'Zondag 13 april 2008.
'...Zowel kinderen die een extraverte 'oplossing' zoeken voor hun innerlijke problemen (opstandigheid, onrust,concentratiestoornissen), als kinderen die en introverte oplossing kiezen (zich opsluiten in hun binnenwereld) hebben een aantal kenmerken gemeen:
- ze voelen zich niet welkom, niet gewaardeerd.
- ze zijn niet goed geaard; ze weten niet hoe het voelt om rustig en ontspannen 'bij zichzelf' te zijn.
- ze kunnen lichamelijk klachten hebben of erg gevoelig reageren op bepaalde voedingsmiddelen of andere stoffen.
- als ze tieners worden, kunnen ze moeilijk een opleding of een baan vinden.
Hoe hen begeleiden?
Het is belangrijk niet in termen van schuld te praten.
Positieve waardering tonen voor hun 'anders' zijn.
De intuïtieve ontwikkeling stimuleren: op een speelse manier kan contact gemaakt worden met de eigen emoties en met het lichaam.
Hun volwassenheid als ziel respecteren. Vertrouw er op dat ze de capaciteiten hebben om hun problemen aan te kunnen; doe beroep op hun talenten en vermogens; behandel hen niet als slachtoffers. (...)
Als je als ouder merkt dat je kind lijdt, heb je de neiging om het in bescherming te nemen en het als een kwetsbaar slachtoffer van een boze buitenwereld te beschouwen. Het kan je terugwerpen op je eigen angsten, verdriet en teleurstellingen uit je leven. Tracht dan je kind met andere ogen te bekijken. Niet als een kwetsbaar, hulpeloos wezentje, maar als een leraar, een engel als je wilt, die jou iets komt vertellen. Vaak is datgene wat het kind van je vraagt iets waarme je zelf ook geholpen bent. (...)'
Het Levenshuis.
