Er zijn zoals in elke familie oncontroleerbare verhalen en mythes. Zo heb ik in Hulsbeek steeds horen vertellen dat mijn grootvader Joseph gepassioneerd was door paarden, hij was altijd met paarden bezig en reed voornamelijk te paard rond (lees tussen de regels hij verwaarloosde zijn eigen boerderij).
Alexis Guilmet, “de oude waal”, werd een uitzonderlijke lichamelijke kracht toegeschreven.
Daarvan getuigen het voorval van de dame met de koets, ik heb horen vertellen: "hij hield paard en koets met blote hand tegen en de op hol geslagen paarden in bedwang.” En een ander mythisch verhaal: “Hij was zo sterk dat hij met een zak graan aan zijn pink zijn naam nog boven op de balk in de schuur kon schrijven. ”(Volgens Fons toch wel sterk overdreven maar het werd gezegd en bij een zak moet men dan niet direct aan 50 kg denken). Zover de sterke verhalen.
Bezoek aan de familie Vanluyten in Kortenaken op 25 april 2006. Eerst naar de Koningstraat 9 in Kortenaken bij Louiza Vanluyten. Louiza Vanluyten is de dochter van Valerie Guilmet en Jozef Vanluyten. Valerie Guilmet was de dochter van Louis Guilmet de jongste zoon van Alexis Guilmet. Buiten Louiza waren haar broers Alfons en Rene Vanluyten aanwezig. Alfons Vanluyten was de oudste zoon en is nu 83 en weet nog zeer veel van zijn grootvader Louis Guilmet waar hij een heel nauwe band mee had. Alfons Vanluyten heeft verhalen verteld die ik vroeger al gehoord had maar niet kon plaatsen in hun context en volgens mij verzinsel waren omdat ze logisch gezien niet met de waarheid konden overeenkomen. Dankzij Alfons begrijp ik nu de verhalen over mijn overgrootvader die ik verwisselde met die van mijn grootvader, wat niet kon kloppen. De belangrijkste vraag van de familie :" Hoe komen landbouwers uit Wallonië, die geen woord Nederlands spreken in Halen terecht?" Antwoord volgens Alfons die dit verhaal van zijn grootvader heeft (hij heeft 36 jaar bij zijn grootvader gewoond, het huidige erf van Alfons en René): “De oude waal (Alexis Guilmet) woonde in de streek van Fallais en was met de knecht graan gaan leveren. Op de terugweg in een holle weg kwam er een koets met een rijke dame hun tegemoet. De paarden van deze koets waren op hol geslagen. De oude waal heeft de kar dwars gezet en zo de koets tot stilstand gebracht. Het moet een ernstig ongeval geweest zijn, de dame was gewond en een van de paarden moest ter plaatse afgemaakt worden. De oude waal en zijn knecht hebben de dame verzorgd en zij was zo dankbaar dat ze de oude waal een boerderij van haar ter beschikking stelde die hij vrij mocht uitbaten in Halen. De man gelukkig met dit geschenk ging samen met zijn vrouw, Joséphine Saintgeorge kijken naar deze hoeve in Halen. Bleek dit een lemen hoevetje te zijn van niemendal en Joséphine Saintgeorge zei: ”Hier kom ik niet wonen.” Zij keerden naar huis terug en gingen tegen de dame zeggen ze dat ze iets anders verwacht hadden. Waarop de dame repliceerde: ”Geen probleem, we bouwen daar een volledig nieuwe hoeve.” Het huidig geleeg “Vertenten” waarvan overal sprake, gelegen Ertzenrijk 9 (vroegere nummering) Halen heeft de dame toen laten bouwen. Het was in 1865 (volgens bevolkingsregister Halen) dat Alexis Guilmet, Joséphine Saint-George en hun zoon van nog geen jaar oud, Joseph naar hier verhuisden . Toen de dame overleed verkochten de erfgenamen de hoeve aan drie gebroeders Leonard. De nieuwe eigenaars hadden met de eigendom ook de erfpacht die op de hoeve rustte overgenomen en die liep nog twee jaar. De oude waal had op deze hoeve 34 jaar gewoond, ze waren aan de vierde termijn bezig van 9 jaar zoals gebruikelijk in die tijd. De gebroeders Leonard zullen direct van deze voor hen nadelige erfpacht (het was een geschenk aan de oude waal) af willen zijn en hebben als oplossing gezorgd dat de pachters de kasteelhoeve in Rummen konden pachtten. Alexis (de oude waal) en zijn dochter Valerie, samen met haar echtgenoot Dionysius Jacobs en hun kinderen verhuisden naar de kasteelhoeve in Rummen in 1905. In 1914, begin van de oorlog overleed Alexis. Door de oorlogsomstandigheden werd hij gewoon “tussen vier planken” in Rummen begraven, zonder plechtigheid. Deze plechtigheid vond pas twee maand later plaats met een kerkelijke begrafenis. In het begin van eerste wereldoorlog moeten het vreselijke toestanden geweest zijn, met de oprukkende duitse troepen. Louis ging zijn vader opzoeken in Rummen die op sterven lag. Hij mocht alleen door als hij maar een uur daar bleef want de belgische troepen waren van plan de bruggen (over de Gete) op te blazen. Louis is maar een uur gebleven en was niet bij het sterfbed van zijn vader. De oudste zoon Joseph was geboren in Fallais, de twee andere kinderen, Valerie en Louis zijn in Halen geboren. Bij de geboorte van de jongste (Louis) moet er iets mis gelopen zijn en Joséphine Saint-George heeft haar slaapkamer in 18 jaar (tot haar dood) niet kunnen verlaten.
In Canada en Frankrijk komt de naam Guilmet het meeste voor. De canadezen zijn inwijkelingen vanuit het noorden van Frankrijk namelijk Pas de Calais en le Nord. Een canadees heeft onderzoek gedaan naar de herkomst van de naam GUILMET en geeft de volgende uitleg : de naam zou komen van Guillaumette dit is “kleine Guillaume “, dat dan vervormd is tot Guillemette en ten slotte Guilmet. Guillaumette is de franse verkleinvorm zoals ferme (hoeve) – fermette (hoevetje).
DE EERSTE STAPPEN :
Bij het overlijden van mijn vader heb ik doodsbrieven en doodsprentjes, die zoals toen gebruikelijk was concentieus werden bijgehouden, meegekregen, iemand moest ze toch bewaren. Met de gegevens van deze doodsprentjes kon ik reeds een eerste aanzet tot het opstellen van onze stamboom geven.
Op 25 februari 2006 is de zus van Martha overleden, zuster Anna Theuwissen. Op de koffietafel na de begrafenis kwam een van haar medezusters, Maria Vanluyten naar ons toe en zei dat ze op de doodsbrief gezien had dat ik Guilmet heette en dat haar moeder ook Guilmet heette en wij dus waarschijnlijk verre familie waren. Ik ben toen gaan zoeken in de doodsbrieven en heb haar daar inderdaad op teruggevonden. Haar grootvader was de broer van mijn grootvader en zo ben ik begonnen met puzzelen. Ver kwam ik niet, dus naar het gemeentehuis in Geetbets, waar ik het geluk had dat een van de bedienden direct reageerde op mijn vraag naar de familie Guilmet en zei dat zij ook van de familie Guilmet afstamde en haar overgrootmoeder Valérie Guilmet was en die op het kasteel van Rummen woonden. Dit wekte natuurlijk mijn nieuwsgierigheid en ik ging op zoek naar het kasteel van Rummen. Een vriend, Tony Vanbrabant, gaf me de raad contact op te nemen met de heemkundige kring van Geetbets. De voorzitter Guy Leus heeft een enorm privéarchief van alles wat met de geschiedenis van Geetbets te maken heeft. Niet alleen alles over het kasteel van Rummen maar ook doodsprentjes en doodsbrieven van de inwoners van Geetbets. Deze informatie hielp me een heel eind verder en leidde me naar het archief van de stad Halen. Ook hier kon ik mijn gegevens aanzienlijk aanvullen.
Morgen vervolg : op bezoek bij de familie Vanluyten.
Spijtig genoeg zijn ondertussen Louiza Vanluyten en zuster Maria Vanluyten overleden.
Dag Michel, hier nog een paar bijkomende herinneringen in verband met de omgeving van het station.
Achter de weegbrug (bascule) bevond zich de winkel van Schots waar er kachels verkocht werden.De winkel had heel grote vitrines tot bijna op de grond ,wat ik heel opvallend vond.
Dan een weggetje dat naar de woning van Frans Trekels liep. Vervolgens het huis van horlogemaker Bex en dan het huis van Thomas Anna die er een kapperszaak had.Aan de overkant van de straat woonde de familie Gakens die slachter was en hun zoon Tonny die achteraf wielrenner werd.Zijn vrouw was net als Thomas Anna ,coiffeuse .De hoek van de Oude straat werd gevormd door de woning van Jean Pans die handelsreiziger was voor Beyers koffie.
Dan volgde in de straat het enorme plein van de melkerij , daarna het huis van de familie Cox en verderop uiteindelijk het huis van de familie Ruysen.Tegenover de hoek van de Oude straat woonde Jenke de veldwachter met links van hem een heel lange winkel " de phare" die vele jaren geleden afgebroken werd.
Even een rechtzetting voor het dorpsplein . De schrijnwerkerij met matrassenwinkel was NIET van Pol Strouven maar eerder van Miel Strouven
groetjes en tot schrijfs .
Daniel
Gisteren (3 mei 2015) heb ik hierop nog een reactie van Maurice Ruysen gekregen
Michel,
De beschrijving van de volgorde van de oudestraat door Daniël klopt niet helemaal volgens mij. Op de hoek met de Steenstraat woonde Stinneke van Nijns (tante van Marc ? ) Dan hadden we de melkerij vervolgens de familie Stocks ( niet Cox) daarnaast Jean Pans, inderdaad met de Beyers koffie, dan had je Staaf van Dendas vervolgens Berings( die met zijne grote moto) in de volksmond bij Lie van Waines . Waines (Wannes) was klompenmaker en als laatste de familie Ruysen.
Met je site te lezen heb ik ook nog even kunnen wegdromen naar de tijd van toen.
Wij waanden ons easy riders op onze brommerkes. Het gevoel was hetzelfde, daar ben ik zeker van.
Weemoed is een gevoel van spijt dat iets voorbij is en tegelijkertijd een gevoel van geluk dat je het meegemaakt hebt en het besef dat niets terugkomt....
De uitgang van het Noordstation ligt er vredig bij. De grote drukte van de ochtendspits is voorbij. Het is er kalm, de bedelaar die oud geworden is bij de uitgang van het station kijkt wezenloos zonder uitdukking in zijn ogen in de verte en ik ben blijkbaar lucht voor hem.
Ik kom uit het station en het is er nog even vredig, alleen lopen er vijf gewapende en tot de top uitgeruste rijkswachters rond met de mechelse scheper aan de leiband.
De angst slaat mij om het hart, en ik loop snel weg… Er is niets aan de hand.
Dat is allemaal angst van Robert Long : lyrics :
Als je fruit eet krijg je wormen
van veel wassen word je kaal en als straks de bom zal vallen nou dan gaan we allemaal kattenharen zijn vergiftigd geef geen zoentjes aan een hond keer nooit je rug toe naar een homo want dat zittie aan je kont
negers zijn heel vaak gevaarlijk met een mes of een pistool en kijk ook maar uit voor joden ook al spelen ze mooi viool
en dat is allemaal angst allemaal angst de alle grootste schreeuwers zijn dikwijls het bangst en als er ooit iets gebeurt nou dan moeten het zo wezen wie het meeste angst heeft heeft vaak het minste vrezen
als je scheel kijkt en de klok slaat blijf je heel je leven scheel als je zout morst krijg je ruzie en betaal ik niet te veel loop nooit onder langs een ladder en op wijzen staat een jaar en onder bomen staan bij onweer dus schuilt een levensgroot gevaar
als je ouder wordt komt vanzelf de generatie kloof en wie voekt gaat naar de hel van masturbatie wordt je doof WAT!!! van masturbatie wordt je doof
en dat is allemaal angst allemaal angst de alle grootste schreeuwers zijn dikwijls het bangst en als er ooit iets gebeurt nou dan moeten het zo wezen wie het meeste angst heeft heeft vaak het minste vrezen
vrijdag 13 blijft gevaarlijk van veel lezen wordt je blind trouw je met je achternichtje krijg je een ongelukkig kind als ik maar geen lekke band krijg en stink ik niet uit me mond ben ik niet te laat verzekerd dokter, ben ik wel gezond?
van tomaten krijg je puistjes van veel koffie wordt je rood van sigaretten zieke longen en van leven ga je dood Iiieeell,,
en dat laatste is waar das helemaal waar het klinkt misschien wel lullig maar toch is het waar maar 't kan nog jaren duren dus niet van dat bange
heb je angst voor morgen? dan moet je vandaag gaan hangen!
Het spoorwegstation van Geetbets is afgebroken en de gedenksteen die aan de zijkant stond is nu op ongeveer dezelfde plaats ingemetseld in een nieuw gebouw. Volgens de gedenksteen waren de twee gesneuvelden Albert Lavigne 23 jaar oud (°5/4/1921) en Isidoor Bamps 19 jaar oud (°8/4/1925) lid van het “Geheim Leger Sectie Sint-Truiden”. Zij zijn “gevallen” op 8/4/1944. Toeval wil dat mijn moeder, die in de post aanwezig was, ook Bamps heet maar geen familie van Isidoor Bamps is. Volgens de website van het verzet zijn ze beide overleden in het hospitaal te Diest op 12/4/1944 na een vuurgevecht met de gestapo op 10/4/1944.
Na de laatste examens in juni 1965, ik was nog maar zeventien, werd achtien op 29 juni, gingen wij de "volwassenen " uithangen. Wisten wij veel, maar dachten dat we James Dean waren en gingen de Beatles achterna. Ja hippie worden leek wel iets, de werkelijkheid was iets saaier en alledaagser. Maar dromen mag, vooral in de armen van een meisje van de nonnenschool in de Elyssee. Wij mochten daar niet komen en dat maakte alles spannender en avontuurlijk. Ik word er nu nog sentimenteel van.
Jay and the Americans : Come a little bit closer"
Dansen in gelegenheden waar wij niet mochten komen. Prachtig toch.
Dit is de foto van de rëunie van 25 jaar afgestudeerden van de humaniora van het Sint Jan Berchmanscollege te Diest. Deze rëunie vondt plaats in 1990. Dit waren alle afgestudeerden: zeven in de economische afdeling, acht in wiskunde-wetenschappen, acht of negen in de latijn- wiskunde en geen twintig in de grieks-latijnse afdeling.
Dit jaar in 2015 zijn we dus 50 jaar afgestuurd aan de humaniora van het Sint Jan Berchmanscollege te Diest.
Oef ! Als dat geen prestatie is ! Alhoewel...
Straks of morgen ga ik mij proberen de namen te herinneren; Gelukkig waren wij in de economische maar met zeven. Dat zou nog moeten lukken!
Deze foto is van in de jaren 1920. Het is mijn overgrootmoeder (de moeder van grootmoeder langs mijn vaders zijde) Iliaens Anna Maria Virginia ° Schulen 13/9/1846 omringd door : van links naar rechts : Wustenberghs Louis ° Geetbets 24/7/1901 (kleinzoon), Wustenberghs Bertha ° Geetbets 4/4/1903 (kleindochter), Smets Marie ° Geetbets 3/1/1873 (dochter), Iliaens Virginie ° Schulen 13/9/1846 (overgrootmoeder), Wustenberghs Alfons ° Herk-de-Stad 15/4/1874 (schoonzoon), Wustenberghs Emma ° Geetbets 24/7/1901 (kleindochter), Wustenberghs Lisa (kleindochter), en Wustenberghs Theo (kleinzoon). De woning links is de dienstbodenwoning van het kasteel van Betz (Heerllijckeyd van Elsmeren) van de familie de Rijckman de Betz.
Zoals gebruikelijk in de jaren 1900, had de adelijke familie de Rijckman de Betz inwonend huispersoneel. De zus van mijn grootmoeder, Marie Smets en haar echtgenoot, Alfons Wustenberghs, samen met hun zes opgroeiende kinderen woonden in de dienstbodenwoning van het kasteel. Alfons als manusje van alles, chauffeur, tuinman en klusjesman, de moeder en de meisjeswaren keuken- en onderhoudspersoneel en de jongens hielpen hun vader. Er was heel wat volk nodig om zo een grote woning en domein te onderhouden. Mijn grootouders hadden reden om jaloers te zijn op hun respectievelijke zussen, de ene pachtte de kasteelhoeven van Rummen (Valérie Guilmet) en de andere (Marie Smets) woonden op het kasteel van Betz. Zij moesten tevreden zijn met een kleine boederij en hard werken. Ze hadden het niet gemakkelijk, maar ik heb de indruk dat mijn grootvader, Joseph Guilmet veel te fier en op zijn vrijheid gesteld was om voor een baas te werken.
De resultaten van de school waren goed. Er waren uitschieters naar boven en naar beneden, maar het algemene klasgemiddelde was goed namelijk 7 op 10. Toen was er protest, staking, demonstraties.... er mocht geen onderscheid meer tussen de leerlingen gemaakt worden, iedereen gelijk. En het werd doorgevoerd, geen eerste, geen laatste, geen goede en geen slechte punten, iedereen kreeg het gemiddelde van de klas namelijk 7.
Het eerste jaar haalde iedereen een 7 op 10 en men was gelukkig, geen onderscheid meer, iedereen gelijk. Maar het tweede jaar dachten de betere leerlingen : waarom zou ik mij nog inspannen ik krijg toch maar een zeven, zoals degene die niets doet en er zijn voeten aan veegt. En de mindere leerling dacht, ik zal zeker niets extra doen want ik krijg toch 7....
Het tweede jaar was het klasgemiddelde 6, het volgende 5, 4....... Waar was de solidariteit om het klasgemiddelde op te trekken? Het is een illusie als men denkt dat iedereen gelijk moet zijn. De verschillen tillen de mensen naar een hoger niveau.
Familiegeschiedenis Guilmet
