hebben echt geen zin om af te stappen.

Het dorp is bekend geworden door het “Palais-Idéal” gebouwd door een postbode rond het jaar 1900. Er zijn kastelen, tempels Châlets enz…. te bezichtigen.

 

Vanaf hier is het opnieuw klimmen naar Tersanne. Iets verder nog hoger naar de “Mont Froid” bij Bathernay en St-Donat. Nu is het wat uitblazen en inkopen doen. Het is nog steeds bewolkt en onweerachtig.

 

 

We dalen naar de dubbele stad aan de Isère, Romans-sur-Isère en Bourg-de-Péage.

Etenstijd !!! Op een aangenaam plein krijgen we, van de patroon van een druk café, de toelating om te picknicken op zijn terras. De man hoort ons Vlaams en beweert een oude voetballer van SK Lokeren te zijn. Wij moeten hem geloven want hij spreekt over heel wat zaken in het Gentse die wij ook kennen.

 

             

 

We hebben gelukkig droog kunnen eten. Na enige kilometers wordt het dreigend. Na wat stijgen en dalen, komen we in Chabeuil. Het wordt heel donker, er dreigt een onweer. Juist voor de beklimming van La Baume-Cornillane is het zover. Donder, bliksem en hevige stortvlagen komen recht op ons af. We moeten schuilen voor de regen. Als het wat rustiger wordt, willen we toch weer verder.

Ik wil mij deftig inpakken, de regencape over het stuur en met een elastiek samenhouden. Ook de regenkap op. Als we in formatie staan om de helling te beklimmen, sta ik zonder bril als 2° na Hugo. Ik vertrek maar Hugo blijft nog een fractie stilstaan. Ik moet remmen, tuimel rechts naast de weg en glijd zonder iets te kunnen ondernemen tot bijna in de naastgelegen gracht. Gelukkig in het malse gras.

 

 

Ik ben echter zo goed ingepakt dat mijn vrienden na veel gelach en plezier, mij moeten rechthelpen. Met hier en daar een schram en wat pijn aan beide knieën, kan ik weer vertrekken. Nu moeten we de borden “La Drôme à vélo”volgen. Het zijn zeer steile en bochtige beklimmingen. We blijven door een prachtige natuur stijgen met bossen links en vergezichten rechts……….Spijtig van het druilerige weer. We hebben echt geen geluk want de natuur lijkt hier buitengewoon mooi…………..

Het is constant regenkledij aan en af. Na een poos moet ik regelmatig wachten op mijn vrienden, de hoogtemeters en de afstand beginnen te wegen…………

 

 

Als we in Crest komen, aan de Drôme, weten we, dat we vanaf hier iets meer mediterrane trekken zullen krijgen. Bij Aouste-sur-Sye verlaten we de rivier de Drôme.

We zwoegen het dal uit langs een klein smal baantje naar de Pas de Lauzens.

Nog zwaarder wordt het als we vanaf hier klimmen naar de top van de “Col de Paturel” 575m.  Het lukt, maar het is zwaarder en langzamer dan gewoonlijk. We starten aan een gezapig tempo, toch gaat het te snel voor mijn vrienden, weer moet ik wat wachten op de top.

 

 

Iedereen is aan drinken toe en ondertussen bewonderen we de mooie rotsmassieven. Wat een uitzicht! We zien de uitlopers van de Vercors en de Vóór-Alpen. We weten dat er een lange moeilijke afdaling komt tot in Saoû.

Gelukkig is de weg wat opgedroogd. Aan meer dan 60km/h staan we enkele minuten later in Saoû, een stil en rustig plaatsje. Hier moet ik absoluut opbellen naar onze chambre d’hôtes-madam. En ja, het begint plots weer water te gieten, we moeten een 1/2h schuilen. Nadien volgt een korte schuilpauze op een boerderij…….We kunnen ondertussen een gezellig praatje slaan met de boer en de boerin. Doch plots klaart het uit, ja zelfs de zon komt piepen.

 

 

Over bijna vlakke wegen geraken we in La Bégude-de-Mazenc. Na wat zoeken en vragen geraken we op een grote boerderij. We worden begroet door Madame Aumont op haar Maison d’hôtes “La Piverdière”.

Fier toont ze ons de zeer mooie ruime kamers. We kunnen ook onze vuile natte fietskledij laten wassen.

 

Vóór we aan tafel gaan is het telefoon tijd. De thuisblijvers zijn zeer blij met onze seintjes uit het zuiden.

 

Madame Agnes nodigt ons uit. Om 20h00 is er een gezamenlijk souper in de ruime veranda. Ze beweert vandaag geen druppel regen gezien te hebben.

Fier wil ze eerst haar prachtige “Harley Davidson” laten bewonderen.

 

Samen met een Engels koppel fietsers, een Franse familie met twee zonen en een Waalse fietser, genieten wij van een typisch diner met veel wijn.

Nadien speel ik opnieuw “chef de fromage” en we helpen onze gastvrouw met het afruimen. Het wordt een lange gezellige praatavond met veel wijn en zware moeilijke gesprekken in het Frans,’t Engels en ’t Vlaams natuurlijk.

Iedereen wil zijn uitleg doen, maar we moeten de moeilijke toestand in ons landje wat “Expliceren”. Niet gemakkelijk………….

 

Na uren kletsen geraken we toch in ons bed.

Zouden we durven snurken? Oordopjes brengen redding……….

12 Dag 9  La Bégude-de-Mazenc > Pernes-les-Fontaines

 

Dinsdag 26 juni 2007Start :             

Afstand:   90km  Totale km: 991km                       

Mooi en zonnig  25C zwakke wind

                                       

Pol is vroeg op, het is vandaag een heuglijke dag voor onze makker!

Hij kan er niet over zwijgen! We hebben hem er veel mee geplaagd.

Want……… Hij zal vandaag zijn Brigittje terugzien.

We moeten onze vriend wat kalmeren. Rustig Pol, we komen er wel, eerst ons ochtendritueel. Onze kledij is mooi droog. De zon is van de partij en Agnes heeft een ontbijtbuffet klaar. Als we wat langer dan gewoonlijk blijven tafelen, voelt Pol zich wat beetgenomen. We zullen hem vandaag extra verwennen met ons geplaag…

 

 

Agnes, onze gastvrouw, is op de hoogte van ons spelletje met Pol. Ze doet graag mee met ons vertraging manoeuvre.

Agnes wilt zelfs nog een paar keer mee op de foto met die vier stoere fietsers. Om 8h30 stipt vertrekken we. We worden luidruchtig uitgewuifd door de andere gasten. Op het einde van de mooie oprijdreef moeten we toch nog een foto-tje maken. Eindelijk zijn we weg uit ons verblijf “La Piverdière”

(de groene specht) We waren hier zeer graag.

 

Wanneer Als we het dorp La Bégude verlaten, is het al na 100m klimmen geblazen. Zo’n 7km van 227m naar 511m tot Aleyrac met zijn Ruïnes de Prieuré . Op de top moeten we echt op adem komen. Zo’n vroege lastige beklimming hebben we helemaal niet verwacht. We houden een rustpauze tot iedereen aansluit. Na een sanitaire stop beginnen we aan een lange (8km) afdaling. Het gaat snel en we halen meer dan 65km/h. Enkele minuten later vliegen we door het dorpje Tauligan. Het is een middeleeuws aandoend plaatsje met enkele torens en een Romaanse kerk. Maar het is zo dood als een luis. Een korte stop en wegwezen hé Pol.

 

 

We blijven zwak dalen tussen de wijnvelden, en komen heel vlug in Valréas.

We zien borden met “Enclave de Papes” De stad was eigendom van de paus van Avignon. Deze enclave behoort tot het departement Vaucluse en toch zijn we in de Drôme. We rijden over de rivier Coronne en voorbij de kerk Notre-Dame-de-Nazareth. Er zijn vele mooie oude woonhuizen. Alles ziet er hier al heel mediterraans uit.

Maar, we moeten verder.

 

Nu blijft het vlak en we komen in La Baume-de-Transit. We zijn al 35km ver.

Door een oude poort bollen we het dorpje binnen. In een steegje vinden we een warme bakker. Na een korte pauze wil Pol weer vlug verder. Nu door Suze-la-Rousse met een vesting en een robuust kasteel. Hier willen we toch een aperitiefje nemen.

 

 

Ondertussen koop ik tomaten en fruit aan een kraam en daarna malse kaas in een buurtwinkeltje. Iets verder is het opnieuw klimmen, ’t zit een beetje in onze benen ’t gaat zeer traag bij iedereen.

Volgens onze gegevens zou dit de laatste klim van de dag moeten zijn. We koersen door Rochegude. Iets later kom ik alleen boven en duw nog wat door, hier rijden we al tussen de lavendelvelden.

Het is stil, bijna te rustig met een aangename temperatuur en een lekker zonnetje. In de afdaling moeten we het kalm aan doen. De weg is slecht en mijn vrienden blijven steeds verder achter.

Ik moet ze opwachten. Ondertussen sla ik een praatje met een typische Provençaler ………wat een fraai taaltje. De oude man beweert dat de lavendel in jaren zo mooi niet gestaan heeft en…………..hij kan het weten want hij is quatre-vingts. Nog wat gebrabbel, maar ik heb hem niet begrepen……..

 

Iets verder in Sérignan-du-Comtat, op een groen dorpsspeelplein bij een kleuterschool, kunnen we rustig eten. Maar wel onder toezicht van de kleuters. Om 13h30 wordt het plots muisstil, ze moeten hun klasje binnen.

Een half uur later vertrekken we ook.

 

 

We blijven maar licht dalen en vorderen nu heel goed. Plots komen we in een zeer grote verkeersdrukte. We zijn het echt niet meer gewoon. De auto’s komen van overal. Ze toeteren en zwaaien, maar we willen de Arc de Triomphe van Orange zien. Het lukt ons………..Hier verlaten we de vertrouwde “Groene weg naar de Middellandse zee” om in Pernes-les-Fontaines te geraken.

 

Nog 20 km Pol………….. en we zijn er……….hij moet nu kop trekken. Om 16h00 zijn we aan het toeristische bureau en 20 min later aan huize “Pirouf”. Wat een ontvangst, de dames hadden ons helemaal niet zo vroeg verwacht. Onmiddellijk moeten we een koele rosé wijn drinken. Lekker om onze dorst te lessen. Pol en Brigitte genieten van een emotionele knuffel, ’t zijn precies jeugdige tortelduifjes. We stellen ons voor aan de dames en algauw is “het Brugs” de absolute voertaal.

 

Odette, Nicole en Brigitte hebben alle inkopen gedaan. Pol zal straks het barbecuevuur voor zijn rekening nemen. Ondertussen wilt Odette  onze kledij wassen. We nemen een deugddoende douche. Terwijl de vrouwen nog genieten van de late zon, is Pol in actie met het vuur.

De wijn vloeit rijkelijk.

 

 

Ik moet overnachting voor morgen regelen. Enkele telefoontjes geven geen oplossing, de kamers in de Lubéron blijken meer dan 100€ per nacht te kosten.

Ik beslis morgen navraag te doen in het “Syndicat initiatieve” van Pernes-les-Fontaines. “Dat zijn dan maar zorgen voor morgen”…………

“Voilà ça sont des problèmes pour demain”

Een mooie Zuid-Franse gedachte!

 

 

Bij het ophangen van ons linnenwas, met zicht op de Mont Ventoux, krijgt Robert een lumineuze ingeving. “Zouden we morgen de berg niet beklimmen???”

Wat een stomme vraag…alhoewel !!!

Zowel Hugo als ikzelf zien het wel zitten………..Maar zullen we hier nog een 2° maal mogen overnachten? Vóór we starten met de barbecue, doen wij het voorstel. Iedereen is wild enthousiast en we kraken er nog een fles op.

De dames zullen begeleiders spelen en ons bevoorraden gedurende de beklimming. We blijven maar stoer doen en ons oppeppen. De decibels, maar vooral deze van Nicole, gaan de hoogte in.

We blijven met de nodige wijn doorpraten tot het donker wordt.

Maar na een poos wordt het brabbelen en we beseffen wat ons morgen te wachten staat.

 

 

Nu is het tijd om alles op te ruimen. We plaatsen de zonnebedden in de woonkamer.

Hugo, Robert en Bob krijgen de living als slaapplaats.

Heel vlug zitten we in onze slaapzak.

Enkele minuten later ben ik zelfs verplicht mijn oordoppen te gebruiken. Nog even en dan zal er waarschijnlijk een trio het snurkconcert verzorgen.

En nu maar dromen van de Mont Ventoux……….

13. Dag 10  Pernes-les-Fontaines > Mont Ventoux > Pernes-les-Fontaines

 

 

                    Woensdag     27 juni 2007

                    Afstand:       88 km  Totale km   1079 km               

                    Weer:          Mooi en zonnig   23C  in Pernes en Bedoin

                                        Koud en mistwolken op top Mont Ventoux  3C

 

                             

Vandaag is het “DE” dag………..de zwaarste beklimming ooit!

We kunnen niet meer terug. We hebben het gewild. Nu moeten we doorgaan.

Iedereen is zenuwachtig……..

Hugo ligt al heel vroeg te woelen…..

Robert is ook al wakker en ikzelf ben al een uur aan het nadenken en aan het plannen.

 

 

Pol en Brigitte zijn brood gaan kopen.

Ondertussen heeft Odette de koffie al klaar gezet.

Een voor een nemen we een douche, we brengen onze rolbedden naar buiten.

Straks kunnen de dames tenminste weer zonnen……..

De top van de Ventoux zien we niet, hij ligt gesluierd in de wolken……….

 

In het lommer van de dennen worden we bediend door de dames. Spek met eieren, we zullen flink voor de dag moeten komen… Goed eten is nu wel een absolute noodzaak!Terwijl iedereen geniet van het stevige ontbijt, leg ik ons plan uit:

“20 km naar Bedoin is  één uur, 21km  klimmen, zal ongeveer 3,5h zijn, dus schat ik dat wij rond 14h op de top kunnen aankomen.

 

 

Brigitte en Nicole moeten ons rond 12h komen bevoorraden op de flanken, en ons later op de top opwachten. We moeten wel warme kledij, onze helmen, fluorvest en heel veel water meenemen.

 

Om 9h00 stipt zijn we er klaar voor.

De dames wensen ons veel sterkte toe en daar gaan we. Met een strak tempo, over drukke wegen, zijn we inderdaad via Mazan om 10h in Bedoin. Vóór we dit dorp doorrijden, nemen we wat foto’s aan de rotonde.

 

 

In het dorp heerst een grote drukte. Er zijn veel wielertoeristen in mooi gekleurde fietspakken. Zij vertrekken in groep. Wij, met onze gewone fietsen, worden wat argwanend bekeken.

 

Eenmaal door het dorp aan de fontein beginnen we eraan.

Ik doe het kopwerk, op het eerste stuk vals plat. We blijven op een lijntje en de eerste kilometers gaan goed. Maar plots stel ik vast dat ik helemaal alleen ben.

Iets verder verlies ik mijn zonnebril, ik stop en raap hem op, ondertussen zie ik mijn vrienden, maar wel 3 bochten lager. Plots stopt er een Belgische volumewagen. Er stappen 2 wielertoeristen op hun koersfiets en vertrekken juist vóór mij. Ze worden luid aangemoedigd door hun vrouwen. Ik tracht aan te klampen, maar dat is een utopie. De 2 jongelingen stuiven omhoog.

Na 5 km kom ik in een dorpje, St-Estève en na een paar bochten wordt het tergend steil. Nu moet ik heel klein schakelen, maar ik durf niet op het allerkleinste tandwiel te komen. Mijn spaken tikken tegen het versnellingsapparaat, dus blijf ik een tandje groter.

 

Gelukkig heb ik de goede cadans gevonden en aan 8km/h gaat het goed.

Maar het zweet blijft maar over mijn bril lopen, mijn zakdoek is al doornat.

Dus stop ik mijn bril in het stuurtas en rij ik verder zonder. Er is toch niet veel te zien. Zwart asfalt, groene bomen en af en toe een naar beneden donderende fietser. Er is hier geen zuchtje wind, wel brandt de zon en drinken is de boodschap. Zonder nadenken blijf ik doormalen, het is precies een koffiemolen.

 

Ik vermoed dat het hier tussen de 9 à 11% moet zijn, maar je mag er niet aan denken, het is trappen en veel drinken. Mijn 2° bidon is al half leeg. Ik ben al 11km aan het klimmen. Ik voel mij “ die eenzame fietser” en probeer Bouwdewijn de Groot te imiteren! Gelukkig voel ik nog geen vermoeidheid, mijn wintertrainingen bewijzen hun nut.….

Wat een verschil met de 2 vorige jaren.

 

 Ik kom enkele open plaatsen voorbij. Telkens word ik aangemoedigd door de 2 Vlaamse dames met hun volumewagen. Zouden hun mannen dan niet ver vóór mij rijden? Het wordt steeds frisser, ik vermoed zo’n graad per kilometer. Mijn zweet begint zelfs op te drogen.

Plots begin ik honger te krijgen en mijn waterbidons zijn leeg. Waar blijven de begeleidsters toch? Gelukkig zie ik de bomenrij open gaan en 200m voor mij herken ik Chalet Reynard. Een groot plein met auto’s en een heel lange bocht.

Ik ben nu 15km aan het klimmen. Hier moet ik aan eten en drinken geraken. Maar eerst en vooral aan een sanitaire stop. Ik vlieg het gebouw binnen en koop onmiddellijk drie “Marsen en een fles cola”. Enkele luidruchtige Hollanders vieren hun overwinning op de kale berg. Ze hebben zo te zien koud. Ze geven de raad “blijf niet te lang rusten man”

Na 20 minuten vertrek ik opnieuw.

Waar zouden mijn vrienden zich bevinden? Zouden ze gestopt zijn misschien? Neen toch!

Ik zal nog 5 minuten wachten en dan opnieuw starten.

Maar wel met mijn warme fietsvest aan, want de koude overvalt mij.

 

 

Net wanneer ik wil starten komt er een spichtige Vlaamse dame met een koersfiets vragen of ze met mij mee mag rijden. Haar man heeft haar uit het wiel gefietst en is vermoedelijk al boven.

De eerste honderden meters vorderen we goed door het kale landschap. Maar steeds meer komt de wind opzetten, het wordt nog frisser. Uiteindelijk is het vechten tegen de wind in plaats van tegen de helling. Wat een leven!

Gelukkig is het stijgingspercentage hier iets minder.

Als ik omkijk zie ik het grauwe gezicht van de vrouw die aan mijn achterwiel plakt. Ze heeft het duidelijk heel zwaar. Ik moet haar aanmoedigen. Ze mag niet loslaten. Ik blijf maar roepen, maar uiteindelijk, na een 10-tal bochten, wil ze niet meer verder.

 

Met de moed der wanhoop kan ik haar toch nog overtuigen opnieuw te vertrekken. Maar aan het monument van Tom Simpson is het gedaan…

Ze kan haar stuur niet meer vasthouden en haar benen willen niet meer ronddraaien.

Totaal uitgeput maakt ze rechtsomkeer.

 

Gelukkig zijn er enkele wagens gestopt. Een gedienstige toerist maakt nog een foto van mij bij het herdenkingsmonument van de ongelukkige Simpson.

 

Ik moet blijven vechten tegen de wind die alsmaar harder vanachter de bochten in mijn gezicht blaast. Het wordt ijskoud. Aan maximum 5km/h tracht ik nog net recht te blijven. Het is van bocht naar bocht korte sprongen maken.

Gelukkig zie ik tussen de neerdalende wolkensluiers de toren.

Juist voor mij valt er een naar beneden komende fietser, hij is door een windstoot omver geblazen.

 Gelukkig zonder erg want hij vertrekt opnieuw. Het zal straks opletten geblazen zijn!

 

En plots kom ik boven en hoor een uitbundig gejuich………Brigitte en Nicole staan samen met een aantal automobilisten te applaudisseren. Ik val bijna van mijn fiets.

 

 

Het is net 14h00 wanneer ik mijn fiets tegen de muur van het observatorium zet. Met een deken om mij, plof ik in de warme auto van Brigitte neer. En nu eten en drinken.

Ongelofelijk ik heb het gehaald!

 

Maar waar zijn mijn vrienden???  Een half uur later komt Hugo, grauw van de koude, boven. Minuten later Pol en daarna Robert.

Wat zijn we fier, het is een persoonlijke overwinning ………….

Dat we dat zouden klaarspelen, hadden we nooit durven hopen.

We hebben ons doel bereikt! We hebben de “reus van de Provence” bedwongen

We zullen de Mont Ventoux eeuwig als de “Col des Tempètes” blijven herinneren. We hebben de mythe overwonnen.

 

 

Ook mijn vrienden hebben het koud. Wat een geluk dat we ons kunnen opwarmen in de auto van Brigitte. Nog een paar foto-tjes en dan zo vlug mogelijk naar beneden. We spreken af, elkaar op te wachten aan de grens van Bedoin.

.

Heel voorzichtig beginnen we aan de afdaling…Het blijft stormen en de wolkenpluimen stromen ons voorbij.

 

Tot aan het Châlet Reynard dalen ik Robert en Pol heel dicht achter mij.

Maar eenmaal tussen de bomen laat ik de remmen volledig los en aan 74km/h suis ik door de ruime bochten. Wat een sensatie. De afdaling heeft ongeveer 20 minuten geduurd. Juist vóór ik Bedoin bereik, rijden Brigitte en Nicole mij voorbij. Pol komt 5 minuten later en ook Robert is daar heel vlug. Maar Hugo heeft het zeer behouden gedaan.

We willen op een zonovergoten terras een fris rosétje proeven.

Het is werkelijk genieten van onze prestatie. Hier zullen we nog jaren over spreken. Op het terras komen we een oude bekende tegen, onze Waalse vriend die ook in La Bégude de Mazenc in de chambres d’hôtes was.

Hij wil morgen de Mont Ventoux beklimmen, allé, veel succes.

 

Stilaan wordt het tijd om terug te fietsen naar Pernes-les-Fontaines. We willen het stadje nog bezoeken. Maar we stoppen eerst en vooral, aan het informatie- kantoor. Ik leg de juffrouw uit waar wij morgen ongeveer willen overnachten en wat onze wensen zijn. Enkele minuten later is alles geregeld. We worden morgenavond verwacht in “La Flambée” in Bonnieux het blijkt een hotel-restaurant te zijn en wel met prijskwaliteit. Ik bedank de mademoiselle.

Nu kunnen we met een gerust gemoed de historische dorpskern bezoeken.

 

 

Pernes-les-Fontaines ligt tussen Carpentras en l'Isle-sur-Sorgue aan de rivier de Nesque. Zoals de naam aangeeft is Pernes het dorp van de fonteinen. Er zijn er wel 40, zegt een dorpsbewoner. We doen een fietswandeling in de smalle straten en door een paar vesting poorten.

Het is echt een levendig Provençaals stadje met kleine, knusse winkels en terrassen

 

Stilaan wil Pol toch terug naar zijn Brigitje en wij volgen gedwee natuurlijk.

De dames zijn blij met onze thuiskomst en we worden nog maar eens uitbundig gefeliciteerd met onze dagprestatie. De dames hebben zelfs voor een frisse “Leffe” gezorgd……….En dat smaakt.

Nicole laat de decibels maar aanzwellen.

We genieten nog van een mooie kaastafel met een prachtig wijntje. We besluiten de avond met zware filosofische gesprekken. Uiteindelijk wordt het brabbelen en gaan we wijselijk onze bedden opzoeken. Het is toch nog wat nagenieten van onze prestatie vooraleer we in slaap vallen.

 

 

.

14. Dag 11 Pernes-les-Fontaines > Bonnieux

 

                    Donderdag 28 juni 2007

                    Afstand:   70km  Totale km           1149km

                    Totale km           1149 km

                       Weer:          Mooi en zonnig  26C  

 

 

 

Eindelijk kunnen wij vandaag weer de draad opnemen en ons programma verder afwerken. Zoals voorzien, zullen wij de rit door de Luberon afwerken.

En toch kruipen we wat loom uit onze bedden. Er is wel een probleem, er is namelijk geen putwater meer. Waarschijnlijk heeft het overvloedige gebruik voor het wassen en douchen van gisteren de voorraad kompleet uitgeput. De dieptepomp doet het niet meer.

Robert en Pol, twee specialisten, proberen redding te brengen, maar het opgieten en opnieuw opstarten van de waterpomp lukt niet. We moeten de regenwater reserves dan maar gebruiken.

 

 

Na een stevig ontbijt is het toch stilaan tijd om te vertrekken.

Brigitte en Pol nemen hartstochtelijk afscheid van elkaar. Ook Hugo, Robert en Bob nemen afscheid van de sympathieke gastvrouwen.

Om 9h30 zijn we weg.

 

Met wat lome benen, van onze grote bergrit van gisteren, doen we het wat trager. We volgen, maar wel op een lijntje een tamelijk drukke weg naar L’Isle-sur-la-Sorgue. Dit is een levendig stadje, waar een 4-tal drukke wegen samenkomen. We moeten goed opletten voor de roekeloze Provençalers.

Om 11h rijden we Cavaillon binnen. We zoeken het station en vanaf daar volgen we de  “Luberon en vélo” platen. Na wat twijfelen aan een oude

 

 

spoorwegbedding rijden we een rustige weg op tussen de meloenvelden. Iets verder geraken we op een kronkelpad door een bos tegen lage rotswanden. Maar dat is helemaal niet wat ons roadboek vertelt. Na wat twijfelen en zoeken, doet een van de zeldzame autobestuurders ons rechtsomkeer maken. We moeten terug naar het startpunt aan de oude spoorweg, daar moeten we verkeerd gereden zijn.

 

In het uitgedunde bos zien we twee fietsers picknicken.

Het is een mooie open plaats en we beslissen, de door de dames klaargemaakte lunchpakketten aan te spreken.

Het Hollandse fietskoppel is wel op de juiste weg. Zij volgen de route naar Lourmarin. Wij moeten echter naar Bonnieux, dus richting Apt.

 

We blijven wat luieren op de zonnige rustplaats. Zo’n lange middag pauze hebben we nog geen enkele keer genomen. Zijn we lui? Of komt de vermoeidheid van gisteren boven? Gelukkig is het vandaag een heel korte rit.

 

 

We genieten hier van de stilte.

Enkel een vogelkreet verstoort onze rust af en toe.

Een specht meent Hugo.

Maar de plicht roept, we moeten nog zeker 40km verder.

 

 

In het dorp Les Taillade moeten we een erg steile helling op minstens 20%

Iedereen moet zich tot het uiterste inspannen en op de trappers lopen. Gelukkig vinden we een eind verder in het dorpje Robion, een kleurrijk terras onder de grote platanen.

En ze hebben echt Belgisch bier n’n “Grimbergen” lekker fris.

Mor dat doet goed zeg!

We durven er geen twee drinken, we zijn nu al loom genoeg.

En als er nog van die kuitenbijters komen, wat dan?

 

 

We blijven in stijgende lijn fietsen en komen in Maubec. Hier gaat het nog eens steil omhoog. Maar het is de moeite, we stappen toch even af in het prachtige dorp, met zijn mooi gerenoveerde huizen.

 

 

Daarna is het klimmen naar Oppède le Vieux met enkele prachtige Provençaalse Mas. (mooie gerenoveerde boerderijen)

Overal zien we wijngaarden en cipressen.

 

           

 

Na een paar korte steile afdalingen zijn we in Ménerbes.

Hier hebben we een prachtig uitzicht over de Montagne du Luberon tot aan de Mont Ventoux. Maar het mooiste wat we zien is het vestingstadje Lacoste. Helaas zijn we te moe om er naar- toe te rijden. Het voortdurend stijgen en dalen verzuren onze dij- en kuitspieren. Hopelijk komen we nu heel vlug in Bonnieux.

 

 

In de verte zien we ons dorpje Bonnieux liggen maar we moeten nog omhoog.

Het gaat tergend traag. We moeten vanaf een kerk kronkelend tegen een steile helling omhoog klauteren. Dat doet pijn zeg. Maar als beloning zien we op het einde van de steile klim ons hotel “La Flambée”

 

 

We laten ons onmiddellijk neerploffen op het terras. De sympathieke besnorde patroon komt ons met veel zuiders gekwetter bedienen. We krijgen de twee sleutels van onze kamers maar voor de rest moeten we het zelf maar uitzoeken.

 

Een lekkere douche brengt beterschap. We blijven maar dorst hebben. Op het terras zitten Vlamingen. Een koppel woont hier in de omtrek van Apt en een bezoekend koppel is uit Zelzate. Wanneer ze onze heldendaden gehoord hebben zijn ze vol bewondering. De twee mannen willen morgen ook gaan fietsen…

 

Na wat rondzwerven belanden we terug in “La Flambée”.We willen ons avondmaal op het achter terras nemen………….Maar de bazin heeft geen zin ons daar te bedienen. Dan maar in de grote gelagzaal.

De zaal is goed vol en er heerst een volkse zuiderse ambiance.

 

Het wordt een mooie avond met een Provençaals souper……..We laten een van de opdienende dochters beslissen. We krijgen een prachtige maaltijd met een overvloed aan plaatselijke wijn.

Als ik de opdienster vraag naar een mogelijk hotel voor morgenavond in Manosque neemt ze prompt de telefoon en bestelt twee kamers. Ik moet zelf wel bevestigen en mijn Visa nummer doorgeven.

Maar dat is toch ook weer in orde.

 

 

We blijven nog wat nagenieten en filosoferen in het café en ik doe een aangenaam praatje met de baas en de bazin. Het is een plezier om hen te horen tateren in hun zangerig Provençaals dialect. Iedereen wordt moe.

Om 23h00 geraken we in ons bed. En…….niet snurken jongens……

15  Dag 12 Bonnieux > Manosque

 

                    Vrijdag 29 juni 2007

                    Afstand:   52km  Totale km  1201km

                    Weer:          Mooi en zonnig  28C 

 

Wat hebben we lekker geslapen.

Het was hier zeer rustig.

Gisterenavond hebben we afgesproken het “petit déjeuner” in het café van het hotel te nemen.

De patron weet dat wij goede eters zijn en het is toch iets meer dan “petit”.

Na een aangename “parler”, kunnen we afrekenen en om 9 h00 staan we klaar.

De dag start al dadelijk met een flinke klim. Gelukkig is het maar een paar honderd meter. In dalende lijn gaat het rustig verder. Kalme baantjes met een slecht wegdek. We doen het traag en nemen de tijd om mooie, verse kersen te plukken, die zomaar langs de weg staan.

 

 

Al dalend zijn we heel vlug in Apt,de hoofdstad van de Luberon.

Hier is het natuurlijk wat drukker. Het is eerst 10 h 00. Vóór we ons aperitief nemen, willen we eens door de oude stad flaneren. Hugo moet een “Memory Stick” kopen, hij kan geen foto’s meer nemen . Na onze wandeling doen we ook onze inkopen voor deze middag. Ze hebben hier echt mooi vers fruit. Nu is het hoog tijd voor een terrasje. Wonder boven wonder geraken we aan een frisse Leffe. Maar het blijft niet bij één. We weten dat het een korte rit is, dus mogen we wel eens profiteren zeker!

 

   

 

Hopelijk zit het niet teveel in onze benen. We verwachten nog een paar steile beklimmingen. Na een veel te lange rustpauze moeten wij een inspanning leveren om terug te vertrekken. Nu is het wat zoeken om uit de stad te geraken…….. We vinden toch vrij gemakkelijk het pad op een oude spoorweglijn.

 

 

We vorderen goed, hoewel het in stijgende lijn gaat. Juist voor Céreste krijgen we opnieuw een heel steile klim en na een korte afdaling komen we in het dorp. Hier willen we eten. Onder schaduwrijke platanen vinden we een koel plaatsje met bankjes. Céreste………Provençaler kan niet!

 

 

We willen zo vlug mogelijk in Manosque geraken en moeten een paar keer de weg vragen. Maar de kortste weg betekent ook de moeilijkste, langs de “Col de Montfuron” een zware dobber trouwens. Het is zweten, we liggen een eind uit elkaar bij de beklimmingen.

 

 

We geraken, al is het wat moeizaam, toch om 16 h 00 in Manosque.

Heel gemakkelijk vinden we ons hotel “Du Terreau”. Het is gelegen op het grote marktplein. De joviale hoteleigenaar laat ons de fietsen veilig in een achterliggende garage plaatsen. Na een flinke douche kunnen we het kleurrijke stadje bezoeken.

Manosque is een centrumstad met heel wat winkels en terrassen. Het is er druk.

 

 

Na enkele bezoeken aan historische overblijfselen, vinden we een gezellig terras aan een oude toegangspoort. Onze afgevallen kilo’s en vooral het verloren vocht worden weer aangevuld. We overlopen de afgelopen dagen, ze waren werkelijk prachtig. Maar als we de ritten voor de volgende dagen overlopen en de hoogteprofielen bekijken, belooft het nog lastig te worden. We willen morgen in Castellane geraken en dat is klimmen over minstens 4 cols.

 

 

Nu nog onze overnachting voor morgen bestellen. In het “Syndicat Initiative” weet een juffrouw geen raad met mijn vraag naar een hotel in Castellane. Gelukkig is er een 2°, oudere dame die onmiddellijk het initiatief neemt. Ze doet één telefoon en alles is geregeld .We worden morgenavond vóór 19 h00 verwacht in hotel “ Ma petite Aubergue” in Castellane.

 

Hiermee hebben we ons wat druk opgelegd, we zullen ons flink moeten inspannen om daar te geraken. Besluit: vroeg onder de lakens en wat minder wijn! Op de Place du Terreau vlak achter ons hotel vinden we een gezellig restaurantterras. Na een goed stevig “repas” en wat “rouge et rosé”. Geraken we heel vlug in ons bed.

 

 

.

16. Dag 13 Manosque > Castellane                   

 

                     Zaterdag 30 juni 2007

                    Afstand:  94km  Totale km   1295km

                       Weer:          Mooi en zonnig  28C  

 

 

De Watelle’s zijn al een tijdje wakker. Hugo en Robert zijn gewekt door luidruchtige marktkramers die hun standen aan het opbouwen zijn.

Ze doen het, zoals alle Zuiderlingen, met veel gebaren en veel uitleg.

Het is echt een plezier om hen bezig te zien. Armen zwaaien en bekkentrekken.

Tegen de middag zal alles wel opgebouwd zijn als ze zo voortdoen…………..

Hoeveel maal gaan de schouders omhoog? Slaan ze met de handen tegen het hoofd, dan weglopen en terugkeren, roepen en bulderend lachen. Wat een volkje!

 

Wat meer gespannen dan anders zitten we om 7 h 45 aan de ontbijttafel, in het zaaltje naast de voordeur. We weten dat het vandaag zwaar zal worden.

We twijfelen er echter niet aan dat het de mooiste rit op onze route kan worden.

Wat lucht bijsteken in de banden, ketting en versnellingsapparaat wat oliën, remmen controleren, fietsen beladen enz……..

Om 8 h15 zijn we al op weg. We moeten achtereenvolgens een spoorweg, een kanaal, de snelweg en de rivier de Durance kruisen.

 

 

Na 3 km wordt het al naar boven zwoegen. We volgen de “Ravin de Vallongue” Prachtige lavendelvelden zover je maar kunt zien, hier willen we toch wat foto’s van. We geraken na een lange steile klim aan het kapelletje van La Trinité.

Er zitten zeker stukken bij van meer dan 15 %. Ik moet boven wachten op het drietal, dat was zweten zeg……….

 

We komen één voor één aan in Valensole. We zullen best hier wat uitrusten en inkopen doen. Terwijl Hugo en Robert het “Jeu de boules” van de luidruchtige dorpsbewoners volgen, kunnen Pol en Bob aan brood, kaas, hesp, tomaten en fruit geraken. De winkelierster is van het norse type, daartegenover zijn de andere winkelbezoekers heel wat vriendelijker.

We worden bestookt met vragen over onze tocht en afkomst. Onze fietsen worden na veel blabla en handengezwaai besnuffeld. Wat een nieuwsgierig volk.

Maar we moeten nog veel verder, dus vlug weer op weg…………..

 

 

 

Na een korte maar bochtige afdaling gaat de weg weer omhoog. Gelukkig niet zo steil. Na een paar haakse bochten tussen de boomgaarden geraken we op een plateau tot in Puimoisson. Een bijna uitgestorven dorp. Na enkele nijdige klimmen en korte afdalingen zijn we aan de voet van de klim naar Moustiers.

 

   

 

Een benzinestation brengt uitkomst. Onze waterbidons zijn leeg. Gelukkig hebben ze hier frisse cola.

’t Zal nodig zijn vooraleer we de volgende steile beklimming aanvatten.

Het dorp Moustiers Ste Marie is niet meer dan een straat met souvenirwinkels tegen de rotsen aangebouwd. We hebben het vlug bekeken.

 

We moeten nu kiezen tussen twee mogelijkheden. Ofwel de weg hoog, gelegen langs de Corniche ofwel de Noordelijke weg, iets lager gelegen, maar veel korter. We nemen de kortste weg, maar het blijft toch nog altijd 44 km tot Castellane. Het is wel onmiddellijk klimmen, maar wat een beloning. Een subliem uitzicht op de “Lac de St-Croix”, dat is een korte stop waard. Het is nog maar een voorsmaakje. We moeten van 600 m naar 1032 m en dat op minder dan 10 km.

 

 

We blijven lang samen, ik houd het tempo laag en iedereen blijft in het goede ritme. Plots ben ik toch weer helemaal alleen. Ik besluit verder te gaan op mijn eigen cadans maar het is afzien en veel zweten. Gelukkig hebben we onze bidons met koel water kunnen vullen bij het benzine station.

Op de top van de “Col de Olivier” stop ik. Het is wat wachten voordat mijn vrienden één voor één toekomen.

 

We besluiten hier te picknicken, op een afgelegen plaats gezellig in de schaduw van lage olijfbomen.

Het is er rustig en we hebben een prachtig zicht op de “Grand Cayon du Verdon” onvergetelijk! Wat een verschil tussen een fietstocht of een autorit langs de Gorges du Verdon . Alle vier deden we het eerder al eens met de wagen. Als bestuurder zie je bijna niets, je moet te aandachtig zijn in de bochten. We zijn het hierover helemaal eens. Als je deze rit niet per fiets hebt gemaakt mis je 90% van al het mooie dat hier te zien is. Wat kan de natuur mooi zijn. Het is genieten van de vergezichten.

 

  

 

 

Vanaf hier moeten we nog 300 m hoger, naar de “Col d’Ayen”. Ik laat Pol op kop, hij bepaalt het tempo. Hij smeekt echter om over te nemen. Het is duwen en zweten aan 6 à 7 km/h. Onze Pol laat zich met grote inspanning meedrijven. Het is bewonderenswaardig, hoe hij zijn ruggenwervelbreuk overwonnen heeft.

Blij komt hij samen met mij boven op de top van de Col d’Ayen………..Dat was weer een zware dobber! Ook de broers zijn heel tevreden wanneer ze kunnen afstappen na deze marteling. Het is drinken en zweet vegen. We zijn alle vier wel een beetje kapot en toch is het een heerlijk gevoel.

 

  

 

Als ons zweet wat is opgedroogd, krijgen we een afdaling. We doen het rustiger dan gewoonlijk. Het achterop komende verkeer wordt soms wat ongeduldig, maar de bochten zijn te gevaarlijk om ons voorbij te steken.

We blijven maar genieten van het prachtige uitzicht naast ons!

 

 

Als we aan “Point Sublime” komen is het daar heel druk.

Vele autobestuurders en autobussen houden hier halt. Wij draaien ook de parking op en na een fruitmaaltijd gaan we een toeristisch kijkje nemen. We lopen over een rotspad met rolstenen en hebben een adembenemend uitzicht op een diepe kloof onder ons. De stippen op het water zijn kanovaarders die de rivier afvaren.

 

 

Vanaf “Point Sublime” is het weer steil afdalen. De weg is bochtig en ligt onder overhangende rotsen…….mooi mooi mooi. We zijn sprakeloos.

Na Pont-de-Soleils moeten we weer zwak opwaarts, gelukkig is het maar iets meer dan vals plat. Weldra komen we tussen en langs grote campings.

Dorst doet ons stoppen aan een campingwinkel. Een heerlijke frisse cola doet deugd. De winkelier tracht ons hier te houden om te overnachten. Afspraak is echter afspraak en ik wil doorrijden naar Castellane.

 

 

Om 18 h 00 stipt zijn we aan het hotel “ Ma Petite Aubergue” in Castellane.

De receptiedame is heel tevreden want er is heel wat vraag naar kamers. Om 19 h 00 zou ze onze kamers vrijgeven. Wanneer ze ons vraagt om hier ook het avondmaal te nemen, slaan wij onmiddellijk toe. We zijn te vermoeid om nog iets te zoeken. Onze fietsen kunnen veilig in een achtergelegen berging.

 

Eerst willen we toch douchen. We zijn niet meer te genieten. Na de deugddoende verfrissing en de linnenwas gaan we toch nog even op stap.

Verder dan een naastgelegen terras geraken we niet.

We willen zoals echte “Fransosen" een fris aperitief pastis.

Grote honger drijft ons heel vlug terug naar het hotelterras.

Dit is al goed volgelopen.

 

 

Niettegenstaande een overvloed aan personeel, geraken we maar niet aan onze maaltijd. We hebben al een paar flessen wijn gekraakt, eer we er uiteindelijk aan kunnen beginnen. Gelukkig krijgen we van sympathieke tafelburen brood toegestopt. Ons lange wachten wordt echter beloond. Het wordt werkelijk een heerlijk souper. Onder de druivelaars, vieren we op deze zwoele avond onze 2° week. We zijn een echte groep vrienden. We blijven doorpraten tot het donker wordt. De lichten worden gedoofd en als laatsten verlaten we het terras. Bedtijd jongens! Niet snurken aub.  Gelukkig hebben we oordopjes

17 Dag 14  Castellane > Mouans-Sartoux

 

                    Zondag 1 juli 2007

                    Afstand:   77km  Totale km  1372km

                    Weer:          Zeer Mooi en zonnig  28C 

 

Bij het “Petit déjeuner” bespreken we ons rittenschema voor vandaag.

We besluiten de “Route Napoléon” te volgen. De vermoeidheid begint zich te laten voelen en we willen nu zo vlug mogelijk aan de Côte d’Azur zijn.

Als we vandaag in Grasse geraken, is het maar een paar uur meer tot Nice.

Alles gaat echter wat traag, we zijn gisterenavond wat te lang blijven hangen.

 

 

Niettegenstaande dat, zijn we om 9h00 stipt weg. Heel vlug vinden we de historische route naar de Middellandse zee. We hebben juist Castellane verlaten en het is al flink klimmen. We moeten direct kleiner schakelen. De automotoren huilen bij het klimmen. Gelukkig is er niet zoveel verkeer.

We vermoeden dat de Fransen iets later buiten komen op zondag.

We klimmen naar de “Col de Luens”, kronkelend van 700m naar 1055m met zeer verschillende percentages.

 

 

In Chaudanne moeten we echter stoppen. Hugo zijn achterband loopt leeg. Onze eerste echte lekke band na 14 dagen. Met een specialist als Robert zijn we na 20 minuten weer op pad.

Het volgende stuk tot La Garde is heel wat steiler, we vermoeden 8%.

Mijn vrienden blijven hun eigen tempo aanhouden.

Eén na één haken ze af.

Maar, we moeten nog hoger klimmen.

Op de top blijf ik wachten, het is hoog tijd voor wat prachtige foto’s.

Nu krijgen we een spectaculaire afdaling met enkele onoverzichtelijke haarspeldbochten. Gelukkig blijven de auto’s achter ons.

Plots vliegen er echter een paar “motards” met veel gebrul voorbij.

Ze nemen echt teveel risico, meen ik.

 

 

Na wat temporiseren zijn we weer alle vier samen. Het blijft bijna vlak tot Séranon. Hier doen we inkopen. Hoog tijd om wat te drinken en een babbeltje te slaan met de joviale winkelier. We eten ook nog een stuk fruit voor we de volgende klim beginnen.

Ik heb mij voorgenomen niet meer te ontsnappen. Hugo maakt mij nochtans duidelijk dat dit geen zin heeft. Met een kleinere trapfrequentie dan mijn vrienden kom ik toch weer op kop, zodat ik toch met voorsprong op de “Col de Valferrière” passeer. Het was weer een zware beklimming, gelukkig de laatste van onze tocht. Na wat drank en een sanitaire stop besluiten we nog tot aan een mooie panoramaplaats te rijden en daar te middagmalen.

 

                

 

In Escragnolles is het zover. We houden het nochtans kort. Een half uur later zijn we al opnieuw op pad. We krijgen een droomafdaling met lange brede bochten,“Pas de la Faye”. Ik laat me nog eens lekker snel naar beneden suizen.

Met een Max. van 64 km/h sta ik na enkele minuten in St-Vallier-de-Thiey.

Robert en Pol hebben zich ook laten gaan, maar Hugo doet het wat rustiger.

Hij is ten slotte onze ouderdomsdeken, maar we moeten hem toch bewonderen.

 

 

We zien de stad Grasse in de diepte liggen. Vermoedelijk wordt dat een mooie afdaling. Hier moeten we tussen de auto’s naar beneden en dat is toch af en toe in de remmen gaan. Zonder dat we ook maar één trap gegeven hebben zitten we midden in de parfumstad.

 Ik ga op zoek naar een hotel, maar na een drietal pogingen besluiten we toch nog iets verder te rijden. We vinden het nog wat te vroeg en willen morgen zo weinig mogelijk kilometers rijden.

 

   

 

Wanneer we de stad verlaten, raadt men ons aan door te rijden tot Mouans-Sartoux, daar zouden er enkele hotelletjes zijn.

Het blijft zoeken naar de juiste weg en we belanden in een “Hamburgertent”, waar we aan iets fris geraken en wat kunnen uitrusten.

We zijn genoodzaakt de drukke baan te nemen, maar als we bordjes zien met “Hotel”, slaan we toch een klein pad in. Weer hebben we geen geluk, het hotel is een chic gedoe bij een golfterrein.

De receptiejuffrouw bekijkt ons wat uit de hoogte, hier zijn fietsers duidelijk niet welkom. Nog iets verder bij de “boulanger” krijg ik de raad tot in het centrum te rijden, daar is een hotel, het“Hotel de la Paix”. Enkele minuten later zijn we er. We kunnen 2 kamers met ontbijt bemachtigen. 70€ per kamer, maar ’t  is dat of niets, blijven dus.

 

Na een heerlijke douche en de linnenwas, willen we op stap. Groot is onze verwondering want Mouans-Sartoux heeft een goed bewaard oud gedeelte.

Het is er flaneren van terras naar terras. Zelfs een bezoek aan een mooi kasteel vinden we de moeite waard.

 

 

We krijgen, hoe kan het ook anders, grote honger. Na wat rondneuzen vleien we ons op een wat rommelig terras. Na een gezellig praatje met de zwaar besnorde patron, een typische zuiderling, besluiten we te blijven.

We krijgen onmiddellijk een frisse Ricard. We kunnen de man overhalen iets heel typisch voor ons klaar te maken. “Marmite de fruit de mer”. We hebben er uitzonderlijk van genoten en met wat flessen rosé was het weer een culinair festijn.

Wat zijn we toch Bourgondiërs. Ondertussen zit het terras vol met plaatselijke bewoners. Ze zorgen voor een volkse ambiance en we moeten meedoen.

Na een lange en bij momenten diepzinnige praatavond, geraken we toch, zij het wat moeizaam, in onze bedjes. We zullen dromen van die lekkere bouillabaise………..neen neen het is: “Marmite”.

Merci!

 

 

.

18 Dag 15 Mouans-Sartoux > Nice

 

 

                 Maandag  2 juli 2007

                    Afstand:          Rondritjes inbegrepen 60km

                    Totale km en eindstand km           1432km

                    Weer:          Zeer Mooi en zonnig  28C

 

Wat loom en moe, maar hoe kan het ook anders, geraken we toch om 7 h45 uit ons bed. We hebben geslapen als een baksteen.

We krijgen een lekker ontbijt op het dakterras met een mooi uitzicht op het berglandschap. Dat ligt achter ons, vandaag willen we de zee zien.

Afrekenen en om 9 h 00 stipt zijn we weer op pad.

 

 

Het is zeer druk. Toch geraken we tamelijk vlug uit het dorp. We beleven echter de schrik van ons leven. We rijden aan een matig tempo mooi op een rijtje. Maar “les bêtes automobilistes” vliegen ons links en rechts aan een moordend tempo voorbij. Ik doe het kopwerk. Het is onmenselijk hoe we opzij worden geduwd. Ze durven zelfs af en toe onze bredere fietstassen strelen.

Ik durf zelfs niet achter mij te kijken en hoop dat mijn vrienden nog altijd volgen.

Het is een uur met klamme handen en een bang hart, als een kamikaze tussen de toeterende auto’s laveren. Ze hebben hier helemaal geen eerbied voor fietsers. Die Fransen zijn zo zot als een achterdeur………

 

 

Na deze gevaarlijke inspanning staan we om 10 h 30 op de “promenade” van Antibes. We kunnen het niet geloven en zijn dolgelukkig. Iedereen feliciteert iedereen. Wat een uitzicht, wat zijn we blij dat we de zee zien.

We hebben een terrasje verdiend.  Gelukkig moeten we niet lang zoeken. Enkele minuten later hebben we al een frisse Leffe uit!

We kunnen nu rustig buiten het verkeer op een mooi nieuw fietspad de zee volgen tot aan het vliegveld. Het is slenteren en genieten van zon en zee.

 

 

Toch gaan we nu eerst een kijkje nemen op het vliegveld. We willen weten hoe we morgen met onze fietsen terug moeten geraken. Er was mij bevestigd dat er op de bagagedienst kartonnen fietsverpakkingsdozen te koop zijn. Heel vlug vind ik de verpakkingsservice. De vriendelijke juffrouw van dienst kan mij enkel vertellen dat de dozen zijn uitverkocht.

We moeten in de stad maar aan verpakking zien te geraken. Kort en duidelijk, voilà daar staan we dus.

Ondertussen hebben Pol en Robert het “office de tourisme” gevonden. Hier hebben we meer geluk. We kunnen 2 kamers met ontbijt reserveren hier vlakbij in het Etap-hotel, slechts 500 m verder.

 

Als we Hugo, onze fietsenbewaker, terugvinden, besluiten we ons eerst rustig te verfrissen in het hotel. Dan zullen we wel verder een oplossing vinden.

Om 14 h 00 verlaten we het hotel en volgen de promenade naar Nice toe.

Het is rustig en de stranden zijn bijna verlaten, er heerst nog helemaal geen vakantiestemming aan de Côte d’Azur.

 

 

Wanneer we een trage fietser voorbij steken vraag ik hem naar een fietsenwinkel, met de hoop daar wat dozen op de kop te kunnen tikken. De vriendelijke man is bereid ons zijn fietsenverkoper aan te wijzen en rijdt tergend langzaam voor ons uit. Weer tegenslag, op maandag is hij gesloten. We beslissen straks inpakfolie te kopen in een grootwarenhuis. Eerst eten nu, want we krijgen honger en dorst. Er zijn hier eethuizen genoeg.

We kiezen alle vier een pasta met een koele rosé.

Na onze korte maaltijd hebben we geluk, honderd meter verder vinden we al het nodige……..Beschermingsfolie met luchtbellen. Eerst alles naar ons hotel brengen en dan naar “Oud Nice”.

We genieten van zon en zee en flaneren door de drukke straatjes. Ja, een uitnodigend terras kunnen we helemaal niet voorbij.

Een schuimende Belgische pint doet deugd.

 

     

 

We blijven van plein naar plein wandelen.

Plots komen we aan een druk eetcafé.

Pol herkent de zaak en hij zal voor ons een typische Nice specialiteit laten klaarmaken. Ondertussen genieten we al van een fris wijntje. Pol heeft voor elk een          “assiette d’assotiment Niçois” gehaald.

We genieten ervan. Rondom ons is er al veel ambiance.

 

We overlopen onze reis en moeten besluiten dat we er toch deftig van hebben genoten.

We kunnen toch niet terug naar ons hotel zonder een toetje! Hugo wil ons, hij is ten slotte de specialist terzake, trakteren op een ijsje. We blijven maar plezier maken. We worden tenslotte moe en beginnen naar ons bed te verlangen.

Op de Promenade des Anglais ,waar we onze fietsen terugvinden, geraken we nog in gesprek met een nieuwsgierige rentenier.

 

 

Hij nodigt ons uit nog een slaapmutsje te nemen. Dat kunnen we de vriendelijke man toch niet weigeren. Hij weet een terrasje waar een Brusselaar de scepter zwaait. We drinken nog een laatste glaasje. Nadat we onze belevenissen hebben verteld, geraken we gelukkig heel vlug aan ons hotel.

Zullen we dromen…………of snurken?  

 

19 Dag 16 Nice Aéroport > Zaventem> Brugge

   

Net als bij de nacht vóór de start van een grote tocht, is ook de laatste nacht steeds moeilijk slapen voor mij. Ik lig al heel vroeg wakker. Om 7 h15 springen we uit ons bed. ’t Was mooi, maar ’t is afgelopen. Onze laatste uren op Franse bodem zijn geteld. Het verlangen naar huis en onze geliefden begint de bovenhand te krijgen.

 

 

Het kan nu niet vlug genoeg gaan. We pakken alles mooi in, met wat extra zorg voor onze handbagage, teneinde gemakkelijk door de controle te geraken.

8 h00 ontbijt, de eetzaal zit al goed vol. Gelukkig is het een ontbijtbuffet.

Veel honger hebben we niet. We blijven wat langer aan tafel en drinken een extra kop koffie. 9 h 00 daar gaan we. We laden onze bagage en 5 min later zijn we met de fietsen aan het vliegveld.

 

Het is iets frisser dan de voorgaande dagen. Alhoewel het blijft zonnig en we zien voor het laatst de mooie blauwe Middellandse zee. Hoog tijd om aan de inpakoefening te beginnen. We moeten het echter stellen zonder inpakdozen.

De zwakke delen zoals versnellingsapparaat enz…moeten extra ingepakt worden.

Dat vraagt wat bijkomende aandacht. We hebben wel elk 10m luchtbellenfolie en plakband. Onder grote publieke belangstelling pakken we alles netjes in. Hugo, de handigste, doet het in record tempo en helpt ons nadien. Een uur later is alles klaar.

 We moeten om 11 h 00 onze fietsen laten inchecken bij een speciale balie. Wat zien we nu, tot onze grote verwondering staan in de rij achter ons 2 Duitse dames met elk een onverpakte koersfiets. Blijkbaar kan dit zomaar bij Lufthansa.  We staan echt perplex. De dames verzekeren ons dat hun fietsen ook zo meegekomen zijn uit Duitsland zonder enig probleem noch beschadiging. Wel merci !

 

 

Nog een koffie aan de bar slurpen en we gaan naar de controle. Hugo krijgt hier nog een probleem. Zijn zakmes waarmee hij zijn plakband afsneed zit nog in zijn broekzak. Een van de controlerende dames maakt veel tralala…….Ze wil zich wat laten gelden. Natuurlijk heeft ze gelijk. Maar met minder drukdoenerij kan het toch ook wel zeker madam!

We vertrekken om 12h55 en zijn om14h45 in Zaventem.

 

 

Hoe zou het thuis zijn? Het verlangen wordt steeds groter om zo vlug mogelijk iedereen terug te zien. Onze bagage komt vlug maar op de fietsen moeten we wat langer wachten.

Om 15h30 komen ze echter ook toe.

 

Weer veel publieke belangstelling bij het uitpakken en in elkaar steken van de fietsen. Maar mijn voorwiel blijkt ingedeukt te zijn. Als ik wil dat het wiel draait, moet ik de rem openzetten. Ik zal een nieuw voorwiel nodig hebben. Ik wil geen aangifte doen. Het zou teveel tijd vergen en waarschijnlijk toch niets opleveren.

We reppen ons naar het station, kopen kaartjes voor de fietsen en iets vóór

17 h 00 hebben we een trein. We boffen, we kunnen mee tot in Gent.

Hier moeten we overstappen. Wat een weer, het is hier wel 10°C frisser met dreigende regenwolken.

 

Als we uiteindelijk om 18 h 30 in Brugge toekomen, is er een fikse bui. De regen valt met bakken uit de hemel. Liliane, Tania, Dave en Hugo’s kleinzoon Emile, staan ons op te wachten. Wat een ontvangst.

Gelukkig kunnen we met de camionette van Dave thuis geraken.

 

Het wordt een emotionele hartstochtelijke omhelzing. Roosje heeft mij erg gemist.

Pol wil ook vlug naar zijn Brigitje.

 

 

We zien elkaar morgenavond al terug. Liliane heeft in haar “Ice bar” familie en kennissen uitgenodigd om Hugo zijn “Vijfenzestigste” verjaardag te vieren.

Ook onze fietsvriend Jacobeo en de Pernes-les-Fontaines dames zijn er.

Liliane en Hugo weten wat feestvieren is. Eten en drinken à volonté.

En niet te vergeten ijsjes snoepen.

We geraken maar niet uitgepraat over onze avonturen. Stilaan moeten we toch met spijt afscheid nemen van elkaar.

 

Maanden later volgt mijn verslag en de epiloog…………..

 

 

20 EPILOOG

 

 

Hugo, Robert en Pol, ik kon mij geen betere fietsvrienden bedenken.

Iedereen was altijd tevreden, goed gezind en enthousiast.

Het klikte zoals het bij echte vrienden hoort te klikken.

Nooit was er ook maar enig probleem, we vormden een hecht team.

 

We hebben afgezien zoals nooit tevoren.

Het klimwerk was wel zwaar maar oh zo mooi.

We hebben een deel van Frankrijk ontdekt waar we zelden of nooit zouden zijn gekomen. Het onbekende Oost-Frankrijk, heeft echt bekoord.

 

De Moezel: de groene landelijke streek waar je afgemat wordt door een blijvende herhaling van korte hellingen.

De Lorraine: met heuvels minder hoog, maar met veel landbouw en uitgestorven- of verlaten dorpen. We herinneren ons de 3° dag nog heel goed.

Het werd bijna een nachtmerrie om een overnachting te vinden.

 

 

De uitlopers van de Jura, vanaf hier kregen we wat zuiderse uitzichten, wijnhellingen en zonnebloemen. Niet te vergeten de enorme wijnvelden van “Henri Maire”  “Le vin fou de Arbois””

De Ain  met uitgestrekte glooiende weiden, de klim naar het plateau bij Plasne de “Cirque de Ladoye” en de diepliggende rivier met de “Gorges de l’Ain” en de fenomenale barrages.

Een pracht van een rit met een oogstrelende natuur. (Arbois>Pont-d’Ain)

De Drôme met de oversteek van de Rhône en we belanden in de Dauphiné.

Nu echt de poort naar het zuiden. Je voelt de klimaatsverandering. Maar de steilere hellingen en vele bochtige afdalingen vóór la Bégude-de-Mazenc blijven in ons geheugen geprent.

De Provence vanaf Orange met de monumentale “Mont Ventoux” welke we niet alleen beklommen maar ook compleet rondreden.

Hij fascineerde ons onmiddellijk.

Daarna de Lubéron, de Var en de Alpes-Maritieme, met hun zuiderse warmte.

 

 

De sublieme fietsrit langs de Gorges du Verdon zal ons eeuwig bijblijven.

 

Het hoogtepunt van de reis was toch de beklimming van de “Mont Ventoux” het kale monster van de Provence. De 21km klim tot aan de top met zijn laatste en pijnlijke 6km.

Een ware hel met rukwinden, ijzige koude +/- 3°c en lage wolkenslierten.

Daarna de oh zo grandioze razendsnelle afdaling tot Bedoin.

 

 

Van mijn drie grote fietstochten heb ik volgende bijzonderheden onthouden:

De Camino Francés is religieus meer een geestelijke onderdorpeling.

De Via de la Plata is een op en top historische en culturele tocht met grote hitte.

De route naar de Côte d’Azur is echter een pure natuurtocht.

 

Het voornaamste echter is bewegen door te fietsen, plezier maken en culinair genieten. En dat laatste was weer uitzonderlijk. Hoeveel streekgebonden maaltijden hebben we niet verorberd, hoeveel flesjes gekraakt?

We hebben genoten, ze kunnen het ons nooit of nooit meer afnemen.

 

Elk dorp, iedere overnachting, elke col hield een verrassing in zich.

Hoe goed het ook allemaal voorbereid was, toch moesten we heel wat improviseren. Dat is de charme van een echte deugddoende vakantie.

 

’t Was heerlijk……….Jongens tot volgend jaar, hopelijk in Portugal!

 

Een speciale dank aan onze vrouwtjes, dat wij dat allemaal mochten meemaken.

 

November 07

 

Bob

 

 

.